Meningen

Waanzinnige effectieve horror, had me op het puntje van mijn stoel, en soms tegen het plafond. Goed gelukt!

Ik vond dit toch echt stukken minder dan All That Heaven Allows en Imitation of life, en ben het op bijna alle punten met mijn voorgangers oneens. Het drama blijft veel oppervlakkiger. Barbara Stanwyk doet het nog wel aardig, maar verder is het spel meest ronduit zwak. Die twee dochters, het leek wel amateurtoneel. Dat zal er ook wel aan liggen, dat die personages zo dun geschreven zijn. Net als in ATHA probeert een vrouw tegen de conventies van de goegemeente in haar eigen plan te trekken. Helaas komt de film uiteindelijk zelf met een kleinburgerlijke moraal op de proppen. Visueel ook niet zo'n feest als Sirks kleurenfilms. Wel laat Sirk ook hier zien, een fantastische verteller te zijn, want ondanks alle tekortkomingen kijkt de film wel lekker weg.

In het straatje van Dogtooth en Alpeis, maar subtieler dan de eerste en minder wrang dan de laatste. Plottechnisch een coming-of-age-drama, maar de gebeurtenissen die normaal gesproken met veel drama gebracht worden - ontluikende sexualiteit, het op-eigen-benen-komen-te-staan (hier abrupt door het sterven van de vader)- geheel emotieloos afgewikkeld worden. Dat betreft zowel het spel als de droge stijl van de film zelf. Een principe dat in zekere zin ook in Dogtooth en Alpeis wordt gevolgt. Voor mij werkt het goed, het lijkt de film heel onvoorspelbaar te maken, misschien omdat je normaal gesproken juist uit de emoties kan aflezen wat je moet voelen en waar de film je mee naar toe wil nemen. Hier is meer plaatst voor projectie, waardoor -dat viel vooral bij Dogtooth op- mensen de film volkomen verschillend beleven. Voor de een zijn het zware drama's, voor de andere zwarte komedies. Ik neig meer tot het laatste, maar natuurlijk is het een beetje van allebei.

Mooie sfeer, leuk is de manier waarop de Hushpuppy’s fantasie zich met de werkelijkheid vermengt en er wordt goed gebruikt gemaakt van de bijzondere setting. De filmt bouwt echter wat te nadrukkelijk op het stereotype van de ‘levenslustige zuiderlingen', dat stoorde. Het had de film waarschijnlijk goed gedaan als de film de personages naast Hushpuppy voor vol had aangezien, in plaats van ze neer te zetten als eendimensionale wildebrassen. Miss Bathsheba vormt hier de uitzondering. De voice over was ook wat opdringerig. Al met al een bijzondere film, maar niet zonder smetten.

Boeiende film, die er ook nog eens fantastisch uitziet. Het enige bezwaar dat ik heb, is dat de film veel te kort is. De krappe twee uur zijn niet genoeg om alle verhaallijnen en personages voldoende uit te diepen en de geweldige sfeer komt zo ook niet volledig tot zijn recht. Ook bij herziening vond ik het veel te gehaast allemaal. Jammer, want ik had graag meer tijd in deze wereld verbracht. Toch dikke vier sterren.

Matthias Glasner leverde een aantal jaren geleden een heel intense film af met Der freie Wille, ook met Jürgen Vogel in de hoofdrol, Met Gnade kleunt hij flink mis. De film wordt nergens echt scherp, waardoor Gnade ondanks de zware inhoud aan de oppervlakte blijft hangen. Vreselijk houterige dialogen helpen niet mee. Vreemd zijn de zijsprongen waarbij we zien hoe het zoontje zijn ouders filmt met zijn mobiele telefoon en die filmpjes op zijn computer bewerkt. Ik zie niet hoe dat ter zake doet. Jammer genoeg krijgen we als kijker ook die lelijk geschoten beelden voorgeschoten. Voor Glasner was dit thema blijkbaar wel belangrijk, hij sluit er zowaar mee af. Het eindshot is een onnoemelijk knullig beeld van het bewuste mobieltje. Mischien kan iemand me hier ooit nog eens uitleggen, waar dat op slaat. De ontknoping van de film is controversieel genoeg is om discussiestof te leveren, dat zie ik dan toch als iets positief. En de plaatjes van Noorwegen mogen er zijn. Het kan de film niet redden.

In sobere, eenvoudige beelden vertelt de film een helaas alledaags drama. Behalve op het aftakelingsproces van Frank wordt ook gekeken naar de impact van dit drama op het gezin. Net als ‘Amour’ gaat ‘Halt auf freier Strecke’ niet alleen over aftakeling en dood, maar ook over de onvoorwaardelijke liefde van de familieleden voor elkaar. De film kiest er voor het ziekteproces stap voor stap te volgen, er wordt weinig overgeslagen of aan de verbeelding over gelaten, niet weggekeken. Een eerlijke aanpak en het is een goede keuze dit zware thema zo zakelijk te brengen. Jammer genoeg wordt deze vorm niet consequent genoeg doorgetrokken. De film is doorspekt met korte, door het hoofdpersonage ’zelfgefilmde’ fragmenten en een met muziek onderlegde montage valt net wat te zoet uit. Het idee zal geweest zijn, de kijker een paar adempauzes te gunnen, maar ik heb het gevoel dat de film zonder dergelijke trucjes nog sterker had kunnen zijn. Ondanks deze schoonheidsfoutjes een dikke aanrader.

Out of many, we are one, zegt Obama aan het eind van de film op de TV. Huurmoordenaar Cogan ziet het anders: er is geen gemeenschap. Iedereen staat er alleen voor. America is not a country, it’s just a business. En het is nooit iets anders geweest. Om deze bewering kracht bij te zetten trakteert Dominik ons op een verhaal uit de onderbuik van de Amerikaanse samenleving. Natuurlijk is dat geen subtiele manier van argumenteren, maar het levert wel een krachtige film op. De openingssequentie zet meteen de toon: in een harde montage worden beelden van hoofdpersoon Frankie, die vanuit een donkere tunnel de film binnengelopen komt, opnames van Obama’s verkiezingsspeech en de begintitels, die in grote letters de bioscoopzaal in worden geslingerd, aan elkaar gekoppeld, alles begeleid door een even wild gemonteerde soundtrack.

Killing them softly is gebaseerd op het boek Cogan’s Trade van George V. Higgins uit 1974. De wereld van kleine en iets grotere criminelen is natuurlijk al ontelbare keren gefilmd, maar zo smerig, zinloos, dom en treurig als in deze film heb ik het nog niet vaak gezien. De buitenscènes zijn opgenomen in de verlaten urbane woestenij van post-Catherina New Orleans, dat als overtuigend en authentiek aanvoelend decor dient voor mooi opgebouwde scènes (de overval!). Af en toe pakt Dominik visueel groot uit, met als hoogtepunt een executie op straat, in super-slowmotion vormgegeven als een ballet van kogels, bloed en glasscherven. Net als in het boek, dat ook voor grote delen uit dialoog schijnt te bestaan, wordt er veel geleuterd en gevuilbekt. Vaak zorgt dat voor komische en heerlijk gespeelde momenten.

McNairy speelt de hoofdrol goed, als nerveuze kleine crimineel, en Ben Mendelsohn is leuk als onverschillige en ongewassen junk. Gandolfini zet een even akelig als treurig personage neer als huurmoordenaar die zijn beste tijd gehad heeft. Jammer genoeg wilde Cogan voor mij juist niet tot leven komen, hij bleef gewoon Brad Pitt met extra gel.

Observationele Documentaire, maar dan wel in de overtreffende trap. Hier wordt de camera niet meer registrerend op een bepaald tafereel of motief gericht. De camera's worden gewoon draaiend achter de boot aan gesleurd, zwalken mee op de schouders van de bemanning of liggen te klotsen in een bak met vis en registreren wat 'toevallig' voor de lens komt. Het resultaat is een, voor mij althans, volslagen unieke film. Ondanks de filmwijze is het eindresultaat na de montage allesbehalve een objectieve registratie. Er wordt heel nadrukkelijk een duister beeld geschetst, met veel extreem bloederige en vrijwel uitsluitend nachtelijke scènes. Niet als aanklacht tegen de visserij, maar als impressie. De vissersboot als allesverslindend zeemonster, zoiets. Er was hier overigens ook een versie van zes uur te zien, maar dat leek me een beetje te veel van het goede.

Ik vond die trailer niet al te sterk, maar de recensie van starbright boy was zo overtuigend dat ik toch naar de bios ben gegaan. Bedankt!

The Lonielest Planet volgt een backpackend koppel op een meerdaagse wandeling in de verlaten Georgische bergen. De setting levert mooie plaatjes op en een fijn vakantie-vanuit-je-bioscoopstoel-gevoel. Alles lijkt koek en ei tussen de twee, totdat één incident laat zien hoe fragiel hun relatie is. De samenhorigheid, de intimiteit, alles is in één klap verdwenen. De film behandelt dit gegeven op een erg subtiele manier, maar is, ook door het goede spel, heel invoelbaar. De minimale aanpak werkt hier heel goed. Vlekkeloos!

Een indrukwekkend. Die lange statische takes werken goed. Een heel nadrukkelijk niet weg kijken. Maakt de film erg indringend. Een beetje dezelfde methode die bijvoorbeeld Seidl onlangs nog toepaste in Paradies:Liebe. De epiloog zit me dwars, erg belerend, maar dat stoort me nu niet meer zo als toen ik net de bioscoop uit kwam, vandaar alweer een halfje erbij. Ik denk toch dat de film prikkelender was geweest als er niet zo nadrukkelijk stelling was genomen aan het eind.

Ijzersterk geschreven drama over een moeder-zoon-relatie die onder druk komt te staan, wanneer de zoon een dodelijk autoongeluk veroorzaakt. Ook biedt de film een kijkje in een corrupte en door klassentegenstellingen getekende Roemeense samenleving. Hoewel de zoon de spil van dit verhaal vormt, volgt de film consequent de moeder. Een goede keuze, want twee uur lang naar de lethargische zoon kijken had erg saai uit kunnen pakken. Het is de moeder die hier handelt, en het is van begin tot eind boeiend om haar te volgen bij de haar geroddel, gemanipuleer en bij het gekonkel waarmee ze probeert zoonlief te redden. De camera zit haar dicht op de huid en vangt de gezichtsuitdrukkingen en gebaren vaak in close-up. Werkelijk een fenomale rol die Gheorghiu hier neer zet als onsympathieke moeder. Voor mij voorlopig een van de hoogtepunten van het jaar.

Prometheus begint met Grote Vragen, maar verzandt in een matig geschreven sci-fi avonturenfilm met dialogen en personages waar de honden geen brood van lusten. De film heeft niet genoeg substantie om het gewicht van de vragen die opgeworpen worden te dragen, waardoor het een eerder lachwekkende vertoning wordt. Onderhoudend en spectaculair is het allemaal wel, daarvoor de sterren, maar de no-nonsense aanpak van Alien(s) beviel een stuk beter. De vormgeving is er ook niet beter op geworden.

Aoyama neemt zich de tijd om in alle rust zijn personages te schetsen. Dat is erg mooi gedaan en wat mij betreft de grote kracht van de film. Helaas wist de film me emotioneel niet mee te krijgen, en dan is het een erg lange zit. Zat de laatste drie kwartier echt te vechten tegen de slaap, dus het einde, dat velen hier als overdonderend ervaren hebben, ging nogal langs mij heen. Misschien eens herzien, maar ik vrees dat dat er met deze speelduur zo snel van zal komen.