Meningen

Het eerste van de 3 hoofdstukken vond ik echt de meest generieke Oost-Europese arthouse ooit. We horen wat figuranten praten over iets wat niets met het plot heeft te maken, na een tijdje komt onze hoofdrolspeelster in de achtergrond voorbij gewandeld. We volgen haar dan een tijdje (soms doet ze niet meer dan wandelen, soms gaat ze zeer kort met iemand in discussie), waarna ze terug uit beeld wandelt en we de scene eindigen met een zoom op een boom, wat onkruid, een krant, een raam, whatever. En die scene komt dan een keer of 20 terug (met tussendoor een drietal scenes waarin zowaar iets relevant gebeurt).

Deel 2 is dan één of andere slappe studentenfilm of een filmschool eindwerk, totaal overbodig.

Alleen de discussie uit het derde deel vond ik wel interessant. De lerares weerlegt netjes alle onzin die haar naar het hoofd wordt geworpen, maar niemand luistert echt. Daar zit echt iets in.

Na de eerste 2 segmenten begreep ik niet eens dat dit in Berlijn in competitie uberhaupt mocht meedoen, na het laatste wel, maar de winst... tja, zal dan wel smaak zijn. Lijkt me eerder iets dat een onafhankelijke, artistieke nevencategorie wint, maar goed.

Zoals wel meer verhalen gebaseerd op boeken van Chandler, is het allemaal weer nodeloos gecompliceerd, onlogisch en vergezocht, ik heb echt geen idee waarom zo gedweept wordt met de beste man. Waarom dan toch zo'n hoge waardering voor deze film? Simpel, Bogart en Bacall. De wisselwerking tussen die 2 is geweldig, maar ook apart weten ze de aandacht te grijpen en te behouden. Op een bepaald moment ben ik gewoon afgehaakt bij het plot (niet omdat ik niet meer kon volgen, maar omdat ik niet meer wilde volgen, ik vond het de moeite niet waard om er energie in te blijven steken) en heb ik gewoon genoten van Bogey & Bacall en in mindere mate uiteraard ook de solide regie van Hawks.

Ik vond het verhaal van deze film wat raar. Een vrouw wordt vermoord, een man wordt verdacht, so far, so good. Ik vond het vreemd dat er dan plots een team-up ontstaat van de (ex-)partners van verdachte en slachtoffer, om te gaan uitzoeken hoe de vork in de steel zit, rare combinatie. Ook dat die samen maar even snel een muziekcarrière beginnen om undercover te gaan... weird. Desondanks is het wel leuk om volgen en weet vooral Duryea te overtuigen als good guy die misschien toch wat bad is of als bad guy die misschien tot wel een beetje good is, het werkt van beide kanten. Al was zijn drijfveer me niet altijd even duidelijk, maar dat stoort niet echt.

Ik vind dit de matigste van de samenwerkingen tussen Ladd, Lake en Bendix. Dat ligt zeker niet aan Bendix, want die krijgt hier de mogelijkheid om eens wat meer te laten zien dan wat meestal het geval is. Lake zit in de film om in de film te zitten. Ze doet weinig verkeerd, maar het is een nogal zinloos personages dat weinig toevoegt.

Ook blijf ik het moeilijk vinden om Ladd geloofwaardig te vinden als tough guy. Ik geef toe dat het waarschijnlijk weinig te maken heeft met zijn vertolking zelf en meer met de wetenschap dat het zo'n onzekere vent was, die bang was dat actrices iets langer waren dan hem. Ik krijg altijd het gevoel dat het iemand is die heel hard probeert om stoer te doen in plaats van het te zijn en dat zijn personages dat ook steeds hebben. Soms is dat geschikt voor een rol, soms maakt het hem ongeloofwaardiger.

De uiteindelijke moordenaar vond ik vrij stom, maar daar zijn schijnbaar redenen voor, want het was niet de bedoeling dat die persoon het zou zijn. Tja, dat was dan erg duidelijk.

Ik ben een fan van boksfilms en ondanks 't feit dat er weinig boks-scènes in deze film zitten, bevat hij genoeg stijlfiguren van dat soort films om voor mij een toppertje te zijn. De idealistische bokser die in een schimmig milieu belandt waar iedereen geld uit hem wil halen, waarbij zijn familie en vrienden hem proberen waarschuwen en hij al de verkeerde keuzes maakt, om uiteindelijk terug uit het dal te moeten klimmen naar de top... zo hoort het. Hier doen niet de allerbekendste acteurs mee, maar ze doen het allemaal prima en zitten stuk voor stuk goed in hun rol.

Als film stelt dit niet veel voor, want het heeft de diepgang en inhoud van de doorsnee Trump-tweet. De film moet het volledig hebben van herkenbaarheid, door zich op vrij doorzichtige wijze oppervlakkig te associëren met de populariteit van Queen en Mercury. Luister eens naar al die liedjes die je ze tof vond en die onze film zitten, waardoor onze film ook tof wordt! Kijk eens naar onze bandleden die zo sterk lijken op die kerels die jij cool vond, waardoor onze film ook cool wordt! Aanschouw de Live Aid show die je zo episch vond, waardoor onze film ook episch wordt! Als we je maar vaak genoeg doen denken aan geweldige dingen, dan ga je dat geweldig gevoel op 't einde van de rit ook met onze film associëren.

Het acteerwerk is okay. Niet slecht, maar ook niet zo bijzonder. Malek doet erg goed Mercury na, maar het blijft bij een imitatie. Dit is weer een hele verzameling weliswaar heel accurate tics en affectaties, zonder dat er een personage achter zit, het is allemaal uiterlijk, niets innerlijk en met dat soort acteerwerk kan ik zelf niets, dan heb ik liever een doorleefde performance van iemand die er in de verste verte niet op lijkt. Wel de eerste keer dat een gebitsprothese een oscar wint, kudos!

Samengevat is deze film één van de betere voorbeelden van een leeg product. Het heeft nauwelijks inhoud, maar het ziet er bijzonder gelikt uit, de verpakking is geweldig en het bijhorende verkooppraatje is exceptioneel goed. Perfect logisch dat dit overal aanslaat, want het is vluchtig en snel behapbaar, maar ook gewoon heel professioneel entertainment. Perfect logisch dat dit kritisch de grond werd ingeboord, want als je wat meer inzicht wilde in wie Freddie Mercury was, dan heeft het echt niets te bieden. Dit is heel berekend geld cashen bij nostalgische Queen-fans. Surfen op sentiment bij de groep die ze sowieso al mee hadden, niet de minste poging om nieuwe mensen aan te spreken, Hollywood anno 2018.

Er zijn er weinig uit deze periode die zo overtuigend een psychopaat kunnen neerzetten als Lawrence Tierney, vermoedelijk omdat de mens Tierney zelf ook geen al te stabiele figuur was en hij op een set dan eens goed kon los gaan. Je ziet het niet vaak in de jaren '40, een moordenaar die moordt omdat iemand hem verkeerd heeft bekeken en niet veel meer dan dat. Enige ietwat rare aan de film is dat zijn personage op geen enkele manier probeert te verbergen hoe hij in elkaar zit en dat de dames zich toch aan zijn voeten blijven gooien, waarvoor ze uiteraard dan wel een bijhorende prijs moeten betalen. Slezak als nogal atypische detective kon ik ook wel pruimen. Tweede helft van de film zakt het verhaal helaas wel wat in, vooral het eerder vermelde ongeloofwaardige gedrag van de dames.

Zoals hier al eerder vermeld, krijgen we hier te zien wat er zou gebeuren als een Superman-achtige figuur een lul blijkt te zijn. Op filmvlak misschien een relatief origineel idee, in comics al vaak gedaan en doorgaans aanzienlijk boeiender dan hier. De film raakt echt geen millimeter verder dan zijn premisse "wat als Superman....", je weet meteen begin, midden en einde van de film.

Uitwerking is heel generiek, iedereen ondergaat de voorspelbaarheid van het plot en personages doen niets wat in de buurt van interessant komt. Je weet meteen waar het zal mislopen, wie er zich vragen zal beginnen stellen, wie er naïef in het joch blijft geloven terwijl het bloed van de muren druipt, etc...Hoofdrol zelf wordt ook neergezet als arrogant ettertje. Mogelijk is dat de bedoeling, ik laat in het midden of het werkt (op de gewenste manier). De film weet eigenlijk alleen te verrassen op vlak van bloederigheid.

Een noir in een gevangenis, dan verwacht je geen femme fatale en die zitten er dan ook eens niet in voor de verandering. We krijgen de gebruikelijke intriges van een gevangenisfilm voorgeschoteld, verontwaardigde gevangenen die het opnemen tegen een duivelse cipier. Alle gevangenen worden hier wel goed neergezet, ze hebben allemaal andere persoonlijkheden en voor 1 keer vond ik de flashbacks niet storend (mogelijk ook omdat ze niet zo lang duren). Best wel knap om van zo'n Hume Cronyn, die er meestal niet al te imponerend uit ziet, toch een intimiderend figuur te maken. Ook zien we Lancaster hier in één van zijn beste rollen, zwijgzaam en broedend.