Meningen

Het kader van de film wordt gevormd door een vliegtuigkaping - erg actueel in de seventies - waarop Peter Faber zich bevindt als passagier. Andere opvallende namen zijn voor mij Johny Voners als één van de kapers en Laura Gemser als airhostess. Het personage van Peter Faber is een man van bijna middelbare leeftijd die een existentiële crisis doorgaat. Vanuit de scenerie in het vliegtuig zien we flashbacks naar zijn recente verleden, waarin hij buitenechtelijk aanrommelt, en filosofeert over mens, leven en dood. Een groot deel van de film is Engels gesproken, en dan gaat het over de scenes in het vliegtuig alsook de scenes met het ‘Poolse meisje’ Jadwiga Jankwoska-Cieslak.

Het personage van Peter Faber kwam me over als een vervelende klier, en aangezien het allemaal rond hem draait, draagt dat ertoe bij dat ik deze film niet zo’n warm hart toedraag. Alle betrokkenen spelen wel op niveau vind ik. Alleen komt het gebruik van het Engels in deze film wat gekunsteld over bij momenten.

De pointe van het einde is me ook helemaal niet duidelijk, als er al een pointe is.

Leuk om een keer gezien te hebben maar daar blijft het dan ook bij.

Sfeervolle film noir waarin een mysterieuze Hedy Lamarr de aandacht naar zich toetrekt in een driehoeksrelatie met George Brent en Paul Lukas. De plot rond een vermeende zenuwzieke/geestesgestoorde maar toevallig ook fysiek aantrekkelijke vrouw is er eentje die eigenlijk bij bosjes aanwezig was in de jaren veertig. Bekendste voorbeeld hiervan is waarschijnlijk Gaslight (1944) . De theorieën van Freud rond psycho-analyse e.d.waren dan ook erg in trek als inspiratie voor een populaire benadering in film noirs. In Experiment Perilous blijkt bovendien dat de aanstoker van het gebeuren zelf als knettergek wordt beschouwd door psychiater van dienst - nog een populair personage in de forties - George Brent. Zowel Lamarr als Brent worden achtervolgd door hun verleden, wat eveneens typisch is voor film noir.
Behalve een redelijk spectaculaire finale wordt in deze film vooral veel gepraat. Maar mij stoort dat niet omdat het geheel stijlvol en schaduwrijk in beeld wordt gebracht door Jacques Tourneur en cinematograaf Tony Gaudio. Onder meer het gebruik van de wenteltrap valt nog in het oog (een jaar voor The Spiral Staircase (1945) uitkwam). Liefhebbers van het schaduwrijke genre beleven zeker plezier aan deze film.

Een blinde speurder met acteertalent en goed ontwikkelde zelfverdedigingstechniek is toch iets redelijk uniek en reden waarom deze film zich wat onderscheidt van de vele andere detective movies uit die tijd. Edward Arnold doet het schitterend in de hoofdrol, met een juiste dosering van flegma en doortastendheid, je kan als kijker niet anders dan sympathie voor hem opbrengen. Zijn personage mag dan wel blind zijn, maar zijn uitstekende stel hersenen betekent meer dan een compensatie, alsook de hulp van zijn hond en sidekick Friday. En dit is nog voor Lassie carrière maakte. Edward Arnold is hier verder ook meesterlijk in zijn dubbelrol als de dronken nonkel die graag een stukje orgel speelt.
Ook een vermelding voor de komische rol van Mantan Moreland, die we jammer genoeg enkel bij de intro en finale te zien krijgen.

Het verhaal start met een fikse dosis melodrama, met name de breuk tussen Ann Harding en stiefdochter Donna Reed, waarbij de stereotiepen inzake kwaardaardigheid omgekeerd geprojecteerd lijken. Na de moord op John Emery in de rol van Paul Gerente komt de film pas goed op gang en ontpopt zich een whodunit om halverwege om te schakelen - na onthulling van de moordplot - naar een halfopen strijd tussen Edward Arnold en de schurken. Een soort zelfde stramien als we te zien zullen krijgen in de sequel The Hidden Eye (1945) . Al schat ik deze Eyes in the NIght ietsje hoger in qua vermaak en spankracht.

Prima regie van Fred Zinnemann met gebruik van low angles en belichting in noir modus. Na zijn debuut Kid Glove Killer (1942) een tweede prima B-film die hij in hetzelfde jaar aflevert.

Een slasher die levert wat het moet leveren. Dat Tom Savini instaat voor de gore effecten is een garantie dat er goed werk geleverd is. Het hoofd dat in het aquarium belandt en de omgeving aanstaart: geweldig. Technisch vakkundig gemaakt met goeie opbouw suspense die refereert aan Hitchcock zonder dat het door de strot wordt geramd. De muziek doet ook erg Bernard Herrmann (long time partner van Hitch) aan. Het scenario bevat wel wat grote toevalligheden bij mekaar maar het doet voor mij niets af aan het kijkplezier. Veel sfeer in deze film, ook dankzij de vele nachtelijke elementen en opvallend goede fotografie. De acteerprestaties zijn dik in orde met een opvallende rol voor Jennifer Jason Leigh. Dit is zo’n slasher die wat in de vergetelheid geraakt is. Het lot van velen die niet behoren tot de bekende franchises. Nochtans vind ik de alleenstaande slashers uit deze tijd dikwijls beter dan een aantal sequels van die franchises.