Meningen

Alleen al de filmposter bezien gaat het hier om een 'Brarion' in plaats van een 'Brangelina'. Weer met de WOII (blijft toch het meest unheimische, radicaal controversiële achtergronddecor, we blijven die periode toch uitermate lang commercieel uitmelken) en een liefde-die-er-niet-mag-zijn-verhaal. Maar je gaat er vooral heen om Brad Pitt. En we weten allemaal wat hij kan na Fight Club, Twelve Monkey's, Fury, Ocean's en Inglorious. Dat kwam er hier allemaal niet uit. Brad Pitt in een gereserveerde, bedeesde, terughoudende rol met een permanent strak bekkie. Dat is op 1% van zijn kunnen. Plemp er dan Matt Damon met een onverschillige blik neer. Fijne achtergronden met Casablanca (zoals ook het onderkomen van de Duitser), een veelbelovende start, maar verzandt daarna in cliché liefdeslijntjes, waarna het einde de nek omgedraaid wordt. Laat ze dan ontkomen met het pantservliegtuig nondeju.

Waanzinnige over-the-top verhaal van een drugskoerier die zich opklimt van een charterpiloot die zo af-en-toe sigaren meeneemt tot
top of the bill koeriersvluchten voor het kartel van Pablo Escobar.
Met veel tempo en heel veel humor, allemaal a la Wolf Of Wall Street. De zanderige korte landingsbaan in Colombia (dikke kerel in de
bijzittersstoel), het duwen tot aan de bosjes, tot aan het neerstorten in een keurig woonwijkje met de coke stuifend de lucht in en
vervolgens een pakje biljetten een fietjes van een buurtneger overnemen totaan de infiltratie door de anti-drugs eenheid, de politie
en de FBI tegelijkertijd. Hilarisch. De setting is perfect met eighties sfeer, kleurgebruik, de seks, de aankleding en de uitleg.
Want zelfs de uitleg van bepaalde zaken wordt in eenvoud gedaan.
MAGISTRAAL!!!!!!!

Een prul, de meest onbenullige onderbroekenlol ooit en meest hysterische dombo-grappen. De doelgroep is duidelijk van diegenen over niet meer dan één hersencel beschikken.
Wél met een grappig gevonden en lange, in slow-motion uitgevoerde scene van een tourbus die een paar keer over de kop rolt.

Will Ferrell, de droge komiek is geslaagd gecast voor de rol van achorman Ron Burgundy die ijdel

egocentrisch is en te maken krijgt met een aardverschuiving met diens plek als er een vrouwelijke

journaal-presentatrice als concurrent wordt aangenomen (heus, in de jaren '70 had de gevestigde orde

van mannelijke journaallezers daarmee te maken, al is het altijd beter een vrouw te nemen als hostess).

Een film die ondanks zijn arsenaal aan plat vermaak (die slaan als een platte hand in je gezicht) werkt

dankzij de vibe. Ferrell ziet er zonder te zeggen al belachelijk uit, Christina Applegate staat stevig

in haar schoenen (ook al is dit voor haar capaciteiten op 10 procent van haar kunnen) en soms zijn er

fysieke grappen die wel werken (dat ze op kantoor printers tegen elkaar aangooien, het hondje dat van de

brug wordt getrapt).

Het is een parodie op het wereldje binnen de contreien van de overgang van de jaren '70 naar '80 met

foute haarknipsels.

Zijn nieuwskompanen zijn tot het irritante (de redneck), sullige (Steve Carell) of overdreverige (de gladde

versierder, hé Paul Rudd) aan en dat maakt het minder prettig. Gelukkig is daar Vince Vaughn nog.

Spoorzoeken in het oude Rome waar eerst door een taai halfuur met Zwitserse neuronenwetenschappelijkheid verzwolgen moet worden, waarna het tafereel zich stap-bij-stap door Hanks wordt ontvouwd.Het lekkere ding van mevrouw Deneuve uit de DaVinci Code was ook aanwezig in een andere rol. Je moet er maar binding mee hebben met de mythologie alwaar wij Jan Publiek weten dat dit een verkapt promotierondje voor Romaanse kerken is.

Instinctief wordt het raadsel ontvouwt waarbij nauwelijks spanning aanwezig is.