Ex Machina (2014)

Mooie kleinschalige film, die zijn budget uitstekend weet te benutten. Het tempo is aangenaam, de sfeer is fijn en het is een onderwerp, waar ik altijd wel geïnteresseerd in ben.

Kunstmatige intelligentie is ook iets, wat de laatste jarendoor door de verdere technologische ontwikkelingen, steeds meer realiteit lijkt te worden. Ex Machina is op zich niets vernieuwends, heeft weinig echte hoogtepunten, maar doet nagenoeg niets fout. Dat laatste is gewoon erg fijn. Het eerste uur is overigens wel het sterkst. Daarna zakt het licht in, maar de keuze om het niet helemaal happy te laten eindigen, is dan wel weer goed gedaan.

Prima film dus, weinig om aan te merken, maar het mist wel net dat speciale om echt top te zijn.

3,5*

Ex Machina een film die ten eerste hele interessante onderwerpen aansnijdt. De drie hoofdacteurs zijn werkelijk waar fenomenaal. Vooral Oscar Isaac is zo'n geweldige acteur. Interessante spanning tussen Isaac en Gleeson en daar tussenin Vikander. Echt een goede driehoeksverhouding.

De spanning bouwt zich op omdat er zo weinig actie in zit. Het begrip less is more wordt in deze film goed benut. De film heeft gewoon geen haast en dat is heerlijk. Het einde is anders dan anders, maar of ik heel erg blij mee ben? Ik weet het niet. De grote vragen die er tijdens de film gesteld zijn blijven wel even in je hoofd zitten.

Ex Machina

Ex Machina is toch wel een film dat laat zien hoe verfijnd de genre Sci-Fi kan zijn! Ex Machina is zeker geen film waar je veel actie in kan verwachten. Dus de mensen die dit eventueel lezen en deze film overwegen te gaan kijken en er actie in willen zien. Dit gebeurt maar even! Voor de rest is de film prachtig in elkaar gezet waarnaar je daadwerkelijk kan genieten van het beeld hoe de film overgebracht word. Ex Machina is echt een film waar je, je koppie even bij moet houden. Het verhaal in Ex Machina is echt prachtig en in vond het een fijn verhaaltje om naar te luisteren. De gevoelens alles word overgedragen in het acteerwerk en de acteurs / actrices deden het erg goed! Het concept is ook goed gevonden en het is zeker wel het kijken waard als je, zoals mij, een Sci-Fi fan bent!

4.0*

Mooie intrigerende film met een prachtige setting, goed spel van Domhnall Gleeson en een geweldige Oscar Isaac, wiens personage keurig schakelt tussen vriendelijk en intimiderend en daardoor zeer onvoorspelbaar is. Minpuntje is het wel erg afgezaagde plotlijntje waarin Nathan zó dronken wordt dat Caleb zomaar ongemerkt zijn "keycard" uit zijn zak kan stelen; wèl aardig bedacht is dan weer dat Caleb die aanpassingen in het beveiligingssysteem niet gáát maken maar al gemaakt hééft. Een veelbelovend regiedebuut van deze schrijver.

Verrassend sterk.

Ik ga lekker mee met de (kleine) hype omtrent deze film. Het Science-Fiction genre is er één waar ik meestal warm noch koud van wordt, maar deze wist de juiste snaar wel te raken. Was op voorhand bang dat de film, gezien het thans niet heel originele thema, weer in allerlei clichématige valkuilen zal gaan trappen, maar die voorbarige assumptie bleek achteraf ongegrond.

Visueel best uitzonderlijk, prachtige look, met veel oog voor finesse. De special effects mogen ook absoluut niet onbesproken blijven. Verwacht geen grotesk scala aan CGI krachtpatserij, de film blijft lekker kleinschalig aanvoelen, maar wat er getoond werd kan zich onder het betere CGI werk scharen. Dit alles gaat dan ook nog eens vergezeld door een eminente ambient soundtrack, waardoor je enkel kan concluderen dat Garland's potentieel er één is om te koesteren.

Daarnaast een aantal snedige dialogen. Het is evident dat Garland geen leek is; hij bewijst zich meermaals bij de pinken te zijn met betrekking tot het onderwerp.

Het mooie einde vervolledigt de belevenis tenslotte. Tijdje geleden alweer dat ik zo van een Science-Fiction film genoten heb, dus een (kleine) 4* is in niks geflatteerd. Ik alvast wacht met smacht op Garland's volgende project, hopelijk komt hij volgende keer ook met een écht origineel concept op de proppen. Dan kan het helemaal geweldig worden.

Het science fiction aspect is eigenlijk bijzaak in deze film, die zich richt op de vraag wat iemand / iets menselijk maakt. Dit wordt op prachtige wijze gebracht door de goede dialogen, mooie setting en goede rollen van met name Isaac en de in deze film onweerstaanbare Vikander. Hierdoor is de spanning tussen de karakters vanaf de eerste scene aanwezig, erg knap gedaan.
De climax is daarnaast ook erg sterk, een slap einde lag namelijk voor de hand. het dronkenschap van Isaac lijkt in het verhaal te zitten puur om het einde mogelijk te maken, beetje geforceerd dus. Mag de pret verder nauwelijks drukken.

Fascinerend, kunstmatige intelligentie. Garlands film is dat ook. Lange tijd althans. Mooi gefilmd, fraai gekleurde decors verstopt in natuurschoon en met Ava's design zit het ook snor. Ziet er allemaal strak en gelikt uit. Klinisch, zonder de overdreven kilte, zeg maar. Komt bij dat het rondom de Turing tests een intrigerend driehoekje te berde brengt, waar vooral Isaac indruk weet te maken.

Onberekenbare pion en een intimiderende rol. Levert al met al een prikkelend spanningsveld op, wat het deels kwijtspeelt als Garland de finale op gang probeert te trekken. Het sfeertje blijft dan nog wel intact, maar Caleb wordt een steeds zwakkere schakel en het heeft uiteindelijk ook niet veel meer om het doorzichtige lijf. Figuurlijk dan. Het intrigerende eerste uur had beter verdiend.

Het word inmiddels een genre op zich A.I.in en naast het genre Science Fiction.

De laatste tijd worden er veel aan toegevoegd.

het popcorn vermaak van Avengers: Age of Ultron (2015)

en tevens Chappie (2015)

tot de laatste terminator,en het tegenvallende johhny depp vehikel,

Transcendence (2014)

Deze gaat net wat meer de diepte in.

En valt vooral op door het enorme sterke spel.

de iets wat kille omgeving.en ( ja ik hou er van) lekkere donkere soundtrack.

Maar zoals gezegd Het sterke spel maakt in mijn ogen deze film.

Nathan is een man die op een knappe manier irriterend is.

Aan de moraal vragen en filosfische kwesties word niet veel toegevoegd maar zoals gezegd, wel meer dan gemelde film titels in dit bericht.

Al met al intrigerend.Al had het ook wel in ook in tegenstelling tot die andere films wat weg van een toneel stuk.

Actie zoals in terminator is ver te zoeken.Ik vind beide benaderingen (mist redelijk uitgewekt ) erg prettig kijk voer.

Intrigerende stijlvolle Sf-film vol filosofie en ethiek waar kunstmatige intelligentie centraal staat. De film wordt rustig opgebouwd en heeft een aantal interessante ethische dialogen waarbij de regisseur ook niet te diep wilt gaan. Een goede zet. De film heeft een erotische ondertoon en blijft fascineren tot het einde ondanks de trage opbouw. En dat heeft te maken met de sterke vertolkingen, het visuele aspect en de geluidseffecten. Visueel is de film top. Laten we alvast beginnen met het prachtige huis. Blijkbaar ook een bestaand hotel ergens in Noorwegen. Het design in het huis is een genot om naar te kijken. Maar ook er buiten is de fotografie een lust voor het oog. De natuur en futuristische architectuur wordt op een meesterlijke wijze afgewisseld. De prachtige geïsoleerde setting zorgt ook voor een kil, claustrofobische beleving dat perfect past bij het script. Ook het robot design van Ava is heel fraai. De cast is ook prima. De driehoeksverhouding wordt prima neergezet. Er zit constant spanning tussen Isaac, Caleb en Ava. Isaac is onvoorspelbaar, arrogant en intimiderend. Caleb speelt de slimme, naïeve programmeur. Maar de meeste lof gaat toch naar Alicia Vikander die de kunstmatige intelligentie op een overtuigende, kille manier speelt. De geluidseffecten zijn van een hoog niveau en dragen bij tot de sfeer die de film nodig heeft. Heeft de film dan geen negatieve puntjes? Jawel. Het script heeft een aantal mankementen. Het verhaal is wat voorspelbaar, alleen ben je benieuwd hoe het slot precies vorm gaat krijgen. Gezien de ontwikkelingen in het verhaal is het slot voor mij bevredigend. Logisch, consequent en gelukkig geen typisch happy end. De climax is sterk, maar het dronkenschap van Isaac lijkt in het verhaal te zitten om het slot mogelijk te maken. Ook dat Isaac denkt om de slimme, naïeve Caleb met een stel reservebatterijen onderuit te willen halen, komt wat ongeloofwaardig over. Conclusie : Stijlvolle sf-film met oogstrelende looks en een sterke cast zorgen voor een onderhuidse, bevreemde spanning. 8/10

Het einde maakt veel goed. De film ziet er vooral mooi uit, maar is een beetje tam de hele tijd. Er zit wel een soort onderhuidse spanning constant, maar die borrelt net niet genoeg om aan het scherm gekluisterd te zitten. Maar dan de laatste minuten komt alles samen en weet de film mij wel te pakken. Jammer van het stuk daarvoor, anders was het zeker een hogere score geweest.

Acteerwerk is verder behoorlijk. Isaac is creepy en mysterieus, Gleeson een beetje te bleu maar dat past bij z'n rol en Vikander is lichtjes fantastisch als ijzige androïde. Sets zijn mooi, strak en modern en vooral in relatie tot de ongerepte natuur eromheen is dat een fijne tegenstelling. Camerawerk is verder wat saai en muziek is op momenten prima, maar ook hier, pas tegen het eind komt het echt allemaal los. Net aan 3,5*.

Rise of the machines

Niet geheel toevallig is de aanhef van mijn recensie rechtstreeks te herleiden naar die van de Terminator reeks: het voelde voor mij dan ook enigszins aan als het kleine, psychologische broertje die zich eveneens richt op de opkomst van machines, alleen dan in het klein gezien. Begrijp me echter niet verkeerd; alleen het thema heeft vergelijkingen, want verder is Ex machina namelijk in alle opzichten anders. Dit is namelijk meer van het type psychologische thriller die diep onder je huid kruipt, en eveneens diep filosofisch is. Kijkers die op zoek zijn naar een snelle hap zijn hier dan ook aan het verkeerde adres, daar gezien Ex Machina traag opbouwt en 90% van de film bestaat uit conversaties tussen de personages. Wat dit echter wel is: een verademing van het snelle geweld wat 90% van de populaire films vandaag de dag beslaat en een titel met wat meer diepgang.

Dit betaald zich uit in de strak geregisseerde finale waarbij ik aanvankelijk het idee had teleurgesteld te worden door het voorspelbare verloop wat het verhaal leek te hebben. Echter werd de richting hier uiteindelijk alsnog resoluut 180 graden omgegooid, en voelde het slotstuk dan ook zeer bevredigend aan. Als je dus een teleurstelling op voelt komen: zit hem vooral uit tot het definitieve einde! Verder zijn de acteerprestaties hier eveneens sterk, en is het verfrissend om een relatief onbekende cast hier aan het werk te zien. Eveneens weet de film van meet af aan een mysterieuze en surrealistische sfeer op te roepen, die nieuwsgierig maakt naar het verloop en hoe het verhaal zich zal gaan ontwikkelen.

Houdt er wel rekening mee dat je deze film niet even snel gaat kijken, maar er echt even rustig voor moet gaan zitten om op je in te laten werken.Als je hier voor open staat en op zoek bent naar wat meer diepgang waarbij je het niet erg vind als het verloop van het verhaal wat trager is, dan ben je hier aan het juiste adres!

4,0*

Op aanraden van vrienden met hoge verwachtingen deze film in gegaan en hij viel me niet tegen. Toch vind ik dat ze met dit verhaal wat meer hadden kunnen doen, verwijzend naar het eerste uur waarin weinig te beleven valt. Acteurs, perfect.

Uitstekende film over een internetprogrammeur die een trip naar de woning van zijn baas heeft gewonnen. Een intrigerende en originele film die op meerdere niveaus werkt. Ook het plot dat zich langzaam ontvouwt wordt goed afgewikkeld. Visueel strak in beeld gebracht en ook de wat dreigende soundtrack past perfect in het geheel. Een veelbelovend regie-debuut van Alex Garland.

Me ook eens aan deze gewaagd en vond het ook een goeie film. De film moet het niet echt hebben van de actie, maar de film intrigeerde me wel. De cast deed het prima en de film zag er ook goed uit.

Het verhaal was boeiend en het einde was ook geslaagd.

'k vond het een prima film en wil er gerust nog wel een vervolg van zien.

Interessante film, die met heel weinig middelen veel bereikt. Met slechts drie hoofdpersonages en één setting weet regisseur Alex Garland een sterke sfeer neer te zetten. De drie hoofdrolspelers zijn overtuigend, de film is mooi geschoten en de score en sound design voegt ook heel veel toe aan het geheel. De film opent sterk, waarna het in de tweede akte wel wat inzakt. Het duurt in ieder geval vrij lang voor je echt de spanning voelt die de derde akte weer erg sterk maakt. Wat dat betreft is Ex Machina - gezien diens tempo en het feit dat bijna de gehele film scènes zijn die om dialoog draaien - zeker niet voor iedereen. Mijn inziens had het soms nét een beetje meer mogen krijgen, zeker rond de tweede akte. Maar verder een fijne film. En dat voor een regiedebuut.

3,5 sterren.

Door de bank genomen zijn films over androïden niet mijn ding. Afgezien van het oninteressante gebazel over wat een robot wel of niet kan of zou moet kunnen, is in dit geval rondom dit fenomeen een verhaal geconstrueerd dat mij toch wel aanspreekt. Min of meer tot mijn eigen verbazing vind ik dit een onderhoudende film met een verrassend einde.

Beetje een dromerige film. Deed mij denken aan Blade Runner ook mede door de muziek en sfeer. Wel erg goed gespeeld en leuke plot die voor de oplettende kijker geen verrassing was.

Zeker de moeite waard.

If you created a scientific machine with human intelligence, then it’s not the history of the machine. It’s the history of gods

Deze film werd mij gisteren aangeraden door een persoon die bij mij op de academie een gastcollege gaf. Ik doe namelijk een onderzoek waar de grens ligt tussen de omarming van de computer (of robot, zo u wilt) en de angst er voor. Ik bekeek deze film om mijn onderzoek te stimuleren. En heeft het geholpen? Nou, dat ga ik in mijn komende betoog haarfijn uitleggen. Vergeef mij voor mijn allemachtig lange recensie van deze film (maar liefs 1489 woorden), maar mijn interesse wil en kan ik met de buitenwereld delen en ik ben te enthousiast om het niet te doen.

Allereerst vond ik het verhaal zelf niet van een enorm hoog niveau. Het was duidelijk dat alles een beetje aan het begin werd afgeraffeld om bij het geheime complex aan te komen. Je komt dus de gehele film lang alleen in aanraking met 3 personages (Caleb, Nathan en Ava) en een aantal robots. De hoofdpersoon wint een prijs en komt zodoende in een hele nieuwe wereld terecht. Been there, done that. Dat concept is al enorm uitgemolken in allemaal andere vormen. Je verwacht dan dat de chemie tussen Caleb en Ava het eerst uur gaar redden, maar dat was nou niet echt overtuigend. Ava zei een paar lieflijke woordjes tegen Caleb en daar bleef het bij. Ondertussen wist Caleb ook niet precies wat hij met Ava en Nathan aanmoest. Het was voor mij duidelijk dat de film het moest hebben van de sfeer. Die futuristische omgeving tot het minimale gebruik van kleuren zorgt er voor dat jij als kijker begrijpt dat die door de sci-fi films geschetste toekomst niet eens zo ver weg meer is.

Caleb komt er achter dat Nathan Ava en de andere robots waar hij een intieme band mee heeft opgebouwd, behandelt als grof vuil. Ja, maar dit zag ik al van heeeeeeel ver aankomen. Nathans arrogante macho look en het onschuldige karakter van Ava werd namelijk erg geforceerd om sympathie te kweken voor de robots. Het kon niet anders dan dat de regisseur dat inzette om medelijden te krijgen met de robot.

Caleb accepteert de behandeling van Nathan tegen de robots natuurlijk niet, laat de robots vrij en viola, Nathan wordt door Ava vermoordt en Caleb heeft zijn doel bereikt.

Maar dan, het einde. De ultieme plotwending. Al die ergernissen die ik had aan het verhaal werd in een keer weggenomen doordat al die puzzelstukjes op hun plaats vielen. De vrij slecht geënsceneerde chemie tussen Caleb en Ava was voor Ava niets meer dan een geslaagde uitweg naar de buitenwereld. Ze was de hele tijd een soort Salome die vroeg naar het hoofd van Johannes de Doper. Ze laat Caleb eenzaam en alleen achter in het gebouw. Als kijker ben je ontroerd en geschokt, omdat Calebs naïviteit om die robots een goed leven te geven wordt gestraft en Ava heeft haar zin. Ze is een onderdeel van de maatschappij geworden en Caleb is in gevangenis terecht gekomen. Nathan had al die tijd gewoon gelijk, ondanks zijn macho-uiterlijk en zijn arrogante vertoning.

Natuurlijk, de clichés in de filmwereld worden allemaal ingezet om het opvallende einde te bewerkstelligen. Maar hoe schaamtevol dit ook klinkt: het werkte wel. Ik werd daadwerkelijk geraakt door de straf die Caleb kreeg voor het tonen van menselijke trekjes. Je weet namelijk zelf dat je in zijn schoenen hetzelfde had gedaan.

Maar nu komen wij terug op mijn onderzoek. Ik geef deze film ondanks de grote hoeveelheid aan clichés zo'n hoog cijfer vanwege de interessante filosofie er achter. De Turingtest is namelijk nog nooit op zo'n manier weergegeven. Waar Turing zelf het baanbrekende onderzoek schreef dat de proefpersoon via tekst op het verkeerde spoort werd gezet en denkt dat hij met een computer te maken heeft, ging het hier om een directe gesprek tussen de proefpersoon en de computer. Het interessante was dat de Turingtest in deze film slaagde, want ondanks de overduidelijke uiterlijke vertoningen van Ava die doen suggereren dat zij een robot is, zag Caleb aan het einde van de film haar uiteindelijk als een medemens.

Calebs naïviteit roept daarnaast genoeg vragen op, maar de belangrijkste vraag is: waarom had zowel Caleb als ik medelijden met Ava?
Daar zijn drie overduidelijke visuele redenen voor:
1) Haar uiterlijk; Ava heeft in zoverre de vorm van een mens dat wij daar medeleven mee kunnen tonen. Daarbij heeft zij een zwak en fragiel lichaam gekregen van Nathan waardoor zij een symbool wordt voor machteloosheid en zwaktes, terwijl die grote spiermassa van Nathan averij jegens hem opwekt. Dat zij verliefd wordt op Caleb omdat hij de enige man is buiten haar schepper Nathan die zij heeft gezien, maakt haar aandoenlijk.
2) Haar intelligentie; het doet ons pijn om te zien dat zij er bewust van is dat zij een van de vele prototypes is en gedoemd is om in die ruimte te blijven. Wij weten dus dat zij zich ellendig voelt en voelen met haar mee.
3) Haar sociale intelligentie; tot het einde ben je er van overtuigd dat zij ook sociale capaciteiten heeft die een gesprek met haar interessant en misschien wel aantrekkelijk maakt. Zij is namelijk geïnteresseerd in Caleb en zij schrikt duidelijk toen ze hoorde dat Calebs ouders zijn overleden aan een auto-ongeluk. Expressies en reacties die jij ook verwacht van een luisteraar als jij iets over jezelf blootgeeft.

Dat deze film mij heeft geholpen met mijn onderzoek is niet alleen de bovenstaande punten, maar ook Ava zelf. Ava is namelijk in staat om via kunstmatige sociale intelligentie mensen te laten geloven dat zij daadwerkelijk een persoon is. Zij is bewust van haar acties en van haar omgeving. Dat is hartstikke vet, want het idee dat jij als mens god kunt spelen is de ultieme natte droom van iedere wetenschapper. Daarnaast bedoelt de wetenschap (en met name Turing met zijn test) te zeggen dat het hoogst haalbare en het ultieme nulpunt in hun wereld is dat je op zo'n niveau kunstmatige intelligentie kan produceren, dat ieder mens geen ander beeld van de computer kan vangen dan van een medemens. Ava is in dat opzicht de perfecte computer en het nulpunt in de wetenschap. Caleb was zelfs zo overtuigd van haar humanitaire vertoningen, dat hij gevoelens voor haar kreeg.

Maar is dit dan daadwerkelijk de perfecte computer? Zij heeft namelijk behoeftes die haar oncontroleerbaar, gevaarlijk of misschien wel zwak maken. Wij durven daarnaast onze samenleving te funderen op computers, omdat wij weten dat zij geen weet hebben van hun acties. Zij kunnen een schaak grootmeester verslaan met schaken, maar als de schaak grootmeester het zat is en wil dat hij superieur is aan de computer, dan verandert hij met een paar klikken de instellingen en de computer is machteloos tegen de zetten van die grootmeester.

Je hebt je vast wel eens een keer afgevraagd of een magnetron gevoelens heeft en of hij bewust is van zijn enige functie (ik met mijn autistische kronkels in mijn hoofd tenminste wel). Laten wij zeggen dat wij een kind krijgen en die op eenzelfde manier behandelen als onze computers: Jij of jouw vrouw/vriendin moet bevallen van een kind en er komt een dochter uit. Jij had liever een zoon, maar goed je moet roeien met de riemen die je hebt. Na een paar jaar ben jij wel uitgekeken op je dochter en ben je toe aan iets nieuws. Je raakt bezwangerd of je bezwangert jouw vriendin/vrouw en daar komt toch een zoon uit. Hij is niet alleen het gewenste type kind dat je wilde, maar ook slimmer, sterker, handiger, sportiever en socialer dan je dochter. Zij is overbodig en doet afstand van haar en jij en je zoon leefde nog lang en gelukkig.

Dit kunnen wij ethisch natuurlijk niet maken, want wij kunnen dit niet over ons hart krijgen om van haar afstand te doen. Zij is niet alleen je dochter, maar ook een mens met emoties, waardes en expressies. Zou een computer die expressie hebben, dan kun je hem niet de hele dag commanderen om een programma te downloaden of een veel te lange recensie schrijven op moviemeter.nl. Hij zou zich uiteindelijk afvragen wat zijn functie en waarde is en dat inzetten om tot actie te komen. Daarbij kunnen ze ons misschien ook overmeesteren in intelligentie, aangezien ze alle data die zij bevatten kunnen koppelen aan de zintuigen en het denkvermogen van een mens. Onze relatie met onze computers wordt op zo’n manier bemoeilijkt dat wij een andere rol moeten invullen. Voor zowel onszelf als voor de computer.

Deze situatie wordt letterlijk in deze film geschetst. Wij moeten namelijk niet streven om kunstmatig leven te produceren, want dat kan ons alleen maar tegenwerken.

Op de vraag waar de grens ligt tussen de omarming van de computer (of robot, zo u wilt) en de angst er voor is dit mijn antwoord: de grens ligt bij het bewustzijn. Zolang een computer nog geen bewustzijn heeft en niet begrijpt wat hij aan het doen is, liggen de ontwikkelingen in de technologie open. Dan durven wij wel nieuwe dingen te proberen, omdat wij er controle over hebben. Daarom zal Ava nooit gemaakt worden, omdat wij daar te bang voor zijn.

Buitengewoon interessante thriller die belangrijke vragen stelt. Mooi gemaakt, goed geacteerd en lekker ongrijpbaar. Met gemak een van de beste films van het jaar. Enige dat me stoorde was de naïviteit van Nathan. Gezien zijn uitstekende voorbereidingen vond ik het ongeloofwaardig die hij zich zo liet sollen door Caleb. Dan heb ik het dus over de actie om ongezien de deuren te openen bij een black-out.

Spannende thriller. Vrij rustig tempo, maar met een constant dreigende sfeer. Nathan zorgt voor een mooie spanning met Caleb. Geweldige acteur, die Oscar Isaac. 4*

Een onderzoekscentrum bevindt zich op een afgelegen locatie in de weidse natuur. Deze in Noorwegen geschoten beelden kennen een contrast tussen de paradijselijke omgeving en het hoogtechnologische centrum.

Caleb is genoemd naar een bijbelfiguur die het Beloofde Land ging verkennen. We beleven het verhaal grotendeels door zijn ogen. Hij is een tragische held. Door een foute beslissing zal hij zijn eigen noodlot in de hand werken.

Nathan is genoemd naar een bijbelse profeet. Ongewoon voor een hoogbegaafde wetenschapper is dat hij veel drinkt, scheldt en bokst. In navolging van Victor Frankenstein speelt hij God door zelf wezens te creëren.

Ava is genoemd naar Eva, de eerste vrouw. Ze komt zachtaardig en verleidelijk over, maar je weet en ziet dat ze een robot is die zich evengoed tegen je kan keren.

Een ommekeer is het moment waarop Nathan duidelijk maakt dat hij Ava slechts als een fase ziet en dat de volgende versie de doorbraak moet worden. Caleb komt voor een dilemma te staan. Hij ervaart Ava als een individu met een bewustzijn. Zijn verliefdheid haalt het van zijn ratio en hij maakt de foute keuze. Ava wordt zijn hightech femme fatale.

Een prachtig moment is wanneer Ava langs een spiegel passeert en dan haar eigen gelaatstrekken herkent in dat masker aan de muur. Dit wijst op een zelfbewustzijn. Het moment waarop een kind voor het eerst zijn spiegelbeeld herkent, is belangrijk in de ontwikkelingspsychologie.

Het einde laat enkele vragen onbeantwoord. Had Ava Caleb niet kunnen gebruiken als gids en beschermer in de haar onbekende buitenwereld, ook al had ze geen gevoelens voor hem? We zien niet hoe ze de helikopterpiloot overtuigt om haar mee te nemen, maar ze slaagt erin en eigenlijk is dat haar echte turingtest. De vraag of ze haar plan zal trekken in de mensenwereld, zou stof kunnen bieden voor een sequel. Mijn voorstel: ze trouwt met een rijke man en begint een affaire met haar tuinier: Ava's Gardener.

Alicia Vikander levert een uitmuntende prestatie. Toen ze zich afvroeg hoe ze een robot moest spelen, gaven ze haar de raad om zich te concentreren op de gedachte dat die robot een meisje wilde worden. De techniek zou de rest doen.

Alle technische effecten zijn tijdens de postproductie gedaan. Ze hebben dezelfde scènes geschoten met en zonder Vikander, om de achtergrond te hebben. Vervolgens hebben ze de beelden frame per frame bewerkt.

De warme elektronische klanken van Ben Salisbury en Geoff Barrow passen bij het personage Ava: kunstmatig maar zachtaardig. Barrow ontwikkelde dit soort klankkleuren bij Portishead.

Een inside joke is de vermelding van het ISBN-nummer van een boek van Murray Shanahan over kunstmatige intelligentie. Shanahan fungeerde als raadgever. Verder zijn er verwijzingen naar Frankenstein, Wittgenstein, Le Fantôme de l'Opéra en het Oude Testament.

Dit sciencefictiondrama is voor mij het voorlopige hoogtepunt van 2015.

Toch wel een bijzondere film die vooral best snel verteld is. NIet storend omdat de essentie nimmer verloren is gegaan. Alles in deze film was van hoge kwaliteit. Beeld, geluid, sfeer, het verhaal, spel en de weinige spelers. De afloop vond ik een beetje jammer, maar iedere andere afloop was een slechtere geweest. En wat eigenlijk ook heel fijn is.....als je de trailer ziet dan heb je de hele film eigenlijk al gezien. Eindelijk eens geen trailer waar gehusseld is met allerlei fragmenten. En als je deze trailer gezien hebt, dan wil je de film zien.

Dit was blijkbaar de film waar ik dit jaar op heb zitten wachten, zonder dat ik het wist. Een heerlijke trip.

Deze film heeft alles wat ik momenteel bewonder in mijn favoriete films. Prachtige muziek, goede opbouw, strakke beelden, dromerige sfeer, compacte en behapbare lengte, eenvoudig verhaal.

Film is voor mij de unieke combinatie van beeld, geluid en narratief. Daar waar veel films de neiging hebben om het de eerste twee in dienst te stellen van het laatste, zijn ze in deze film gelijkwaardig. Dat maakt de film zo heerlijk.

Deze film roept het gevoel op waar ik het meest van houdt bij films. Vergelijkbaar met het achtbaan gevoel: ik wil nog een keer!

"Over the next few days you're going to be the human component in a Turing test."

Een titel die ik al langer in het vizier had, maar wellicht lagen de verwachtingen iets te hoog.

Op het gebied van kunstmatige intelligentie vertoont de film enige raakvlakken met Her (2013), maar in dit geval krijg je te maken met een robot i.p.v. een besturingssysteem. Als kijker kun je je min of meer identificeren met Caleb die in het diepe wordt gegooid en langzamerhand aan alles en iedereen begint te twijfelen; is er kwade opzet in het spel?

Centraal staat de Turing test waarmee achterhaald moet worden of Ava niet te onderscheiden is van een mens. Dit roept een aantal interessante vragen op m.b.t. het existentiële en of het hele gebeuren ethisch door de beugel kan. De sessies beginnen onschuldig, maar gaandeweg wordt op een slinkse wijze de spanning gedegen opgebouwd. De film wordt hierin gesteund door een strakke vormgeving en een fijn contrast tussen natuur en technologie.

Toch weet 'Ex Machina' het zorgvuldig geconstrueerde niet vast te houden, omdat men enigszins de platgetreden paden bewandelt gevuld met een bepaalde mate van voorspelbaarheid. Gelukkig kan de sterk spelende cast de schade redelijk beperkt houden, waardoor het niet al te rampzalig eindigt.

Al met al een prima regiedebuut voor Alex Garland dat naar meer smaakt. Wel moet de beste man qua schrijfwerk leren om niet in generieke valkuilen te trappen.

3,5 Sterren.

No.

Het begint aangenaam, het estate lijkt wel dezelfde locatie als Jurassic Park met een modern huis die qua design met niets vergelijkbaar is die ik ooit heb gezien. Qua vormgeving en sfeer zit het wel OK, bevreemdend met momenten wat altijd top is. Na het vrij sterke begin vond ik het alleen maar bergaf gaan eerlijk gezegd, en het einde was gewoon te voorspelbaar en ronduit zwak. Had echt op meer gehoopt op dat vlak. Echt wel te verwachten dat de nerdy Caleb een oogje zou laten vallen op de gemoderniseerde versie van een opblaaspop.

De film probeert enkele interessante onderwerpen te bespreken, maar doet het denken eigenlijk voor de kijker. De regisseur dringt zijn ideëen te hard op, en dat vond ik redelijk irriterend.

Het onderwerp ligt me eigenlijk gewoon minder ook, vind weinig interessant aan zo'n AI, dit is een ver van mijn bed show waar ik tevens niet echt in geloof... dus naar een film kijken die dit in een serieuzere context sleept en niet in het entertainment dat bv. Terminator-style AI biedt is 108 minuten een te grote toewijding.

II

Deze laatst uit nieuwsgierigheid aangeschaft (vanwege goede recensies) en bekeken.

Mooi production design (interieur) en SFX qua weergeven robot, maar eigenlijk te kort om werkelijk uitgebreid in te gaan op opgeworpen thema's (als ethiek vs. technologie en hoever kan men hier in gaan?) en daardoor ook akelig oppervlakkig, mij met een kater achterlatend.

De acteerprestaties zijn over het algemeen zeer goed te noemen, met name Isaac als Nathan, die je als kijker -samen met hoofdkarakter met wie je je begrijpelijkerwijze wel veel meer mee identificeert- steeds minder sympathiek gaat vinden en daardoor ook minder gaat vertrouwen en uiteraard Vikander, die heel goed een afstandelijke robot weet neer te zetten, maar haar toch gevoel en emotie weet mee te geven (al dan niet gefingeerd).

Nergens echt slecht met een aardige plottwist op het eind, maar voor mij achteraf gezien niet het aanschaffen waard.

Kortom: licht teleurstellend.

Een vijf, ofwel 2,5 ster.

Boeiende sciencefiction thriller van Alex Garland. Uitstekende casting, de drie hoofdrolspelers vertolken hun rol erg sterk. Vikander steekt nog iets boven de rest uit, maar zij heeft dan ook de meeste intrigerende rol te pakken. De spanning wordt tot aan het einde goed opgebouwd, met hier en daar een kleine plottwist. Ook visueel en qua soundtrack de moeite waard.

Een goede drama/mysterie/SF film...

Mooi gemaakte SF ....

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Uitstekend verhaal...

Prima acteerwerk...

Wel laatste spannend slot...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Zeker geen verkeerde film en misschien wel de beste van 2015 (vond btw niet dat het een erg sterk filmjaar was, en moet toegeven dat ik er nog aardig wat moet kijken). De sfeer is goed en het verhaal helder en duidelijk, zo dat iedereen het wel kan begrijpen met toch ruimte voor de wat diepere gesprekken tussen de twee mannelijk hoofdpersonen. Deze dialogen kon ik dan ook het meest waarderen. Het spel van Oscar Isaac is werkelijk grandioos naar mijn mening. Verder was de film hier en daar toch mager. Het verhaal was een beetje voorspelbaar en het voelde soms een beetje makkelijk aan. Het verhaal werd verteld, maar verder gebeurde er filmisch niet heel veel meer. Interessant genoeg en mooi gemaakt.

Her 2.0 is dit en het is nog een betere film over technologie die menselijk gedrag simuleert. Ex Machina gaat meteen voortvarend van start met een jonge, enigzins serieuze programmeur, genaamd Caleb, die in een week een robot moet checken in hoeverre die de Turing-test doorkomt. De ontwikkelaar is een losbandige laid-back gast en dat levert wel mooie scenes op tussen hen twee, maar nog interessanter zijn de sessies tussen Caleb en de robot Ava. Die zetten je als kijker wel aan het denken. Interessant hoor en ook opvallend spannend!

Ik hoopte op een verrassend einde en daarin werd ik eigenlijk ook niet in teleurgesteld. Had het niet verwacht in ieder geval dat het zo zou lopen . Voor nu, de topper van 2015