Meningen

Beetje een dubbel gevoel bij deze film. Enerzijds is 't heel generiek met Clifton Webb die exact dezelfde rol speelt als in eerdere films, dus alweer de arrogante lul die denkt dat hij overal mee kan weg komen, en met Bendix die weer de impulsieve dommekracht speelt, al is hij hier wel iets slimmer dan gebruikelijk. Het centrale koppel is wel relatief origineel, met een vrij normale man in de hoofdrol, die niet overal overdreven cynisch of cool op reageert. Ook zijn partner draagt zowaar iets bij en doet dingen in plaats van gewoon een nutteloos aanhangsel te zijn. Desondanks vond ik Ball en Stevens niet altijd even overtuigend in hun rol, er zat meer in. Plotje bestaat de klassieke intriges van (romantisch) bedrog en aanverwanten, dat stijgt niet boven de middelmaat uit, maar het kijkt lekker weg en verveelt nergens.

Raar basisgegeven, waarbij men zeker is dat één helft van een tweeling een moord heeft gepleegd, maar omdat ze elkaar beschermen en men dus niet zeker is wie het gedaan heeft, staat de politie machteloos? Arresteer ze dan gewoon allebei. Goed, alle acteurs doen het goed, De Havilland natuurlijk het best, en de (pogingen tot) psychologische analyses van onze psychiater in de hoofdrol zitten wel interessant in elkaar. Naar het einde toe wordt het misschien een tikkeltje te voorspelbaar, maar dat kan de pret niet drukken. Tot slot wel charmant dat beide zussen meestal een halsketting of broche dragen waaruit blijkt welke van de 2 het is, zodat we als kijker niet verward raken.

Idee achter de film is niet slecht, uitwerking laat te wensen over. In grote lijnen was ik meer geboeid door het verhaal van de bad guys, die waren interessanter om te volgen. De dolle avonturen van de 2 hoofdrolspelers gaan alle kanten op en komen daarom wat overdreven/ongeloofwaardig over. Raymond Burr en het drama rond zijn broertje maken voor mij nog wel genoeg goed om hem nog net een voldoende te geven.

Meest opmerkelijke aan Detour is de rol van Ann Savage, als zelfzekere, harde tante. In deze periode zie je nauwelijks films waarin de vrouw de man domineert. In 't beste geval probeert ze hem op verleidelijke wijze te manipuleren, maar het is nooit zo passief agressief als hier. Ik vond dat bitchy gedoe eigenlijk wel vermakelijk.

Enig minpuntje is dat onze lifter wel heel weinig initiatief toont. OK, hij kan zich laten intimideren door Vera, maar hij is een hele film overduidelijk onderweg naar zijn noodlot en hij krijgt ettelijke mogelijkheden om daar vanaf te stappen. Het wordt op den duur toch net wat te belachelijk dat hij maar achter haar aan blijft schuifelen, uiteindelijk verdient hij dan gewoon zijn lot.

Hmmm. Matig. Ik vind dat alle personages nogal raar en ongeloofwaardig reageren op alles wat er gebeurt. De crimineel die hier mee lift met het centrale gezelschap, gedraagt zich vanaf het begin meteen extreem verdacht, geeft hier een belachelijke uitleg voor en iedereen slikt dat gewoon. Ook in hun latere traject stelt vrijwel niemand vragen bij zijn hele rare keuzes en lopen ze allemaal domweg hun onheil tegemoet, terwijl het vingerdik bovenop ligt dat er niets goed is aan de man.

Ik vind omschrijving hierboven trouwens wat te uitgebreid. Het is een korte film, dus er gebeurt niet veel en het enige wat hierboven niet beschreven staat, zijn de laatste 2 minuten.

Ik vond het buitengewoon middelmatig. McKay heeft jaren terug een stap gezet van oppervlakkige comedy naar iets scherpere satire, maar ik vind zijn eerste poging nog steeds de enige die daar echt in is geslaagd (Big Short). Vice was al minder en dat gebeurt hier gewoon opnieuw.

De satire is duidelijk aanwezig, maar absoluut niet scherp genoeg. Het is allemaal zo voor de hand liggend en gemakkelijk. Alsof het een lange SNL-sketch is (want McKay houdt, ondanks de serieuzere ondertoon, nog steeds van de gekke en onnodige pruikjes) waarvan alle scherpe kantjes zijn afgevijld..... dus eigenlijk een SNL-sketch. Edgy en bijtend, maar enkel voor degenen voor wie sarcasme een nieuw concept is. Amerikanen en satire zullen wel nooit de beste vrienden worden, er zijn er uiteraard die het kunnen, maar meestal zijn het missers.

Ik vind het prima dat banale, oppervlakkige, domme politici te kijk worden gezet, maar als het dan met banale, oppervlakkige, domme humor gebeurt, dan heeft het weinig meerwaarde. Denk dat een iets a-politiekere insteek beter had gewerkt. Focus meer leggen op de betreurenswaardige (sociale) media en politiek meer in de achtergrond in plaats van omgekeerd. Nu preek je enkel voor eigen parochie en dat is iets te gemakkelijk.

Weet niet goed wat ik hiermee aan moest. Een film waar ik niet door kwam en die veel te lang duurde, waarvan ik het wel jammer vond dat hij gedaan was.

Bij het lezen van reviews en samenvattingen leek het me zeer interessant, een film met enkel plot en karakterontwikkeling, twee personages die 3 uur in een auto alleen maar gesprekken voeren om hun onderhuidse trauma's te verwerken. En dat zit er uiteraard wel in, maar 1 van de 2 duikt pas op als de film een uur bezig is en het duurt nog eens een extra uur voor ze uberhaupt gesprekken voeren die langer dan 2 zinnen zijn.

Ik heb wel geduld, maar blijkbaar het verkeerde soort. 3 uur traag is OK voor mij, maar hier had ik het idee dat ik 2 uur naar stilstand zat te kijken vooraleer de trage evolutie eindelijk begon. Het hele toneelstuk kon me niet boeien, het zorgt naar het einde toe voor een mooie kers op de taart, maar dat was me de voorafgaande investering van tijd uiteindelijk niet waard. Dat het een kortverhaal is dat is opgevuld tot een film, vond ik wel heel erg duidelijk worden.

Voor een noir heeft dit een vrij eenvoudig plot. Het is te zeggen, het is duidelijk wie wat wil en waarom, ik heb het dan minder over het soms wat omslachtige moordplan zelf. De film heeft voor mij 3 uitblinkers. Ten eerste Billy Wilder, die altijd goed regisseert en hier een beklijvend verhaal weet te vertellen, ondanks dat je na 2 minuten al weet hoe het eindigt. Daarnaast heeft de film constant een hoog niveau, maar wordt het telkens toch nog wat hoger getrokken als Edward G. Robinson in beeld komt. Tot slot is Stanwyck in deze film toch één van de ultieme voorbeelden van de femme fatale of althans hoe ik een femme fatale zie. MacMurray is gewoon degelijk, haalt de kwaliteit zeker niet naar beneden, maar 'k vond hem gewoon niet zo tof als zijn 2 tegenspelers.