Stranger Things - Seizoen 2 (2017)

Het zit er weer op, was me weer een beleving. Moest eigenlijk alles samen met de vriendin kijken maar het was zo spannend dat ik stiekem door ben gaan kijken. Dus in de loop van de week ga ik het nog een keer kijken maar dat is helemaal niet erg want ik heb genoten.

Één klein minpuntje vond ik aflevering 7. Voegt niet bijster veel toe aan het verhaal en miste wat qua sfeer.

4,5*. Genieten.

Geweldig, wat een seizoen! Hoe goed seizoen 1 ook was; daar waren ze duidelijk nog zoekende. In seizoen 2 hebben ze hun draai gevonden en knalt het werkelijk van alle kanten. Goed acterende kids, spanning, humor, ontroering: het zit er allemaal in. Ik ben onder de indruk.

Typisch een gevalletje van meer van hetzelfde, maar het blijft wel goed. De toon is wat donkerder en hier en daar is het wat groter opgezet. Maar de hele sfeer en aankleding is weer tot in de puntjes verzorgd en je waant je in de jaren '80 van o.a. Steven Spielberg. Erg fijn einde ook.

Dit is echt binge-watching material van een heerlijke soort. Plezierig om naar te kijken, zeker in deze periode van Halloween: spannend maar ook komisch, nostalgisch en sfeervol. Iets meer drama gehalte dit seizoen en ook best wat kille en macabere scènes. Toch valt de serie niet in een al te serieus gat door het groepje jongeren mogen we ze ondertussen bijna noemen, met alweer een uitspringende Brown in de rol van ‘Eleven’ en Matarazzo a.k.a. ‘Dustin’. Ik vind trouwens dat Mike en Will goed lijken op elkaar in de reeks. Winona Ryder en David Harbour spelen ook weer uitstekend en een mooie verrassing van Sean Astin dit seizoen. Heel erg jammer vind ik het dat we op het einde afscheid moesten nemen van hem omdat hij toch een frisse wind blaast in het verhaal. Verder worden wat nieuwe koppeltjes gemaakt, al vind ik de romantiek algemeen niet zo wauw. Ook duidelijk dat er een derde seizoen komt, al kregen we geen echte cliff hanger zoals de vorige keer en dat vind ik toch wat jammer omdat je dan ook minder kan speculeren over het verdere verloop. Maar als ik de scores zo zie, moeten we ons geen zorgen maken denk ik over het volgende seizoen.

Tijd om mijn top 10 aan te passen en een plekje te vinden voor Stranger Things. Dit was wederom weer een erg goed seizoen. De opbouw is wat langzaam, maar dat is het allemaal meer dan waard. Het leukste aan deze serie is niet de jaren '80 setting of de monsters, maar de personages. Ieder personage is uniek en kan verrassend uit de hoek komen. Neem een voorbeeld aan Steve, die in het eerste seizoen een naar mannetje was, maar nu waarschijnlijk één van de favoriete personages van veel kijkers. Ook nieuwe personages als Max, Billy en Bob vond ik geslaagd.

Aflevering 7 vond ik veruit de minste aflevering in de reeks. Zeker als je aan het binge-watchen bent, zijn dit soort afleveringen zeer storend. Gelukkig maken de laatste twee afleveringen dit helemaal goed. Wat een spanning! De dood van Bob, de vechtpartij tussen Steve en Billy, het sluiten van het portaal... stuk voor stuk zenuwslopende momenten. Ik was dit seizoen wel iets minder onder de indruk van Eleven dan in het vorige seizoen. Dit keer was Will qua acteerwerk degene die eruit sprong.

Iets minder dan het eerste seizoen, maar ik kan niet wachten op het vervolg!

Prima tweede seizoen, dat weliswaar te kampen heeft met een inmiddels grotendeels opgelost mysterie, maar in ieder geval voldoende spanning en spektakel biedt. De personages blijven leuk en de toevoegingen aan de cast (vooral Sean Astin en Paul Reiser) zijn daadwerkelijk een aanwinst. Niet alles werkt even goed, iets waar de eerste reeks ook mee te maken had, maar dit blijft een fijne en lekker retro serie. Het einde laat wederom een deurtje open voor nog een seizoen.

Seizoen 1 was zeker wel vermakelijk, maar lang niet zo pakkend als dit tweede seizoen, dat in alles de overtreffende trap is. Meer spanning, een hoger tempo en wat meer spektakel maakt dit echt enorm tof om te bekijken. Daarbij vergeten ze nooit dat de kinderen de hoofdrolspelers zijn en dat dit nog altijd een 80's setting heeft. Grappig om vele verwijzingen op allerlei manieren naar die tijd steeds tegen te komen.

Ook vind ik alles er beter uit zien, vooral de monsters komen vrij imponerend over. Het levert dan ook heel wat boeiende stukken op, waarbij ik de uitbraak in het ziekenhuis met alle paniek en chaos echt van grote klasse vond. Maar het mooiste stuk hebben ze bewaard voor het slotkwartier, met het Snow Ball op school. Echt zo sympathiek en menselijk uitgewerkt, ook met de soundtrack erbij. Daarom geef ik dit seizoen een half punt hoger dan ik eigenlijk in gedachten had. En uiteraard volgt er een slot waar seizoen 3 weer op kan bouwen. Ik kan niet wachten.

4,5*

Net als bij de werken van Spielberg, die als groot voorbeeld gediend zullen hebben, krijg ik bij Stranger Things het gevoel dat het toch vooral geschreven is voor jonge tieners. Het geheel is te voorspelbaar, te braaf en te veel binnen de lijntjes om me op deze leeftijd nog aan te grijpen.

Ik snap sowieso totaal niet wat die Max en haar broer toevoegen aan de plot van seizoen 2. Dat is echt nieuwe personages toevoegen for the sake of it. En die ene aflevering met Eleven in de stad... wat een onvergeeflijke stijlbreuk.

Neemt niet weg dat het objectief gezien een goed gemaakte serie is. Alles klopt wel een beetje. Maar dat is ook het probleem... het zet je ook nergens op het verkeerde been. Gewoon gemakkelijke hap zonder ergens ambitieus te worden.

Te veel eendimensionale personages ook... hysterische Ryder, comic-relief Matarazzo... maar allemaal gecompenseerd door Millie Bobby Brown. Niet eens zo briljant (want nog onervaren) geacteerd door haar, maar gewoon perfect gecast in de belangrijkste rol van de serie.

Ik wil dan meer te weten komen over de duistere krachten uit de andere dimensie... maar dan draait het uiteindelijk toch allemaal om vriendschap. Of zoiets... Ach ja... Spielberg.

Na de tweede aflevering heeft dit tweede seizoen de sfeer van het eerste te pakken.

Als moeder Joyce (Winona Ryder) haar kamer volhangt met de tekeningen van ill, doet dat meteen denken aan de kerstlichtjes uit het eerste seizoen. En daarmee vallen de makers een beetje in herhaling.

Interessanter is de verdere uitwerking van het personage Eleven (Millie Bobby Brown), die nu niet alleen als slachtoffer wordt neergezet. Ging in het eerste seizoen de belangrijkste credits naar Brown, dit seizoen is het de jonge Noah Schnapp als Will Byers, die de sterren van de hemel speelt en met veel intense scènes weet te ontroeren. Meest irritante personage is ongetwijfeld Erica Sinclair (Priah Ferguson), het jongere zusje van Lucas.

Uitschieter is de in Amerika totaal niet begrepen zevende aflevering, die zich afspeelt in de krochten van Chicago en waarin het karakter van Eleven en een totaal andere dimensie bij krijgt en zij denkt zich eindelijk thuis voelt bij een groep outcasts (die haar speciale gaven overigens net zo misbruiken als de mensen van het Hawkins lab). Een deel van de kritiek in het thuisland betrof de miserabel slecht acterende Linnea Berthelsen als Kali en daar kan ik mij wel wat bij voorstellen. Toch lijkt deze aflevering mij zeker niet misplaats, omdat Eleven/Jane eindelijk de cruciale keus kan maken om te weten waar zij uiteindelijk werkelijk thuis is.

De serie wordt afgesloten met een knallende seizoenfinale met een heerlijk, en terecht, suikerzoet roze einde.

Op de website Imdb wordt een vierde seizoen al aangekondigd. Ik zou zeggen: Kom maar op.

Seizoen 1 vind ik erg gaaf, in meerdere opzichten. Maar hier kom ik niet verder dan de tweede aflevering. Het jaren-tachtig-sfeertje wordt nu echt in iedere minuut op je afgevuurd. S1 richt zich daar natuurlijk ook grotendeels op, maar m.i. niet zó expliciet als in S2. Arcade-hallen, de muziek, de jongens die een volledige aflevering rondrennen in Ghostbusters-kleren (terwijl er amper iets gebeurt).

Alsof de makers na het succes van deel één te opzichtig inspelen op je nostalgie van toen. 'Hé, eind dertiger / veertiger, let je nog op? We richten ons op jou, grote doelgroep!'. Zo'n gevoel bekruipt me tijdens 't kijken. Ik laat het (nog?) voor wat het is.

Zeer sterk seizoen, waar ik ook oprecht wat meer van genoten heb dan seizoen 1. Het deed me meermaals denken aan Aliens en dat is eigenlijk alleen maar positief.

Het acteerwerk is top. Winona Ryder liet haar overacting achterwege, David Harbour blijft stoer en nieuwkomer Sean Astin is een zeer prettige toevoeging. De kinderen zitten nu allemaal lekker in hun rol en met name Dustin blijft een ontzettend sympathiek personage. Bovendien blijkt de interactie tussen hem en Steve Harrington verbazingwekkend goed te werken. Steve vond ik een vervelend mannetje in het vorige seizoen, maar hij steelt hier echt meermaals de show. Uiteindelijk moet ik zelfs concluderen dat hij nu mijn favoriete personage is. Nieuwe personages als Billy en Max blijken ook prima te werken en ik ben benieuwd hoe het hen zal vergaan in het volgende seizoen.

De spanning zit er halverwege goed in en het is knap hoe men dit de laatste twee afleveringen van begin tot eind weet vast te houden. De Demogorgons zagen er geloofwaardiger uit, waardoor er ook wat meer dreiging van hen uit ging. Mijn complimenten ook voor de aankleding en soundtrack: de jaren 80 sfeer is weer prominent aanwezig en is een onmisbaar element in deze serie. Die sfeer ontbreekt in aflevering 7, waardoor het ook meteen lijkt alsof je even naar een compleet andere serie zit te kijken. De serie weet zich vervolgens wel te herpakken met een finale waar eigenlijk alles in zit waar je op hoopt. Het definitieve einde is zeer aandoenlijk.

Eerst zette ik een beetje mijn vraagtekens bij de hype, maar dit gaat toch zeker de goede kant op. Ik kijk inmiddels met smart uit naar seizoen 3 en ben zelfs begonnen aan Beyond Stranger Things.

4*

Nee geef mij dan seizoen 1 maar hier werd er veel te veel bijgehaald waar ik nauwelijks kop of staart kon aankrijgen, acteerprestaties van de kinderen, en de topmuziek blijven maar verder stuk zwakker dan s1 voor mij.

Had het eerste seizoen Alien invloeden in de vorm van de Demogorgon, dan lijkt dit seizoen meer in de richting van Aliens te gaan. Immers we hebben nu te maken met een hele troep demo-dogs. Helaas voelt dit seizoen wel wat voorspelbaarder aan. Het is duidelijk dat je Will aan warmte moet blootstellen om zijn "demonen" te lijf te gaan. Je ziet het al van verre aankomen dat Eleven wederom de dea ex machina zal zijn. Waar het eerste seizoen me nerveus van de spanning maakte, slaagt dit seizoen daar totaal niet in.

Verder worden er een aantal personages geïntroduceerd die niet erg functioneel lijken te zijn zoals Max en Kali Volgens Hermans mag er in een klassiek verhaal nog geen mus van het dak vallen zonder dat het een gevolg heeft. Volgens die logica hoop ik dat er meer met deze personages gedaan wordt in het volgende seizoen. 2,5* voor dit seizoen.

Stranger Things: Sciencefiction Versie van The Goonies!

Acteerwerk wederom prima. Afleveringen kijken, net zoals bij seizoen 1, weer lekker vlot weg. 80's vibe nog steeds aanwezig. Nice! Jammer van Bob. Sympathieke man.

Dit allemaal gezegd te hebben. Element of surprise is weg. Ik kom dan ook niet hoger uit dan drie volle sterren. Desondanks benieuwd naar wat seizoen 3 mij zal brengen.

Van de zomer naar de herfst. Will is weer terug van weggeweest en iedereen is opgelucht. Alhoewel... De boosaardige krachten laten zowel Will als de rest van de personages niet zomaar gaan.

Alle elementen uit de eerste serie zijn wederom aanwezig en gaan zelfs nog ietsje dieper. De jaren 80 sfeer is weer voelbaar en we zijn weer blij dat we de fijne personages weer krijgen voorgeschoteld. Daarnaast komen de vrienden, Hopper en de buurtbewoners erachter dat het kwaad steeds dichterbij komt en dat het oorsprong daarvan ook duidelijker wordt. EN wat in godesnaam is die mindflayer?

De jeugd laat zich echter niet in de steek. Als de vrienden Mike, Lucas, Dustin en Will even rust krijgen om weer van hun jeugdige ondekkingsreis te kunnen profiteren, maken ze daar volop gebruik van. Dustin echter, niet zo slim, laat zijn goedgelovigheid spreken als hij een ogenschijnlijk schattig wezentje in zijn bezit neemt. Hierbij krijgen we gaandeweg te maken met de Demadogs. Daarnaast houdt Eleven ook een verborgen agenda bij. Hier wordt een heel aflevering aandacht aan besteed en mogen we naast het leven op het platteland ook even de punks en de uitschot in de grote stad ervaren...

Seizoen 2 was een prima en even verrassende opvolger. Nog steeds hou je van de karakters en nogmaals... vergeet je even het heden.

5,0*

Aardig vervolg met genoeg vermaak.

In dit seizoen werd wel Max geintroduceerd en ik kon haar arrogantie in het begin (die in latere seizoenen getemperd is) helaas niet uitstaan. Wel zie je dat het met haar broer bepaald niet botert wat niet perse aan haar ligt. Het gaat een tijdje duren voordat Max wat beter uit te staan is maar de manier waarop ze effect heeft op de vriendengroep is wel weer vermakelijk.

Een tip is verder om je niet te veel te wagen aan het computerspel Dragon's Lair met Dirk The Daring wat hier in de Arcade wordt gespeeld want dat is echt een verschrikking, misschien wel de meest frustrerende game ooit en nou niet bepaald leuk. Wel mooi getekend en menigeen zal de nodige guldens/dollars eraan verspild hebben.

Traditie werd zo'n beetje om bijna elk seizoen een bekend acteur uit de jaren 80 uit de mottenballen te halen, in seizoen 1 was het Matthew Modine (Birdy), nu werd dat Paul Reiser (Aliens, Mad About You). Daarnaast zien we nog Sean Astin, Sam in Lord of the Rings.