Meningen

Mijn 6de Tarantino en voorlopig de 2de beste, na Kill Bill Vol. 1 en op gelijkstand met Inglourious Basterds.

Het kijkt inderdaad een beetje zoals een toneelstuk, de scènes in het pakhuis dan vooral. Zoals we gewoon zijn van Tarantino kunnen scènes enorm aanslepen, maar weeral merk je dat totaal niet en vond ik deze stukjes zelfs het beste van de film. De flashbacks waarbij het team werd aangeworven hoefden voor mij dan ook niet, al waren ze wel nodig om het verhaal volledig tot uiting te laten komen.

Ode aan Tim Roth, Harvey Keitel en Steve Buscemi trouwens, echt de sterkhouders van deze film. Madsen deed het ook niet slecht, maar net zoals in Kill Bill weet hij me niet echt te overtuigen. Penn irriteerde me mateloos, maar dat zal ook wel wat aan het personage liggen.

Sterke film, waar je wel eventjes in moet komen, maar na die 10 minuten ga je er volledig in op en is het enkel nog genieten. Wat jammer van die "fout" op het einde, maar zeker zijn klassiekerstatus waard.

4*

Wie Rundskop gaat kijken voor kronieken over de onderwereld van de hormonenmaffia, komt bedrogen uit. De drughandel is uiteindelijk niets meer dan een middeltje om het verhaal aan te zwengelen rond het Limburgse schaap in wolvenvacht, Jacky Vanmarsenille.

Het valt te betwijfelen of dit wel de juiste beslissing was. Wat meer blikken achter de schermen van de hormonenhandel, wat meer info over de oorsprong van Jacky's persoonlijke stapeltje chemische middeltjes had het geheel mogelijk wat levendiger en, durf ik het zeggen, interessanter gemaakt.

De veelbesproken elementen uit de film die de oorzaak zijn van de hype die in Vlaanderen ontstaan is rond deze Limburgse prent, verdienen inderdaad ook niets dan lof. De regie is goed gedaan en Roskam heeft een zeer goed debuut neergezet. Matthias Schoenaerts heeft zich duidelijk vol overgave aan deze rol gegeven en heeft een perfecte metamorfose ondergaan. Chapeau voor zo'n toewijding en het zou erg zijn als dit hem enkel windeieren zou leggen. Jeroen Perceval doet het ook uitstekend als het kruiperige, opportunistische maatje en voor de weinige tijd die ze krijgt, zet ook Barbara Sarafian een degelijke rol neer.

Daar wringt het echter een beetje. De rol van Eva weerspiegelt ook meteen het laatste halfuur van de film: niets vernieuwend en zelfs afgehaspeld. Net zoals de rest van de personages krijgt ze te weinig diepgang om echt emotionele voeling ermee te krijgen, met de uitzondering van Jacky dan, die ter elfder ure nog - om in de sfeer van de film te blijven - stevig gekloot wordt zodat je er toch nog medelijden mee krijgt.

Het laatste deel van de film staat dan ook in schril contrast met de rest; het eerste anderhalf uur gaat (erg) traag, terwijl het einde enorm snel verloopt. De keuzes die voor het einde gemaakt zijn, vielen me ook wat tegen. Jacky probeert nog een laatste keer Lucia te charmeren en besluit het daarna maar volledig op te geven, de politie bij wie alles net op tijd op een rijtje komt te staan,... Toeval bestaat niet, zeggen ze in de film, maar hier ging het allemaal toch iets te gemakkelijk.

Als laatste minpunt waren er dan ook nog de twee Luikse garagisten. Ik begrijp dat men wat meer humor in de prent probeerde te verwerken en in de rest van de speelduur is die balans tussen komedie en drama ook goed gevonden, maar de scènes met deze twee pasten niet in het plaatje en waren té platvloers.

Rundskop is geen slechte film, zeker niet, maar de globale spreiding van het verhaal en de keuzes die op het einde zijn gemaakt, hadden veel beter gekund. Daarbij wilt men zoveel doen (hormonenhandel met een moord, het verhaal van Jacky en Diederik,... ) dat alles een beetje wordt uitgediept, maar niets volledig en daardoor kan het einde ook niet voor een voldaan gevoel zorgen. Hoe zit het bijvoorbeeld met die moord? Ik weet dat het vooral bedoeld was om Jacky's verhaal met de familie Schepers opnieuw van start te doen gaan, maar er is zoveel aandacht aan besteed dat ik toch graag wat meer duidelijkheid hierover had gehad. Dat is dan ook een groot probleem van deze film: het verhaal dat thans niet zo moeilijk is, wordt door de manier van vertellen veel te moeilijk gemaakt.

Ik heb eerder de neiging om een 3* te geven, maar vanwege Schoenaerts' indrukwekkende toewijding geef ik deze toch een beetje extra.

3,5*