Meningen

Paul Rudds doorbraak als superheld is een feit en wees gerust: Ant-Man is dik in orde en geen teleurstelling zoals verwacht. De film is op zijn best wanneer er met actie op mierenniveau en humor wordt rondgestrooid. Ant-Man is een vermakelijke actiekomedie (en de beste Marvel-film van het jaar), maar toch mist de prent iets om tot de top te behoren. En dat iets is waarschijnlijk Edgar Wright in de regisseursstoel.

Mijn uitgebreide review van Ant-Man kan je hier lezen!

Geen spookverhaal, maar een verhaal met spoken. Zo beschrijft het hoofdpersonage haar eigen boek en tegelijkertijd de film. Crimson Peak is een heel mooie en tragische film, maar horrorfans zullen op hun honger blijven zitten. De film voelt op momenten erg klassiek aan en de plotwendingen zullen niemand omver blazen. Het verhaal draait niet om enge geesten, maar rond verontrustende personages. En de originaliteit van del Toro zorgt voor een speciale film.

Mijn volledige recensie vind je op Crimson Peak: geestig kostuumdrama (review) - Geekster

John Milton is een man met een missie, zijn kleindochter terugvinden. Al wie hem in de weg staat, bekoopt het met een kogel uit zijn shotgun. En onderweg doet hij enkele serveersters binnen. Samen met de sexy Piper achtervolgt hij Jonah King, de leider van een satanische sekte die Miltons dochter doodde én zijn kleinkind heeft ontvoerd. Milton wordt op zijn beurt achtervolgd door de mysterieuze Accountant. In a nutshell: Nicolas Cage kickt ass.

Nicolas Cage past perfect voor hysterisch gekke rollen zoals die van Milton. Voor de verandering doet hij hier wat ingetogen. Begrijp me niet verkeerd, hij gaat nog steeds over-the-top, maar doet dit vaak al fluisterend. Piper wordt vertolkt door Amber Heard. Deze aantrekkelijke sidekick loopt niet hulpeloos rond, maar weet ook van wanten. De rollen van de hoofdpersonages verbleken echter wanneer de Accountant zijn intrede doet. Die rol van William Fichtner is geweldig goed en humoristisch. Hij speelt elke scène met een zekere nonchalance en heeft de beste tekst uit de hele film (wat nu ook niet weer zo'n grote prestatie is).

Overdreven schiet-en achtervolgingsscènes razen voorbij, overzichtelijk voor de verandering, maar verwacht geen hoogstaande cinema. De actiescènes zijn goed uitgewerkt, alhoewel de special effects soms te wensen overlaten. Het zit hem in z'n genre en er kon toch goed mee worden gelachen.

Drive Angry is een geslaagde, pretentieloze actiefilm die je best niet al te serieus neemt. Er is geen deftig verhaal en er valt niets van geloofwaardigheid te bespeuren. Het is een bovennatuurlijke versie van Shoot' Em Up, met zelfs een gelijkaardige, niet kogelvrije, vrijscène. De personages en cast zijn uitstekend, met Fichtner als uitschieter. Verstand op nul en genieten!

In de laatste film uit de reeks zijn Harry Potter en zijn vrienden op zoek naar de Gruzielementen, stukjes van Voldemorts ziel. Eens ze allemaal vernietigd zijn, kan hij het voor een laatste keer opnemen tegen zijn aartsvijand.

De acteurs in de hoofdrollen zijn gegroeid, ook in hun acteerkunsten. Daniel Radcliffe, Rupert Grint en Emma Watson verbleken echter bij namen als Ralph Fiennes, Maggie Smith en Alan Rickman die zowat elke scene stelen waarin ze spelen. De film is een reünie geworden voor alle grote Britse acteurs die ooit in Harry Potter hebben gespeeld, al komen ze soms maar een paar seconden voorbij.

De geweldige sfeer en prachtige beelden uit Part 7.1 maken plaats voor bijna continue actie, met slechts een paar rustmomenten. De ontsnapping uit Gringotts is fantastisch en alle actie komt natuurlijk samen in het ultieme gevecht op Hogwarts zelf. De special effects vliegen je om de oren. De mooie beelden worden ondersteund door schitterende muziek. De film scoort echter het meest op de, zoals altijd, fabelachtige en creatieve omgevingen. Dit alles ondersteunt het schitterende verhaal perfect.

David Yates heeft na 7.1 weer een pareltje afgeleverd, maar toch lijkt het alsof de goede man het nog altijd niet helemaal onder de knie heeft. Zo zijn er weer scènes die te kort of te lang duren, maar vooral: het had meer kunnen zijn. Het wordt nooit écht episch, en dat verdiende dit slotdeel toch wel. Om dan toch even de vergelijking te maken met het boek: waar waren alle magische wezens op Hogwarts? Voor het merendeel blijft de film loyaal aan het boek. Er zijn natuurlijk weer dingen die beter waren in het boek, maar enkele stukken zijn ook ten goede aangepast. En ja, het slot voelt net als in het boek vreemd aan, maar zo is de serie wel helemaal afgesloten.

Na tien jaar zit het er eindelijk op voor de filmversie van Harry Potter én voor de jongvolwassenen van vandaag die ermee zijn opgegroeid. Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 is een einde voor veel dingen en een tweede einde voor de lezers van de boeken. Fans mogen gerust zijn: dit is een volwaardige afsluiter van een fantastische reeks.

Twee Britse nerds botsen tijdens een roadtrip door Amerika op een alien. De geeks van dienst zijn Simon Pegg en Nick Frost, die zichzelf al bewezen hebben met Shaun of the Dead en Hot Fuzz. Ze zijn nog steeds tof in deze film, maar het lijkt alsof hun komisch talent beter naar boven komt met Edgar Wright aan het roer. De film begint pas grappig te worden als Paul zijn intrede doet. Het uiterlijk van het buitenaards wezen in combinatie met de stem van Seth Rogens zorgt voor een grappig personage.

Voor elke sci-fi verwijzing of misbruikt cliché is er een slechte, vaak geforceerde, grap. De film kent veel zwakke momenten, vooral het willekeurige gevloek van Kristen Wiig is na de zoveelste keer niet meer grappig. Zeker in vergelijking met de vorige films van het duo voelt Paul van een minder niveau aan. Ook de beelden zijn nogal standaard, er zijn geen leuke cameratechnieken te bespeuren die Edgar Wright graag hanteert.

De film beloofde veel goeds, het concept is vernieuwend, de alien is goed gemaakt en met zulke acteurs kun je moeilijk de mist ingaan. Helaas, hoewel Paul bij vlagen erg komisch is, zijn er gewoon te veel mindere momenten om het ook een goeie komedie te kunnen noemen.

The Revenant is een prachtige film, die je opslorpt van het begin tot het einde, ook al sputtert de motor wat tegen na de eerste helft. Het is een visueel meesterwerk dat ons achterlaat met één grote vraag: waar tekenen we die petitie zodat Lubezki vanaf nu alles filmt?

Hier mijn uitgebreide recensie

Special Correspondents toont helaas nog maar eens dat Ricky Gervais zich beter beperkt tot televisie. Alhoewel het een onderhoudende film is, springt hij er ook nergens uit want met het potentieel wordt uiteindelijk niks echt aangevangen.

Lees de volledige recensie op Geekster.be

De ruimtewedloop tussen de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie had als enige doel om als eerste te ontdekken welk ruimteschip er strandde op de maan. Wanneer deze informatie uitlekt, zien de Autobots het als hun taak om de inhoud van het schip veilig te stellen. De Decepticons willen aan de hand van die inhoud hun planeet terugbrengen en de mensheid als slaven onderwerpen. Waarbij alles ontploft.

Shia LaBeouf in de rol van Sam Witwicky doet hetzelfde als in de vorige films en zijn nieuwe vriendin Carly, gespeeld door Rosie Huntington-Whiteley, is even verwaarloosbaar als zowat de helft van de andere aanwezige personages (de rol van John Malkovich was wel nog tof). De focus bij Transformers ligt natuurlijk op de gigantische robots zelf, maar ook hier laat men steken vallen. Optimus Prime mag dan wel speeches afsteken over vrijheid, wanneer één van zijn Autobots het leven laat, wordt er geen woord over gerept. De Autobots voelen onbelangrijk aan en ze komen enkel aankloppen op de juiste momenten: wanneer er iemand moet worden gered.

Uiteraard ga je niet naar een Transformersfilm voor de karakterontwikkelingen, de sterke acteerprestaties of de perfect uitgewerkte verhaallijn en dito dialogen. Je gaat voor de vermakelijke actie die zo goed als continu aanwezig is. Deze film moet je zien op groot scherm voor zijn indrukwekkende special effects. Het is gewoon leuk om te zien hoe gigantische robots elkaar verpulveren en daarna veranderen in snelle bolides. Helaas is er geen echt hoogtepunt aanwezig, net omdat de actie zo snel voorbij raast. De 3D-effecten mogen er soms wel wezen (de beelden met de skydivers waren erg goed), maar voegen vaak geen meerwaarde toe.

Dat Michael Bay geen goede regisseur is, merk je ook aan alle clichés die worden opgevoerd. Stoere slow motion-shots van stereotype soldaten, wapperende Amerikaanse vlaggen, helikopters tegen de ondergaande zon, personages die dapper voor zich uitkijken met op de achtergrond explosies, overdreven heroïsche muziek en one-liners die in honderd andere films terugkeren. En alsof het voor Bay nog niet genoeg is om telkens dezelfde ideeën te gebruiken, hergebruikt hij hier zowaar hele shots uit zijn andere films. Way to go, Bay.

De proloog beloofde toch veel goeds. Daarna gaat het bergaf en is Transformers: Dark of the Moon eigenlijk een herhaling van de vorige films, weliswaar zonder de vernieuwing die de eerste film met zich mee bracht. Het blijft een vermakelijke film door de special effects, maar verder is er niets speciaals aan.

X-Men: Apocalypse is uiteindelijk te ambitieus in zijn opzet. De X-Men-films worden vooral gekenmerkt door hun compactheid en focus op de karakters en dat is hier niet het geval. Deze film is vooral een verzameling geworden van beklijvende momenten, maar omdat het menselijk element ontbreekt, heeft het geheel niet de impact die zijn naam doet beloven.

Mijn volledige recensie kan je lezen op Geekster.be

Ik was ongelooflijk fan tot de tweede helft begon, dan vervalt het in doordeweeks superheldenspektakel met een slechterik en gevechten die er nergens uitsteken. De jonge garde (met Sophie Turner op kop) is veelbelovend voor de vervolgen, maar hier zijn het vooral Magneto en Professor X die opnieuw boeien.

Een charmant verhaal met inspirerende waarden, prachtige beelden en onverwachte humor. Zootropolis struikelt een beetje naar het einde toe, maar valt gelukkig nooit. Deze plezante verrassing toont dat Pixar niet de enige is die jong en oud kan entertainen met (digitale) animatie.

Mijn volledige recensie kan je hier lezen!