Meningen

Mooie film.

Ik zit nog halverwege het boek maar besloot toch al de film te zien. Het is een ijzersterk, meeslepend en inspirerend verhaal. Het weet de onzekerheden, vrijheden en mogelijkheden van het jong zijn ontzettend goed te vertellen. De avonturen van Dean en Sal zijn niet rooskleurig of zelfs doelgericht, ze zijn gewoon. Het maakt 'On The Road' een apart maar goed verhaal over vriendschap, liefde en vrijheid.

De film opent ijzersterk en verspilt geen tijd in New York. Al snel zijn we op de weg en doet het genre "roadmovie" de film geen eer aan. Roadmovie's hebben een doel, er wordt altijd in gereisd als middel, niet als doel zelf. In 'On The Road' volgen we Sal die op zijn beurt de losbandige, onzekere maar betoverende Dean achterna gaat. Dean's personage is heerlijk complex maar de film weet hem laagje voor laagje uit te kleden (pun intended). Garrett Hedlund steelt dan ook de show. Wat best knap is als je naast Viggo Mortensen, Steve Buscemi, Kirsten Dunst, Amy Adams en Elisabeth Moss mag spelen. Zelfs typetjes Stewart en Sturridge brengen het er goed van af, vooral omdat ik het idee heb dat ze zichzelf spelen, hoewel ik ze natuurlijk niet ken. Enige nadeel is Sam Riley die, naast dat hij de ietwat passieve rol van verteller heeft, nergens echt laat zien wat hij kan.

Het middenstuk van de film is ook een zwakte punt, sommige stukken gaan erg traag of bieden weinig extra voor het verhaal. Maar in zekere zin is dat ook het punt van het verhaal. Het einde maakt echter alles goed.

De film bevat heerlijke muziek, geweldige acteerprestaties en prachtige beelden. (Extra credit verdient, François Gédigier, de editor die volgens mij ongebruikelijk veel beeldmateriaal te verwerken had). Een sterke film met geweldige, haast legendarische personages, die alleen net iets te lang duurt.

Edit: Dit gezegd hebbende is On The Road wel een verhaal dat je forceert verder te kijken dan je gezichtsveld. Het is veruit een van de meest inspirerende, confronterende verhalen die ik in tijden ben tegen gekomen, maar die eer komt evenveel toe aan de film als aan Kerouac.

Goed om na een lange tijd weer gezien te hebben.

'One Hundred and One Dalmatians' heeft een animatiestijl die ik persoonlijk niet erg kan waarderen. De grove lijnen en stripachtige objecten voelen koud en afstandelijk aan. Voordeel is dat er 99 puppies over het scherm lopen. Dat maakt eigenlijk de hele film. Of het nu puppies zijn die enthousiast televisie kijken of moeizaam en klungelig over het ijs lopen, deze film zit zo vol met schattige momenten dat je je afvraagt hoe dit geen grotere aanwezigheid heeft op het internet.

Hoewel dit de tweede hondenfilm was in korte tijd voelt 'One Hundred and One Dalmatians' als een gehele ander universum dan 'Lady and the Tramp'. Deze film heeft het over het villen van puppies, bondjassen en criminelen. Ja, het zijn twee van de domste criminelen ooit, maar de verwijzing naar mannen die doen alsof ze van een nutsbedrijf zijn, werkt goed. Ook sterk is de visie van honden op mensen. Het idee dat wij de huisdieren zijn voor hun en dat honden publiekelijk blaffen om nieuws te verspreiden is goed gevonden. Pongo en Perdita zijn twee goede hoofdrolspelers. Niet zo zeer omdat hun verhaal nu zo romantisch was of omdat hun personages goed uitgewerkt zijn, maar omdat, geheel tegen Disney-traditie in, het ouders zijn en vanuit dat instinct werken.

Dat de honden tegen een van de meest flamboyante, gestoorde slechterikken ooit moeten vechten is dan weer wat moeilijker. Cruella is een aanwezigheid met haar korte temperament, haar afschuwelijke uiterlijk en haar ongezonde obsessie voor bond. Een fantastische slechterik die ook nog een aardig liedje inspireerde.

De film heeft een eigen stijl en heel erg vertrouwd voelt die niet. Maar ondanks het grauwige kleurpatroon van de film (get it, want zwart/wit) zit er voldoende spanning en sensatie (al die ontstnapping scenes!) in om goed te vermaken. Roger en Anita zijn verbazingwekkend charmant voor mensen in een dieren film en het gebrek aan zingende dieren stoort niemand.

Een heerlijk avontuur.

Alsof er eindelijk iemand was in Hollywood die een standaard horrorfilm wilde maken alleen dan zonder de standaard wendingen. 'Orphan' leeft niet op de schrikmomenten, maar om de simpele gedachte van machteloosheid als je gezin in gevaar komt. Iedereen kan zich verplaatsen in de hoofdpersoon en Isabelle Fuhrman speelt magnefiek als de freaky Esther. Een verademing als familiedrama en een sterke thriller met erg goede acteerprestaties (ook van het kleine meisje) en vermakelijke twists.

Een goede.

4.0