menu
Mijn Series +

The Wire - Seizoen 5 (2008)

mijn stem
4,43 (147)
147 stemmen

Verenigde Staten
Misdaad / Drama

ontwikkeld door David Simon
met Dominic West, Lance Reddick en Sonja Sohn

In de door drugs geteisterde straten van Baltimore kom je zowel goede als slechte mensen tegen. Maar een politiepenning volstaat soms niet om ze uit elkaar te houden. Gecentreerd op de drugscultuur van de binnenstad van Baltimore ontvouwt de verhaallijn zich zowel vanuit de standpunten van de criminelen, die heersen over de straten, als vanuit de ogen van de agenten, die de criminelen proberen op te pakken.

  1. More With Less
  2. Unconfirmed Reports
  3. Not for Attribution
  4. Transitions
  5. React Quotes
  6. The Dickensian Aspect
  7. Took
  8. Clarifications
  9. Late Editions
  10. -30-
zoeken in:
avatar van Donkerwoud
4,0
Inhoudelijk is dit vijfde seizoen niet eens zo verschrikkelijk sterk. Daar zijn sommige keuzes in de verhaallijn net een slag te ongeloofwaardig voor en het perspectief van ''de journalist'' was mij echt te geforceerd. Maar in de laatste anderhalf uur worden verschillende zijlijntjes uit eerdere seizoenen zeer emotioneel naar een prettige anti-climax geschreven. Wat rest is een warm gevoel van afscheid naar de karakters waar je gaandeweg zo van bent gaan houden. De perfecte afsluiting van misschien wel een van de meest inventieve series ooit bedacht.

4,5
Het minste seizoen van The Wire, maar toch nog zo ongelofelijk goed. En een erg goede seriesfinale.

Lv92
Die laatste aflevering is inderdaad belachelijk goed.

avatar van Majestics
5,0
Sterke televisie weer, een Omar in vorm en McNulty met zijn gekke capriolen.

avatar van Maarten0402
4,5
Toch het minste seizoen van The Wire, maar ook al is het het minste seizoen van The Wire is het alsnog beter dan elk ander seizoen van elke serie die ik gezien heb. Erg knap en puik werk nog steeds. Een solide product. Ik ben en kan erg kritisch zijn, maar ik ik kan in deze serie weinig tot geen punten vinden behalve Brother Muzone misschien. Toffe character, maar misschien ook iets te bedacht binnen het The Wire Universum.

avatar van Maarten0402
4,5
The Wire heb ik inmiddels meer dan 4 keer gezien en sinds de laatste keer is het alweer een tijdje geleden. Ik laat het alsnog even bezinken, maar The Wire is voor mij niet zomaar een serie, maar je leert per kijkbeurt weer bij.

Klein detail dat ik als laatste leerde: Voorgaande kijkbeurten koos ik voornamelijk voor Lester Freamon in zijn manier van handelen, maar er was een scene dat hij en zijn team bewijs voor een case aan het vergaren was (volgens mij Avon Barksdale of Stringer Bell) en dat met de FBI (met een maatje van McNulty erbij) aan het voorleggen was. Nadat het hoofd het dossier van Lester had gelezen wees hij dit af en in eerdere kijkbeurten kon ik hier niet in meekomen en koos ik automatisch voor Freamon (omdat je gewend bent hem als hoofdpersonage te zien). Maar de laatste keer zag ik dat vanuit een ander punt, stel je nou eens voor in de positie van die FBI voorzitter: zij zijn al veel een veel langer naar die dader op zoek en die case aan het onderzoeken en Freamon komt leuk in een week met wat zogenaamde sterke info. Geen wonder dat ze het afwijzen.

Dit had ik voorheen anders gezien en door middel van meerdere kijkbeurten zie ik dingen vanuit een ander perspectief. Niet perse beter, maar anders. Dat maakt The Wire zo uniek.

avatar van Animosh
3,0
Bijzondere serie.

Ik hou niet van misdaadseries. Het is moeilijk om er precies je vinger op te leggen waarom, maar ze liggen me gewoon niet. Misschien heb ik te weinig voeling met misdaad: ik ben nog nooit slachtoffer geweest van een serieuze misdaad en ervaar misdaad als een vrij marginaal aspect van het menselijk bestaan, iets wat amper speelt in mijn dagelijkse leven, en de hebzucht die er aan ten grondslag ligt aan - dat verlangen om altijd meer te hebben, nooit tevreden te zijn met wat je hebt - is mij grotendeels vreemd. Of misschien staat het beeld van de jacht op een "predator" te ver af van mijn neiging om daders te humaniseren, om te proberen om ze te begrijpen in plaats van ze af te schilderen als monsters die moeten worden gestopt.

Maar wat de precieze reden ook is: misdaadseries liggen me niet. Aangezien The Wire een misdaadserie is heb ik het daardoor - ondanks de lovende kritiek - lange tijd laten liggen. En deels was dat een terechte beslissing. Misdaad (specifieker: drugscriminaliteit, en de aanpak en oorzaken daarvan) is nu eenmaal het hoofdonderwerp van deze serie, en een groot deel van deze serie volgt het kat- en muis-spel tussen de politie en de gangs. Daar loop ik niet warm voor, dus het was voor mij soms moeilijk om door de serie heen te komen. Misdaad is mijn genre niet, dus een misdaadserie zal nooit mijn favoriete serie worden.

Maar The Wire is gelukkig geen gewone misdaadserie, en heeft zoveel meer te bieden dan simpele kat- en muisspelletjes. Wat mij vooral bij zal blijven van deze serie is niet de spanning, actie of sfeer, maar het ontzettend veelzijdige beeld dat het schetst van misdaad in de ghetto's. De gangleden worden (meestal) niet neergezet als monsters, maar zijn mensen die gangs als de snelste en meest realistische kans zien om de sociale ladder te beklimmen vanuit een vrijwel kansloze uitgangspositie. Misdadigers zijn geen simpele monsters die moeten worden uitgeroeid maar zijn onvolmaakte mensen die door slechte omstandigheden waarvoor vele partijen verantwoordelijk zijn gestimuleerd worden om voor het verkeerde pad te kiezen.

Dat uitgangspunt is het meest expliciet in het vierde (en mijns inziens beste) seizoen, waarin een groep kinderen gevolgd wordt. Dan zie je dat de scholen een ontzettend laag niveau hebben en hun financiële positie noodzakelijkerwijs vaak prioriteren boven het onderwijzen en (her)socialiseren van beschadigde jeugd. Je ziet de alomtegenwoordigheid van harddrugs, de gebroken gezinnen zonder vaders, met moeders die hun kinderen pushen om geld te verdienen op straat. Je ziet hoe weinig ze de politie en overheid vertrouwen - zo weinig dat ze liever een drugsbaas om hulp vragen dan een overheidsinstantie om hulp te vragen. Je ziet hoe lastig het is om een degelijke baan te krijgen, en hoe vervreemd ze zijn van van de omgeving die voor ons als "normaal" geldt. En je ziet hoe iedereen - de scholen, de politie, de overheid - de kinderen opgeeft, en hoe iedere poging om de status quo te veranderen gefrustreerd wordt. In The Wire zijn de criminelen geen monsters maar mensen, daders maar ook slachtoffers, en dat is knap.

Dat onvermogen om de status quo te veranderen is trouwens een tweede thema in de serie. Door alle seizoenen heen schetst The Wire hoe dysfunctioneel de Amerikaanse instituties zijn, en hoe iedere poging om ze te hervormen door mensen met strijdige belangen wordt tegengehouden. Bij de politie wordt meer waarde gehecht aan het presenteren van mooie (maar misleidende, of zelfs onjuiste) statistieken en symptoombeleid dat bevredigend is (arrestaties van kleine spelers, de straatdealertjes van de hoeken jagen, de jeugd een pak op de broek geven omdat ze brutaal zijn) dan aan het langzame, moeilijke werk met onzekere uitkomsten waarmee de grote spelers of de onderliggende problemen worden aangepakt. En iedere poging om dat te veranderen stuit op tegenstrijdige belangen of onwil. De burgemeester wil mooie statistieken om de verkiezingen te winnen. De bazen willen mooie statistieken om hún bazen te plezieren en daardoor hun promotie veilig te stellen. En iedereen die niet gehoorzaam is wordt eruit gewerkt. Daarnaast vinden de politiemannen zelf het "echte" politiewerk maar lastig en onbevredigend. Dus verandert er niets. Bij de scholen idem dito. De politiek wil goede cijfers kunnen presenteren en verbindt om die reden de financiën voor scholen aan die statistieken. Dus het management van die scholen zet de leraren onder druk om goede testscores te presenteren, en als ze niet gehoorzamen verliezen ze hun baan. Met de leerlingen - die zo amper iets leren - als collateral damage. Bij het nieuws wordt meer belang gehecht aan publiciteit en verkoopcijfers dan aan journalistieke integriteit en kwaliteit. In de politiek moeten politici zoveel "bowls of shit" naar binnen werken die hun idealen ondermijnen en zijn er zoveel tegenstrijdige belangen dat zelfs idealistische politici na verloop van tijd opteren voor cynisme en zelfbehoud. En zelfs in de misdaad is iedere poging om de drugshandel humaner te maken - meer een kwestie van bedrijfsvoering dan van moord, geweld en repressie - tot falen gedoemd.

En met dat pessimistische beeld eindigt de serie uiteindelijk. Sydner volgt in de voetstappen van McNulty als boze politieman die de status quo trotseert, Marlo volgt Stringer Bell op als zakenman die gedoemd is tot falen, Michael volgt Omar als outsider in de misdaadwereld, Carver volgt Calvin op als "old school" politieman die gewaardeerd wordt maar nooit echte macht zal worden gegeven, Carcetti wordt net als Royce een echte beroepspoliticus die meer waarde hecht aan zijn carrière dan aan het realiseren van zijn idealen, Dukie volgt Bubbles op als drugsverslaafde met een goed hart, Valchek volgt Burrell op als weinig capabele maar politiek vaardige politiebaas, Slim Charles volgt Avon op als gangleider, en ga zo maar door. Het beeld dat geschetst wordt van de Amerikaanse samenleving is dat van een vicieuze cirkel waarin niets verandert en iedere poging tot verandering door de cirkel wordt opgeslokt of uitgespuugd.

Hoe vaardig dat beeld gepresenteerd wordt is knap, maar een beetje frustrerend is het wel. Er is mijns inziens namelijk welzeker hoop op verandering. In een behoorlijk aantal staten zijn drugs bijvoorbeeld al gelegaliseerd en de symptomatische en vaak racistische politie-aanpak ligt (of lag?) onder een vergrootglas. Verandering gaat langzaam en met elke twee stappen vooruit worden vaak één of twee stappen terug gezet, dus scepticisme over vooruitgang is gerechtvaardigd. Maar The Wire is wel érg pessimistisch, en het was mijns inziens beter geweest om op zijn minst te hinten dat langzame vooruitgang welzeker mogelijk is.

Maar over het algemeen is The Wire een erg fascinerende serie. Misdaad is mijn genre niet, en zal dat waarschijnlijk ook nooit worden, maar deze sociologische benadering van het genre, waarin een veelzijdig, ambitieus en realistisch - zij het ook wat pessimistisch - beeld geschetst wordt van de problematiek en alle personages gecompliceerde mensen zijn in plaats van eendimensionale monsters of helden ligt mij een stuk beter dan de gangbare producten. Een dikke 3.5* is deze serie dus absoluut waard. Erg boeiend.

avatar van ZAP!
5,0
Mooi toegelicht, Animosh, dat ten eerste. Maar je cijfer klopt (nog?) niet helemaal met wat je in je stuk aangeeft.

En dan: drugs zijn in de VS niet gelegaliseerd volgens mij? Of bedoel je wiet? Dan hebben we het over softdrugs. Van harddrugs hoeven we dat voorlopig niet te verwachten, al meen ik dat alcohol daar ook wel es onder geschaard wordt (Trimbos zegt van wel, Jellinek en de wet niet). De war on drugs lijkt in principe verloren, want de vraag blijft en daar komen, zo lang het illegaal is, de nodige problemen bij kijken. Verder is / blijft racisme wijdverspreid - al is de toekomst ervan misschien koffiedik kijken. En de tegenstelling rijk vs. arm neemt alleen maar toe, met minder rijken die wel steeds rijker worden tegenover meer armen die steeds armer worden, naar ik begrijp.

Bovendien is dit een al wat 'oudere' serie die de status quo op het moment dat het speelde vreselijk (op twee manieren) goed neerzet. Die moedeloosheid op het einde (en doorheen de hele serie) is denk ik behoorlijk terecht.

avatar van Animosh
3,0
ZAP! schreef:
Maar je cijfer klopt (nog?) niet helemaal met wat je in je stuk aangeeft.

Mijn cijfer voor de serie is 3.5-3.75*, maar mijn cijfer voor dit seizoen is lager. Dus vandaar. Dit is mijns inziens sowieso echt een serie die meer is dan de som der delen.

En dan: drugs zijn in de VS niet gelegaliseerd volgens mij? Of bedoel je wiet?

Niet in de VS als geheel, maar in sommige staten - en dan "echt", niet via de vreemde gedoogmethode die wij hebben. En ik bedoelde inderdaad wiet. De legalisatie van harddrugs is (met uitzondering van alcohol, wat daar volgens sommige definities (heel verslavend en heel schadelijk voor het lichaam en/of het sociale functioneren) inderdaad ook onder valt) uiteraard nog heel ver weg. Maar toch, je moet ergens beginnen, en een paar decennia terug leek zelfs die stap in de VS nog volstrekt onhaalbaar.

De war on drugs lijkt in principe verloren, want de vraag blijft en daar komen, zo lang het illegaal is, de nodige problemen bij kijken.

Eens. Als het legaal is overigens ook (kijk maar hoeveel schade alcohol veroorzaakt), maar dan snijd je in ieder geval de criminaliteit af en kun je het gebruik ervan reguleren en belasten.

Verder is / blijft racisme wijdverspreid - al is de toekomst ervan misschien koffiedik kijken. En de tegenstelling rijk vs. arm neemt alleen maar toe, met minder rijken die wel steeds rijker worden tegenover meer armen die steeds armer worden, naar ik begrijp.

Klopt ook, de sociale mobiliteit in de VS neemt alleen maar af. En om bij het thema van het tweede seizoen (en de verkiezing van Trump) te blijven zijn ook laagopgeleide blanken / arbeiders daar in toenemende mate slachtoffer van. En ik wil verder zeker niet beweren dat de teloorgang van racisme naderbij is. De problemen waar de serie op wijst zijn niet makkelijk op te lossen, en vooruitgang zal hoogstens mogelijk zijn in kleine stapjes. Maar dat er zó weinig perspectief op vooruitgang is als de serie lijkt soms lijkt te insinueren geloof ik niet. Maar misschien is het wel mijn beperkte optimisme dat onredelijk is, hoor. Met Trump in het Witte Huis is de nadruk op repressie weer helemaal terug, en de politieke situatie in de VS is abominabel met die vergaande polarisatie en radicalisering op de flanken.

Bovendien is dit een al wat 'oudere' serie die de status quo op het moment dat het speelde vreselijk (op twee manieren) goed neerzet. Die moedeloosheid op het einde (en doorheen de hele serie) is denk ik behoorlijk terecht.

Ik ben het met je eens dat de serie de institutionele en structurele problemen die criminaliteit creëren en in stand houden geweldig schetst. Maar over die moedeloosheid heb ik dus meer gemengde gevoelens.

avatar van Maarten0402
4,5
Een mooie review Animosh. Heb het geboeid gelezen. Jammer dat het genre niet je ding is, maar toch maak ik hier uit op dat dit één van de weinige dingen op het scherm is binnen dit genre wat nog enige indruk op je heeft gemaakt.

5,0
Grappig, ik zit The corner te lezen - het boek van dezelfde David Simon dat als inspiratiebron voor deze serie heeft gediend - en kom een paar interessante weetjes tegen.

Zo heeft Little Melvin, drugsdealer van het eerste uur in Baltimore, als inspiratiebron voor het karakter Avon Barksdale gediend. Diezelfde Little Melvin heeft in seizoen drie en vier een rolletje waarin hij als dominee mensen op het rechte pad probeert te krijgen.

Nog iets leuks: het karakter Dennis Wise is gebaseerd op huurmoordenaar Dennis Wise. Deze man voerde moorden op bestelling uit voor onder andere, je raadt het al, Little Melvin. Het ironische is dus dat Little Melvin Dennis Wise vroeger werk als huurmoordenaar verschafte en jaren later als buurtcoach.

Wat heeft David Simon toch prachtig werk afgeleverd!

5,0
Beste seizoen vind ik. Vooral de humor is geniaal dit seizoen Freamon en nulty die maar dingen blijven verzinnen met die dode zwervers.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:27 uur

geplaatst: vandaag om 21:27 uur

Let op: In verband met copyright is het op TvMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.