Meningen

Van zero tot hero documentaire van de schaak"playboy" van nu. Van het begin af aan het is het een schattig joch, dat graag leert (heel veel fragmenten zijn intrinsiek herkenbaar) en later autistisch met schaken wordt. Hij wordt gedrilled, totdat hij op zeer jonge leeftijd honderdduizenden schaakcombinaties beheerst. Kasparov gaat eraan, Vladimir Kramnik en Anatoli Karpov bijten zich er op stuk, waarna hij het opneemt tegen het wandelende Indiaase computermainframe Viswanathan Anand. En uitmuntend verslaat (na een zeer, zeer beroerde start).

Alleen is er nooit het genieten, er is nooit het juichen (na het verslaan van de regerend wereldkampioen). Alles gebeurt in zichzelf gekeerd. Op het moment dat je daar bent en dat voor elkaar hebt gekregen moet je dat uiten anders gaat je dat op latere leeftijd parten spelen dat je er op die momenten niet ten volste van genoten hebt. In het begin is er sympathie voor de vader dat hij eigenschappen in zijn zoon herkent en benut, alleen wordt het daarna zeer sektarisch waarbij het joch tot midvolwassen leeftijd alleen met schaken bezig is. Hij is zeer oncomfortabel met sociale situatie's en sociale vaardigheden zijn beperkt tot een nulpunt. Dat is wreed, heel wreed en dat mag van de vader nooit goedgekeurd worden. Gelukkig is dat hedentendaage anders, en is Magnus modieus, vlot en gezond jong.

Klassieker volgens de algemene opinie, echter Guy Pearce is de meest zenuwachtige neuroot die er is. De hele tijd nerveus om de meest onzinnige feitjes en neurotisch polaroids bestiften met aanwijzingen. En uiteindelijk komt het toch wel bij een drugsdeal of een spontane moord uit. Amnesia is een van de meest toegepaste thema's in films (na liefde) ooit. En de hele beeldensoep (want dat is deze prent) is
er alleen maar om cinematografisch populair te doen.

Zoals niet elke romantische komedie dat is (mierzoet stelletje dat grappige dingen meemaakt) splijt in Midnight In Paris de relatie van de protagonist, maar ook de tijd als er een surreële transitie met het Parijs van de jaren '20 ontstaat.
Allen speelt ditmaal geen rol, maar heeft daarvoor Owen Wilson in een jonge, pseudo-naïeve versie van hemzelf gekneed. Dat loopt daar de hele tijd met zijn handen in zijn zakken en met zijn huilerige hondenogen onschuldig te wezen. Gil (Wilson) is een novelist maar durft niemand zijn roman te laten lezen, hij ontmoet op een feestje Scott Fitzgerald (schrijver The Great Gatsby), waar Cole Porter de piano verzorgt en daarna via een taxi gaat de romantische reis door de jaren '20 voort met Salvador Dali (Adrien Brody), Picasso en Bunuel. Een reis naar de 19de eeuwse Romantiek en dus wordt het een ontzettend nostalgische film en nostalgie is de dood in de pot voor de mens.
Een ongecompliceerde film, een lucide droom (sowieso kent dromen meer gebruikmakend van de hersencapaciteit van de mens, door opgewekte fantasie). Voor Allen een oubade aan schilderachtig Parijs en voor ongedwongen zwijmelarij zit u garant.

Nick Frost speelt een luizige advertentie-regisseurtje die zichzelf bedient van junkfood, perversheid,

inhaligheid en spendeert geld alsof hij binnenkort een grote klapper gaat maken. Frost is het ideale

gezicht omdat hij al tal van lowlifes heeft gespeeld met Simon Pegg aan diens zijde.

Hij begeeft zich in de wereld van Sodom en Gommora van The Big Apple, ondergaat zakelijke verleiding

en begeeft zich in vijfsterrenhotels, de zelfdestructiviteit van een disfunctioneel karakter.