Meningen

ik snapte er een groot gedeelte van de film de ballen niet van ( wellicht ook omdat ik geen ondertitelling had wat het er niet eenvoudiger op maakte) maar het verhaal kon me zoiezo maar matig boeien , de film duurde me bovendien te lang ,de soundtrack was wel opvallend en de sfeer is aardig neergezet , maar als film in zijn geheel voor mij niet echt byzonder .

Het begint wel enigsins veelbelovend met de openings scene ,mooie kostuums , mooie dames en een sfeervolle locatie , maar echt spanning wil er geen moment in komen , dat begint al met het rare droomsfeertje dat gecreeerd word middels de soundtrack op een gegeven moment , het deuntje is eentonig en blijft de rest van de film dominant aanwezig alsof we de hele tijd in een soort slowmotion droomsfeer de rest van het verhaal moeten uitkijken .

Jammer want hier had veel meer mee gedaan kunnen worden .

Hammer had hier veel meer mee kunnen doen .

het gedeelte na de ontsnapping vond ik nog het boeiendst , verder verbaasde me de luchtige sfeer in het gevangenkamp wel , maar goed als je de films over dit onderwerp uit de 2e wereldoorlog gewend bent

komt dit natuurlijk wel effe vreemd over .

De Funes kan zich weer eens volop uitleven in zijn driftige typetje wat hij altijd speelt en zo goed kan .
Mede door hem is deze komedie prima geslaagd en de grappen zijn over het algemeen prima geslaagd .
Vooral de scenes in het hotel met de verkeerde kamerkeuzes , de snurk grap en de achtervolging met de motorzijspannen zijn leuk bedacht .

De dialogen zijn aardig maar het verhaal is soms te bizar en ongeloofwaardig voor woorden , dat begint al met de
ongeloofwaardige romance tussen Deborah Kerr en Robert Mitchum die uit het niets lijkt te komen .
Als Grant daarna hen min of meer betrapt reageert hij op een nogal extreem onverschillige manier alsof er niks aan de hand is .en ze hebben notabene 2 kinderen ook nog .
Op zich past dat wel bij veel van de rollen die hij speelt ( altijd de gentleman) maar hier word het na verloop van tijd nogal irritant en frustrerend om aan te zien , er is zelfs geen moment te bespeuren dat hij ook maar enigsins boos is op zijn vrouw die gewoon voor zijn ogen overspel heeft gepleegd maar hij vind zijn chivalry belangrijker .
Het telefoongesprek in het begin met de splitscreen is wel grappig gedaan dat wel ,

Hoe matig deze film ook is , toch mis ik anno nu de gewaagdheid van deze film makers , niemand durft zoiets als dit nog te maken, de preutsheid en lafheid anno nu is verbijsterend in vergelijking met wat met toen durfde te maken .

En dat maakte deze periode zo leuk , er werd met van alles geexperimenteerd en dat leverde veel originele films op .

Nu word alles in hokjes geplaatst waar ze aan moeten voldoen en men durft niks gewaagds of afwijkends meer te doen .

Prachtig camerawerk en zeer mooie decors en heel veel sfeer maken deze versie tot een lust voor het oog , maar mijn hemel , wat is en blijft deze hoofdpersoon gedurende het hele verhaal een slap slaafje naar Estelle .

Jean simmons zet overigens wel heel sterk haar personage van verwend en verwaand loeder neer .

Als jonge jongen kan ik me deze blinde adoratie nog wel voorstellen maar naarmate hij ouder en wijzer wordt wordt het steeds moeilijker om te aanvaarden laat staan het eindplot .

1 van de red pill truths komt hier ook erg duidelijk naar voren , en dat is het concept van : men must become en women just are .

de film begint behoorlijk mat en je vraagt je af welke kant de film eigenlijk op wil gaan , zodra de rivaliteit tussen de beide vrouwen intensiveert begint de film pas een beetje tot leven te komen met natuurlijk het hele drama met het kind en de terugkeer van pete die de zaak meer op de spits drijft .

De Film kiest er vervolgens voor om het drama niet eindeloos uit te melken , wat op zich wel een verstandige keuze is, maar het maakt het einde van de film nogal vlakjes .

Af en toe is die simplistische amerikaanse humor iets waar ik me behoorlijk aan kan ergeren , bij deze film had ik dat in veel hogere mate dan anders , in zulke mate dat zelfs dat het de film voor me verpeste , eigenlijk is de humor nergens echt leuk en vaak heel flauw , het constante, OOOOh yeah gevolgd door weer een knokpartij had ik al snel gezien .

gelukkig is de film met 81 minuten niet te lang .

You are not talking about equal rights, you are talking about some conveniant feminine utopia that has all the advantages and no responsibilities.

Maar zeer zelden een film gezien waarin het feminisme ( ja ook de oudste varianten) zo treffend wordt omschreven en gefilleeerd, en dat verwacht je niet in een slapstick humor film, snap zoiezo niet waarom dat feminisme plot er zo prominent in moest zitten .

Maar dat mag de pret verder niet drukken, lemmon is lekker op dreef en heeft er duidelijk lol in , de humor is amusant al is het niet altijd even geslaagd .

Het taartengevecht is wel mooi gedaan en de laatste scenes door de straten van Parijs zien er mooi uit .

Wiesbaden moet de plaatsnaam zijn en niet monte carlo .

Verder een puike prestatie van Peck die geloofwaardig een Obsessieve gokverslaafde weet neer te zetten .

Om Ava Gardner nu als een matige actrice neer te zetten vind ik wel behoorlijk kort door de bocht , ze doet het gewoon meer dan prima .

behoorlijk deprimerende film die nochtans op een stoicijnse manier gebracht word , ik vond hem wel goed maar je word er niet echt vrolijk van .

Zo vergezocht is dat helemaal niet , het haalt in ieder geval het Cliche van criminele man , onschuldig prinsesje flink onderuit .

Maar dat is zeker niet het enige sterke originele punt van de film , verder is de film gewoon goed opgebouwd , zit het tempo er lekker in en werkt het ondanks de relatieve korte duur goed naar de climax toe .

Acteerwerk van beiden is prima maar Peggy Cummings steelt toch wel stilletjes de show .

Fijne western waarin Peck het helemaal niet slecht doet als Ringo , de gunfighter die zijn reputatie meer dan zat is .

Sterke western drama over een vader die niet kan voorkomen dan 1 van zijn zoons steeds meer ontspoort mett uiteindelijk catastrofale gevolgen .
Goede rol van Heflin die overtuigend de rol speelt van een vader die de controle over zijn rebelse zoon steeds meer uit zijn handen ziet glippen .
De rest van de rollen zijn verder ook prima ingevuld .

De voice over die in het begin iedereen introduceert is wel een heel makkelijke manier om in het verhaal te komen .

Daarin komt ook naar voren dat niet Vi maar een celgenoot van haar ex de overval beraamd en haar dwingt om eraan mee te doen .

Verder een doorsnee misdaad heist verhaal met degelijk acteerwerk en Mamie van Doren is natuurlijk als eye candy een welkome afwisseling .

Ik dacht al aan het verhaal te lezen dat Spielberg hier zijn ALWAYS op gebasseerd heeft , nou deze is zeker beter dan ALWAYS ,, dat wil echter niet zeggen dat dit een topfilm is , vooral het personage van Irene dunne was af en toe op het feministische af licht irritant , wellicht overdrijf ik wat maar toch .

Hoe haar personage word neergezet is wel volledig op een voetstuk zettend over the top , gelukkig dat Tracy haar nog een beetje in toom weet te houden , vrouwen overdreven op een voetstuk zetten is zoiezo iets typisch amerikaans of beter gezegt westers , het enige verschil is dat amerikanen het nog veel meer overdrijven als trope , en dit is een film uit de jaren 40 , elke keer als zij in beeld komt ljikt de film haar ego te moeten ophemelen tot in het absurde soms , kun je nagaan hoe erg het in de moderne tijd nu is .

Al met al een aardige film , Tracy doet het leuk en Dunne doet het ook aardig , het einde is echter behoorlijk zwak .

Powers Boothe is sterk in zijn rol maar voor de rest vind ik de film na herziening toch wat tegenvallen , het oogt af en toe best wel warrig .

Het meest shockerende is natuurlijk het gebrek aan kracht , karakter en gezond verstand van vele van de volgelingen die maar blijven adoreren ( zelfs onder dictatoriaal gedrag) .

Aardige musical maar wel een flink beetje te lang , de grootste miscast vond ik Vivian blaine , ze heeft de vrouwelijke uitstraling van een zeurende vrouw van 50 , je vraagt je keer op keer af wat Nathan in haar ziet .

Vrouwen op een moreel voetstuk zetten is ook tot kunst verheven in dit verhaal , geen vrouwelijke gokkers en Miss adelaide mag gewoon liegen dat ze al getrouwd is en 5 kinderen heeft , en Nathan mag daar blijkbaar niet eens boos over worden .

Te weinig liedjes zijn ook echt leuk en het verhaal blijft ook een beetje gezapig voortduren zonder echte hoogtepunten .

Jean simmons is wel een positief lichtpuntje en haar scenes met Brando zijn de hoogtepunten van deze musical .