Meningen

Gisteren voor de eerste keer gezien, vandaag herbekeken en meteen een volledige * erbij.

De eerste 70 minuten zijn fenomenaal en daarna komt de focus meer en meer te liggen op de Fight Club zelf - de reden waarom ik geen 5* geef. De relatief komische ontwikkeling van Norton's personage (bij gebrek aan een betere naam) is imo toch wat interessanter dan Tyler's plannen om voor chaos te zorgen. Desondanks blijft het verhaal sterk in elkaar zitten en merk je bij herziening dat het plaatje echt wel klopt. Ook de overdreven intermezzo's (dromen van een high-budget vliegtuigcrash, Tyler's jobomschrijving) en verborgen details (Tyler die af en toe in beeld flitst,...) voegen een extra dimensie toe aan zowel het hoofdpersonage als de film zelf, wat het herbekijken alleen maar leuker maakt. Je ziet altijd wel een hint naar de ontknoping die je eerder niet had zag/doorhad.

Uitspringers zijn toch wel de scènes waarin Tyler Norton de brandwond geeft en waarin Norton zichzelf in elkaar klopt in het kantoor van zijn baas.

Acteerwerk zit ook allemaal goed: Norton is perfect voor de rol, Pitt leeft zich goed in en Bonham Carter kan voor mij nooit iets verkeerd doen. Meat Loaf's rolletje komt er ook leuk tussen.

Totaal anders dan wat je zou denken als je het promomateriaal doorneemt (incl. posters en korte inhoud), maar wat je voorgeschoteld krijgt is veel beter dan wat je had kunnen verwachten. Een dolle rit, van de opening credits tot de laatste penis flash.

4,5*

I was meant to see this movie!

Soms was het moeilijk om mee te voelen met de personages, want ik twijfelde toch wel of zij het waren, of ikzelf die het meeste aan het lijden was.

Als geen enkele acteur/actrice erin slaagt sympathie op te wekken, is het schip al half verzonken. Devon Sawa, Ali Larter, AJ Cook en Mary Elizabeth Winstead hebben stuk voor stuk ervoor gezorgd dat je tenminste meevoelde voor de hoofdrol, maar deze Bobby Campo heeft evenveel charisma en talent als mijn cactus.

Het probleem ligt in The Final Destination echter niet alleen aan het verschrikkelijke acteertalent, maar ook aan het vreselijke script. Het verhaal is erg zwak. Je kan zeggen dat je niet moet klagen als je het al drie keer eerder hebt gezien, het is een reeks. Dan is het logisch dat het hetzelfde verhaal is? Ze hadden tenminste kunnen proberen er wat variatie in te brengen, want dit is een regelrechte kopie van de vorige films.

Terwijl het niveau van deel 3 al veel minder was dan de eerste twee, is deze erg ondermaats. Ook de kills zijn erg zwak, vooral het organenzwembadje, die kerel die met z'n takelwagen de fik in vliegt en de explosie in de bioscoop.

Ook het camerawerk is verschrikkelijk. De serie staat hier niet bekend om en het draait natuurlijk om wat er te zien is, maar het had allemaal wat creatiever gemogen. 3D is geen excuus voor een slechte uitvoering van al de rest. Ik heb dit wel in 2D gezien, maar ik ben er zeker van dat 3D niet beter zou zijn. Ook een erg zwak einde.

Onbegrijpelijk dat ze met een budget beduidend groter dan de andere 3 zo'n verschrikkelijke acteurs hebben aangenomen en alles duidelijk aan 3D hebben verbrast, die niet eens goed is. Het zou strafbaar moeten zijn om zo'n slang aan het grote publiek te laten zien.

Ik ga het vervolg hierop maar negeren, voor mij is de reeks afgelopen na deel 3.

Toch nog een 1* voor de roltrap (het is eens iets anders) en de carwash, de twee "hoogtepunten" van de film.

Are those sad tissues, or happy tissues?

Zakdoekjes voor het huilen zijn er bij het kijken van Forgetting Sarah Marshall gelukkig niet aan te pas gekomen, maar tranen van plezier bleven ook uit.

De cast zit wel goed. Kristen Bell zit goed in haar rol en Mila Kunis acteert ook leuk. Bij momenten wordt duidelijk waarom ze haar een vaste stemrol hebben gegeven in Family Guy en waarom ze bij That 70's Show ook regelmatig voor de oneliners moest zorgen: fantastische stem en timing (I don't know Peter, just get off the fucking rock!). Russell Brand komt na een tijdje wel op dreef, maar zijn personage is het naar mijn mening niet waard om zo'n grote rol te krijgen. Ik ga dan ook wijselijk wegblijven van Get Him to the Greek, waar ook de immer irritante Jonah Hill in meespeelt, die in deze film sowieso al een veel te prominente rol kreeg. Segel, tenslotte, is één van de grootste redenen waarom deze film zo traag op gang geraakt: vol zelfmedelijden en met z'n voortdurend gezeur kan Peter van mij op geen sympathie rekenen. Hij komt pas eindelijk op gang, samen met de rest van het verhaal, wanneer hij erachter komt dat Sarah hem al een jaar bedroog. Helaas is het kwaad - zowel in de film als bij het bekijken ervan - dan al geschied.

De leuke scènes zijn schaars verspreid, maar eens ze plaatsvinden zijn ze wel goed. Dan heb ik het vooral over de yogales, de double date, de stukjes met het pasgetrouwde koppel en Paul Rudd als gedrogeerde surfinstructeur en ook het 'om-ter-luidst' wedstrijdje in de slaapkamer is wel leuk.

Eens het verhaal op gang komt is deze komedie erg te pruimen, maar die aanloop van 70 minuten is gewoon veel te lang en uneventful om een betere score te verdienen.

2*

Eerste half uur is zeer goed, vanaf dan wordt het steeds meer standaard en kun je bijna spreken van een overkill. Volgens mij was er idd wat meer sfeer geweest als er minder moorden waren, meer 'jacht'.

Qua acteerprestaties niet te klagen, met wat 'bekende koppen' in het genre (van de laatste jaren dan toch), o.a. Padalecki doet het goed, al kreeg ik niet het gevoel dat de film een echt hoofdpersonage kreeg. De focus leek wel te liggen op Clay, maar door de overdaad aan personages die afgeslacht moesten worden had hij soms ook niet veel te zeggen/te doen.

Soms ook wat vreemde keuzes van de personages, maar over het algemeen toch nog een redelijke remake.

3* (2.85*)