Meningen

Nou zijn kerstfilms doorgaans natuurlijk erg zoetsappig, en rond de feestdagen hou ik daar best van, maar dit was wel heel erg vanille allemaal. Het verhaal was althans mierzoet; het acteerwerk daarentegen erg klinisch. Kon met geen van de personages echt meeleven. Begon me na een tijdje zelfs te irriteren aan de meeste personages... Ja, tot op zekere hoogte lijken kerstfilms allemaal op elkaar, maar eind december zijn er echt wel betere hallmarkfilms op tv dan deze.

Oh, en het einde is zo afgeraffeld dat het bijna lijkt alsof ze opeens door het budget heenwaren en de laatste tien minuten van de film niet meer fatsoenlijk konden draaien.

Zeker het middenstuk van deze film gaat in sneltreinvaart (letterlijk en figuurlijk ). Het einde... tsja, die hele gijzeling en hoe de dirty cop wordt doodgeschoten, had van mij niet gehoeven. Het ontspoort dan ook een beetje vanaf het moment dat de trein ontspoort. Ook wel bijzonder hoe de politiebaas hem het ene moment wil doodschieten via sluipschutters en hem vijf minuten later een baan aanbiedt waarbij alles weer koek en ei is. Enfin, maakt het geheel niet minder leuk om weg te kijken. Prima film voor een avondje!

Oh en ik had stiekem gehoopt dat één van de conducteurs Prynn was. Die gingen ook helemaal tot het eindstation, en dat had ik dus ook nog best een mooi einde gevonden.

Prachtige verfilming van één van de grootste klassiekers van Agatha Christie. Klopt precies qua toon, sfeer en spanning. Goede introductie van alle karakters en spannend tot het eind. Sommige personages zijn wat aan de karikaturale kant, maar dat was in het boek zeker niet minder zo. Erg mooi dat de film dichtbij het boek blijft - toont maar weer aan hoeveel klasse het boek heeft, ook nog na al die decennia. Aanrader voor een heerlijk avondje detective spelen op de bank!

Heerlijke film! Blijft boeien door z’n gelaagdheid. Prachtig hoe ze dit plot laten ontspinnen. Het enige wat ik niet helemaal begreep is waarom die agent, die ook haar partner (en het jongetje van vroeger) blijkt, niets tegen haar gezegd heeft toen ze op bureau aangifte kwam doen van het feit dat haar man haar niet meer herkent en haar dochter spoorloos is. Wat was daar precies het doel van?

Vond het trouwens een mooi detail dat er drie verhaallijnen/alternatieve tijdlijnen zijn; bij eentje komt hij onder de auto; bij de andere valt zij dood op een auto; en bij de laatste - die enkel tot stand kwam omdat ze elkaar hebben willen redden - eindigen ze daadwerkelijk samen. Is het waard om later nog eens te kijken!

Ja dit vond ik een hele toffe film! Goeie sfeer en met verschillende elementen, van horror en jump-scares tot ook wel een paar humoristische momenten. Dat Eli niet echt een autoimmuunziekte heeft zie je natuurlijk van mijlenver aankomen, zeker omdat zijn ouders niet enorm panikeerden toen - aan het begin van de film - zijn pak bij het verlaten van het motel scheurde en ze dat improvisorisch met tape herstelden. Maar wat mij betreft is de kracht van de film dat je de hele film met een personage meeleeft en erachter probeert de komen of het de geesten zijn die slecht zijn, of toch de dokter en verpleegsters, of toch de ouders, om er uiteindelijk achter te komen dat het hoofdpersonage zelf de slechterik van het verhaal is. Knap gedaan, ik had het einde zo niet aan zien komen. Zeker leuk op een relaxte zaterdagavond!

Ik heb de eerste film nooit gezien, maar man, wat een nietszeggend verhaal zeg. Qua sfeer zit deze film wel goed en daarom toch nog 2 **, maar het verhaal... Begrijp ik nou goed dat de hele film draait om een egoïstische familie die niet wil dat bekend wordt dat vader een buitenechtelijke relatie had, een hoofdpersonage die dit kennelijk zo erg vindt dat ze maar besluit weg te gaan van haar verloofde, en die verloofde die maar lijkt te pikken dat zijn toekomstige vrouw hem verlaat omdat ze het familiegeheim belangrijker vindt? Deze film is echt de definitie van first-world problems... Maar ach, wat mag je verwachten van een Hallmark-film?

Als ik de comments hierboven lees, merk ik dat ik de film heel anders geïnterpreteerd heb. Veel mensen vinden het flauw/simpel/ongeloofwaardig wat er gebeurt in de film, begrijp ik uit de comments. Dat zou ook kloppen als we het verhaal letterlijk moeten nemen, dus “meegaan” in de uitleg die uiteindelijk gegeven wordt (in plaats van de doodstraf word je gerehabiliteerd door een aantal lunatics, die je met implantaten onder de duim houden en voorkomen dat je ooit wegloopt, volledig met werknemers die alles monitoren achter computerschermen en zelfs voor engel spelen, etc etc). Echter, ik heb de film zo geïnterpreteerd dat de hoofdpersoon wel is doodgegaan, maar dat zijn dochter het hele verhaal verzonnen heeft waar haar vader eigenlijk niet dood is maar elders op een mooie plek tussen de bomen woont. Ze zegt dat op het einde ook tegen haar moeder, dat ze droomde over hoe papa tussen de bomen woont. Dit past ook helemaal bij wat haar vader haar vroeger vertelde over de gaai en hoe die eerst dood leek te zijn maar dat eigenlijk niet was. Ook past het bij de storyline dat mensen alternatieve werkelijkheden scheppen in hun hoofd om met traumatische ervaringen/gebeurtenissen om te gaan. De dikste clue voor dit plot is misschien wel de laatste scène, waar papa terugkomt op het moment dat het meisje ligt te slapen. Dit wordt visueel exact zo neergezet: we zien het meisje slapen en tegelijkertijd haar elders elkaar omhelzen. Al met al denk ik dus dat het hele verhaal een coping-mechanisme vormt voor het meisje om de tragische executie en het verlies van haar vader te plaatsen. Zo bekeken wordt de film opeens niet meer simpel, ongeloofwaardig of lui: in plaats daarvan is het plot breekbaar, psychologisch, ontregelend en gelaagd. Die gelaagdheid zit ‘m bijvoorbeeld alleen al in het feit dat het idee dat mensen alternatieve werkelijkheden creëren om met trauma’s om te gaan niet alleen het plot van het verhaal zou zijn, maar ook verweven zit in het coping-mechanisme van het meisje, namelijk doordat de dokter dit min of meer uitlegt in de fictieve wereld . Dat vind ik interessant om over na te denken en geeft de film veel meer diepte dan je in eerste instantie denkt te zien (maar dat is mijn mening).

Mooie film met goede opbouw! Zet je een paar keer op het verkeerde been; eerst dacht ik dat moeder dood op zolder lag in plaats van in de tuin en dat de vader elk moment zou kunnen ontdekken waar ze uithingen; toen dacht ik dat vader dood op zolder lag; maar halverwege de film ontdekte ik hoe het zat. Althans, ik had zo’n vermoeden. Zeker omdat ik me gaandeweg realiseerde dat de hoofdpersoon de enige is die met anderen communiceert (bijv. door naar het dorp te gaan en met de advocaat in de tuin te zitten). Toen de advocaat later alleen langskwam, was hij plots ook de enige aanwezige. Toen de advocaat weg was, kwamen de anderen tevoorschijn en ze wisten direct waarmee de advocaat gedreigd had. Toen wist ik het wel zeker. De eye-opener was misschien wel toen de hoofdpersoon in morsecode de naam van Sam naar Allie knipperde. Het was toen duidelijk voor mij dat zij dacht met Sam te communiceren, maar dat ze dit onmogelijk kon verifiëren en dat het waarschijnlijk de hoofdpersoon was. Achteraf vind ik het interessant om te bedenken dat de hoofdpersoon de dood van zijn broers en zus heeft verdrongen en voor zichzelf doet alsof het niet echt is, terwijl hij voor de buitenwereld doet alsof de dood van zijn moeder niet echt is. De gelaagdheid daarvan vind ik briljant. Zeker ook vanwege de dingen die de film niet expliciet in beeld brengt, zoals dat het de hoofdpersoon zelf is geweest die bijvoorbeeld het huiswerk van Sam maakte en door Allie liet nakijken, of dat hij zelf de handtekening vervalste (terwijl hij in zijn hoofd meende dat hij communiceerde met zijn zus en dat zij de vervalste handtekening plaatste). Al met al een mooie, spannende en ook ontroerende en breekbare film. Het einde vond ik heel smaakvol en goed gekozen. In plaats van hem onder ogen te laten komen wat hij heeft gedaan, laat Allie hem in zijn wereld leven. Nu is het haar beurt om de buitenwereld te laten geloven dat de “echte” Jack terug is en de andere stemmen verdwenen zijn. En dat uit pure liefde voor hem, en omdat de stemmen in het hoofd van Jack dit in een smeekbede aan haar vroegen. Prachtig.

Best een prima filmpje. Hier en daar wat te langdradig, maar dat past ook wel weer in de tijdgeest van 1990 waar dingen een stukje slomer gingen. De ontknoping kun je behoorlijk aan zien komen naarmate de film vordert; na ongeveer een uur is er een scène waarin de oma het meisje fel beschuldigd van leugens, en dat was het moment waarop ik wist - alles is door het meisje verzonnen. Knap bedacht wel, omdat het meisje heel subtiel heeft ingespeeld op alle informatie die door de agenten aan haar ‘gevoerd’ werd, en alle ‘getuigen’ ook op basis van die informatie hun fake-herinneringen boetseerden. De vader herinnerde zich iemand met kappen? Dan herinnerde zij, en haar broer, zich dat uiteindelijk ook. Haar broer had het over meerdere personen met geschminkte gezichten? Prima, dan paste zij haar verhaal zo aan dat er opeens sprake was van een enorme sekte. Met dat gegeven werd leuk gespeeld, zeker omdat het tijdens de film niet zo op viel maar na verloop van tijd steeds duidelijker werd. De toevoeging aan de nachtmerrie van de agent zelf - de vrouw op het oploszakje soep (als ik het me goed herinner) vind ik ook leuk verweven in de film, en neemt alle twijfel weg over de vraag of het nou uiteindelijk tóch niet over een sekte ging. Nee dus. Het gaat over verbeelding, bangmakerij, religieuze stemmingsmakerij en opzettelijke misleiding. Wat dat betreft zet de film aan het denken, hoewel het wat mij betreft voor de agent niet zo’n relatief happy end - een biertje aan de bar met de chef en het wegrijden na een afsluitend gesprek met de vader - had hoeven te zijn. Het had mn persoonlijke voorkeur gehad als hij uiteindelijk was doorgedraaid, waarheid en leugen niet meer had kunnen onderscheiden, en er pas op het allerlaatste moment - toen het te laat was - beseft had in welke leugen hij was getrapt. Dat zou het ingenieuze plot nog net dat extra zwarte randje hebben gegeven dat je ook na de film blijft najagen.

Net deze film gezien en ik vraag me af waarom ik tot het eind bleef keken. Wat een pulp! Het plot kun je al vanaf het eerste moment van mijlenver zien aankomen, de acteerkunsten zijn zeer ondermaats en het scenario is alles behalve geloofwaardig. De hoofdpersoon, Jennifer, wekte bij me ook alles behalve sympathie op, en de detective kwam alles behalve uit de verf - zijn personage had zo’n beetje de diepgang van een peuterbad. Deze film valt wat mij betreft in de categorie ‘Netflix had nog wat vulling nodig’. Absoluut geen aanrader. Een half puntje voor hier en daar toffe wideshots van de Californische natuur.

Ik vond het best een intrigerende film. Had verwacht dat de oude vrouw en man misschien de broer en zus van vroeger waren, maar het is allemaal zoveel meer ingenieus . Wat ik nog het meest niet zag aankomen was dat de advocaat in het lichaam van de oude man zat en dat hij op grond daarvan zo wanhopig was. Mind-blown!

Één ding was me wel onduidelijk. Waarom stuurden ze de beste vriendin van Caroline naar het ziekenhuis aan het einde? Zou er dan niet juist een mogelijkheid bestaan dat de echte Caroline - die in het lichaam van de oude vrouw zat - alles aan haar zou vertellen zodra het middeltje was uitgewerkt? Misschien zou de vriendin niet alles direct geloven, maar als Caroline persoonlijke details zou kunnen benoemen, dan zou ze het wel moeten geloven... Enfin, alleen dat begreep ik niet helemaal.

Het verhaal blijft de hele film intrigeren, ook al gebeurt er uiteindelijk niet zo heel veel. Volgens mij is dit echt zo’n film waarin je steeds meer details gaat zien naar mate je de film vaker ziet. Prachtige vertolking van hoe een man met de ziel onder de arm kan lopen. Prachtig hoe de personen om hem heen hem proberen te beschermen, of het nou gaat om zijn moeder die voor hem bidt of om zijn vrouwelijke collega die hem uiteindelijk op het juiste spoor zet. Deze film vertelt een mooi verhaal over een vader die niet echt vader kan zijn en over een man die geen berusting lijkt te vinden in de kleinburgerlijke maatschappij van het vergeten Amerikaanse achterland in staalstaat Pennsylvania. De vergane glorie spat van deze film af, en juist daarom weet ‘ie zo te roeren.

Ik vond het eigenlijk best een goede film en vond het, in tegenstelling tot anderen, geen flinterdun verhaal. Ik heb de moraal van het verhaal zo opgevat, dat het draait om de vraag of het uiteindelijk ethisch is om kinderen weg te halen uit een kansarme situatie, waarbij ze kansen winnen maar hun echte familie verliezen. Dit is geen theoretisch of vergezocht dilemma: in Australië is er recentelijk bijvoorbeeld veel aan het licht gekomen over de ‘Forgotten Children’; kinderen die zonder toestemming weg zijn genomen van inheemse bevolking en bij rijke Australiërs zijn geplaatst. Min of meer gedwongen adoptie uit arme landen zou een ander voorbeeld kunnen zijn - iets waar ook de film op hint door foto’s te laten zien waarop de hoofdpersoon met haar man in derdewereldlanden tussen menigten kinderen staat. Zoals het hoofdpersonage in de film zegt, in de mooie scène in de gevangenis: er is geen goed en kwaad als het gaat om de personen die handelen, het enige dat telt is of je er goed of slecht aan doet. Dit wordt verder aangezet in de laatste scène, waar het meisje afsluit met de vraag of ze nu echt wel zoveel beter af is. “Dit is het leven dat ik altijd wilde - toch? Toch?” De vertwijfeling die de film uitspreekt, en die het kracht bij zet door ook de kijker regelmatig - via plottwists - in vertwijfeling te brengen, vond ik beklemmend. Je staat eerst aan de kant van de hoofdpersoon, dan aan de kant van de ouders, en uiteindelijk weet je het niet meer. Net als het meisje op het einde vraag je je af, of de hoofdpersoon een engel of een duivel is. Ze vraagt zichzelf dat waarschijnlijk ook af; maar ze heeft ervoor gekozen de martelaar te zijn en dat is hoe het is. Detail: ik vond de scène waarin de hoofdpersoon zegt dat de kinderen dood zijn heel benauwend, maar des te mooier om er daarna achter te komen dat de kinderen zoals we ze kenden er dan wel niet meer waren, maar dat ze - onder een andere naam en met een andere identiteit - voortleefden. Ze werden met liefde bij de hoofdpersoon thuis gehouden, tot er een adoptiegezin in Seattle (?) gevonden was. Los van de vraag of dat goed of kwaad behelst, vind ik het prachtig hoe deze zoektocht naar het doorbreken van de ‘cyclus’ van ellende, tot zowel grootse liefde als groots verdriet heeft geleid, en hoe er vertwijfeling heerst niet alleen in het dorp, maar vooral ook bij de hoofdpersoon zelf.

Zeer onderhoudende film die lekker wegkijkt. Ondanks het soms ongeloofwaardige verhaal word je er helemaal ingetrokken. De sfeer werd goed neergezet. Dat Monday de anderen verraden had, zag ik al ver voor het einde aankomen. Zeker omdat ze zo nerveus was in het begin van de film voor “haar grote dag”. De beweegredenen waren wat minder voorspelbaar, althans, voor zover het de baby’s betrof. Dat ze dit deed omdat ze de “perfecte” Karen was en dit de enige manier voor haar was om echt vrij te zijn, zag je best wel aankomen. Anyway: fijne film, mooi geacteerd, interessant maatschappelijk thema en prachtig hoe ze haar zeven keer in beeld kunnen laten komen zonder dat het onnatuurlijk overkomt.