Hachiko: A Dog's Story (2009)

Dat zegt Seifer toch helemaal niet ?
Honden hebben allerlei emoties. Volgens mij zijn ze vaak blij, bang, boos, agressief....

edit : wat Saving Pvt. Pyle zegt dus...

Bovendien.....wat zijn mensen eigenlijk meer dan dieren met wat upgrades.

Is arrogantie wel een emotie? Geen idee trouwens. Maar een hond blij is als je hem uitlaat, of thuiskomt.. Zo zitten ze in elkaar. Net als dat ze raar doen wanneer de deurbel gaat. En ze zijn bang voor vuurwerk. Aard van het dier.

Maar een hond heeft geen beelden van hem en zijn baasje, rollebollend in een tuin, in zijn hoofd tijdens zijn final hour. Dat is Hollywood, dat is mooieplaatjesschieterij.

En daar laat ik het bij. Straks moet ik nog een discussie aangaan over de kippen van ome Henk.

Net zoals jij blij bent als je lekker hebt gegeten, of een geliefde weer terugziet. Raar doen als iemand net je parkeerplaatsje inpikt en bang bent als je gedumpt wordt in een of andere gevaarlijke achterbuurt. Aard van het beestje ?
Dit is natuurlijk jouw aanname.
Maar goed, dat wordt uiteindelijk ook niet beweerd in de film.

Dat wordt wel beweerd in de film, zie laatste shot. En ik meen ook niet dat wij zo superieur zijn als mens. Maar toch wel anders dan het hondenras.

Onvermijdelijk sentimenteel.

Had van te voren twee dingen verwacht van deze film. Ten eerste (en dit leefde het sterkste) had dit een sentimentele tranentrekker van het ergste soort kunnen zijn en dus irritant kunnen zijn, en had ik daar zo cynisch van geworden dat een zeer laag cijfer reeel was geweest. Ten tweede had de film zo liefelijk geweest dat het sentiment had gewerkt.

Wat ik niet had verwacht is dat het me allemaal erg om het even zou zijn. De film maakte me onverschillig gek genoeg. Ik vond het niet eens overdreven vervelend sentimenteel (misschien iets te veel ingedekt), maar gewoon een uit de kluiten gewassen kinderfilm zoals daar wel meer zijn over hondjes, dolfijnen, orka's etc. Ik vond het beestje niet zielig, het verhaal niet bijzonder pijnlijk, en leefde ook niet mee met de arme personages ofzo. De grootste verwondering die ik nog had was dat het wel een heel mooi beest was en ze hem flink hadden getraind. Iets wat je er soms wat te veel aan af zag (niet altijd even natuurlijke reacties met andere woorden).

De film gaat eigenlijk maar voorbij, de typische 50-50 structuur nekt de film nog verder, en werd steeds ongeloofwaardiger, alsof in een moderne maatschappij geen instantie zich over zo'n beest zou ontfermen. Tot op het laatst bleek dat de vrouw van het baasje zelfs niet eens wist dat het beest daar al jarenlang op een verhoginkje zat. Dat geloof je toch niet.. . Op het einde werd ik uiteindelijk toch nog een beetje cynisch door die scenes waar Hachi in z'n gedachte over het gras lag te rollen met een tennisbal etc, dat was echt te erg .

Vrij matige film, vooral omdat het me niets deed in positieve noch negatieve zin. Tel daarbij de minpunten op en 2* is het hoogst haalbare.

Dat shot op zich zegt niet dat de hond dat zo ziet, het kan ook een flashback zijn puur voor de kijkers. Maar afgezien daarvan, blijft het jouw aanname dat een hond geen herinneringen heeft.
Daar ging de discussie ook niet over, niemand zal beweren dat wij hetzelfde zijn als honden. Het ging er alleen maar over of honden emoties hebben. Jij suggereerde van niet, ik denk van wel. In welke mate en of ze ook herinneringen hebben, dat weet ik niet.

@Montorsi : als je al vooraf cynisch ingesteld bent tegen elke vorm van filmsentiment zal dat inderdaad niks worden ... maar ligt het dan nog wel aan de film? Ik ben er ook een beetje aan begonnen met het idee dat dit wel eens een sentimentele tearjerker zou worden maar vond het toch wel vertederend gebracht.

Geen huisdieren thuis?

Jawel, 2 konijnen, en ze komen me elke middag van de tram halen, dus had wel iets voor mij moeten zijn dit.

Wel grappige alternatieve titel trouwens "Hachiko: A Dog's Story ended in a Chinese restaurant"

Geweldig gewoon.

P.S. na de kerst nog steeds twee konijnen ?

Erg leuke film. Mooi verfilmd met de hond. 3,5*

Wauw wat een film.

Het is niet spannend of super vermakend en saai is een te groot woord. Dit klinkt heel negatief maar ben juist erg postief over deze film. Hij had dat alles ook niet mogen hebben.
Het ging echt over de hond en zijn baas.
Geweldig dat dit ook een waargebeurd verhaal is. Heb het laatste half uur alleen maar zitten janken haha...
Een prachtig verhaal met een prachtige hond...

Als je hebt opgelet tijdens de film heeft de hond de baas gekozen. De baas is er niet meer en de hond bleef trouw aan zijn baas. Een Akita is niet het soort ras dat je zomaar ergens anders kunt dumpen... De dochter heeft de hond juist zijn eigen keuze laten maken...meer dan dat kon ze ook niet doen, dan was die al veel eerder gestorven...

Ooit gedacht dat dat misschien wel gewoon voor de kijker bedoelt was. Om onze menselijke emoties nog eens flink los te kunnen laten.

Dieren hebben wel degelijk emoties...!!!

Daar is een woord voor: Antropomorfisme het toekennen van menselijke eigenschappen aan niet mensen zoals dieren. Even over de laatste scene: spoiler alert

YouTube - Hachiko: Ending scene
En oordeel zelf @ nakada en als we dan nog steeds verschillende meningen hebben; dan heeft 1 van ons totaal geen verstand van 'de canon van cinema'. En dat kan ik zijn hoor.

Je kan die eindscene nog interpreteren zoals je wilt natuurlijk, maar ik geef toe dat de suggestie veel groter is dan ik me herinnerde. Maar zoals ik ook al aangaf blijft het jouw aanname dat honden geen herinneringen hebben. Honden herkennen mensen en geuren, zou dat mogelijk zijn zonder herinneringen ? Daar zullen wij waarschijnlijk nooit uitkomen.
Maar dat je blijft suggereren dat ze geen emoties hebben, begrijp ik helemaal niet. Ze zijn blij, ze zijn bang, dat is overduidelijk te zien. Leuk dat je daarvoor een mooie term hebt gevonden, maar die gaat natuurlijk niet overal voor op. Je moet wel erg arrogant zijn om eenvoudige emoties als angst en blijdschap als puur menselijk te zien.

Lastig geval, ik heb het zelf niet echt als een "hondenflashback" gezien. Meer een mooie herinnering aan de film zelf. Al ligt die suggestie er zeker wel en kan ik mikey begrijpen. Echter weet niemand denk ik wat er rondgaat in de kop van een hond op zo'n moment. Waarom zou een hond geen herinneringen kunnen hebben? Het is natuurlijk duidelijk dat honden(en vele andere dieren) een geheugen hebben en dingen kunnen onthouden. Of het zo gedetailleerd is zoals in deze film vind ik eigenlijk niet eens boeiend of enigszins van belang. Daar is deze film ook niet voor bedoeld. Al gaat zo'n hond wel de rest van zijn leven naar dezelfde plek toe om op zijn baasje te wachten(net zoals in het echt dus is gebeurd). Zoiets moet toch wel iets zeggen? Zouden die herinneringen ook niet vervagen(om vervolgens te verdwijnen) na een tijdje als honden niet na kunnen denken? Iets blijft ze wel prikkelen...

Hij wist wel precies hoe laat hij er moest staan, hij wist waar hij zijn stukkie vlees elke dag kon krijgen. Geheugen zit wel goed. Als je een hond iets zou aandoen en hij ziet je de volgende keer zal hij echt niet opeens vriendelijk tegen je gaan doen.

Dat heet conditionering.

sorry maar wat een slechte film.
Ik hou echt van kerst films hoor of films die bij deze tijd passen.

De film begint over wie is mijn Held!
Dan begint de kleinzoon te vertellen.....

wat een held, ja zijn oma niet die wil de hond niet en stuurd de hond weg zodra haar man dood is en de dochter vindt het goed dat de hond de straat op gaat.
O o o wat zorgen we goed voor onze beesten, is er nou niemand die het raar vindt dat je je hond op straat gooit. hij had nog een mooi leven op de straat en bij het station wachten, gelukkig noemen ze dat een HELD.????

nee ik ga maar niet kijken . hou niet van dat diervriendelijke sentiment.
bedankt voor de tip

Je houdt van dieronvriendelijk sentiment?

In één woord "schitterend" en daar is voor mij dan alles mee gezegd!

@DieHard4: zeker zelf geen hond? Datgene wat jij in je spoiler aangeeft, heeft te maken met het feit dat je je hond begrijpt. Tevens lag het ook duidelijk aan de setting waarin de hond opgroeide.

Gewoon een prachtige film

idd mooie film

Een man vindt een hond, wordt verliefd op de hond, conditionering en dan heel veel sentiment. Het kon mij niet bekoren.