Halt auf Freier Strecke (2011)

Gedeelde winnaar van de sectie 'Un Certain Regard' op het filmfestival van Cannes.

Zwaar en heftig drama. Zeer goed en realistisch in beeld gebracht, van begin tot eind. Echt een aanrader voor een *depressieve* regenachtige Zondag middag.

*3.75

Een tikje sentimenteel, maar vooral aangrijpend, dit individuele, persoonlijke verhaal vanaf het ogenblik van diagnose (hersentumor) tot de laatste ademhaling. De regisseur heeft het stervensproces, met oog voor het gezin, consequent in tijdsvolgorde neergezet en focust op het verval. Er wordt ongelooflijk knap gespeeld: ik heb gelezen dat de cast ruimte kreeg om te improviseren. Hinderlijk vond ik de opnames met de handcamera (in dit geval een mobiel), al had deze een duidelijke taak om afstand te nemen.

Saignant detail: een Duitse film; in Duitsland is iedere vorm van euthanasie bij de wet verboden, hierdoor kwam dit onderwerp ook niet aan de orde. Dit in tegenstelling tot de indrukwekkende Vlaamse film 'Tot Altijd' (2012) van Nic Balthazar.

In sobere, eenvoudige beelden vertelt de film een helaas alledaags drama. Behalve op het aftakelingsproces van Frank wordt ook gekeken naar de impact van dit drama op het gezin. Net als ‘Amour’ gaat ‘Halt auf freier Strecke’ niet alleen over aftakeling en dood, maar ook over de onvoorwaardelijke liefde van de familieleden voor elkaar. De film kiest er voor het ziekteproces stap voor stap te volgen, er wordt weinig overgeslagen of aan de verbeelding over gelaten, niet weggekeken. Een eerlijke aanpak en het is een goede keuze dit zware thema zo zakelijk te brengen. Jammer genoeg wordt deze vorm niet consequent genoeg doorgetrokken. De film is doorspekt met korte, door het hoofdpersonage ’zelfgefilmde’ fragmenten en een met muziek onderlegde montage valt net wat te zoet uit. Het idee zal geweest zijn, de kijker een paar adempauzes te gunnen, maar ik heb het gevoel dat de film zonder dergelijke trucjes nog sterker had kunnen zijn. Ondanks deze schoonheidsfoutjes een dikke aanrader.

Zag reeds meerdere, en uitstekende, films over "dood gaan", maar "Halt auf freier Strecke" is toch deze met de meest aangrijpende momenten, om te beginnen met de prachtige openingsscène met de vele stiltes in het kabinet van de dokter-specialist.

Naast de ziekte en zieke op zich, legt de film vooral de nadruk op de impact dat dergelijke toestand heeft op de gezinsleden : de echtgenote die de volledige last draagt met daarnaast de kinderen die als respectievelijk 8 en 14-jarige, enigszins verschillend reageren. Dit laatste is trouwens zeer goed weergegeven en een pluim voor de casting : de prestaties van de acteurs zijn werkelijk indrukwekkend.

Goed opgebouwde en ontroerende film.