Wild at Heart (1990)

De een vind het geweldig, de ander haalt er zijn schouders bij op. Zo zal het grotendeel van de kijkers over deze film in zitten. Ik hoor bij de laatste categorie. Daar waar Mulholland Drive en Lost Highway (geen vergelijkingen, het zijn gewoon de enige 2 Lynch-films die ik heb gezien) buiten een geweldig plot ook nog een sfeer hebben om je vinger bij af te likken, heeft Wild at Heart geen van beiden. Hiermee wil ik niet zeggen dat de plot slecht is of dat er geen sfeer in zit, maar wel dat ik er niet optimaal van geniet. Het verhaal is opzich nog wel leuk, maar het gaat vooral om de zijwegen die Lynch inneemt vanaf die "Yellow Brick Road". Die ouders konden me bijvoorbeeld echt niet boeien. Dat ze achter hun aan gaan, is nog wel ok, maar al die nutteloze afdwalingen konden me voor geen meter boeien. En die scènes met die SM(?)-rituelen? Waar ging dat over?
Ook sommige zijplotjes waren wel leuk, maar waar ik achteraf een leeg gevoel bij kreeg. Het auto-ongeluk en die boze heks zijn daar de beste voorbeelden van. Waarom is mijn vraag. Waarom zat dat in de film?

Tot zover het negatieve gedeelte, want er zaten ook zeker nog goede dingen in de film: Laura Dern. Prachtige vrouw! Die ogen... . Nicolas Cage speelde wel erg theatraal, iets waar ik wel erg aan moest wennen, maar uiteindelijk pakte het leuk uit. Een soort mini-Elvis was het zeker. De scène tegen het einde ("What do you faggots want?") vond ik ook leuk. En vooruit, die bankoverval was ook wel iets waar ik een raar gevoel bij kreeg, maar wel een leuk raar gevoel. Zo lelijk als hij was en zo raar als het afliep. De hond die met de hand van die bewaker wegliep. En hij die z'n hoofd er gelijk afschiet.
Het is overigens niet echt een film om plus- en minpunten aan te wijzen. Het is meer een gevoelskwestie, net zoals bij de andere 2 Lynch die ik gezien heb. Het gaat om het gevoel achteraf en het is geen opsomming achteraf. Niet dat dat normaal het geval is, maar normaal kan ik enigszins beredeneren in de zin van: Was de muziek/het verhaal/de personages/het acteerwerk/de sfeer goed? Bij Wild at Heart werkt dat op de een of andere manier niet. Het is alleen het totaalplaatje dat telt.

Hoogtepunt van de film: De (mentale) verkrachting. Ik had de scène al eens eerder gezien, dus de verrassing was er helaas een klein beetje af, maar het blijft een ijzersterke scène.

Een film die op een aantal punten zeker beter had gemoeten, maar wellicht is het een film waar je aan moet wennen. Zowel qua sfeer, als op verhalend gebied.

De eerste kijkbeurt van Wild at Heart heb ik telkens maar weer voor mij uitgeschoven. Waarom weet ik eigenlijk niet, want Lynch bevalt me over het algemeen goed. Ik heb de film al ruim twee jaar in bezit, maar telkens gaf ik een andere film de voorkeur. Gisteravond was Wild at Heart dan eindelijk aan de beurt.

Hoewel ik films als Mulholland Drive en lost Highway wel duidelijk beter vind, is Wild at Heart ook een behoorlijk leuke film. Ja leuk inderdaad, want ik heb toch best een aantal keren kunnen lachen, iets wat ik tot nu toe eigenlijk nog nooit meegemaakt heb bij een film van Lynch. Wild at Heart is een film die moeilijk te omschrijven is. Eigenlijk is het een soort van extreem overdreven, romantische komedie met een verhaallijn dat in de verte een beetje lijkt op The Wizard of Oz.

Wat me wel beviel aan Wild at Heart waren de hoofdrolspelers. Zowel Cage en Dern spelen lekker overdreven en doen dat erg goed. Cage probeert een soort van moderne Elvis Presley te zijn, wat hem aardig lukt en heeft een goed gevoel voor humor. Dern speelt een behoorlijk verleidelijke vrouw en ziet er geweldig uit. Ik heb nooit wat aantrekkelijks gezien in Dern, maar na deze film kom ik op die mening terug. Verder is ook de rol van Willem Dafoe erg goed en is zijn geestelijk verkrachting van Dern een sterk stukje cinema.

Ja Wild at Heart is weer zo’n typische Lynch-film. Bizarre momenten, een fijn sfeertje, en een prima soundtrack. Toch weet de film me niet zo te pakken als enkele van zijn andere films. Weet eigenlijk niet zo goed waardoor dat komt. Ja ik had de film moeilijker verwacht, maar dat valt allemaal reuze mee, want de film is op zich redelijk rechttoe rechtaan. Zeker een leuke film, maar Lynch heeft gelukkig ook al bewezen nog wel een stuk beter te kunnen.

3,5*

Zo het werd tijd deze weer eens te herzien. Erg leuke film met heel veel bekende gezichten (waaronder de verrukkelijke Sherilyn Fenn en een bizarre cameo van Crispin Glover). Cage en Dern zijn een prima koppel en Defoe natuurlijk een geweldige gluiperd, maar ook de andere rollen zijn heel goed, veel gestoorde figuren zoals je in een Lynch mag verwachten.

Maar Wild at Heart is meer dan een rariteitenkabinet, het is een mooi verhaal over onvoorwaardelijke liefde, al is het natuurlijk dik aangezet en met veel ironie. Eigenlijk meteen zin hem weer te gaan kijken en dat heb ik zelden.

Net allemaal iets té.

Het duurde lang.. voordat ik deze film opzette. Heerlijk dat gevoel dat je dan naderhand hebt, dat je hem toch bekeken hebt alhoewel je er enorm tegenop zag.

Op zich is het allemaal niet verkeerd. Het verhaal, de manier waarop.. Maar het is gewoon niks voor mij. Ik kan begrijpen dat veel mensen deze film waarderen en goed vinden, maar mij wist ie gewoon niet te overtuigen. Ik heb het eerste uur volgehouden, dat ik het nog boeiend vond, maar na dat uur begon ik me toch wel af te vragen hoelang deze film zou gaan duren.. Het eindigde dan ook met dat ik de minuten aan het aftellen was.

Acteerprestaties zijn natuurlijk in orde.. Daar hoef ik denk ik niet veel woorden aan te verspillen.. Nicholas Cage nog in zijn jonge jaren..

De moeder van Lula word ook erg goed gespeeld. Echt gemeend.

Zoals ik hieronder ook een aantal keer gelezen heb: waarom zitten de goede en de slechte heks in deze film? Ik begrijp het nut er niet echt van, en ik kan niet zeggen dat het de film op welke manier dan ook verbeterd.

Opluchting dat ik hem gezien heb, maar ik zal hem hoogstwaarschijnlijk snel vergeten.

3*

Het is zeker één van de meer toegankelijkere David Lynch films.

De cast deed het goed, al vond 'k dat de moeder (trouwens ook de echte moeder van Laura Dern) eerder aan overacting deed Naast Nicolas Cage was ook Willem Dafoe een erg opvallend figuur

Het valt ook op dat veel van de cast vaak terugkeer bij David Lynch, denk maar aan Laura Dern, Grace Zabriskie, Sherilyn Fenn, Sheryl Lee, ...

Verder zaten er ook verwijzingen naar "The Wizard of Oz", maar het paste wel bij de film.

Ook was the making-of interessant om eens gezien te hebben.

'k vond de film zeker de moeite om eens gezien te hebben. De speelduur zat goed en het verhaal boeide wel, al zijn het vooral de verschillende personages die het af maken.

David Lynch en ik: dat klikt van geen kanten. Ik vind het allemaal pretentieus, mystiek geknutsel. Zo van kijk mij eens, kan ik niet heel aparte films maken en ik gooi er bovendien lekker wat bloot en bloed (mooie alliteratie trouwens, vind ik zelf) tegenaan, dan komen de kijkers vanzelf. Van mij had Lynch zich de moeite kunnen besparen.

Van de samenwerking tussen Diane Ladd en haar echte dochter Laura Dern ben ik trouwens nog maar zelden onder de indruk geraakt, hoewel ik moet toegeven dat beiden in deze film boven hun normale doen uitstijgen. Nicolas Cage heb ik eigenlijk nog nooit op een bijzondere acteerprestatie kunnen betrappen.

Vier * voor de cinematografie en de mooie soundtrack, maar twee * aftrek voor het waardeloze verhaal, de hoogdravende dialogen en de visuele liflafjes. Met name aan de verwijzingen naar The Wizard of Oz heb ik mij geërgerd.

Ik ben nog één Lynch film liggen (The Straight Story). Ik ben benieuwd, maar mijn verwachtingen zijn bij voorbaat niet hoog gespannen.

Deze film na jaren weer eens herzien maar oh wat viel hij mij dit keer tegen en dat ligt maar aan een ding; de vreselijk ordinaire personages waar ik mij niet in het minst kon inleven. Vooral die moeder van die vriendin van Sailer was "zum kotzen" en wat een afschuwelijk dialekt werd er door die dellen - Lula en haar moeder - gesproken. Om van die schuttingtaal "fuck" en "shit" nog maar te zwijgen. Op een gegeven moment kreeg ik er schoon genoeg van. Dat deze film alsnog van mij een voldoende krijgt is vanwege die hilarische bankoverval scène. De bankovervaller die nadat hij door de sheriff was beschoten op een gegeven moment zijn eigen kop er afschoot en dan nog die hond die er met een hand vandoor ging. Maar dat was dan ook het enigste wat echt goed was. De rest was gewoon middelmatig.

Waardering; verlaagd van 4,0* naar nog maar net een 3,0*.

Ik heb hem niet afgekeken.

Beetje strooien met rare typetjes om het geheel een "diepere laag" te geven... sorry, werkte niet voor mij. Kon sowieso korter allemaal, beetje meer tempo dus. Zijn stijl bevalt me, maar dit was minder.

Wild at Heart heb ik opnieuw bekeken na ruim 20 jaar. Destijds was ik behoorlijk onder de indruk van deze film. Nu eerlijk gezegd niet zo. In de jaren 90 was de stijl van David Lynch vernieuwend, nu komt het wat gek over.

Het spel tussen Cage en Dern is nog steeds goed te noemen, de overige karakters (op moeder na dan) komen weinig uit de verf. Het verhaal is aardig maar niet meer dan dat. Al met al nog steeds een aardige film om naar te kijken, geen topper.

In de herziening!

En die vorige keer was begin jaren negentig in de bioscoop.

Lynch-film die wat te lijden heeft onder de hoofdrol van Nicolas Cage wiens carriere sindsdien een diepe val heeft gemaakt en inmiddels bij het rijtje te-mijden-acteurs hoort.

De film zelf is vrij typisch Lynch, al ontbreekt de onderhuidse eerieness een beetje.

Zit verder naturlijk prachtig in elkaar met al die moordenaars die op Cage worden afgestuurd, via de geheimzinnige Reindeer, maar ze komen nog geen kilometers in de buurt van hun doel.

Cage teamt op met de Willem Dafoe hier maar weer eens als enge gluiperd.

Niet de allerbeste Lynch, ook niet de minste, soms beetje los zand, soms ook met van die geweldige scenes die alleen Lynch kan bedenken.

In ieder geval nergens vervelend en de enige Nicolas Cage-film die we hier in huis dulden.

Ongelooflijk dat hier dezelfde regisseur achterzit als dat onding 'Eraserhead'. Heerlijke chemie tussen Cage en Dern, al lijkt mij dat Cage toen nog een groentje was in de filmwereld. Hij mist nog de presence die hij heeft in zijn latere topfilms. Mooie camerabeelden. Goede cast met sterke bijrollen ook en een leuk verhaal. 4 sterren

Geschifte Lynch, maar toch op een ander soort manier.

Want waar Lynch's films normaal gesproken vaak nogal surrealistisch en creepy zijn, zit de weirdness hem hier vooral in de personages. Ik weet niet wat de acteurs zoal gesnoven hebben alvorens ze de set op kwamen, maar 't moet stevig spul geweest zijn. Cage en Dern schmieren er al aardig op los, maar vooral Dafoe lijkt wel rechtstreeks ontsnapt uit het Pieter Baan Centrum. Niet per se negatief bedoelt allemaal, aangezien het best komische scenes oplevert gelukkig.

Voor de rest is Wild at Heart een aardige Lynch, maar zeker niet de beste. Enkele gestoorde, grappige scenes, zoals de moordscene op de vader, alleen weet het nergens de intrigerende sfeer van de meeste Lynch-films te evenaren. De rock soundtrack is wat misplaatst telkens, en de traditionele, dreigende klankband is helaas amper aanwezig. Ander minpunt was het einde; nogal stompzinnig, en dan niet op een leuke of komische manier dit keer.

Zeker niet slecht dus, alleen toch ietwat tegenvallend. Wel vermakelijk, enkele sterke losse scenes, maar mag slechts in de schaduw staan van films als Inland Empire en Mulholland Drive. Kleine 3,0*.

Het eerste half uur is nog vrij conventioneel, maar daarna wordt Lynch zijn rariteitenkabinet weer geopend. De grote lijn in het verhaal blijft duidelijk en al die vervreemdende bende erom maakt de film aardig om te zien. De roadtrip-sfeer en al die weirde karakters doen toch wel veel goeds. Briljant vond ik het alleen nooit worden en ik zat ook nooit op het spreekwoordelijke puntje van mijn stoel van de spanning. Dat verwacht je toch altijd wel min of meer van Lynch. Hoe dan ook, okeeje film dus maar nergens uitzonderlijk.

Diane Ladd op haar best! Whoopi Goldberg (Ghost) ging er destijds vandoor met Ladd's Oscar.

Ik vreesde er al enigszins voor, maar dit is absoluut niet mijn Lynch geworden. Ik had het aan het begin al door, en dan wordt uitzitten een pittige trip. Dat doe je dan wel, want het is één van je favoriete regisseurs, en je wilt je mening kunnen vormen, maar leuk is het daarmee niet. Wat Death Proof voor mij was bij Tarantino, is Wild at Heart bij Lynch. Een lading narratieve onzin zonder rem erop, vormgegeven door een cast die, met name in deze film dan, het woord overacting lijkt te hebben uitgevonden. Houd je daarvan, dan is het genieten geblazen. Ik behoor echter tot de categorie die daar finaal op afknapt.

Cage en Dern (en dat is waar die vrees vandaan kwam) behoren niet tot mijn favoriete acteurs. Daarbij richt mijn kritiek zich er bij die eerste op dat 'ie, in wat ik van 'em gezien heb, vrijwel altijd een niet serieus te nemen karikatuur speelt (en zo ook hier). Dern vind ik vooral een erg zeurderige actrice, die in deze film ook nog eens volstrekt inhoudsloze dialogen op haar rekest krijgt. In Wild at Heart dienen zij de kar te trekken (samen met Lula's moeder, een tenenkrommend personage), en dan is Lynch me toch al snel kwijt. Te veel nodeloos geneuzel over seks, een oninteressant, weinigzeggend plot en een trage pacing.

Positieve punten laten zich vinden in de muziek van Badalamenti en de twee guest appearences van Lee en Fenn (ja, zo'n beetje de twee belangrijkste actrices van Twin Peaks). Die serie heeft wat dit werk niet heeft: geweldige characters én een ijzersterk plot. Lynch zie ik zoveel liever in het mysterygenre actief. Zowel als thriller als als roadmovie schiet Wild at Heart flink tekort.

1*

Ik ben het helemaal met je eens eigenlijk.

Laura Dern vond ik ook in Blue Velvet al erg vervelend en dat is er niet bepaald op verbeterd in deze film. De film wordt nooit echt interessant, er zijn wel enkele leuke scènes maar voor de rest is het soms enorm saai door het vele gechitchat. Cage was nog wel vrij degelijk, hij deed zijn best. De muziek kon ik ook nog wel smaken, maar qua verhaal had ik toch wel andere verwachtingen. Ik had het vele rauwer verwacht om eerlijk te zijn.

Jup, geef mij maar een vage mysterieuze Lynchfilm in plaats van deze niet spannende roadmovie.

Wild at heart ontgoochelde me wat in die zin dat de lat voor David Lynch behoorlijk hoog ligt en de verwachtingen daardoor onvoldoende ingelost werden. Met Wild at heart zag ik een doordeweekse roadmovie of thriller die me op beide genres te weinig overtuigde. Net zoals in Badlands gaat de schelm op de loop met een jonge naïeve deerne. Op de vlucht deze keer voor een wacko schoonmoeder die niet kan verkroppen dat een crimineel als Sailor omgaat met haar pure onschuldige dochter Lula.

De acteerprestaties van zowel Dern als Cage - sowieso ook al niet mijn favorieten - spreken niet tot de verbeelding. Zelfs de magie die aanwezig moet zijn met een amoureus koppel ontbrak waardoor ik me amper met hen kon vereenzelvigen. Alles kwam vrij stuntelig en geforceerd over. En ook de Elvisgezangen werkten meer op de lachspieren dan op mijn ontroering, laat staan op mijn geloofwaardigheidsgevoel. Maar de film kent ook een aantal sterke scènes zoals de intrede van Bobby Peru, het auto-ongeluk of het verhaal van neef Dell. Ook de openingsscène is een trigger om verder te kijken.

Geen idee of Lynch iets wilde duidelijk maken met zijn film. Een welgemeende satire of toch iets geloofwaardigs? Ik heb er het raden naar. De passie tussen Sailor en Lula is - ondanks het feit dat ik er te weinig mee betrokken raakte - wel authentiek. Het einde is bizar. Enerzijds nihilistisch, maar anderzijds wordt er een happy end aan gebreid, geheel onder het mom van de passionele liefde van onze tortelduifjes.

The Story of Sailor & Lula

Dit was destijds een wat misbegrepen werk van Lynch, maar mij viel het wel in de smaak. Het is een modern sprookje over een "madly in love" koppeltje dat overschaduwd wordt door de gemene streken van de boze moeder van Lula. Wild at Heart bulkt van de amerikaanse cultuursymbolen: Elvis Presley, een zonovergoten road 66 sfeer, dromerige scènes, zwoele sex en bijna surrëele personages die in een eigen wereld lijken te leven, en niet te vergeten een portie geweld. Het levert een broeierige koortsige film op die gedragen wordt door Cage en Dern in mooie rollen waar ik van genoten heb. Ik miste in die periode geen enkele film met Cage. Jammer dat hij nu nog alleen maar te zien is in flauwe originele actiefilms want talent heeft hij nochtans wel. Dafoe ook top! Hij ziet eruit alsof er een granaat in zijn bek is ontploft.

Ik had ook het gevoel dat Lynch niet veel te vertellen had maar het leek me ook niet het doel van deze film; je moet het wat beschouwen als Lynch zijn droomvisie van Amerika.

Ik vind dit, samen met Con Air en Face/Off de beste film met Nicolas Cage. Laura Dern als de wulpse Lula is ook erg leuk, en Willem Dafoe steelt de show als Bobby Peru (haha, wat een naam!). Dit is een van mijn lievelingsfilms uit 1990.

Heerlijk bevreemdende roadtrip van Lynch. Wild At Heart heeft vaak een bijna mythische sfeer over zich heen hangen; onder andere door de bijna archetypische personages (de moeder als de boze heks bijvoorbeeld, Dafoe's personage als een soort representatie van het chaotische kwaad), maar ook door het vele felle kleurgebruik. De kitscherige dansscènes, de seksscènes, de momenten waarop ze met hun auto op een verlaten autosnelweg rijden; de manier waarop het allemaal in beeld wordt gebracht (met vaak contrasterende kleuren) geeft het iets transcendents. Dat ene moment waarop Laura Derns personage het slechte nieuws op de radio niet meer kan aanhoren, en vervolgens samen met Sailor langs de weg uitbundig danst op muziek is overigens veruit m'n favoriete moment uit de film; wat een gevoel van absolute vrijheid en dissimilatie roept dit op. Gecombineerd met de prachtige beelden is die scène een surreëel sprookje op zichzelf.

Wat deze film nog zo geweldig maakt is de resem aan enorm bevreemdende figuren, de ene nog raarder dan de andere. Dafoe's personage spant hier de kroon (zijn dood ook!), maar ieders prestatie is wel echt genieten. Ook leuk om vele Twin Peaks-gezichten in kleine rolletjes terug te zien (de scène met Sherilyn Fenn is bijvoorbeeld echt zo'n random scène die enkel een regisseur als Lynch kan laten werken). Persoonlijk zag ik de meerwaarde van de Wizard of Oz-referenties niet echt, maar dat maakt verder weinig uit. Vooral de bevreemdende personages, de sfeer, en de hele visuele look maken van deze film weer een hele fijne Lynch (thematisch wel een beetje afwijkend van de rest van zijn oeuvre). 4*.

En eindelijk weer eens een Lynch kunnen doen. En het kan niet anders gezegd dat Wild At Heart weer een typerende Lynch film is, maar wel minder dan het geweldige Mulholland Drive, The Elephant Man en Lost Highway. Zelfs Twin Peaks de film vind ik net even een tikje beter. Maar dingen kunnen veranderen en zoals de meeste Lynch films moet je het meerdere keren zien voordat de boodschap valt.

De ingrediënten zijn zoals gewoonlijk; bizarre karakters, een bevreemdende sfeer, expliciet naakt en geweld, muziek die qua breedte met metal en jazz alle kanten opvliegt maar zijn uitwerking niet mist, een verhaal dat dubbelgelaagd is of schijnt te zijn, hallucinante momenten en scènes, en het nodige mysterie. Opvallend ditmaal voor mij zijn het verschil in tempo tussen bijvoorbeeld de rustige praat scènes rond Mariette Fortune en de snoeiharde opening of het metal optreden.

Opmerkingen zijn toch snel al de vette boerse accenten waar verschillende karakters mee praten. Een verschrikking is op dat vlak Cage die verder prima acteert, maar dat accent is vreselijk. Dan is er de voor mij ontbrekende spanning, mysterie is er, hallucinant ook, maar spannend? Nee, niet een moment. Dan het stel, dat naast een soort van chemie ook zelfdestructieve trekjes heeft. Het zegt mij eigenlijk niets. Een verklaring van liefde en de drang daar alles voor te laten schijnt het alles dragende skelet te zijn, hetgeen waar alles om draait. Ik zie toch vooral twee ernstig gestoorde mensen waar uiteraard misbruik weer de negatieve basis is voor de wartaal die Lula regelmatig uitslaat. In plaats van de schrijnende afhankelijkheid die Lula aan de dag legt voor recidivist met een kort lontje Sailor, zou je toch bijna wensen dat het kind bij een psycholoog terecht komt. Romantiek zie ik hier niet in, eerder twee mensen die uitblinken in verkeerde keuzes, die op de vlucht zijn en hopeloos met zichzelf in de knoei zitten.

Is Wild At Heart dan een slechte film? Nee, zeker niet. Lynch weet een draai aan het geheel te geven waardoor je toch blijft kijken. Vooral de mysterieuze en mystieke momenten geven wel iets extra's maar ook daar is het nog even de vraag wat het nu precies toevoegt en heen wil. Wild At Heart is dan op termijn ook zeker aan een herkijkje toe voor definitieve beoordeling. Voor nu is drie sterren wel even voldoende voor dit aparte drama.

Ondanks dat ik nog niet alles van hem heb gezien, zou ik David Lynch toch wel aanwijzen als één van mijn favoriete regisseurs. The Elephant Man, Blue Velvet, Mulholland Drive en niet te vergeten het fantastische Twin Peaks: wat heeft de man een imposant cv. Nadat Dune mij een tijdje geleden nogal tegenviel, kon ik niet wachten om een andere film van hem te pogen en mijn oog viel op Wild at Heart.

De nare nasmaak van Dune is weggespoeld, maar het mag wel gezegd worden dat Wild at Heart toch voor mijn gevoel wat magertjes afsteekt tegenover de andere titels die ik hierboven al genoemd heb. Het heeft wel degelijk soms dat surreële Lynch-sfeertje dat we van hem gewend zijn. Er komen een hoop maffe personages voorbij, zowel de hoofdfiguren als enkele cameo's reken ik daartoe. Toch bekroop me wel soms het gevoel dat de film een beetje voortkabbelde. Lange tijd zit je te kijken hoe Sailor en Lula van het ene naar het andere motel reizen en hoe Lula's moeder zich daar - op dramatische wijze - aan irriteert. Overigens vond ik moeder ook niet zo'n geslaagd personage. Werkte behoorlijk op de zenuwen. Waarschijnlijk was dat de bedoeling, maar dat neemt niet weg dat ik er vrij weinig mee kon.

Maar goed, daar staat wel tegenover dat de film ook op een aantal momenten uitpakt. Het duurt even voordat Willem Dafoe ten tonele verschijnt, maar als hij er dan eenmaal is stookt hij de boel wel lekker op. De scène met de bankoverval is er eentje om te onthouden. Tevens vond ik dat er sprake was van chemie tussen Nicolas Cage en Laura Dern. Ook hun personages komen geregeld vreemd uit de hoek, maar wel op een leuke manier. Gek genoeg werkt het totaalplaatje wel. Ik had het droge happy end niet gelijk verwacht, maar het voelde niet misplaatst. Hetzelfde geldt voor die Wizard of Oz-referenties. Het paste wel allemaal voor mijn gevoel. Zoals wel vaker bij Lynch wist de film een aantal keren op mijn lachspieren te werken, maar ook een aantal keren te verbazen.

Al met al toch zeer aardig en uniek weer. Niet van begin tot eind constant even boeiend, maar Wild at Heart heeft genoeg van die typische eigenaardigheden in huis waardoor het de moeite waard wordt. Ik denk dat ik Blue Velvet nog wat toegankelijker zou noemen, maar de rode draad in Wild at Heart is ook vrij goed te volgen. Zeker als je bekend bent met het andere (bekendere) werk van de regisseur en daar van kan genieten, dan lijkt me dit een film waar je genoeg voldoening uit zal halen.

3,5*

Redelijk recht-toe recht-aan voor Lynch’s doen, maar gelukkig genoeg gekte en mysterie. Ik ben een fervente Cage-hater, dus liet ik deze film lang op de plank liggen. Maar zijn Elvis is hier nog redelijk te pruimen.

En nu ga ik opzoeken welke metalband dit was, want catchy was het wel.

Ik ben niet echt een fan van Lynch. Het duurde dan ook lang voor ik deze film opzette, in de veronderstelling dat het die toch wat beter meeviel. Slecht is het niet, maar Lynch zal nooit mijn ding worden. En de films die nog op mijn lijstjes stonden (Inland Empire, Twin Peaks en Rabbits) mogen opnieuw plaats nemen in de wachtkamer voor ik een nieuwe poging doe om te zien of ik toch kan genieten van een Lynch film.

Nu vind ik de film op zich ook wel niet slecht, met dank aan Cage en Dern die het zeker nog boeiend houden. Kleurrijke figuren die toch nog wat aandacht vragen. Maar daar is ook alles mee gezegd.

Wat een draak van een film. Een ware martelgang. Had er wel wat meer van verwacht met al die hoge beoordeling.

“This is a snakeskin jacket! And for me it's a symbol of my individuality, and my belief... in personal freedom”.

Wild at Heart vertelt het verhaal van Sailor en Lula. Wild at Heart is heerlijke cinema. Ieder beeld is een kunstwerk in beweging. Of overdrijf ik? Waarschijnlijk wel, maar zo beleefde ik het tijdens het kijken in ieder geval wel. Tussen de beeldenpracht door valt trouwens ook nog een boodschap te ontdekken. Niks opzienbarends, hoor. Iets over dat het leven voor de meeste mensen shit is en je er maar het beste van moet zien te maken. Je hebt immers maar een leven. Ach, geen hoogstaande moraal. Geen unieke boodschap. Het doet er ook niet toe. Het gaat in Wild at Heart in de eerste plaats om de beelden. Om de sfeervolle audiovisuele beleving. Om de lekkere muziek. Om de karakters.

David Lynch heeft zijn film volgestopt met sprookjesachtige archetypen. Onschuldige prinsessen, boosaardige rovers, gemene heksen, nobele ridders en domme jaloerse mensen. Ze duiken op in deze avontuurlijke en romantische roadmovie die een samenbundeling is van episoden uit de reis die de protagonisten Sailor en Lula samen ondernemen. Hier en daar is het verhaal opgesmukt met wat flashbacks voor een beter begrip en losjes samengebonden met referenties naar de Wizard of Oz, de film uit 1939 waarin Dorothy haar grootste verlangen moet zien te formuleren.

Over het grootste verlangen van Sailor en Lula bestaat geen misverstand. Dat is hun liefde voor elkaar, die zich voortdurend uit in hete seks en in gefluisterde en luid uitgesproken liefdesverklaringen. Buiten de liefde is niet alles koek en ei. De boze schoonmoeder zit hen, gedreven door jaloezie en de vrees dat haar vileine geheimen worden geopenbaard, op de hielen. Diane Ladd die ik mij nog vaag als een lieftallige blondine uit Charlie’s Angels herinner, speelt de verfoeilijke schoonmoeder. Ze deed mijn herinnering allesbehalve deugd en geeft met andere woorden een uitstekende vertolking van dit loederige wezen.

Dan is er nog de duivel in de vorm van de fantastische Willem Dafoe gekleed in een leren jas die hem het uiterlijk van een pooier verleent. Een duivelse oogopslag en een duivelse lach die een rot gebit blootlegt, maken het kwaadaardige plaatje compleet. Hij zet al zijn verleidingskunsten in en probeert Sailor weg van zijn geliefde Lula en in de dood te leiden. Zoals het een ouderwets sprookje betaamt is de strijd tussen goed en kwaad niet zomaar gestreden. Wat is een sprookje immers zonder goede fee. Welke rol kan zij nog spelen? En er is de brandende hamvraag: Kan het lied “Love me Tender” uiteindelijk worden ingezet?

Wild at Heart toont mooie gevarieerde decors bij de gebeurtenissen. Desolate landschappen. Een romantische highway in het avondrood. Een lawaaiige kroeg. Een marmeren foyer. Een stinkend toilet. Plaatsen waar bloed vloeit, heftig wordt gedanst, fel ruzie wordt gemaakt, laaghartige complotten worden gesmeed en waar zich zinderende seks afspeelt. Plaatsen waar de vrijheid wordt gevierd en het leven wordt geleefd. Alles gedragen door de twee helden Sailor en Lula. Twee mensen meegezogen door de omstandigheden. Twee onvrijwillige helden, want het enige dat ze echt willen is elkaar en natuurlijk een pakje sigaretten bij de hand.

Tijd om nog iets over Sailor en Lula en hun respectievelijke vormgevers te vermelden. Interessant personage, die Sailor. Hij doet zijn naam eer aan en laveert door het leven. De vrijheid hoog in het vaandel en soms op een scheve schaats rijdend. Nicolas Cage speelt Sailor als een oersympathiek persoon die je zelfs de meest verschrikkelijke wandaden vergeeft. Alles is hem immers ingegeven in naam van de vrijheid en de liefde. Zijn tegenspeelster is Laura Dern, die overigens een dochter is van Diane Ladd. Zij speelt Lula. Ik ben geen fan van Laura Dern. Ik heb bij haar altijd wat gewenningstijd nodig. Ook nu weer. Ze is hier de hulpbehoevende cliché blondine met felrode lippen, draagt een negligé en moet traditiegetrouw door ridder Cage uit de klauwen van de draak en de duivel worden gered. En net zoals dat in het echte leven vaak gebeurt, staat de ridder er alleen voor. Hij heeft alleen de steun van regisseur en schrijver David Lynch. Maar, ach wat kan er eigenlijk fout gaan. Ware liefde overwint alles, toch?

Herkijk, en nog steeds niet mijn ding. Lynch heeft gewoon betere dingen gemaakt. Wild at Heart heeft een gemaakte campiness die me gewoon niet aanstaat. De boze moeder, het moordplan, de ontelbare seks-scènes, de Wizard of Oz referenties...gaap. Het is allemaal wel typisch Lynchiaans, dus af en toe wat dromerige shots en een prima cast met veel bekende Lynch-acteurs, maar het verhaal trok me niet en de pacing vond ik gewoon slecht. Wel leuk waren de roadmovie-elementen, maar verder is het maar een matige film die nergens echt weet te raken.

"This whole world's wild at heart and weird on top."

Nadat de legend David Lynch vorig jaar overleden is, kwam deze film twee keer zo hard weer terecht op mijn watchlist. Ooit in de vergetelheid geraakt, en daarna verloren in mijn eindeloze kijklijst. Zo kan je het langzamerhand wel noemen aangezien deze zich dagelijks wel blijft vullen (maar, ook films uit vallen). Vandaag dus weer op terecht gekomen en eigenlijk al gauw de keuze gemaakt hem toch te kijken, en misschien dat het vrij hoge gemiddelde en het vrijwel positieve commentaar mijn verwachtingen iets te veel hebben geboost.

Want, ik wou deze film zo graag, zo leuk vinden dat ik denk dat ik er misschien iets meer van verwachtte. Nu moet ik wel eerlijk zijn dat Lynch en ik niet de grootste vrienden waren, zijn filmstijl moet je liggen, en dat doet het mij niet altijd. En dat kwam ik hier wederom pijnlijk tegen. Mij ligt het niet echt heel erg, misschien iets té? Ik weet het niet. Al vond ik Willem Dafoe hier bijzonder creepy, dat vond ik dan wel weer geinig. En het opende ook met een ware banger.

De film moet het inderdaad erg hebben van het thema, die Basto wederom fantastisch uitlegt. Het streven naar vrijheid staat centraal, die overgevoelige moeder die haar dochter wil regeren met een helikopterview is echt de perfecte toevoeging voor dat thema. Eigenlijk om gek van te worden, en tevens ook onwijs smaakmakend. Sailor en Lula die beiden genieten van het leven tijdens hun trip richting California is dan weer de hele andere kant van het spectrum, heerlijk.

Misschien iets meer verwacht van het hele huurmoordenaar idee misschien, geen idee. Ik mis iets maar ook weer niet, snap je? Ik weet niet. Ik heb me wat dat betreft wel gewoon prima vermaakt hier mee hoor maar, of ik ooit van Lynch's stijl ga houden weet ik nog niet.

prachtige 'vingeroefening' van de meester voor 'mulholland drive', het oeuvre dus.

This whole world's wild at heart and weird on top!

Van de laatste keer dat ik de film zag had ik eigenlijk alleen nog die quote van Bobby Peru in mijn hoofd, en daarnaast dat ik Laura Dern wat vond tegenvallen in haar rol - niet heel geloofwaardig als het doelwit van Sailor's amoureuze obsessie, zoiets. Maar daar kijk ik nu toch wel heel anders naar, als er in de hele geschiedenis van de film nòg mooiere, nog sprookjesachtigere eindmeisjes zijn, dan schiet me daar zo direct echt niets bij te binnen.

En gelijk zo met het verhaal wat indertijd ook wellicht niet zo bij me aan kwam, met wellicht daarvoor als te makkelijke trigger mijn latente aversie voor alles wat met Elvis te maken had - overgebleven van mijn jeugd in Vlaardingen, waar in die tijd een soort subcultuur van Elvis-fans was, en daar hield ik me graag heel, heel ver van. Maar ook dat is langzamerhand wat veranderd, ik kan sommige van zijn liedjes nu zelfs ietwat waarderen.

Nu staat vooral op de voorgrond de heerlijk absurde situaties waar Sailor en Lula in terecht komen - en ja, die namen waren indertijd ook al een hindernis. Van de ene halfgare situatie in de andere, en de ene scene nog fraaier dan de andere. Met als middelpunt Laura Dern waaraan over de hele speelduur geen lokje haar verkeerd zit, en wat ís ze mooi. En Nick Cage die daadwerkelijk een behoorlijke rol neerzet, ondertussen vijfendertig jaar verder zijn we wel wat vergeten dat hij dat vroeger kon. En alles in heerlijk sprankelende kleuren, en met een fijne soundtrack er bij. Lynch op zijn best.