Meningen

Van alle Hollywood prullaria die van de lopende band komt, tussendoor in het weekend op de Belg, toch een humoristisch verhaaltje

uit de fifties. Zwartwit en van een driekwart eeuw geleden is inderdaad soms beter te versmaden.

The Gazebo werkt heel goed omdat het alledaags is. Een onschuldige huisvrouw die een onschuldig prieel voor in de tuin koopt ("Ach,

hij bederft het uitzicht, het is beter om het toch te verplaatsen..").

Met een drukbezette echtgenoot die scenarioschrijver van beroep is en ook nog voor de grote Hitch schrijft.

Het is het contrast van een moord die gepleegt wordt en een onschuldig prieel dat op de lachstuipen werkt, en dat met de constante

neurotiek van Elliott. Elliott schiet de blackmailer namens zijn vrouw neer. Althans dat blijkt niet zo te zijn, wat weer bij de gedachte

komt wie er in de fundering van het prieel ligt. Er komt een kettingreactie van personages op gang die er in mee delen (de aannemer,

de schoonmaakster met de ijlhoge stem, zijn vrouw, een jaloerse Harlow, de dieven, de rechercheurs) waardoor het allemaal

kolderiek wordt, met een keten aan leugens en smoezen aan toe. En die ingewikkeldheid bij een onschuldig personage, vooral door zijn

constant getoonde nerveusheid maakt het hilarisch.

Legendarische OST van Tina Turner met Pierce Brosnan als uitstekende 007 (Moore is toch te glad) en de onschendbaarheid van het personage Bond maakt het toch altijd wel saaier. De pertinent vriendelijke man die in pak de wereld redt tegen de boze Russen. Met de meest fenomenale achtervolging van Brosnan in de tank die door alles heenramt in de Russische straten en het bronsgroene beeld meesleept en achtervolging op een vliegveld met een lesvliegtuig. James Bond is cool en hilarisch.

Zeer harde film waarbij gefocust wordt op de opkomst van gangster Henry Hill die zich met Tommy (Joe Pesci) en Jimmy Conway (DeNiro) als Goodfellas ('Omdat we goede jongens zijn die elkaar mogen') waant. Een zeer harde film, waarbij Henry zich vaak distantieert van de criminele moorden die ze begaan, alsof hij verstokt is dat hij hier aan mee moet doen.

Liotta werd gecast nadat Garcia al opging aan Godfather 3.

De film kenmerkt zich door sfeer van kitcherige outfits en interieurs (hoe weldadiger de gangsters het hebben, hoe kitcheriger alles moet zijn), Henry ondergaat zijn rit-de-passage tot op een punt dat allemaal niet meer beter kan.

Tommy slaat weleens door als maniak (qua intrinsiek de beste film van Pesci), Henry heeft problemen met zijn huwelijk en Jimmy blijft veel lachen, al heerst er veel gevaar achter die glimlach.

Goodfellas verwordt een slasher van een geweldsfilm waarvoor je wel een goede maag moet hebben. En Henry blijft toch wel de hele tijd de stagiair van de film en zal nooit zijn vooraanstaande plek opeisen.

Zeer prachtige film omtrent Dirty Harry Clint Eastwood die als bruut (ex-oorlogsmilitair) transformeert naar een zachtvriendelijke persoon en verbroedert met een jong sullig Chineesje. Alles om hem heen is hem ontvallen en Walt Kowalski heeft om nabij zijn gazon nergens meer zin in. Zijn Ford Gran Torino is een verborgen rode draad en Gran Torino varieert bij vlagen met gelaagdheid; heel intiem maar ook weer gemeenschappelijk (binnen de Aziatische etnische buurtminderheid). Er ontstaat een omgekeerd evenredige relatie met de jonge introverte Tao, waarbij hij hem wat leert en over zijn verbitterdheid heen stapt.

Een menselijke film van een stereotiepe actie-acteur. Reuzeknap en de vasthoudende soberheid werkt als een reuzendoder als bij de apotheose de klap met de hamer komt.

Afschuwelijke bombastiek en de bedelende hondenogen van Tobey Maguire (hij was goed voor sul Peter Parker en zette een legendarische Spider Man reeks neer) in élk shot. Werkelijk elk shot. Mooie Leo is de rijke jongen die dat in zijn drie klaarspeelt, maar de film spreidt een overdaad aan nepheid uit. Nepgras met nepbloemen, neppe autoscenes en nep landhuis uit 3D alsof de rendermachine voortijdig stopte doen alles af aan de sfeer. Met een lange scene van feestgedruis van de roaring twenties dat het hoogtepunt moet zijn met uitbundige vrouwen, sparkling bubbles en de Charleston. Alleen contradictionair dat dat met hedendaagse rauwe hiphop wordt overvleugeld. Pijnlijk Baz Luhrmann. We hadden meer verwacht van de man van The Moulin Rouge.