• 10.586 nieuwsartikelen
  • 161.780 films
  • 10.104 series
  • 29.662 seizoenen
  • 613.273 acteurs
  • 192.938 gebruikers
  • 8.966.568 stemmen
Avatar
 
banner banner

Il Grido (1957)

Drama | 116 minuten
3,61 81 stemmen

Genre: Drama

Speelduur: 116 minuten

Alternatieve titels: The Cry / The Outcry

Oorsprong: Italië / Verenigde Staten

Geregisseerd door: Michelangelo Antonioni

Met onder meer: Steve Cochran, Alida Valli en Betsy Blair

IMDb beoordeling: 7,6 (5.410)

Gesproken taal: Italiaans

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot Il Grido

Het zware leven van Aldo die werkt in een suikerfabriek in de Po-vallei in Noord-Italië. Hij leeft met een getrouwde vrouw en haar dochter. Wanneer de vrouw hoort dat haar echtgenoot is overleden, doet Aldo haar onmiddellijk een aanzoek. Dit wil zij niet en kiest voor een ander. Diep depressief trekt de man samen met het dochtertje door Noord-Italië en ontmoet allerlei personen.

logo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimage

Externe links

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van Olaf K.

Olaf K.

  • 1132 berichten
  • 513 stemmen

Vrouw verlaat man en man slaat aan het zwerven met zijn dochter. Een aantal liefdes verder keert hij terug huiswaarts en zoekt hij de confrontatie met zijn vrouw. Film staat nog met twee benen in het neo-realisme en doet door de omzwervingen denken aan La strada. [Il Grido is interessant omdat het een degelijke ouderwetse film is waar de niewerwetse trekjes lichtjes doorheen schijnen. Dat die trekjes een film later tot ongekende proporties zouden worden uitvergroot in L’avventura heeft toch niemand kunnen voorzien, lijkt me.


avatar van stephan73

stephan73

  • 6202 berichten
  • 13895 stemmen

Komt volgend jaar op DVD uit via het MoC label!


avatar van Dogie Hogan

Dogie Hogan

  • 13381 berichten
  • 788 stemmen

stephan73 schreef:

Komt volgend jaar op DVD uit via het MoC label!

DVD release 15 mei 2009: R-2.


avatar van Dogie Hogan

Dogie Hogan

  • 13381 berichten
  • 788 stemmen

avatar van cinema.rex

cinema.rex

  • 307 berichten
  • 232 stemmen

Il Grido is interessant omdat het een degelijke ouderwetse film is waar de niewerwetse trekjes lichtjes doorheen schijnen. Dat die trekjes een film later tot ongekende proporties zouden worden uitvergroot in L’avventura heeft toch niemand kunnen voorzien, lijkt me. [/quote]

Sorry Olaf, ik deel jouw mening niet. Volgens mij is Il Grido juist een zeer moderne film, je zou 'm zelfs experimenteel kunnen noemen.

Meteen al het begin is heel bijzonder. Dan wordt de relatie door de vrouw verbroken zonder we iets vernemen over haar motieven.

In een degelijke ouderwetse film zouden deze motieven juist breed zijn uitgemeten. Voor Antonioni was dit niet interessant, omdat hij een film wilde maken over de psychische toestand van de man.

En de neorealistische trekjes zie ik eigenlijk niet. Ook Antonioni streefde een nieuwe waarachtigheid na, maar dat leidt bij hem tot heel andere resultaten.

Dat de hoofdpersoon van Il Grido een arbeider is, lijkt me slechts een cosmetische overeenkomst.

Ten slotte, ik denk dat de afstand met l'Avventura minder groot is, dan het op het eerste gezicht lijkt.


avatar van Brix

Brix

  • 19232 berichten
  • 4655 stemmen

Vannacht op TV > ARD > 1:40 uur


avatar van speranza

speranza

  • 24668 berichten
  • 0 stemmen

De triestheid spat van deze film af. Ik heb Aldo niet één keer zien lachen in dit immense drama. Zijn diep depressieve stemming wordt ondersteund door beelden van mistige landschappen. Michelangelo Antonioni kruipt in hem maar geeft geen duiding. Deze film doet helemaal niets onder voor zijn latere films.


avatar van 93.9

93.9

  • 3122 berichten
  • 4195 stemmen

Als dit geen baanbrekende film genoemd mag worden weet ik het niet meer.

Groots.


avatar van BBarbie

BBarbie

  • 12716 berichten
  • 7595 stemmen

Een desolate film over desolate mensen in een desolate omgeving. Je zou er een depressie aan overhouden.

Maar ik had het van tevoren kunnen weten. Antonioni: dan gaat het over mensen die niet normaal (kunnen) functioneren en/of waar qua relationele eigenschappen van alles mee mis is.

Pluspunt van de Antonioni-films: aan mooie vrouwen nooit gebrek. Maar ik denk desondanks, dat ik het na L’Avventura en La Notte hier maar bij laat en Antonioni verder maar (helemaal) links laat liggen.


avatar van ThomasVV

ThomasVV

  • 1099 berichten
  • 482 stemmen

Olaf K. schreef:

Dat die trekjes een film later tot ongekende proporties zouden worden uitvergroot in L’avventura heeft toch niemand kunnen voorzien, lijkt me.

Inderdaad, Olaf. Maar toch vind ik het treffend hoe de latere Antonioni, tot en met Beyond the Clouds (1995!), hier al voelbaar is, al is het misschien in primitieve vorm. Terecht merkte cinema.rex volgens mij op:
cinema.rex schreef:

Ten slotte, ik denk dat de afstand met l'Avventura minder groot is, dan het op het eerste gezicht lijkt.

Maar ik ben het dan weer niet eens met cinema.rex wanneer hij neorealistische trekjes ontkent. Vele scènes en settings (fabriek, arbeiders, volkstypes, oproer bij onteigening, ...) vertonen volgens mij wel degelijk neorealistische trekjes!


avatar van Spetie

Spetie

  • 38582 berichten
  • 5461 stemmen

Zeker een mooie film van Antonioni, waarin duidelijk de stijl van zijn latere vakmanschap al zichtbaar is. Ik had wel wat moeite om in het verhaal te komen en de eerste veertig minuten vond ik ook nog niet zo heel interessant. Daarna wordt Il Grido steeds beter en krijgen we een behoorlijk deprimerende film voorgeschoteld, met een sterke afloop.

De sfeer is nog redelijk neorealistisch, terwijl de cinematografie bij vlagen wonderschoon is. Ook de Italiaanse vrouwen mogen er hier absoluut zijn, zoals dat overigens ook vaak in latere films van Antonioni het geval is. Ik had opeen gegeven moment ook wel medelijden met Aldo. Hetgeluk lag best voor het oprapen, maar ondanks dat bijna elke vrouw die hij tegenkomt hem wel ziet zitten, blijft hij depressief, met het heftige einde als gevolg.

Ik ben toch wel onder de indruk en ben er zeker door geraakt. Dit mag dan misschien niet zijn bekendste film zijn, maar Il Grido behoort zeker tot Antonioni’s betere werk.

4,0*


avatar van ThomasVV

ThomasVV

  • 1099 berichten
  • 482 stemmen

Spetie schreef:

Dit mag dan misschien niet zijn bekendste film zijn, maar Il Grido behoort zeker tot Antonioni’s betere werk.

Kun je die uitspraak wat toelichten, Spetie?


avatar van Spetie

Spetie

  • 38582 berichten
  • 5461 stemmen

Voor mijn gevoel is Il Grido een wat onbekendere film van Antonioni. Als je mensen naar films van hem vraagt, worden vaak L'aventura, La Notte, blowup, Professione Reporter of Zabriskie Point genoemd, maar nooit Il Grido.

Voor mij persoonlijk doet deze film qua niveau zeker niet onder voor dat soort films. Dat is eigenlijk alles.


avatar van ThomasVV

ThomasVV

  • 1099 berichten
  • 482 stemmen

Spetie schreef:

Voor mij persoonlijk doet deze film qua niveau zeker niet onder voor dat soort films. Dat is eigenlijk alles.

Il Grido is een heel knappe film, maar haalt voor mij toch nog niet de rijkdom, rijpheid en kracht van L'Avventura of Blowup. Maar dat is natuurlijk persoonlijk...


avatar van kappeuter

kappeuter (crew films)

  • 72432 berichten
  • 5756 stemmen

Vanavond te zien in Rialto (Amsterdam)


avatar van mjk87

mjk87 (moderator films)

  • 13232 berichten
  • 3884 stemmen

Fijne Antonioni die het vooral van de losse scènes moet hebben. De persoon Aldo boeide mij an sich niet zoveel die in een zelfverkozen ellende komt die nergens voor nodig is. Antonioni weet ook niet heel duidelijk te maken waarom die man voor dit leven kiest. Dat moderne Italië en de vervreemding (wat hij ongetwijfeld wil zeggen, wan dat heeft de man vaker) komen in latere films veel beter naar voren. Maar de sfeer en pacing zijn wel heel erg fijn en de vele vrouwspersonen die hij tegenkomt markant en blijven je bij. Zozeer dat als hij weer op pad gaat je als kijker eigenlijk zelf een gevoel van vervreemding kijkt door weer te moeten vertrekken. 3,5*.


avatar van Dievegge

Dievegge

  • 2998 berichten
  • 7681 stemmen

Zoals destijds wel vaker gebeurde, werd een Amerikaan nagesynchroniseerd in het Italiaans. Steve Cochran speelt een man met een ziekelijke vorm van liefdesverdriet. Hij verliest alle motivatie om te werken. Op z'n odyssee doorheen de Po-vallei komt hij een bont allegaartje aan volksmensen tegen. De vrouwen die hij onderweg ontmoet, slagen er niet in hem Irma (Alida Valli) te vergeten. Z'n dochtertje Rosina komt spontaan over en weet overal spelletjes te verzinnen, ondanks hun materiële krapte. Hartverscheurend is het moment wanneer hij haar op die bus zet. Hij zakt verder weg in een spiraal van zinloosheid, totdat hij Irma met een schuldgevoel in haar nieuwe leven achterlaat. De titel ("De Schreeuw") drukt totale ontreddering uit en kan een verwijzing zijn naar het expressionistische schilderij van Munch.


avatar van starbright boy

starbright boy (moderator films)

  • 21234 berichten
  • 4434 stemmen

Bijzonder fraaie film. Ik Ben alles dat ik van Antonioni heb en nog niet had gezien op chronogische volgorde aan het bekijken en hoewel het pijl al per film steeg is dit de eerste die ik echt fantastisch vind. Behoorlijk aangrijpend en juist het verschil met het neorealisme is hier belangrijk. Het is een verhaal naar binnen toe en ook de schreeuw komt van binnenuit en niet van buitenaf. Het is geen onrecht waartegen je in opstand kunt komen. Binnenkort toch een herziening: L'Avventura.


avatar van cinemanukerke

cinemanukerke

  • 1133 berichten
  • 729 stemmen

Schitterende film. De schreeuw in Il grido horen we pas op het einde door Irma. Maar Antonioni kennende kan het ook een innerlijke schreeuw zijn naar die lege, gevoelloze maatschappij. De circel is dan ook rond, Aldo keert terug naar de plaats van het begin van de film. Zijn laatste herinnering van een gelukkig bestaan voor Irma haar ontrouw toegaf. Pleegt Aldo zelfmoord ? Niet duidelijk. Sommigen interpreteerden dit als een omvervallen van Aldo, alsof zijn bestaan wankel geworden was en geen zekerheid meer bood. Rusteloosheid, verveling, geen communicatie, ... die thema’s waren reeds vanaf hier herkenbaar. Zeer knap hoe de locatie van de Po vlakte wordt gebruikt. De achtergrond is leeg en monotoon, bomen die verdorren, metafoor voor de gevoelswereld van Aldo. Magnifieke zwart wit fotografie waarin het landschap gefilmd wordt met mist, overstromingen en koude wind. Zoals steeds bij Antonioni is Italië niet het land van de zonnige pleintjes waarin mensen tevreden CIAO roepen naar elke passant.

Il grido is ook het begin van Antonioni’s vormgeving, van zijn stilisme waarin hij de gevoelens van mensen probeerde te visualiseren door beelden ipv dialoog. Bekendste stijlkenmerk is wellicht 'temps mort – dode tijd' nl hij filmt waar anderen zouden stoppen, hij rekt de scene om een emotie over te brengen naar de kijker. Deze vroege Antonioni had ook al zijn herkenbare vertelstructuur nl tonen van gebeurtenissen die niets met het leven van het personage te maken hebben. De bootrace, de baggeraars, arbeiders dansfeest, de staking, etc zijn fait divers want het leven gaat door ondanks de tragedie in het leven van Aldo. Il grido is een klein meesterwerk. De grote komen daarna.