Wild at Heart (1990)

Ik heb 'Wild at heart' een anderhalf gegeven. Ik vind het echt een prul van een film, hoe hoog ik Lynch ook acht. Naast een aantal opveer-momenten wanneer weer iemand uit Twin Peaks de film kwam bevolken, deed 'Wild at heart' me he-le-maal niks. Al die referenties, die dialogen, die misplaatste schuttingtaal, dat slappe einde, allemaal gewoon te eenvoudig. Ongeïnspireerd.

heerlijke roadmovie. het in hoog tempo opvolgen van geweldige scenes was een van de sterke punten van de film, hoewel er niet altijd een samenhangend verband leek te zijn. of dat heel belangrijk is? ach, het stoorde niet.

op momenten dolkomisch, op andere momenten heerlijk relax, soms absurd, soms heel spannend en af en toe erg 'cool'.

enkele geweldige scènes die me nog lang bij zullen blijven:

- de sterke verwijzingen naar the Wizard of Oz
- de scène waarin Sailor (Cage) hoort dat zijn vriendin zwanger is en voor de zekerheid maar twee sigaretten op steekt
- de scène met Peru (Dafoe); hij randt de vriendin van Sailor zo'n beetje aan en wanneer hij het eindelijk voor elkaar krijgt om haar 'fuck me' te laten zeggen; i'm sorry. I’d like to some day, but now i gotta go.'of zoiets. hilarisch.
- de overval die niet helemaal als gepland gaat.
- Sailor die belaagd wordt door een groep. hij steekt heel rustig een sigaret op, om vervolgens te vragen; what do you fagets want?'


4,5 sterren en Lynch is toch wel mijn favoriete regisseur (voor eventjes althans).

Weer een mooie kijk op Lynch zijn universum. Een surrealistische roadtrip gevuld met suspense, dromen, erotiek en bizarre situatie met nog meer bizarre karakters. Willem Dafoe speelt een geweldige bijrol als Bobby Peru en Cage en Dern zijn een behoorlijk cool stel als Sailor en Lula; " Oh baby, you got me hoter than Georgia asphalt"

Toch vind ik de film wat minder sterk dan Lost Highway en Mulholland Drive (die laatste vind ik denk ook de beste van Lynch die ik gezien heb, dus daar moet nog maar eens een 0,5* bijkomen). Wild at Heart blijft toch wat eenvoudiger van structuur. De totale verwarring over wat wel "echt" is en wat niet waar Lynch je als kijker in Lost Highway en Mulholland Dr mee confronteert is hier veel minder aanwezig. Wat dat betreft is de ervaring van de "Lynch-trip" wat minder heftig.

Lynch z'n midlifecrisisfilm.

Cage draait aan het radioknopje, 'ruige' rock muziek weerklinkt, Cage koprolt uit de wagen en maakt een paar karatesprongen terwijl Dern als een non staat te headbangen. Rustig Dave, tijd voor een jongere vrouw, een Harley en na een jaartje is het weer over

Extreem storend in de film is de muziek. Ofwel fakeharde rock, ofwel vreselijke ouwe popmeuk. Op de pijnlijkste momenten (zoals het einde) gezongen door Cage zelf. Acteerwerk is ook ondermaats. Cage is slecht, Dern is slecht, die ma is slecht en ook Dafoe bakt er eigenlijk helemaal niks van. Misschien waren het gewoon crappy typetjes, zou ook kunnen, maar bij momenten niet om aan te zien.

Wat de film vooral mist is sfeer. Bij Mulholland Drive viel me laatst nog op hoe belangrijk het geluid in Lynch z'n films is, en dat verknoeit hij hier als geen ander. De weirde personages zijn er wel, maar de slechte soundtrack en de brakke montage doen weinig goed. Het merendeel is maar saai en slaapverwekkend.

Zelfs de titel ... Wild At Heart. Lynch kerel, je bent geen macho. Gelukkig is hij het later ook gaan beseffen.

1.5*

Bevreemdende film maar toch op de een of andere manier onderhuids verschrikkelijk grappig . Gave soundtrack, cool gemonteerd waarbij het geluid een grote rol speelt en weer heerlijke fucked-up karakters. Alleen miste ik het gebrom van Badalamenti, wat maar heel af en toe terug komt, en het echte visuele meesterschap van Lynch. Hij heeft zich toch flink ontwikkeld op dit vlak, deze film is niet zo sfeervol als Mulholland Drive.

Toch erg genoten. Een blinde aankoop waar ik trots op mag zijn .

4*

En dit is ook voor mij de voornaamste reden waarom Wild At Heart behoorlijk tegenviel. Ik had voor ik met deze film begon zes films van Lynch gezien, films die me allemaal stuk voor stuk prima zijn bevallen. Met Wild at Heart kon ik echter maar weinig.

De hoofdrolspelers (en met name Cage, Dern en Ladd) waren bijvoorbeeld bijzonder matig (en soms uitermate irritant). Eigenlijk waren alleen de kleine rol van Harry Dean Stanton en het erg kleine bijrolletje van Crispin Glover leuk om te zien. Oh ja, de overval (en met name de hilarische dood van Dafoe) was ook nog wel erg geinig.

Jammer genoeg houdt het positieve daar echter een beetje op, want het grootste gedeelte van Wild at Heart vond ik toch behoorlijk matig. Bijzonder weinig sfeer, veel niet-leuke en weinig boeiende personages, een hoop onzinnige en zelfs vervelende scènes, waaronder een tenenkrommend einde.

2,5 sterren.

Viel me nogal tegen. Misschien wel Lynch' zwakste film (ik weet dat ik er nog een lager heb staan, maar die moet ik herzien). Een paar fraaie losse scenes (vlak na de aankomst in het dorpje waarvan ik de naam nu al kwijt ben bijvoorbeeld), maar als geheel nauwelijks boeiend, naar het einde toe zelfs saai. Het pseudo-coole acteren van Cage ging me steeds meer tegenstaan.

Het is aan een paar prachtscenes te danken dat ik niet lager ga.

Vind ik eigenlijk een erg goede omschrijving.

Merkwaardige dip tussen Blue Velvet en Twin Peaks.

2.5*

Mee eens. Lynch laat hier flarden van zijn kunnen zien, maar over het geheel is het niet genoeg (of toch minder dan zn andere films). De juiste sfeer vond ik slechts sporadisch aanwezig. Het script had ook wat strakker gekunnen wat mij betreft.

Heb wel genoten van de talloze verwijzingen naar The wizard of Oz, en ook Willem Defoe was weer geniaal, prachtig trouwens hoe hij uiteindelijk zn eigen kop eraf knalt. Ook die Mr. Raindeer met zn munten was een fijn personage. Van die Santos ging dan weer niets van uit.
Cage en Dern waren wel ok, maar ik vond ze wel veel minder goed als dysfunctioneel koppel in een weirde/criminele omgeving, dan de gelijksoortige koppels in True Romance en Natural Born Killers.

Twijfel tussen 3,0 en 3,5.

Na het zien van Mulholland Drive is dit de tweede film van David Lynch die ik heb gezien. Wild At Heart is geen schim van Mulholland Drive maar is ook een heel andere film. Vooral Nicholas Cage zet in deze film een erg goede prestatie neer wat mij betreft, terwijl zijn collega's Dern en Dafoe het ook goed doen! Vooral Dafoe doet het erg geinig in zijn betrekkelijk kleine rol! De score van Badalmenti is niet zo goed als zijn score in Mulholland Drive, maar doet het ook zeker in deze film goed! De muziek is overigens goed toegepast in deze film! De film kent echt een paar prachtige momenten! Vooral de momenten dat Cage en Dern gaan dansen op de ''rock'' muziek vind ik erg geinig! Maar de beste scene is voor mij toch een van de laatste scenes uit deze film: het moment dat Cage over straat loopt en dat er ineens allemaal lui om hem heen komen! What the fuck do you faggats want?! Prachtig gewoon!

Voor de rest is dit toch wel een film die eigenlijk nooit echt op gang komt! Dat hoeft zeker niet altijd een probleem te zijn, maar in deze film vond ik dat wel! Ondanks dat zeker een voldoende!

* * * 1/2

Gaaf!

Vooral die scene met die 3 bejaarden met die wandelstokken in die hal vond ik zeer lachwekkend.

En zo zitten er nog wel een 10 tal gave shots bij.

Het acteren is over-acting, als je daar niet in mee kan gaan zet hem

dan maar uit.

De soundtrack was met vlagen heerlijk (Blue Hotel) en uiteraard

express foute rock muziek, die in combinatie met de scene's goed

past.

Dat ik deze film nu pas bekeken heb, onbegrijpelijk!

Ik ben het wel eens met de mensen die zeggen dat het deze film aan een overkoepelende sfeer ontbreekt. Nu ogen veel van Lynch ` films op een bepaalde manier fragmentarisch maar sluit het allemaal toch naadloos op elkaar aan. Hier was dat allemaal een stuk minder het geval.

Wat niet betekent dat dit geen vermakelijke film is. Soms weer lekker vreemd bij momenten. Ik heb mij samen met mijn vriendin kapot gelachen toen Cage uit de auto sprong en zich voegde bij Dern. En dan die scene dat wij 3 dikke dames op een schijnbaar erotische manier in beeld zagen dansen. En hoewel het Bobby Peru personage kut was, was zijn ondergang grappig in beeld gebracht. Net zoals die andere huurmoordenares een vervaarlijk maar hilarisch spel speelde op leven en dood met die andere man de achter Cage en Dern aanging.

Veel minder waren die constante herhalingen van een brandend huis en de rompslomp rondom de moeder, die in het begin nog wel grappig was in haar rol als bemoeizuchtig kreng. Qua muziek soms wel sfeervol, maar soms nikszeggend. 3,5*

Wel een aardige film waarin Nicolas Cage goed op dreef is. Willem Dafoe ziet er lekker creepy uit in deze film en ik moest lachen toen hij zijn kop eraf schoot

De muziek is ook trouwens goed. Vooral deze scene in de bar waar Powermad het nummer Slaughterhouse speelt is wel gaaf.

Nou, dit vond ik dan weer een complete tegenvaller.

Had eerder al Mulholland Drive en Lost Highway gekeken, en die waren mij wel bevallen, ondanks dat ik ze beiden niet meteen snapte.

Ik had me dus al voorbereid op wat vage (lelijk woord, maar wel van toepassing volgens mij op Lynch' fims) scènes. Maar Wild At Heart is gewoon té. Veel vage beelden die mij stoorden, en die er bovenal niet mooi uitzagen. De hele film zag er niet mooi uit trouwens. Een paar shots vond ik wel te genieten, maar te veel gekunstelde rommel erdoorheen naar mijn smaak.

Ook de muziekkeuze staat mij niet aan. Na met name Lost Highway wist ik wel dat Lynch niet vies is van een paar scheurende gitaren en schreeuwende duitsers. Ook in Wild At Heart wordt er weer flink op los gerockt, en dat is nou eenmaal een genre dat mij niet zo goed ligt, dus dat wilde ook niet meewerken.

Het verhaal dan. Dat was bij de eerdere Lynch films zo goed dat ik me niet zo zeer stoorde aan elementen die ik niet meteen kon duiden. Maar hier kon het me op een gegeven moment allemaal geen drol meer schelen. Voor mijn part was Laura Dern door elke mafklapper die in deze film zijn opwachting maakt helemaal aan gort verkracht, het had me koud gelaten.

Vind de film samengevat een complete freakshow, met vage personen die vanwege vage motieven vage handelingen uitvoeren. Nou, dat was Wild At Heart dan.

Heb hem dus ook niet uitgekeken, maar dat mag niet betekenen dat ik niet stem, want als een film je na meer dan een uur nog steeds niet kan boeien is hij gewoon mislukt. Zie hierboven wel een paar spoilers die mij benieuwd maken, misschien dat ik de film een tweede kans geef.

Voor nu een magere 2*

Normale versie toch (gelukkig) kunnen vinden voor 5 Euries....

Opnieuw weer een hele mooie film van Lynch met Nicolas Cage in zijn jonge jaren in de hoofdrol die het toen ook al uitstekend deed. Net als Laura Dern. Wild at Heart is gewoon een zeer mooie en meeslepende roadmovie met opnieuw een prachtige verzameling acteurs en vele mooie soundtracks. Verhaal is dit keer wel ietsje beter te begrijpen maar evengoed nog wel puzzelen geblazen bij sommige momenten. Maar ik heb nu wel gemerkt dat dat wel bij elke Lynch film moet. Ook WaH bevat weer van alles: Romantiek, duistere thriller momenten, Extreem geweld, en sex maar ook gitzwarte humor bv met die good-witch en bad witch.. En zoals gezegt laat Cage ook al behoorlijk wat zien, zijn stijlvolle manier van acteren en een van de hoogdepunten zijn: hoe hij een liedje van Elvis volledig goed na kan zingen met dezelfte stem in die barscene of bij de aftiteling en doet de film weer een beetje aan een musical denken.

Ook vond ik Willem Dafoe weer iets leuks voorschotelen. Dit keer als een bad guy. Welke scene me toch echt een kick van over de toppe gaf was dat met die overval: dat Dafoe als Bobby eerst enkele keren door zijn flikker word geschotenen vervolgens als ie neervalt zijn eigen kop er nog afschiet met een shotgun. En dan die kop die nog zo mooi in de lucht vliegt. whaha

Verder bevatte de film ook erg mooie flashbacks waarvan velen ook best donker en creepy zijn.

Een Pareltje van David Lynch en een prachtrol van Nicolas Cage. Gewoon een must voor alle filmliefhebbers. Dit was voor mij toch ook de hoogtepunt in Lynch's ouvre. Met natuurlijk weer boordevol muziek en het stijlvolle manier van filmen. Wild at Heart is een film om U tegen te zeggen.

5,0*

Prima film weer van Lynch. Na het eerste uur dacht ik dat het best wel eens een regelrecht meesterwerk zou kunnen gaan worden met een met een grandioze finale waarin alle losse verhaallijntjes bij elkaar zouden komen, maar helaas bleef de film een beetje doormeanderen om uiteindelijk diverse verhaallijnen en personages compleet uit het oog te verliezen en zelfs dood te bloeden in een wat kazig liefdesverhaaltje met een cliché happy ending (en Love me tender had natuurlijk niemand meer verwacht ). Echt zonde van het veelbelovende begin, het leek alsof Lynch zich geen raad wist met het script en er uiteindelijk bij gebrek aan inspiratie maar een halflauw plotje uit heeft weten te persen. Sindsdien heeft-ie gelukkig bijgeleerd.

Er zijn verder weer genoeg weirdo's aanwezig. Bobby Peru vond ik redelijk geslaagd, maar die neger en dat vrouwtje met die beugel aan d'r been waren echt behoorlijk ziek (positief bedoeld). De dialogen waren bij tijd en wijle ook niet mis, en dan vooral die tussen Sailor en Lula. En zo is deze film al met al zeker geen complete mislukking, maar allerminst een compleet meesterwerk. Dat ik toch een (weliswaar hele kleine) 4/5 uitdeel, geeft aan dat ik over het algemeen best wel op Lynch-films gesteld ben.

Dit moet de beste roadmovie zijn die ik tot nu toe gezien heb.

Ik vond alles in de film redelijk boeiend en leefde op een bepaalde manier wel mee met het koppel. Overtuigende Nicolas Cage. Laura Denn viel ook nog goed mee maar Diane Ladd was enorm irritant, vroeg me af waar Lynch met zijn verstand zat. Dafoe in zijn bijrol vond ik ook mager spelen op Rossellini geen kritiek.

De sfeer in z'n films is zeer belangrijk en dat weet Lynch als geen ander te brengen, ook hier weer. In elke stad of plaats hangt er een bepaalde andere sfeer. Ook de sfeer op de highway in de woestijn bij dat auto-ongeluk kwam zeer goed over bij mij. Het camerawerk draagt daar ook veel bij. Heerlijke close-ups ook van die lucifers en alles gepaard met goede soundtrack.

Heel vermakelijk voor de rest en de 2 uur vlogen voorbij.

Kijk al uit naar de andere 4 films van Lynch die klaarliggen

****

Na een aantal kijkbeurten mijn stem verhoogd naar de volle 5*.

Een aantal jaar geleden toen ik Wild at Heart zag was ik helemaal overdondert door deze film.Ik wist toen ook nog niet dat David Lynch deze film gemaakt had, en zelfs niet wie Lynch was.Eingelijk is mijn liefde voor de wat vreemde films ook hiermee een beetje begonnen.

Wild at Heart is een liefdes relaas tussen twee mensen, die niets anders dan liefde voor elkaar voelen, dit alles vind plaats in een vreemde/bizarre wereld.Vandaar ook de tekst van Lula: "This whole world's wild at heart and weird on top".Met dit uitgangs punt weet Lynch een film te creëren met een vermenging van verschillende elementen namelijk The Wizard of Oz en Rock & Roll(en dan vooral Elvis).Een betere omschrijving van WaH, is de naam van de making-off die op de dvd staat, dit beschrijft helemaal waar Wild at Heart uit bestaat Love, Death, Elvis & Oz.De relatie tussen Lula en Sailor komt erg goed over op mij en ik kon dan ook erg met hun mee leven.Dit dankzij de goede acteer prestatie's van Dern en Cage, die zijn beste rol uit zijn cariere speelt.De film is een zoektocht naar geluk die, waar ze achterkomen, nergens te vinden is.Daarnaast probeert Lula's moeder alles om beiden uitelkaar te krijgen en te houden.

Wild at Heart is een makkelijk te volgen film van Lynch en wordt nergens echt moeilijk.Wel merk je toch zijn stempel op deze film.Het is een geweldige roadmovie ala David Lynch.Alle vreemdheden komen naar voren.Mooie bizarre shots, vreemde gebeurtenissen en dito karakters, waarvan Bobby Peru toch wel het meest gedenkwaardige is.Toch is er nog een karakter waar ik echt de kriebels van krijg en dat is Juana Durango.Zabriskie speelt dit met zoveel overtuiging dat je haar gewoon wel eng met vinden.Eingelijk was ik over al het acteerwerk wel te spreken, van de grote rollen tot bijvoorbeeld Crispin Glover die nog geen 5 min. screen tijd heeft.

Zoals ik al zei zit er gewoon weer veel Lynch in de film, mooie beelden, fantastisch geluid, geweldige sfeer en een mooi soundtrack.de overgangen van bijv. die lucifer en die brandende sigaret, of die glazen bol kan alleen iemand als Lynch bedenken.
Ook was het mooiste moment voor mij als Sailor en Llu langs de weg staan te dansen en dan de muziek van 'In Abentrod' start prachtig moment die de hele film omschrijft,
Het maakt niet uit hoeveel slechte/vreemde/bizarre dingen er in de wereld gebeuren, onze liefde overwint dat alles.

Wild at Heart is en blijft een prachtig verteld verhaal.

Een hele leuke film, maar ook een hele bizarre film zoals wel vaker van Lynch. Opzich leuk bedacht het Elvis tintje eromheen, maar na een tijdje begon ik de imitatiestem van Cage toch wat vervelend vinden. Het onderwerp is niet behoorlijk origineel, maar het verhaal eromheen is erg goed bedacht, wat verwarrend maar toch te volgen.

De cast is goed, ondanks dat de Elvisimitatiestem van Cage wat vervelend werd, speelde Cage erg goed. Is ook wel een beetje een rocker dus de rol is hem op het huid geschreven. Laura Dern vond ik wat minder, vind haar sowieso nogal een matige actrice, terwijl haar moeder het weer heel erg goed deed in de film. Toch is voor mij Dafoe de grote man in de film, wat was hij briljant zeg, met name toen hij de kous over zijn hoofd had. Kom ik wel direct bij het feit dat hij zijn eigen kop aan flarden schiet, en dat vond ik toch weer wat te overdreven en belachelijk gedaan.

4*

Had weinig hoop voor Wild at Heart aangezien Nicolas Cage de hoofdrol heeft. Die man komt me meestal echt na 10 minuten de strot uit. Dan ook nog de spuuglelijke Laura Dern als zijn wederhelft...

Bleek toch allemaal flink mee te vallen. De film is gewoon een lekkere roadmovie met een geweldig Amerikaans sfeertje. Cage heb ik maar niet al te serieus genomen en dan is hij best grappig om naar te kijken met zijn Elvis-accent en snakeskin jacket. Heb ook weer genoten van de vage gebeurtenissen en personages die je, net als in andere films van Lynch, om de oren vliegen. Mooie freaky rol door Willem Dafoe en leuk om een aantal gezichten uit Twin Peaks weer eens te zien. De eindscène met Love Me Tender was een heerlijke afsluiter.

4.0*

Een redelijk normale film van Lynch. En één met een dubbel gevoel. Want er klopt veel in deze film. Prima acteurs met een zekere chemie ertussen. Cage deed me zelfs op momenten denken aan een jonge Al Pacino, en dat is nooit slecht. Daarnaast mooi camerwerk. Fijne beelden, goede composities, goed gevuld breed beeld. Sterke muziek, mooie montage (die overgang naar dat dansen). Alleen is de film, ondanks dit alles, soms werkelijk dodelijk saai. De film schoot op punten maar niet op, en ik had het idee na een uur al bijna 2 uur te zitten, omdat de film op momenten helemaal stil valt. Gelukkig naar het einde toe ging het wat beter, maar het is toch jammer.

De film die, wat mij betreft, Tarantino nooit zal kunnen maken. Waanzinnige acteerprestaties van Cage en Dufoe.

Favoriete scenes: Bobby Peru zijn bezoek aan Lula en...POWERMAD!

Vervelende film, over vervelende mensen, verzeild geraakt in vervelende situaties. Het surrealisme en overlaad aan freakachtige personages begon me op een geven moment de keel uit te hangen. Vooral Dern en haar moeder (brrr) z'n het toppunt van irritatie.

Zo nu en dan passeert wel een boeiende scène maar over het algemeen tamelijk saaie film. Net als je denkt de grootste onzin wel gezien te hebben komt er weer zo'n om de bocht, en dat emo sfeertje doet de film trouwens ook temet de das om.

Een ietwat merkwaardige film die het zeer zeker niet moet hebben van het plot of verhaal. Maar gelukkig had ik daar ook geen behoefte aan en niet op gehoopt, dus kon mezelf heerlijk verdwalen in de abnormale Lynch-sequenties (vuur, kleuren, Amerika in vol ornaat, geweldige muziek, merkwaardige typetjes, rinkelende telefoons en ridicule scenes).
En daar toch enorm van genoten. Niet alle scenes waren even sterk, maar mijn totale beleving van de film was toch wel positief.

Wil eigenlijk een 3,5* geven, maar voor de legendarische scene van dat meisje na dat auto-ongeluk (brrr, zo kil in beeld gebracht), de openingsscene en dat stuk dat die man door een stel drugsgebruikers door z'n hoofd werd geschoten gooi ik er toch nog een half puntje op.

Wild at Heart is a love story that goes through a strange highway in the modern and twisted world

Het zijn mooie woorden die de heer Lynch hier uitspreekt. Ik kende de film alleen maar van titel maar de sfeervolle cover (een andere dan hier trouwens), de naam Lynch zelf en de lage prijs trokken me over de streep om deze te kopen. Het duurde een tijd eer ik hem opzette maar jammer genoeg werd dit een serieuze teleurstelling en meteen het slechtste wat ik tot nu toe van hem heb gezien.

De grootste ergernisfactor zit hem dan ook in de twee hoofdrolspelers. Iets wat de laatste tijd meer en meer voorkomt is het gezaag op het kunnen van Nicholas Cage. Hij kan tegenwoordig niet meer in een film opdraven of er komt commentaar langs alle kanten dat hij het charisma van een zoutzak heeft. Oké, de man heeft niet altijd de beste rollen uitgekozen maar ik was er nog altijd wel van overtuigd dat hij een deftige rol kon neerzetten. De verwachtingen stonden dan ook vrij hoog gespannen want ik vroeg me af of Lynch hem boven zichzelf kon laten uitstijgen maar dat is niet het geval want ik heb Cage nog nooit zo slecht zien acteren. Het overdreven macho gedoe, het veel te fake en idiote accent, ... Gewoon verschrikkelijk. Laura Dern is ook niet veel beter. Blijkbaar doet ze ook mee in Blue Velvet, de Lynch die ik als 2e laagste na deze heb staan, maar daar kan ik ze me zelfs niet meer herinneren. Zonder twijfel zal ik haar morgen ook alweer zijn vergeten, hoewel de ze een redelijk hoge irritantheidsfactor heeft dus het kan wel dat dat nog even blijft hangen. Lynch kiest zijn vrouwelijke cast meestal echt perfect in mijn ogen (Watts in Mulholland Drive, Sheryl Lee in Twin Peaks maar daar is bijna iedereen fantastisch gecast, Patricia Arquette in Lost Highway, ...) maar wat hij hier heeft gekozen is ronduit erbarmelijk. Het enige wat Dern doet is, is constant Sailor roepen en wat idiote one-liners zoals 'You got me hotter than Georgia asphalt' uitspuwen. Daar stopt het dan nog niet met de slechte cast want zelfs Dafoe is, in zijn relatief kleine rol, gewoon waardeloos. Het enige lichtpuntje dat ik zag was de rol van de Good Fairy die wordt neergezet door de oogverblindende Sheryl Lee. Eigenlijk is het altijd wel leuk om iemand uit het Twin Peaks universum te zien verschijnen in de films van Lynch. Het valt echt wel op dat hij een vaste groep heeft waar hij graag mee werkt.

Mijn DVD heeft om de een of andere reden geen plotomschrijving, er wordt meer wat geleuterd over hoe geniaal Lynch wel niet is, maar ergens verwachte ik een soort van True Romance/Natural Born Killers. Die eerste is fantastisch, die tweede zou ik nog altijd eens in zijn geheel moeten zien maar soit, dit doet eigenlijk niet ter zake. Het komt er op neer dat Wild at Heart wel aan beide doet denken maar het komt allemaal niet uit de verf. Het is misschien fout maar wanneer ik een Lynch film zie zet ik mij er helemaal voor klaar omdat ik verwacht dat het weer een serieuze mind-fuck zal zijn. Gebeurt dit niet dan wordt ik simpelweg teleurgesteld en dat gebeurt hier ook. Wild at Heart is te lineair naar mijn goesting. Op zich hoeft dit niet storend te zijn maar wat in godsnaam was het met die idiote, totaal niet passende, Wizard of Oz verwijzingen. Pas op, ik ben iemand die je altijd wel kan vermaken met film verwijzingen maar dan wil ik wel dat ze iet of wat in de film passen. Wel, dat was hier dus niet echt het geval. Hetzelfde geldt voor de verschrikkelijke Elvis imitatie van Cage. Eigenlijk was heel de muziek in de film storend en het idee dat Badalamenti hierachter zit vervult me met afschuw. De man maakt zo'n heerlijke soundtrack in Twin Peaks maar de rockmuziek paste hier gewoon niet, samen met alles anders eigenlijk.

Na meer als twee uur overheerst er maar één gevoel: wat een teleurstelling! Ik had hier zoveel meer verwacht maar Lynch stelt me weer teleur. Tot nu toe blijk ik een haat-liefde verhouding met de man te hebben met 4 films op een dikke voldoende en 3 op een onvoldoende. Gelukkig hebben we nog altijd Twin Peaks...

1.5*

Zeer goede roadmovie met sterk acteerwerk van de spelers.

Mooie plaatjes afgewisseld met leuke en spannende momenten.

4 sterren

En plots wordt "Love me tender" een fantastische plaat....

Wisselende gevoelens bij deze Lynch.

Lynch weet als geen ander een portie sfeer aan zijn films te geven. Hier werd die sfeer soms ruw onderbroken. Zo vond ik bijvoorbeeld de 'wilde' moves van ons liefdeskoppel aan de kant van de weg, midden in de woestijn, toen de radio niet helemaal mee wilde werken, nogal vervelend om naar te kijken.

Het begint trouwens wel mooi vlot, er lijkt in eerste instantie weinig aan de hand, gewoon een normaal intro'tje, maar ik werd eigenlijk meteen achterover geblazen door een tamelijk verrassende vechtscène. Die net zo plots eindigt als hij begint, met onmiddelijk weer zeer vredige muziek, erg cynisch en creepy eigenlijk.

Acteerwerk van vooral Dern, maar ook van Cage viel me soms wat tegen, al komt dit deels door een paar matige dialogen. Wel geniaal hoe Lynch altijd weer een stel excentrieke (rand)personages neerzet. Wat dat betreft altijd genieten.

3.5*

Weird at heart with wild on top,

Er zijn verschillende manieren om een verhaal te vertellen binnen een film. Een film kan 'character driven' worden genoemd als de film sterke driedimensionale personages bevat. Als de personages leeg zijn maar het plot sterk is word het 'story driven' genoemd. De zomerblockbusters, hersenloze karakterontwikkelingen en eenvoudig plot worden vaak als 'effects driven' beschouwd, de inhoud boeit niet zolang de effecten maar gelikt zijn.

David Lynch is apart, verteld een verhaal op zijn eigen manier, de manier die ik verwoord onder de 'What the hell?' methode. Lynch vermijd karakteropbouw of een solide plot, maar spoelt het verhaal door het bizarre het vreemde op te laten volgen, de kijker roept: "What the hell?" ... Tenzij ze stoned of andersinds gedrogeerd zijn, in dat geval zijn Lynch zijn films waarschijnlijk prima te volgen.

In Wild at Heart gooit Lynch het verhaal van het smoorverliefde koppel Sailor (Cage) en Lula (Dern) naar het publiek, de relatie wordt bedreigd door Lula's moeder (tevens haar echte moeder), zij vindt dat Sailor van slechte invloed is op Lula en verdenkt hem ervan meer te weten over de criminele geschiedenis van de familie. Uit voorzorg wordt er een huurmoordenaar ingehuurt, zonder succes want Sailor mept em zonder moeite, morsdood.

Een celstraf voor Sailor, wanneer hij vrijkomt staat Lula met open armen te wachten, echter wordt het koppel opnieuw bedreigd en zijn ze gedwongen de weg op te gaan, weg van haar paranoïde (schoon)moeder.

Als het verhaal zo verteld word is er geen kind aan, maar wel te begrijpen. Maar Lynch met zijn "What the hell?" stijl blikt terug op gebeurtenissen uit het begin van de film, tevens blikt hij vooruit naar dingen die kunnen of zullen plaatsvinden in een later stadium, ook zoomt hij in bij elke keer dat er een sigaret word aangestoken. Verder komen we meerdere bizarre personages tegen, zoals Crispin Glover's Dell die verslaaft is aan kerst, de hele nacht wakker blijft om broodjes te smeren en kakkerlakken in zijn ondergoed te stoppen. Jammer genoeg hebben personages als Dell geen fluit met het verhaal te maken en werken ze alleen maar als 'storende factor' in het basis verhaal. Hierdoor word het warrig, opzich niet erg als er later maar iets me gedaan word.

Voor mensen met een scherp oog zit de film vol symboliek. Patronen van slangenhuid beschrijven Sailor, zijn slangenlerenjasje representeerd zijn individualiteit en eigen vrijheid. Halverwege de film kauwt nostalgie blijkbaar aan Lynch zijn geweten want 'the wizard of Oz' geloof het of niet, speelt ook hier een rol, een geschifte heks en referenties naar Emerald City. Wild at Heart gaat diep genoeg om dit soort dingen achterwegen te laten, het verstoord de film en kijkplezier.

Sommigen spreken vol lof over dit verhaal van geweld en erotiek. Ik persoonlijk, zie het niet zo. Het erotische aspect is verder nogal saai/nietszeggend. Het is nooit echt een zoet, teder en puur moment. Het is eerder wat stoten op het randje van verkrachting, niet dat daar iets mis mee is, maar het maakt het contrast van de film nogal groot en heeft het weinig invloed op de film, wat het overbodig maakt. Nee ik word niet wild van Wild at heart.

De eerst Lynch die me nergens echt kon raken zoals ik gehoopt had.

Zeker waren er een aantal sterke dialogen, absurde personages/scenes en werd en er (Dern en natuurlijk Dafoe) weer goeie rollen neergezet. Misschien dat het Cage is die me in z'n stoere rol niet aansprak of dat het verhaal me niet wist te pakken, ergens mist het iets om de

indruk op me te maken zoals zijn andere films dat deden.

Je merkt aan alles dat Lynch probeert om zijn eigen draai aan een ogenschijnlijk simpele roadmovie te geven. Wat dat betreft is hem dat zeker gelukt. De film zit weer vol met niets-/veelzeggende dialogen en randpersonages die niets met het verhaal vandoen hebben en je met een groot vraagteken boven je hoofd achterlaten. Hij laat wederom zien een waar meester te zijn in het creëren van mysterie, absurditeit en verwarring.

Wild at Heart is een typische Lynch en heeft zijn sterke kanten maar is helaas niet voor mij weggelegd. De minste Lynch tot nu toe.

3*

Een komedie in elkaar zetten blijkt Lynch ook te kunnen, maar dan wel een volslagen absurde, surrealistische en soms verontrustende komedie met duistere randen - en waarom ook niet? Wild At Heart is een aaneenschakeling van memorabele scènes, en daar zit ook het probleem van de film: het schiet alle kanten op en is allesbehalve een coherent geheel. Een verzameling vreemde maar wel leuke en mooi gefilmde sketches, vooral de bijrol van Willem Dafoe is zeer de moeite waard. Tof.

4,0*