Meningen

Elk jaar heeft wel een grote musical, en wat dat betreft is 'Fame' zeker weten hét muziekspektakel van 2009, maar daar waar voorgangers zoals 'Step Up' en 'Mamma Mia' nog een doorlopend verhaal hadden, richt de film zich vooral op het gegeven van "jongeren die naar de Academy of Performing Arts gaan", en helaas is dat niet genoeg om de film te dragen.

In de loop van vier jaren volgen we een groep jonge mensen die allen talent hebben en we zien hoe hard ze werken om daar volledig gebruik van te maken, maar daar houd het helaas mee op. 'Fame' richt zich niet op het feit dat de tieners beroemd willen worden, welke passies ze nu werkelijk hebben en welke kant iedereen op gaat. Met zo'n negen hoofdpersonages moeten we de gehele film meeleven en dat werkt absoluut niet. Stuk voor stuk hebben ze goede verhalen, cliché of niet, en allen krijgen ze tenminste één scene waarin ze kunnen schijnen, maar dat is het dan ook. Relaties worden nauwelijks uitgewerkt, personages blijven oppervlakkig en momenten die je echt hadden moeten raken missen de snaar, puur en alleen door de overvloed aan personages.

Toch werkt er wel iets in de grote hoop verhaallijnen, hoewel je niet echt ziet hoe ze nu samen zijn gekomen, leef je mee met de koppels, geniet je van de drama die ouders kunnen verzorgen, ook al krijg je nooit echt een verklaring voor hun gedrag en krijg je een blik op hoe het wereldje in elkaar kan zitten. Wat dat betreft laat 'Fame' precies zien wat ze bedoelen; hoe elke hardwerkende, talentvolle artiest heeft leren lopen. Dit gepaard met fantastische nummers, artistieke settings, enorme talenten en prachtige muziekstukken, en de musicalfan in mij is al snel verkocht. En als een jongen een aardige solo zingt, wordt het hem vergeven dat hij op amateuristisch niveau acteert.

Gelukkig zijn er de leraren nog die de jonkies laten zien hoe het nu wél moet en dat is een prettige afwisseling.

Al met al is 'Fame' echt voor een nieuwe generatie; geen sappige musical nummers maar moderne muziek (met hier en daar een Bach), steengoede choreografie, prachtige kostuums en vloeiende zang. Het is een muziek- en dansspektakel dat de eerder genoemde films doet verbleken, maar sommige acteerprestaties en de overvloed aan verhaallijnen voor een te korte tijd doen de film de das om. En dan blijf je qua notering precies in het midden zitten.

3.0

Zeven decennia na de premiere is Fantasia nog steeds een voorbeeld, en een prima uitvoering, van de oneindige creativiteit van filmmakers. Met enkele van de meest beroemde klassieke muziekstukken hebben de kunstenaars achter de Disney film een sterk en memorabele animatiefilm gemaakt die onderdeel moet uitmaken van ieders jeugd.

Het concept van de film zelf is zo uniek dat het nooit succesvol geëvenaard is. Hoewel het, zeker voor kinderen, niet vergezocht is. De fantasie van een kind wordt zelden zo getriggered als door muziek. En dus verdiend Disney de roem die hij toebedeeld krijgt voor het denken vanuit een kind z'n visie en er ook nog een avondvullende film van te maken. Ook omdat hij een muziekgenre gebruikt dat zo belangrijk is voor zijn klassieke films, maar op zichzelf zelden wordt genoemd in combinatie met families: orkestrale muziek.

Zelfs met zijn brede doelgroep was Fantasia een dapper project. Maar Disney slaagt er in om het voor iedereen toegankelijk te maken. Niet op de laatste plaats door de variërende verhaallijnen die de film hanteert. Of het nu het ontstaan van de aarde is, dansende flora en fauna of pure magie, de verhalen ontstijgen de wereld van mensen. Zelfs met een lengte van twee uur is de film makkelijk door te komen dankzij de korte spanne van de stukken en de talloze personages die je door een suite begeleiden.

De film benut elk genre van het medium, van angstaanjagende duivels of dinosaurussen tot de hartverwarmende liefdesverhalen van centauren of zelfs krokodillen en nijlpaarden. Humor, romantiek en actie volgen elkaar moeiteloos op met wat makkelijk een van de beste soundtracks ooit is. Zonder een doorlopend verhaal om aan vast te houden en, voor de meeste van ons, niet heel veel herkenbare muziek, weet Disney toch een boeiende, meeslepende tour te geven door het ambitieuze landschap van vertellingen en de grenzeloosheid van verbeelding.

Een spectaculair vermakelijke film.

'Fast & Furious' bewijst dat een actiefilm met ronkende motoren en flitsende auto's nog steeds kwaliteit kan bevatten.
Behalve dat de film 100 minuten spetterende actie is met gave races, originele stunts en een hoop moois, is het verhaal ook nog prima te verteren.

Een erg geslaagde revamp van een anders doodgebloedde serie.

3.5

Vette film.

Wie een hersenloze actiefilm verwacht met snelle auto, lekkere babes en ongeloofwaardige stunts krijgt precies waar hij voor vraagt. Fast Five heeft echter nog wat meer te bieden. De film staat prima op eigen benen maar er zijn verrassend veel verwijzingen naar zijn voorgangers. Voor fans des te leuker.
Fast Five raakt alle vlakken goed. Er wordt genoeg af gegrapt en gekletst maar toch neemt de film zichzelf redelijk serieus. De onderlinge relaties krijgen genoeg aandacht om de groep sympathiek over te doen komen. Ook de logische volgende stap van een zwangerschap voor Mia is erg welkom. Walker en Diesel blijven een geweldig film duo en met een goede ondersteunende cast zit elk personage wel snor.
De actie is heerlijk over de top. Er gebeurt niets verrassends maar de uitvoering is zo belachelijk dat het geweldig is om naar te kijken. Vooral de achtervolging met de bankkluis is popcorn-film-level ten voeten uit.
Ik heb werkelijk heerlijk genoten van de film. Geweldige stunts, leuke personages en vermakelijke wendingen. Laat deel 6 maar komen.

Bewijs dat niemand ooit bij een film weg mag lopen.

De openingsscène van een 'Final Destination' film is vaak de vetste en meest interessante. Daar waar de eerste twee delen een prachtig begin hadden zakte de kwaliteit aanzienlijk, net als met de rest van de film eigenlijk. Langzaam maar zeker zakte de franchise van een originele, haast religieus goede film naar slapstick horror zonder enig verhaal. 'Final Destination 5' wist in het eerste half uur nog verder te zakken. Belandt bij een geheel ander genre verzuchtte het publiek telkens als er iets omviel en moest ronduit lachen als een personage de dood vond.

Geheel terecht. De film deed zijn best om al haar personages haatbaar te maken en dus waren hun doodscènes een beloning. De manier waarop was vaak zo over the top en onmogelijk dat de lachspieren ook daardoor getrained bleven. Ik heb nog nooit de drang gehad een film uit te lopen. Maar de laksheid waarop 'Final Destination 5' door het eerste uur draafde was me echt te veel. Ultieme, goedkope bagger. Het dialoog was tenenkrommend slecht. De acteurs hadden geen greintje talent en de effecten waren om te janken. En dat terwijl ik eigenlijk 'Super 8' wilde zien. Niet verwonderlijk dat ik graag een telefoontje aannam om buiten rustig te kunnen bellen. Zolang ik deze onzin maar niet hoefde te zien.

Eenmaal terug was de film bij haar zoveelste langdradige, voorspelbare doodscène. Maar deze was nog best nasty (doch lachwekkend) ook. Mijn aandacht was er enigszins weer bij. En toen, na een goed uurtje, kwam het plot op gang. De hoofdrolspelers werden bewust van wat het publiek al tien jaar wist en dus kon de lol beginnen. De inmiddels aangekondigde "twist" van de film kon interessant worden maar leek me vooral onzin. Met het overgroten deel van de cast nog levend denk je dat je nog een eind moet. Gelukkig nam de film een sprintje. En toen steeg hij op.

Want van de meest hatelijke film ooit werd de film zo waar eng. Noem het een combinatie van factoren. Ik werk in een restaurant dus ik zag mijzelf al verdenkend door de keuken lopen. Ook had ik zo'n lage dunk van de film dat het alleen maar beter kon worden. Dat dit ook echt zou gebeuren verbaasde me ten zeerste. Het personage van Peter kreeg op eens diepgang. En een levensvatbare slechterik was geboren. Een welkome twist. Het leverde een oprecht enge en spannende scène op die nog stoere actie liet zien ook. Al snel werd duidelijk dat de makers verdomd voorheen gewoon verveeld waren en verdomd goed wisten wie ze voor zich hadden.

Que de veel belovende eind scène. Daar waar die in deel 4 nog het beste van de hele film was, dacht ik dat dit een make-it or break-it moment was. Ik, als filmrecensent, als filmfan, als liefhebber van de franchise en als doodnormale bioscoopganger werd compleet verrast. Noem me blind, maar ik zag het einde NIET aankomen. M'n mond viel letterlijk open. Het was enigszins vergezocht maar man wat werkte het goed.

Alsof de acteurs plotseling gevoel in hun personages brachten, de special effects bewaard waren voor het einde en de makers zin kregen in het maken van hun film: het laatste half uur is een van de beste stukken film van het jaar. Een eerbetoon aan het geweldige originele deel, een twist zo sterk dat ik tien minuten na afloop nog steeds geen woorden had, 'Final Destination 5' oversteeg alle verwachtingen. De makers hebben zich overtroffen in elke zin van het woord. En ik, sta werkelijk met een bek vol tanden omdat ik nooit en ten nimmer meer kan zeggen dat ik weet wat er gaat gebeuren. Ver uit de beste verrassing van 2011, de beste slechtste film die je ooit zal zien en een filmervaring zoals ik er geen enkele heb. 'Final Destination 5' kent zichzelf en geeft het publiek precies wat het verwacht en nog veel meer.

Vervolg of geen vervolg, 'Final Destination 5' heeft een plekje in mijn hart veroverd.

Leuke film.

Een lekkere tienerfilm met leuke personages en goede humor. De acteurs zijn erg grappig en het verhaal is lekker standaard. Prima vermaak op een hete zomerdag!

3.0

Edit: het laatste stukje met Masi Oka en Danneel Harris die een SMG uithaalt van Cruel Intentions is echt geweldig!

Aardige film.

Voor Nederlandse maatstaven een redelijke film over het goede werk dat Artsen Zonder Grenzen verricht. Het verhaal is echter doorsnee en bekend. Een speciaal kind, een onverwachte liefde, een duidelijke vijand, het is niets baanbrekends, maar het is aardig neergezet met mooie opnames en een aardige sfeer. Pheifer speelt aardig, maar Marina is een veels te grote zeur en cliché om echt mee uit te voeten te kunnen.

Ik heb me redelijk vermaakt, meer ook niet.

3,5

Eindelijk dan gezien.

Ik dacht dat het een perfecte combo zou zijn van komedie en kerst, maar het valt allemaal best tegen. 'Four Christmases' is je standaard romkom met een goed werkend stel dat op de proef gesteld wordt door familie. Tijdens kerst. Daar houd het allemaal wel op. Witherspoon en Vaughn zijn matig samen en de families zijn allemaal wel leuk, maar niet echt memorabel. Weinig geslaagde grappen, ondanks een vrij humoristische cast. Ik heb me zeker vermaakt, maar als komedie nog als kerstfilm scoort hij onder de maat.

2,5

Coole film. Bij vlagen eng, maar vooral stoer om te zien. Voor een tienerslasher vond ik hem een verdomd goed verhaal hebben. En om deze twee horror iconen elkaar te zien afmaken is fantastisch, ook al zijn ze geen van beide echt voor mijn generatie.

2.5

Eindelijk dan volledig gezien. Hoewel ik wel goed van de spanning heb genoten en er zaten een aantal leuke schrikmomenten in, maar verder is 'Friday The 13th' een slappe tienerslasher. Erg standaard, nouja toen Jason achter de black guy aan ging hield hij het langer vol dan normaal in dit genre en veel te simpel. Jason is een icoon, maar is hier niet echt beter dan bijv. Leatherface...

2.0

Aardige actie. Rhys Meyers en Travolta maken een leuk team. Parijs is een mooie achtergrond en de twist in de film is goed. Simpel, leuk en vermakelijk.

2,5

Goede film, waarbij Apatow een geweldige balans vind tussen zijn standaard humor en een goed drama. Goed gedaan.

3.5