Little Boy (2015)

Wouw, wat een ontroerende film. Rustig maar zeker niet saai!

De film bleef mij boeien van het begin tot het eind terwijl ik geen liefhebster ben van oorlogsverhalen.

Ik zeg een AANRADER!

Mooi licht zoetig drama. Het verhaal is leuk met een mooie twist en wordt prima opgebouwd en neergezet door Monteverde. De film kijkt heerlijk weg en bevat een aantal mooie, sentimentele scenes. De acteurs zetten stuk voor stuk goeie rollen neer en de kleine Salvati doet daar niet voor onder. Visueel ziet het er ook fraai uit in de jaren 40 stijl. Tel daarbij een mooie soundtrack op en je hebt een redelijke topper. 3.5/4.0

Wat een mooie film , ik kan best wel zeggen dat ik de afgelopen jaren niet meer zo,n

mooie film heb gezien (ook ik hield het niet droog)! .5.0

Lieve film met een erg aandoenlijk jochie in de hoofdrol.

Met de oorlog op de achtergrond brengt de film positieve onderwerpen als liefde, hoop en vriendschap op een vrolijke kleurrijke manier in beeld. Smalltown America in the 40's.

Fijne feelgood film. Aanrader.

Manmanman wat heeft deze film me weten te ontroeren. Dit verhaal waarin een klein ventje zijn vader moet gaan missen waarmee hij een ijzersterke band heeft raakt bij mij precies de juiste snaar.

Jakob Salvati speelt de rol van Pepper Flynt Busbee enorm goed. Deze knul heeft voor flinke brokken in mijn keel gezorgd. Samen met Cary-Hiroyuki Tagawa, die de rol van Hashimoto vertolkt, is dit een enorm sterk samenspelend duo.

De scenes met betrekking tot de oorlog in ''the Pacific'' waren prima als aanvulling.

De muziek werkt super als ondersteuning voor de emotionele scenes en daarom krijgen Stephan Altman en Mark Foster (muziek) van mij een dikke pluim, evenals de film.

4,5 ster.

Prachtige film

Verdomme. Ik had ook op mn eigen voorgevoel moeten vertrouwen over deze film ipv afgaan op de commentaren hier.

Uitermate suf sentimenteel geneuzel dit. Meh.

-edit- afwaardering sluit ik zeker niet uit. de film kom qua goedkoop effectbejag in de buurt van Boy in the Striped Pyamas..

Smakeloze, oversentimentele kitschfestijn-draak. Helaas bleken mijn 'angsten' niet alleen gegrond, het was nog een stukje erger dan ik dacht. O'Hare is een met overdadige kleurenfilters bewerkt ansichtkaartstadje, waar het altijd een soort karikatuur van Golden Hour lijkt. Het wordt bevolkt door eendimensionale karakters die met onderlinge spanningen te maken krijgen ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. De kleine Little Boy gelooft dat hij met pure wilskracht dingen kan bewegen, min of meer aangemoedigd door de vriendelijke dorpspriester, die hem tevens een lijstje opdrachten geeft, waarop bij voltooiing de almachtige God wellicht zijn vader terug zal brengen. Want, true faith can move mountains, if there isn't the slightest doubt. Zucht.

Alejandro Monteverde's regie is minstens even rotsvast en consistent. We lijken te worden getrakteerd op een waar Smörgåsbord, maar alles smaakt hetzelfde: Feeëriek belichte shots van idyllisch klein stedelijk Amerika in de jaren '40, de karikaturale bully die de kleine held het leven zuur maakt, de bedachtzame met haat vanuit de gemeenschap geconfronteerde Japanse Amerikaan, en natuurlijk Little Boy, die op de stijger staat met zijn handen in dezelfde pose waarmee hij eerder een berg leek te verplaatsen. Er is hem verteld dat de enige manier om zijn krijgsgevangen vader (zijn enige vriend) terug naar huis te krijgen, het eindigen van de oorlog is. Luid kreunend en steunend met vertrokken gezicht en verrassend veel tandvlees, staat hij daar, uur na uur, misschien wel dag na dag. En uiteraard op de achtergrond een ondergaande zon.

Praktisch ieder moment wat tastbaar en echt had kunnen zijn, wordt teniet gedaan door overmatige corn-syrup zoete muziek, en een terugkerende verscheidenheid aan close-ups van snotterende acteurs. Al die cornyness en smakeloosheid bereikt een triest hoogtepunt op het moment dat de oorlog over is. Little Boy, you did it! Het countryliedje “This Little Light of Mine” begint te spelen terwijl het dorp hem omringt. Het staat zelfs op de voorpagina van de krant. Het moment waar iedereen die iets van geschiedenis weet al voor vreesde is gekomen, de atoombom op Hiroshima met de nickname Little Boy. Als je het maar graag genoeg wilt en gelooft dat je kunt, veegt God graag een complete stad van de kaart, zodat je vader naar huis kan komen. Hoezee! Er lijkt even een moment van introspectie te komen wanneer we beelden van de verwoesting zien, maar dit is slechts een middel om Little Boy's angst te tonen dat zijn handeling nadelige gevolgen kan hebben voor zijn vader, mochten de Japanners zich op de gevangenen wreken. Little Boy en de bom zijn beiden contrastrijk rood tegen een praktisch ontkleurde achtergrond. Waar hebben we dat eerder gezien?

En inderdaad komt dan het bericht dat pa is omgekomen zo vlak tegen het eind van de oorlog. Maar wie na veel films te hebben gezien wat cynisch of sceptisch is geworden ten aanzien van dit soort verhalen, heeft gelijk. De poster zegt het al: Believe the impossible. Pa leeft nog. Een orgie van snotter close-ups kondigt zich aan.

Waar films als Hachiko of Departures ook niet wars zijn van een overvloedige dosis sentiment, gebeurt het daar op een heel andere manier. Little Boy verdrinkt zowat in zijn eigen, zwoel belichte, met zoetgevooisde klanken begeleide boodschap dat je met geloof alles voor elkaar kan krijgen. De kleine nuanceringen die de film maakt, met de andere levensvisie van Little Boy's oudere Japanse vriend, en de concessie van de priester dat 'zelfs als de jongen zijn geloof zijn vader niet terugbrengt, zal datzelfde geloof hem steunen met het verwerken van het verlies', lijken slechts plichtmatig. This has all the nuance of a sledgehammer, zo concluderen enkele reviews. En dat is geen understatement. Op sommige momenten schoot ik letterlijk in de lach, zo slecht. Ik heb hem gisteravond ook uit moeten zetten, om vanmorgen verder te gaan. Niet uit moeheid, maar ik trok het gewoon niet meer.

Wie een film wil zien over kinderen die omgaan met verlies en gemis, kan duizend keer beter Jeux Interdits kijken.

Is er dan niets goed, dat je 1* geeft? Nou... Emily Watson, Tom Wilkinson en Ted Levine zijn alle drie prima acteurs, en hetzelfde geldt voor Cary-Hiroyuki Tagawa. Maar ze krijgen simpelweg weinig om mee te werken. Cinematografisch heeft de film wel degelijk ambities met zorgvuldig gekaderde shots en grootschalig production design, maar alles wordt overwoekerd door de onechtheid die de film uitstraalt, zowel emotioneel als qua kleuren. Crosscutting tussen Little Boy die achterna gezeten wordt en zijn vader die gevangengenomen wordt, is an sich niet verkeerd (werkte in Snatch ook, Tyrone and the properly fucked rabbit), maar ook dat voelt hier in de context van de film, als niet meer dan weer een nagel in de doodskist.

Het grote mirakel is voor mij dan ook niet een van de gebeurtenissen in de film, maar de voornamelijk positieve ontvangst tot nog toe op MovieMeter. Ik kijk zelden iets waarvan ik vermoed dat ik het niet op zijn minst goed vind, waardoor ik niet zo vaak onder de 6 hoef te duiken met mijn waarderingen. Voor Little Boy doe ik het echter graag, wat een prutfilm.

1*

In een schattig modeldorp aan de Westkust van de VS, zijn de mensen blij en godsvruchtig. Men voelt zich veilig De mensen hebben kennis van goed en kwaad. Invloeden en personen van buitenaf vertegenwoordigen overduidelijk het kwaad, terwijl het goede wordt vertegenwoordigd door alles dat Amerikaans is. Het leven is heerlijk en simpel. Oorlog bestaat, maar is ver weg. En oorlog heeft met heroïek en glorie te maken. Het is het ideële beeld van het leven zoals dat beleefd en bezien wordt door de ogen van een achtjarig kind.

De film toont ons de wereld door een kinderbril. Een blik die beperkt is. Een blik die niet de echte wereld toont, maar een kinderlijke versie daarvan.

In deze atmosfeer speelt de film zich af en vanuit dit perspectief bekeken, levert de film een innemend en vertederend verhaal op. Fantasievol, ontroerend en meeslepend. Ook (eerlijk is eerlijk) bij tijd en wijle, sentimenteel en klef.

Het acteurtje in de rol van het kind is bijzonder goed gecast.

De personages zijn oppervlakkige wezens. Er wordt nauwelijks aandacht besteed aan achtergrond en motief. Geen duistere geheimen of indringend levensleed. Jammer dat de maker hier niet even uit het kind stapt en de kijker een meer uitgebalanceerde en diepere inkijk toont in de karakters.

De laatste vijf minuten van de film zijn overbodig en zijn wat mij betreft te karakteriseren als overrijp en goedkoop effectbejag. Tegenvaller.

Ik was tot die laatste scenes eigenlijk wel een tevreden toeschouwer. En iets minder tevreden erna.

“Are you saying I should stop?
I would say do what makes sense for you.”

“Little boy” gaat over een sterke vader-zoon band, geloof, hoop, liefde en vertrouwen. Dit alles met behulp van een mosterdzaadje en een illustere goochelaar uit een stripverhaal. Oei, geloof en een parabel over een mosterdzaadje. Je verwacht je dan direct aan een religieus getinte film waarbij het christelijk geloof centraal staat. Uiteindelijk valt dit reuze mee. Op een bepaald moment leek het zelfs zo dat de snuggere Pepper (Jakob Salvati) er in slaagde om de dienstdoende priester verstomd te laten staan met zijn , overigens logische en ongeremde vragen. “Why wouldn't God want to bring my dad back?”. De onderliggende boodschap die deze prachtige en ontroerende film wilt brengen is wel degelijk doordrenkt met de boodschap uit het heilige boek, maar echt prekerig wordt het niet echt. Laat ik het erop houden dat als je ergens in gelooft, je ook het beoogde doel kan bereiken en verwezenlijken. Zelfs bergen verzetten. “Do you believe we can do this? Yes, I believe we can do this”.

Pepper Busbee, een olijk uitziend ventje dat voor zijn leeftijd wel erg klein is uitgevallen en daarom ook het mikpunt is van spotternijen door grotere jongetjes, woont in het fictieve kuststadje O’Hare zoals je ze ook kan zien op postkaarten, word je duidelijk gemaakt door de voice-over van Pepper hoogstpersoonlijk aan het begin. Pepper’s beste vriend en partner is zijn vader James Busbee(Michael Rapaport) die Pepper’s enthousiasme over stripverhalen en cinemafilms deelt. Tot de dag komt dat James naar het front trekt en dit omdat de oudste zoon London (David Henrie)afgekeurd is wegens platvoeten. Pepper’s wereld stort in elkaar en hij gelooft dat hij door pure wilskracht zijn vader terug huiswaarts kan laten keren.

Zelf ben ik niet zo’n liefhebber van sentimentele, tot tranen toe bewegende film waarbij moralistische en christelijke waarden naar voren worden gebracht. Maar deze 105 minuten durende film hield me in de greep vanaf de eerste minuut. Het deed me direct terugdenken aan “Forrest Gump” dat zich ook situeerde in deze periode, het Amerika tijdens de Tweede Wereldoorlog met zijn huiselijke en christelijke waarden, en waarbij het hoofdpersonage in staat was om iets te bereiken simpelweg door doorzettingsvermogen en erin te geloven. Als tegenpool van deze vrome waarden staan dan weer de mindere kwaliteiten die in een mens naar boven komen, namelijk racisme en pesten. Het pesten neemt het zoontje van de plaatselijke arts Dr. Fox (een grappige vertolking door Kevin James), die enerzijds Pepper’s situatie op de voet opvolgt en anderzijds in de gunst probeert te komen van Pepper’s moeder Emma (Emily Watson), voor zijn rekening. Het racisme tegenover Aziatische burgers vindt zijn voedingsbodem in de aanval op Pearl Harbor, waarna Japanse burgers werden ondergebracht in kampen. Het mikpunt van dit racisme is de ondertussen teruggekeerde inwoner Hashimoto (Cary-Hiroyuki Tagawa) die belaagd wordt door zowel London als een stadsgenoot (Ted “The silence of the Lambs” Levine) wiens zoon sneuvelde tijdens de aanval op Pearl Harbor. Zelfs Pepper wordt meegezogen in deze spiraal van haat.

Om dit alles in goede banen te leiden, komt priester Oliver (Tom Wilkinson) op de proppen en probeert Pepper de betekenis van Matheus 17:20 uit te leggen “Als jullie geloof maar zo klein is als een mosterdzaadje en je zegt tegen deze berg: 'Ga weg,' dan gaat hij weg. Dan is niets onmogelijk voor je.”. En om zijn geloof te versterken , zadelt hij Pepper op met een to-do lijstje, waaronder ook het sluiten van vriendschap met Hashimoto. Ik moet allereerst toegeven dat Wilkinson een zeer aimabele man van het geloof hier vertolkt. De wijze waarop hij Pepper verder helpt, gebeurd op een kindvriendelijk, begripvolle en enigszins ludieke manier. En niet op zo’n neerbuigend, opdringerige en belerende toon waarbij geen tegenspraak geduld wordt. Laten we zeggen dat het kerkelijk instituut op een heel andere manier wordt voorgesteld dan dat het werkelijk was in die tijdsperiode.

Wie niet echt houdt van sentimentele, melige snotterfilms zal deze feelgood film waarschijnlijk links laten liggen. Maar er zijn ook schitterende aspecten te bewonderen in deze film. De acteerprestaties van Tagawa en Wilkinson zijn ronduit fantastisch. Zowel de in zijn lot schikkende Japanner als de voor die tijd uitermate modern ingestelde katholieke priester. Beiden vertolken ze hun rol met bravoure, ook al lijkt Tagawa wel als de leermeester uit “The karate kid” die het opneemt voor het zwakkere,kleine ventje. Ook Salvati levert een prachtprestatie, alleen leek het soms figuurlijk boven zijn hoofd te groeien tijdens de diep-emotionele momenten. En de grimassen en theatrale mimiek tijdens zijn pogingen om telekinetische krachten op te roepen, werkten na een tijdje eerder op de lachspieren. En dat zijn naam gerelateerd was met het meest vernietigende wapen uit WWII, zorgt wel eventjes voor een vieze nasmaak. Maar ondanks dat kon dit verhaal vol hoop en vertrouwen me toch bekoren. Een film met een lach en een traan.

4*

Goeie film over een kleine jongen die er alles voor over heeft om zijn vader terug uit de oorlog te krijgen. Een mooi en onderhoudend verhaal dat zich afspeelt in een klein Amerikaans stadje tijdens de tweede wereldoorlog. Een mooie aankleding en ook mooi in beeld gebracht. Wel wat dik aangezet, maar hier en daar toch ontroerend (alhoewel het einde net wat te ver ging).

Ik weet het niet goed met deze film. Op zich een mooi in beeld gebrachte en gevoelige film over een zoon die zijn vader moet missen tijdens WOII, en de kracht van hoop en geloof. Anderzijds kun je niet om de sentimentele troep heen. Ik sta nogal versteld dat sommige users vinden dat dit "nergens echt melig" wordt. Al in de eerste minuten met de "my father my partner" band was het bingo en vloeit de dikke stroop van het scherm. Het betrekken van dit religieus geïnspireerd lijstje deed de film ook al geen goed omwille van de moraliserende ondertoon (als je genoeg gelooft, dan komt alles wel goed). En op het einde wordt de hele pot honing over de kop gegoten en nog eens goed uitgesmeerd. Je moet al van steen gemaakt zijn om daar onbewogen uit te komen, en dat wilden de makers duidelijk op alle mogelijke manieren overbrengen. Ik zou deze film zeker niet afraden maar ik vond het persoonlijk ook te dik aangezet tot op de rand van ergernis.

Na het bijzonder mooie Bella (2006) weet regisseur Monteverde opnieuw aangenaam te verrassen met deze af en toe ontroerende familiefilm over het grenzenverleggende (zelf)vertrouwen en de vastberadenheid van een kleine jongen. De film weet perfect de patriottische, haast hysterische sfeer te schetsen, die Amerika in zijn greep hield ná Pearl Harbour, inclusief de achterdocht en grondige afkeer van alles van Japans was (zie ook Alan Parker’s Come See The Paradise). Wat dat betreft is het een treffend tijdsbeeld, zij het dat het dorpje er veel te kleurrijk uitziet..

Op het acteerwerk van de kleine Jakob Salvati, Cary-Hiroyuki Tagawa, Emily Watson en Tom Wilkinson én op de regie van Alejandro Monteverde valt weinig aan te merken. Lijkt mij mede daardoor een film om in de gaten te houden bij de Academy Awards.

Tja, smaken (en meningen) verschillen. Een mooie film, wat mij betreft. Een vermakelijk verhaal van begin tot eind. Het keek erg prettig weg en ik vond het nergens saai worden. Het zit goed in elkaar en ik vind het beeld mooi helder en kleurrijk. Het acteerwerk vind ik goed. Het jongetje stal mijn hart en de film wist mij te raken. Een favoriet! 4,5*

Deze film eens bekeken en vond het wel een goeie film. Toch eens een wat andere oorlogsfilm die meer wordt gezien vanuit het perspectief van een kind. Deze aanpak werkte wel.

Ik vond het ook wel mooi vormgegeven en de cast deed het ook prima. Verder was de speelduur ook goed, niet te lang en niet te kort. Toch wel aangenaam verrast door deze film.