Meningen

Armzalige film met een armzalige driehoeksverhouding. Een sloeber, een slappe verzekeringsagent of wat het ook moge zijn die met twee zussen (per ongeluk) aanrommelt. Een straf om een film te kijken was nog nooit zo wreed.

Trouwen gebeurt vaak en zijn hosannamomenten in films, echter waar we vaak weinig van zien, zijn scheidingen.

En L'Economie du Couple is een drama voyeurisme hoe het bij een bloeiend koppel er slecht en stilzwijgend aan toegaat. Spil is een naar binnengekeerd gezinnetje (ze gaan weinig naar buiten toe, gaan niet uit, wat voor werk ze doen weten we als kijker amper wat van af) van een architect een jonge brunette eega en twee liefkozende dochters. Scheidingen worden weinig verfilmd, hier volgen we elke argwanendheid naar elkaar toe en wordt er met geen woord naar elkaar gesproken, puur omdat de karakters de confrontatie niet aan durven te gaan en het met elkaar in flink gesprek de situatie niet duiden. In plaats daarvan wordt er naar elkaar toe verwijten gedaan in korte

staccato zinnetjes 'je mag hier niet zijn', 'woensdag is jouw dag', 'waarom doe je zo?', 'je mag niet sms-en', 'waar is de kaas?'. Het wordt allemaal stilzwijgend pijnlijk. De architect is in zijn rol weinig overtuigend, architecten zijn zeer sterke leidende mannen van karakter, en dit personage weet niet eens van de rekeningen van het gezin af en blijkt zomaar blut te zijn.

Zeer sterk geacteerd door beiden, vooral ook Cedric Kahn die zich in een deprimerende en zwartgallige centrifuge bevindt. Alsof hij al weken onder een brug heeft geslapen.

De spanning voelen we in de lucht als beiden in dezelfde kamer zijn van het elkaar niet meer kunnen luchten. Het is bijzonder dat we 'in het moment' en 'realtime' (er wordt weinig 'werkelijke tijd' weggelaten in de film) deze situatie meemaken. Geen schichtige flashbacks of hoe dit heeft mogen komen, dat is een aangename iventiviteit. De tact van het onnodige weg te laten.

Wat heel fout is, is dat het gebrouilleerde koppel nooit op het idee komt, en opvoedkunig gezien cruciaal is, om op NEUTRAAL terrein hun persoonlijke relaas uit te spreken. Pak een cafe, een andere ruimte of plek waar dit uitgesproken wordt. Nu worden de kinderen geteisterd binnenin het huis en de twee dochtertjes hebben werkelijk angstblikken in hun pupillen dat dit allemaal niet waar kan zijn wat hun overkomt. De scene met de twee dochtertjes geschokt op de bank is stilistisch zeer

uitmuntend, ook die waar ze door een deurkier turen naar het volgend conflict.

Cinematisch zeer uitstekend en een clichématig feel good-einde wordt ook vermeden.