Meningen

Uitstekende misdaadfilm met een houterige maar oké-voor-de-rol Ben Affleck aan het roer. Het verhaal is niet erg speciaal, maar er wordt een extra dimensie aan gegeven met de vrouwelijke personages, wat het toch weer wat anders maakt.

Uitstekend acteerwerk van Jeremy Renner en ook Pete Postlethwaite in zijn voorlaatste rol ooit, maar ook van Blake Lively en (voor mij de ontdekking van deze film) Rebecca Hall.

4*

"We all looks much happier than we really are."

Mooi rustiek filmpje met twee perfect gecaste hoofdrolspelers. In het midden zakt het echter een beetje in elkaar, Op het moment dat hun auto gestolen wordt en ze met Calvin op stap gaan verloor ik m'n interesse een beetje.

Het was ook even wennen aan Felicity's diepere stem, maar eens dat je dat gewoon bent merk je dat ze alweer een fantastische prestatie neerzet. Flannagan was eerst een verschrikking als de overdreven perfect mom-karikatuur, maar ook hier is ze weer erg goed. Sterke scène ook, de eerste confrontatie met haar ouders. En Carrie Preston had ook een leuk bijrolletje als Huffman's zus (voor de 2de keer al, nadien ook in Desperate Housewives).

Mooie film over het transseksuele, de façade en de confrontaties die (in dit geval) ermee gepaard gaan, ingepakt als een vlot uitkijkende roadmovie.

3,5*

Na herziening een halfje erbij.

Ondanks dat het verrassingseffect weg is en je zo goed als alles ziet aankomen, blijft deze toch erg vermakelijk. Net zoals de eerste keer is het de sfeer die het hem doet, en dat zorgt er ook voor dat deze veel beter te herbekijken is dan een horrorfilm die volledig steunt op z'n gore en schrikeffecten. Het is fijn nog eens een goede ouderwetse horrorfilm te zien waarbij het niet alleen gaat over wie de meest bloederige dood sterft, maar ook om "verhaal" en oude legendes.

Oké, uiteindelijk is het niet meer dan een veredelde straight-to-dvd film met een meer indrukwekkende cast dan je normaal zou verwachten. Maar die combinatie van prachtige aankleding en erg goed acteerwerk (voor het genre) én dat je Anna Paquin nog eens kan zien acteren zonder een zuiders accent, dat doet 't 'm toch.

3,5*

Ik heb me er lang niet aan willen wagen, maar aangezien het uiteindelijk toch zo'n hype is met de release van Eclipse dacht ik er toch maar eens te bekijken om bij te blijven met de rest van mijn leeftijdsgroep (of toch de meisjes, die hier op het lyrische toe over praten). Zelfs ondanks de beschrijving van de Saga in het nieuws eergisteren bij een reportage over de première van Eclipse: 'het verhaal gaat over een meisje haar twijfels of ze al dan niet haar maagdelijkheid moet opgeven aan een vampier'.

Het verhaal komt redelijk traag op gang en lijkt soms nergens naartoe te gaan. Wat me nogal wat irriteert is dat ik eerst niet zeker was of het hier wel ging over een film met vampieren: de eerste drie kwartier is er geen enkele aanwijzing dat Edward, noch een van de andere Cullens, vampier is. In de auto voelt Bella per ongeluk hoe koud Edwards hand is en na een zoektocht op internet van zo'n 2 minuten komt ze tot het besluit dat hij een vampier is. Het verhaal is nogal wankel in beeld gebracht en bij zo'n momenten merk je duidelijk dat de focus in de Twilight Saga ligt op de romantiek tussen twee personen en dat het vampier-zijn niet meer is dan een middeltje van Meyer om van één van de twee een outcast te maken en het verhaaltje zo wat aantrekkelijker/specialer dan de gewone stationsroman te maken.

Wat Twilight het meeste tegenhoudt om er als film te staan is het feit dat er bar weinig gebeurt en dat je echt voelt dat het hier gaat om een serie. Films uit reeksen van ongeveer dezelfde speelduur kennen een veel rijker verhaal, wat het ook veel aangenamer maakt om te kijken ( Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl en Harry Potter and the Philosopher's Stone; beide eerste delen uit een reeks die met hun weliswaar iets langere speelduur een veel uitgebreider plot kennen en niet de helft van de film bestaan uit een verliefd koppel dat de helft van de film in beslag neemt door te zwijmelen over hoe vreemd en apart de ander wel niet is).

Wil toch even de nadruk leggen op de scène waarin Edward het zonlicht instapt om te laten zien wat hij echt is: zo blijkt dat hij net uit de Gay Parade komt gelopen. Het hele fragment is slecht in beeld gebracht, de graphics met het zonlicht zijn belachelijk slecht en het glittergedoe... tja, qua verhaal zou zoiets nog aanvaardbaar zijn als het om een nieuw verzonnen ras ging. Je kunt het creatieve vrijheid van Meyer noemen, maar net zoals dit heeft ze praktisch alle toonbare karakteristieken van vampieren weggehaald en er niets meer van gemaakt dan glitterende kannibalistische bleekscheten met een raket in hun achterwerk. Voor alle duidelijkheid: dit is kritiek op Meyer's verzinselen, niet op de film en als boekverfilming ga ik dat ook niet te zeer laten doorwegen op de score.

Wel kritiek op de film is dat alles voorgekauwd wordt. Ergste voorbeeld is de scène waarin Bella plots Edward in haar kamer ziet en daarbij de voice-over 'This is the first time I dreamt of Edward Cullen' bij geplakt is. Het is een beetje een belediging dat ze denken dat de kijker daar zelf niet achter kon komen. Het voice-over gedoe werkt wel vaker op de zenuwen.

Ook niet erg geloofwaardig is dat de Cullen kinderen, ondanks het feit dat ze allemaal al zo'n 100 jaar of ouder zijn, toch nog steeds als tieners naar school gaan. Ik veronderstel dat dit deel van hun dekmantel is, maar toch geloof ik er niks van dat mensen/vampieren zoals Emmett en Jasper nog zin hebben om lessen te volgen.

De acteerprestaties zijn niet van wereldschokkend niveau, maar Stewart is nog zeer genietbaar. Ze heeft grotendeels te lijden onder het eentonige materiaal dat ze voorgeschoteld krijgt, wat kan verklaren waarom zoveel mensen haar niet kunnen aanzien. Pattinson is de rol van hoofdacteur niet waardig en Edward lijkt in iedere scène wel een ander personage te zijn; eens de onzekere tiener, dan weer de zelfzekere adolescent. Grootste teleurstelling is Lautner: iedere keer dat hij in beeld komt lijkt het geforceerd, overgearticuleerd etc. Echt niet goed. Kellan Lutz als Emmett Cullen heeft praktisch geen woord te zeggen, maar zijn constante grijns werkt toch op de zenuwen. De rest is redelijk oké en de enige waar ik nog wat positief over kan zijn is Peter Facinelli (Carlisle), die net zoals in Nurse Jackie ook hier erg genietbaar is.

Hier en daar zijn toch wat overeenkomsten te vinden met de eerder dan Twilight geschreven Southern Vampire Mysterie boeken - en dus ook de daarop gebaseerde serie True Blood, zoals 'vegetarische vampieren', de aantrekkingskracht tussen de 2 hoofdpersonages doordat één ervan in tegenstelling tot bij andere mensen, de andere zijn gedachten niet kan horen. Ook het feit dat de hele situatie op gang wordt gebracht door een reeks moorden in het kleine stadje is ook een gelijkenis, al is dit natuurlijk sowieso niets nieuw of verfrissend in de tv- en filmwereld. Het is echter zo dat True Blood op ieder vlak een betere uitwerking kent. Maar een vergelijking ga ik uitlaten.

Om het negatieve in deze recensie niet te zwaar te laten doorwegen, toch nog even wat positief:
- hoewel de moderne soundtrack soms wat irriteert (e.g. Bella gered door Edward wanneer die auto op haar af komt), zijn er ook scènes waar ze echt in past. Zo ook bij de beste scène van de film, de baseball scène met het geweldige Supermassive Black Hole van Muse en - eindelijk - de introductie van de villains en het echte begin van het verhaal).

- waar de hoofdpersonages regelmatig wat aan interesse ontbreken, wordt de film regelmatig nog gered door zijn interessantere nevenpersonages zoals Victoria, Rosalie, Bella's vader, Alice en Carlisle.

- ondanks het redelijke voorspelbaar verhaaltje (James chanteert Bella via haar moeder) is het nog redelijk goed en emotioneel in beeld gebracht. De laatste 20 minuten, waarin Edward ook eindelijk eens laat zien dat hij vampierballen aan zijn lijf heeft, maken dan ook veel goed.

Het voornaamste in het achterhoofd te houden bij het kijken van Twilight is dat je niet kijkt naar een vampierenthriller, zoals de genrefilms meestal zijn, maar naar een romantisch 'drama' waarbij praktisch al het geweld off-screen gebeurt, en meer van het kaliber is van een bravere versie van een vampierdocumentaire à la Interview With the Vampire, verwoven met het verhaal van een tienermeisje dat zich tracht aan te passen aan een nieuwe omgeving. Als je het an sich bekijkt, is het een relatief genietbare prent die je niet opnieuw hoeft te zien, maar die wel z'n volle 2 uur op zijn manier kan entertainen.

3,5*