Deux Jours, Une Nuit (2014)

Prachtig sociaal drama van de Dardennes met echt een werkelijk zwaar indrukwekkende Cotillard. Ook al is de thematiek niet heel erg extensief toch greep de film mij enorm aan. Niet gehuild maar gebruld, en toch erg knap met een dergelijk thema. Want de inzet is hoog voor Sandra en haar familie. Vooral door Sandra een recent historie van depressie mee te geven komt de atmosfeer van Deux Jours, Une Nuit onder nog meer hoogspanning te staan.


Allemaal versterkt door het bezielende acteerwerk van Cotillard. Ze weet op zo'n intensieve manier aan de kijker te tonen dat ze elk moment in kan storten. De hele opzet is gewoon een hele boeiende, Sandra's worsteling met haar zelf maar vooral het benaderen van haar collega's en hun reacties uiteenlopen. Erg sterk hoe de spanning bij de kijker op loopt naarmate Maandag dichterbij komt. Plus muziek van Petula Clark en Van Morrison is zeer passend.


De cinematografie (prachtige dynamische tracking shots die voor veel immersie zorgt en een intieme omgeving creëert) en de heerlijke serene montage zijn hier essentiëel in. Heel erg passend slot ook. Deux Jours, Une Nuit is vooral heel erg subtiel onder hoogspanning staand sociaal drama, waar alles van het acteerwerk tot de montage weet te kloppen. Aangrijpend.

De gebroeders Dardenne staan bekend om het maken van films waarin een relatief klein verhaal bekend staat, met een grote vorm van kwaliteit. Hun nieuwste film is daarin niet anders. Deux Jours, Une Nuit is een klein en vooral zeer actuele film over een vrouw die haar baan wilt houden ten tijde van de huidige economisch mindere tijden. Een film die je als kijker laat nadenken en daarnaast groots is in al zijn eenvoud.

‘Deux Jours, Une Nuit’ Review | Filmtakers

Nadenken? Nou, voor mij was dit niets nieuws. De mens is van nature - uitzonderingen daargelaten - een egoïst die in dit soort situaties zoals de regisseurs in deze film willen laten zien alleen aan hun eigen hachie denkt. Ik heb het zelf als werknemer al meerdere keren meegemaakt. Je moet daarom een collega nooit als je beste vriend beschouwen, want als zijn positie in gevaar komt laat hij je keihard vallen. Bovendien, waarom zou jij je baan koste wat koste willen behouden als de helft van je collega's niet solidair met je wil zijn. Leidt alleen maar bij hervatting van je werk alleen maar tot pesterijen. En is dat het behouden van je baan waard?
Trouwens, ik kon mij bovendien ook onvoldoende inleven met de hoofdpersoon. Er zijn duizenden mensen die als gevolg van de crises hun baan verloren hebben en hun huis daarom hebben moeten verkopen. Pijnlijk, maar That's Life. Een sterke geest weet zich daar wel doorheen te worstelen. Gelukkig drong dat de hoofdpersoon Sandra vanwege de moedige beslissing die zij ten slotte nam in ieder geval wel door.

3,0*

Ah, de sociaal-realistische, Belgische, minimalistische versie van High Noon. Het moest er eens van komen.

Net als die film bevat Deux Jours, Une Nuit een simpel plot met een ietwat extreme situatie waardoor de boel meteen op scherp staat. Vervolgens moet de hoofdpersoon een hele reeks personages bezoeken en om hulp vragen, ondanks dat hij/ zij weet dat wat hij/ zij vraagt in zekere zin onredelijk is en niemand hem/ haar graag ziet aankomen.

In dit geval kun je stellen dat de positie waarin de hoofdfiguur verkeerd wat al te extreem is. Een stemming onder het personeel waarin besloten wordt of een collega blijft werken of dat ze allemaal een salarisverhoging krijgen is niet een situatie die iemand waarschijnlijk ooit meemaakt al hebben de Dardennes het kennelijk uit het leven gegrepen. Hoe dan ook, ik nam de onwaarschijnlijkheid van dit gegeven maar even voor lief en gelukkig maar, want het bleek zeker de moeite waard te zijn.

Mede natuurlijk door de sociaal-economische situatie die hier getekend wordt en die onvermijdelijk erg actueel is. Vooral fijn genuanceerd op dit gebied. In tegenstelling tot Wibro zou ik dit nooit een film over egoïsme noemen. Het ligt dieper dan dat en de Dardennes erkennen dat en laten alle kanten van het verhaal zien. Van mensen die inderdaad egoïstisch zijn naar enorm solidaire collega's, maar vooral het enorme grijsgebied. Niet iedereen die tegen Sandra stemt is een egoïst. Integendeel, want veel mensen verdienen niet alleen geld voor zichzelf, maar ook voor hun gezin. Voor Sandra stemmen is dan net zo egoïstisch als ertegen.

De Dardennes voelen dit goed aan en het is interessant om zoiets te zien, maar als dit het was had ik Deux Jours, Une Nuit meer gezien als een film als Gentleman's Agreement: een boeiende uiteenzetting van een sociale situatie, maar niet iets dat uitstijgt boven slechts sociaal commentaar. De Dardennes geven er echter nog een extra lading aan mee, want Sandra is net over een depressie heen, maar staat nog niet sterk in haar schoenen. In veel andere handen was dit een sentimentele truc geweest, maar de Dardennes weten hoe ze dit soort psychologische spanningen geloofwaardig moeten brengen en leveren op de koop toe ook een commentaar af over de emotionele en geestelijke problemen die zo'n crisis veroorzaakt (wat zou dit een fascinerende double-bill zijn met The Wolf of Wall Street). De Dardennes kozen hier wijselijk voor een professionele actrice en Cotillard speelt de pannen van het dak. Vanaf het moment dat ze de eerste collega opbelde en tijd nodig had om haar woorden te vinden was ik verkocht.

In feite is dat voor mij op de eerste plaats de reden dat ik deze zo waardeer. Ik zag zelden zo'n goed portret van sociale angst, evenals de extreem moeilijke manier om daar toch een weg mee te vinden. Er worden geen trucjes voor gebruikt, geen groots acteerwerk, geen extremiteiten, maar gewoon subtiel, zonder iets aan heftigheid in te leveren. Vooral de manier waarop de angst door een goed gebaar slechts een beetje wegebt, maar weer compleet hersteld wordt na een nare confrontatie is een sterke observatie.

Aangrijpend materiaal dus. Dat dit voortkomt uit materiaal dat bijna automatisch pakkend is doet niets af aan de intelligentie waarmee de Dardennes dit aanpakken.
4*

Begint ijzersterk maar zakt tegen het einde wel wat in.

Het uitgangspunt moet je maar voor lief nemen en is dusdanig hard (en absurd, ik ken de Belgische wet niet maar in Nederland zou dit lijkt me niet kunnen) neergezet dat je wel een bepaalde richting wordt uitgeduwd die niet altijd even overtuigend is. Want Cotillard is al ziek, ze heeft het niet heel slecht (ze koopt steeds pizza, flesjes water, een ijsje) en haar collega's idem en dit is één verhaal van duizenden die het veel erger hebben. Interessanter zou zijn of mensen bereid zijn 10% in te leveren of de kans te hebben dat 10% van het personeel wordt ontslagen. Maar goed, dat is een heel andere film dan. Ik zie dit dan ook meer als karakterschets van iemand die erbovenop probeert te komen dan een sociaal drama. Leuk is natuurlijk dat de film vragen oproept of je zelf bereid zou zijn een bonus (een bonus ja, geen salaris) in te leveren.

Wel is film een uitstekend medium voor zulk een verhaal dat we krijgen, meer nog dan literatuur, door gewoon de camera neer te zetten op interactie. Dan werken die lange shots ook mee die de acteurs de kans geven echt zo een scène op te bouwen en hun personage te zijn in plaats van te acteren. Verder is het camerawerk wat saai, maar dat past wel in het realistische, met vooral heel veel gewone woonwijken. Niet de glamour, ook niet de achterbuurten. Nee, gewone mensen met gewone problemen.

Grootste troef blijft Cotillard die dan wel wat tics gebruikt, maar verder helemaal in haar personage glijdt en met veel nuance en kleine gebaren een knap personage neerzet - mij had ze in ieder geval volledig mee. Helpt mee dat ik haar ook bijzonder aantrekkelijk vindt, zeker in deze film met staartje dat haar een prachtige jongemeisjesuitstraling geeft. Ook Rongione als manlief had zijn inbreng zoals iedereen wel, waardoor alle losse scènes tussen Cotillard en haar collega's echt knetteren van emotie. Wel treedt enige herhaling op (al verstrekt dat de boodschap wel) en niet alle keuzes in het tweede deel vind ik even sterk, dus daarom 3,5*.

Mooie integere film over een lastig onderwerp. Fijn neutraal, maar zonder een duidelijke stelling in te nemen wordt toch een aanklacht uitgesproken. Sterk in beeld gebracht, vooral door Cotillard erg sterk gespeeld - er schiet me zo even niet een andere actrice te binnen die dit zou kunnen.

Deze film van de gebroeders Dardenne volgt het verhaal van een fabrieksmedewerker die haar collega's ervan moet zien te overtuigen een bonus op te geven, zodat ze haar baan kan behouden. Het uitgangspunt van de film dat werknemers voor deze keuze komen te staan en het onderwerp in kwestie smekend langs de deuren moet gaan is op zijn minst gezegd natuurlijk al vrij bizar. Daarbij vraag je jezelf als kijker sowieso af vanuit welke voedingsbron deze kwestie is ontstaan en wat Sandra beweegt om haar missie te volharden. Ze is namelijk nog steeds labiel en hangt van de antidepressiva aan mekaar vast. Haar baas wil haar niet meer en de collega's zijn op z'n minst gezegd blijer af met een bonus. Als ze vanuit de economische crisis bang is haar baan te verliezen zou het waarschijnlijk ook wel meevallen. Van een koopwoning naar een huurwoning en misschien wat minder bestelde pizza's en bronwater moeten nemen zou dan het gevolg kunnen zijn. En een mooie auto moeten opgeven voor misschien een fiets. Kortom haar verhaal lijkt generlei plausibel genoeg om met zo'n vraag van deur naar dit offer te bekrachtigen. De richting van deze film is vaag en slecht uitgewerkt en met een repetitieve weinig uitgewerkte ja of nee veelal saai. Het had een mooi verhaal kunnen zijn, maar het is door de ondoordachte uitwerking gewoon niet krachtig genoeg. Als klap op de vuurpijl vind ik toch wel de zelfmoordactie, waarbij Sandra gewoon dezelfde dag weer naar huis kan gaan en vrolijk doorgaat met haar missie. Hoe haal je het als regisseur in je hoofd om dit zo simpel uiteen te zetten. Enige lichtpuntje voor mij is Marion Cotillard die in opdracht van de regie haar werk voltreffelijk uitvoert.

Weer geen slechte film van de broers, wel erg safe. De depri-factor ligt niet zo hoog als ik dacht. Cotillard als Sandra schuimt de stad af om haar collega's te overtuigen om hun premie in te leveren zodat zij haar job kan behouden. Op zich is dat een interessant dilemma die iedereen zich eens zou moeten stellen : is geld belangrijker dan de mogelijke sociale miserie waarin je collega kan belanden door jou beslissing? De vraag geeft aanleiding tot uiteenlopende reacties die variëren van totaal egoïsme tot werkelijk bewonderenswaardig (Alphonse). De depressieve gemoedstoestand van Cotillard kwam overtuigend over : de xanax pillen, haar lusteloze buien... en dan plots enkele lichtpuntjes aan de horizon...

Toch mist Deux jours, Une Nuit iets om het echt af te maken waardoor mijn waardering naar 3* zakt. Zo weten we niet hoe de sfeer op het werk is en hoe iedereen aankijkt naar Sandra. Is ze gewaardeerd? Of heeft ze conflicten? Hoe goed kent iedereen haar? Uit de veel te veilige en herhalende één-op-één dialogen maak ik toch iets van afstand op tussen Sandra en haar collega's. Daarna wordt er blijkbaar wat rondgebeld tussen haar collega's om de boel te bespreken. Bah, vind ik echt geen uitdagende manier van vertellen en blijft daardoor ook erg droogjes. Dat geeft ook het gevoel dat er iets schort.

Een erg goede film van de gebroeders Dardenne, die maar weer eens film maken over mensen uit de lagere klasse van de maatschappij, maar dat kunnen ze wel erg goed.

Het thema is door de economische crisis van de laatste jaren natuurlijk erg actueel. Een vrouw lijkt ontslagen te gaan worden, tenzij ze binnen twee dagen de meerderheid van haar zestien collega’s kan overtuigen om af te zien van hun bonus van 1000 Euro. Dan mag ze blijven. Zoiets vereist een sterke hoofdrolspeelster, want die kan het verschil maken. Die doet het hier geweldig, want Marion Cotillard wist mij al heel snel van haar problemen te overtuigen en is ten allen tijde geloofwaardig.

Ze is sociaal wat angstig en dat beeld ze echt geweldig uit. Is zat mij telkens af te vragen wat ik zou doen, als ik een collega van haar was. Ook was ik iedere keer weer benieuwd hoe de volgende collega van haar zou reageren. Daardoor komt er zowaar ook spanning bij kijken en dat maakt het allemaal nog wat intenser.

Het wordt afgemaakt door de prima cinematografie en de rustige, maar toepasselijke soundtrack. Het is een erg knappe film geworden en de Dardenne’s hebben mij tot nu toe nog nooit teleurgesteld.

4,0*

Goede film die misschien veel meer vertelt dat wat je ziet. In de film zien we een situatie waarin collega's voor de keuze staan of een bonus opgeven of iemand ontslagen laten worden. Ik lees hier en daar dat het wat onrealistisch is, daar ben ik het niet geheel mee eens.

Ten eerste is het aan de orde van de dag, alleen niet op dit niveau. Aan de top worden altijd dit soort beslissingen genomen: duizenden werknemers ontslaan levert een kostenbesparing op, zo'n kostenbesparing is goed voor het bedrijf en voor de aandeelhouder, dus de verantwoordelijken kunnen rekenen op een dikke bonus (geen duizend euro, maar honderdduizenden euro's). De film brengt zo'n situatie helemaal terug tot aan de onderste regionen van een bedrijf, waar een groep werknemers die het niet al te breed hebben moeten kiezen tussen andermans ontslag of een eigen bonus. Ook komt het op een andere manier vaak voor: bedrijven geven géén bonus en als smoes wordt verteld dat anders mensen ontslagen zouden worden. Of je bonus, of je baan.

De manier waarop ze reageert vind ik ook niet uit de lucht gegrepen. Zij heeft waarschijnlijk gezien hoe haar dromen uitkwamen (mooi huis, mooie auto (op afbetaling?), kinderen, etc.), heeft daar hard voor gewerkt, heeft toekomstplannen gemaakt, en uit het niets wordt alles weggevaagd. Volgens mij hoef je niet eens depressief te zijn geweest om te ervaren dat dan je leven en je dromen, en dus je wereld zo'n beetje instort. En natuurlijk kan ze daar weer uit komen, maar dat is vast niet de eerste gedachte die binnen twee dagen en een nacht bij haar opkomt. Misschien was het handiger geweest in de film om ook het moment te laten zien waarop ze haar baan verliest en hoe dat haar raakt, waardoor haar wanhoopsreactie wellicht beter begrepen kan worden.

De keuze waar de werknemers voor staan vind ik zelf niet zo moeilijk. Duizend euro die ik niet heb opgeven, of iemands dromen en leven naar de knoppen helpen? Enig minpunt vind ik dan ook dat in de film iedereen als zeer behoevend wordt getoond, terwijl in werkelijkheid in dit soort situaties de beslissingen vooral door zeer welvarende mensen onder het mom van "zo hoort het nu eenmaal" worden genomen over de minder welvarende groep.

Interessant om te weten dat de inspiratie voor deze film zoals Sol1 aangeeft bij Peugeot gehaald is (zie ook Cineuropa, waar ze aan de gebroerders Dardenne vragen waar ze het idee vandaan hebben gehaald). Enkele jaren geleden vonden nogal wat zelfmoorden plaats onder werknemers van Peugeot, nu begin ik het te begrijpen.

De Dardennes leveren weer een op alle fronten prima film af, zoals dat eigenlijk ook van ze verwacht wordt. Ruim 3,5*

Met uitzondering van de eerste twee heb ik inmiddels alle films van de gebroeders Dardenne gezien. Allemaal stuk voor stuk meer dan de moeite waard en dit is wat mij betreft met voorsprong de beste. Dat is naast het verhaal vooral te danken aan de indrukwekkende tour-de-force van Marion Cotillard, zonder meer een actrice van de buitencategorie.

De hoofdlijn van het verhaal, geïnspireerd door een voorval bij Peugeot Sochaux (Frankrijk) jaren geleden, gaat over het dilemma waarmee de collega’s van Sandra geconfronteerd worden. Een favoriet thema van de Dardenne’s, die zelf niet (ver)oordelen, omdat het antwoord op zulke vragen nu eenmaal niet zwart/wit ligt. Dat maakt de trektocht van Sandra van deur tot deur zo boeiend.
Maar… zeker zo belangrijk is de rode draad van het verhaal, t.w. de zoektocht naar zelfvertrouwen en zelfrespect van een wankele vrouw, die net wel of misschien toch ook niet hersteld is van een depressie, uiteindelijk bekroond in haar laatste opmerking aan de telefoon tegen haar man: “Je suis heureuse.”

De veelzijdige Cotillard is de ideale actrice om met haar mimiek en lichaamstaal het hele scala aan emoties, die bij deze moeilijke rol horen, over het voetlicht te brengen: van oprechte blijdschap tot opkomende inzinkingen, van vertwijfeling en apathie, van hoop en verslagenheid. Dat maakt dat deze film voor mij een van de beste is, die ik dit kalenderjaar totnogtoe gezien heb. Volgens mij een film om in de gaten te houden bij de Oscars komend voorjaar.

Prachtige film waarin een vrouw een weekend de tijd heeft om haar collega's te overtuigen om haar baan te behouden. Een sociaal drama met een persoonlijke inslag zoals we dat gewend zijn van de gebroeders Dardenne. Een indringend portret over een uit een depressie herstellende vrouw die al haar moed bij elkaar moet rapen. Een uitmuntende rol van Marion Cotillard die het hoofdpersonage invoelbaar neerzet en waarbij de camera haar nagenoeg niet uit het oog verliest.

Mijn eerste Dardenne.

Helaas niet wat ik ervan verwacht had.

Op zich wordt er een interessant sociaaleconomisch probleem aangekaart, wat heden ten daags zeer actueel is. Hoewel het in dit geval enigszins meevalt, desondanks kan ik me wel inleven in de protagoniste en haar moedeloosheid in de zoektocht om haar baan te behouden.

De ontmoetingen tussen Sandra en haar collega's kunnen repetitief aanvoelen, maar weten op een bepaalde manier de aandacht vast te houden doordat elke collega weer een andere motivatie heeft. Bovendien krijg je als kijker te maken met de verschillende lagen van de maatschappij; waar de ene collega nauwelijks kan rondkomen, is de ander zijn huis aan het verbouwen.

Jammer genoeg miste ik een zekere overtuiging in de film. Daarvoor verlopen sommige dingen net te makkelijk of wordt er vanuit het niets een onnodige kunstgreep uitgehaald. Het is dat Marion Cotillard zo een fenomenale rol speelt waarin duidelijk naar voren komt dat haar personage continu een - innerlijke - strijd aan het voeren is. Hierbij helpen een aantal tracking shots om het geheel iets realistisch mee te geven.

Al met al redelijk indringend, maar wat mij betreft had het dramatischer gemogen.

3,0 Sterren.

Zal mij zeker ook lang bijblijven.

Hoog boven mijn toch al hoge verwachtingen. De Dardennes hebben iets magisch over zich heen. Zou hun stijl bijna magisch-realisme willen noemen. Hun verhalen zijn nooit spectaculair en hun uitwerking uiterst simpel, maar toch blijf je van begin tot eind geboeid. Ik hoop zo dat ze nog heel lang zullen doorgaan met films maken, hoe meer hoe beter.

En Cotillard..wat valt er nog over te zeggen. Ze heeft alles wat iemand tot een zeer waardig actice maakt.

Deze eindelijk ook eens gezien. 'k keek hier al een tijdje naar uit en 'k vond het ene prima film. 'k was erg geboeid door het verhaal en was wel nieuwsgierig hoe het verhaal ging eindigen. 'k was zeker niet teleurgesteld over het einde.

De cast kwam erg realistisch over, net als de film trouwens.

'k heb het me zeker niet beklaagd en ben blij dat 'k deze eindelijk eens heb gezien.

De Dardennes druipen van ervaring en klasse en bewijzen dit volop met deze film.

Een sociaal drama dat geen behoefte heeft aan muziek om de actie te ondersteunen, maar precies daardoor het cameramerk zo belangrijk maakt en zekerlijk het spel van de acteurs. Eenvoudig, zonder franje, maar vooral natuurlijk en echt, zoals het is, vaak aangrijpend en zelfs ontroerend met enkele markante scenes.

Schitterend acteerwerk van een grandioze Marion Cotillard die de schommelende gevoelens, haar moed vatten, haar moed verliezen, treffend weergeeft.

Toch wel merkwaardig - en zeker de verdienste van de Dardennes - dat een film met eigenlijk een zich telkens herhalende gelijkaardige actie, je anderhalf uur supergeboeid aan je stoel vastpint.

Dialoogwerk is als de rest, zeer eenvoudig en "naturel".

Meer van dit.

Een goed drama film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Goed achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Sociaal realisme.

Het realisme zit hem onder andere in het ontbreken van achtergrondmuziek. In het echte leven klinken er tenslotte ook geen violen op de achtergrond bij een romantisch moment.

Het zit ook in het gebruik van long takes, hele scènes die bestaan uit één lang camerashot. Daardoor krijg je als kijker het gevoel dat je erbij bent.

Het sociale zit in het dilemma waarvoor Sandra's collega's geplaatst worden. Hun hart zegt wellicht om voor Sandra te kiezen, hun verstand voor de premie. Ik verwachtte dat negen mensen zouden beloven om voor haar te stemmen, maar dat ze hun woord niet zouden houden. Het viel me op dat ze beleefd tegen elkaar bleven, ook als het antwoord negatief was. De smeerlappen zijn de bazen die hun werknemers voor zo'n dilemma plaatsen.

Voor Sandra is de dreiging reëel. Met haar man en haar twee kinderen wil ze niet verhuizen van dat mooie huis naar een kleine sociale huurwoning. Je zou voor minder aan de antidepressiva raken.

Het einde heeft een boeddhistisch trekje. Geluk zit in het loslaten van je aardse verlangens. Ze wil de job van haar zwarte collega niet inpikken. Ze gelooft dat ze er wel uit zal komen, bijvoorbeeld door elders te solliciteren.

De titel houdt steek. Op zaterdag, zondag en de nacht van zondag op maandag gaat ze steun zoeken bij haar collega's.

De Dardenne broers flikken het weer

Het was ergens in april 2012 dat ik voor het eerst een film zag van de gebroeders Dardenne. Het was hun toen nieuwste film, Le Gamin au Vélo, die ik uiteindelijk toch nog kon meepikken op het grote scherm via een release in het plaatselijke cultuurcentrum. Ik nam me toen voor om wat meer van hen te gaan zien, maar het heeft geduurd totdat datzelfde cultuurcentrum de nieuwste telg van het Belgisch regisseursduo programmeerde. Natuurlijk ook hier tickets voor gekocht en gisteren gaan kijken.

En wederom niet teleurgesteld, maar dat zal al wel duidelijk zijn geweest. Deux Jours, Une Nuit is een film met een simpel gegeven. Sandra staat op het punt ontslagen te worden, maar kan nog 'gered' worden indien ze er in slaagt om in deux jours et une nuit de helft van haar collega's te overtuigen om niet voor de bonus te kiezen. Hoewel dat best wel eens een repetitieve film zou kunnen leveren, blijkt dat niet het geval te zijn. Natuurlijk is het verhaaltechnisch mooi als je tot op het einde niet zeker kunt zeggen hoeveel stemmen Sandra nu eigenlijk zal krijgen (er zijn mensen die resoluut ja zeggen en er zijn er mensen die resoluut nee zeggen) en toch slaagt het regisseursduo erin om het einde niet te klef te maken. Meer zelfs, het is simpelweg een mooi einde. Geen heroïsch slot waar ze iedereen weet te overtuigen en ook geen neerwaartse spiraal die haar helemaal de dieperik intrekt. Neen, in de plaats krijgen we een vrouw te zien die terug zin heeft in het leven en op een moment in haar leven is aangekomen waar ze perfect weet wat ze van het leven kan verwachten en wat ze er zelf voor wilt overhebben.

Die vrouw is natuurlijk Marion Cotillard. De eerste keer dat ze met de Dardenne boers samenwerkte en meteen ook de eerste keer dat het regisseursduo een (niet Belgische) bekende kop castte voor één van hun films. Het is een goede zet en vooral ook omdat Cotillard de rol perfect naar zich toe weet te trekken. In een periode waarin ze de televisie en cinema sierde met reclame voor Dior weet ze hier een gewone, normale vrouw neer te zetten met haar gebreken en toch ook met haar goede punten. Nergens karikaturaal en over de gehele lijn realistisch. Het zou echter verkeerd zijn om alle lof aan Cotillard toe te kennen. Zonder haar prestatie te willen ondermijnen mag er toch ook wel een pluim worden gegeven aan Fabrizio Rongione die als Manu, de man van Sandra, haar toch naar een hoger niveau tilt.

Een dilemma dat je op zich tijdens de film ook wel aan het nadenken zet. Het wordt misschien soms net ietsje te hard benadrukt ('beeld je eens mijn situatie in - ja, maar ik heb hier ook niet voor gekozen' * 10) maar kom, het is maar een kleine smet op een voor de rest puike film. Over 2 jaar weer de volgende Dardenne film zeker? Hopelijk heb ik tegen dan eens wat meer van hen gezien.

4*

Ik was vroeger geen echte fan van de broers Dardenne. Maar met Le Gamin au Vélo kregen ze mijn waardering dan toch. En dat hebben ze met Deux jours, une nuit nog kunnen vasthouden. De film lijkt in het begin een spannende strijd rond een vrouw die haar job terug wil en een weekend tijd heeft om stemmen te ronselen. Spanning is er dan wel, want je bent als kijker toch benieuwd of het haar zal lukken. Dan komen er stilaan puzzelstukjes boven. Ze blijkt ziek te zijn geweest. En nog meer: een depressie. Het laatste wat iemand die depressief nodig heeft, is een heel weekend de strijd aangaan met tegenslagen. Niet evident, want elke tegenkanting heeft haar gevolgen.

Nog voor ik over het einde begin toch even dit zeggen. Los van de strijd om stemmen en het eindresultaat, is de discussie op zich ook wel boeiend. Hoe iedereen toch wat anders reageert op de discussie of je kiest voor geld. Niet uw wedde, maar een extra bonus die je zou krijgen. Of anderzijds de mogelijkheid om er voor te zorgen dat uw collega werkt heeft. Geen leven of dood, maar een zeer realistisch vraagstuk. Gaandeweg blijkt ook dat het antwoord niet enkel van personen afhangt, maar ook van hun achtergrond, hun thuissituatie, hun mening over het vraagstuk dat soms gekleurd is en de directe confrontatie uiteraard.

Het einde is geniaal. Eindelijk komt er een oplossing uit de bus. Waar je als kijker ook spannend op hebt zitten wachten. Maar dat resultaat doet er niet toe. Het weekend stemmen ronselen heeft Sandra door haar depressie getrokken. Want op zich is het altijd wel de moeite om te vechten voor je job, maar het is niet dat ze ineens op straat zou staan. En op haar leeftijd zal ze hopelijk een andere job krijgen. Maar de tegenslagen die ze heeft gehad (slechts 3 mensen kiezen haar boven geld, de voorman maakt haar zwart, haar baas wil haar niet meer terug, ze zou het werk niet meer aan kunnen, ...) heeft ze kunnen omdraaien. De helft wil haar nu terug en van de andere helft weet ze ook waarom die voor het geld kiezen. Die zal ze toch nooit kunnen overtuigen. En haar baas doet zelfs moeite om haar terug aan te nemen.

Ze neemt de job niet aan, omdat ze haar collega niet op straat wil zetten, maar ook om het hoofdstuk te kunnen afsluiten. Het is haar gelukt, haar doel is bereikt. Terug samen werken met die 8 collega's die voor het geld gingen en de voorman die haar zwart maakte, zouden haar terug depressief maken.

De Dardennes staan bekend om hun uiterst realistische stijl waarbij het vooral observeren zonder poespas is. Ook in Deux jours, une nuit wordt dit wederom toegepast en kun je zien dat Marion Cotillard dit soort films ook prima aan kan. Mooi hoor, alles wordt levensecht met geloofwaardig acteerwerk neergezet en zoiets is voor de verandering ook wel eens prettig om te zien.

Wat me wel stoorde was dat de premisse me niet heel realistisch leek. Een aantal medewerkers mag kiezen: of een bonus van 1000 euro of een medewerkster (die terugkomt van depressiviteit) mag haar job behouden. Bestaan dit soort praktijken echt in België? Anyway, Cottilard gaat bij collega's ronselen, want er komt een nieuwe stemming met diezelfde vraag en misschien mag ze toch blijven. Vond het toch niet zo aangrijpend als bijvoorbeeld Le gamin au vélo, maar het mooi gevonden einde zorgde toch wel voor wat pluspunten.

Twee jaar is toch niet zó lang. Hoe dan ook, voor degenen die dit topic nog eens doorlezen kon ik deze flagrante misinterpretatie niet zonder weerwoord laten. Ik zou zelf zeggen dat Deux jours, une nuit gaat over het behouden van individuele waardigheid tijdens economische malaise. Het vrij kale concept waarin hetzelfde principe telkens terugkeert (het aanbellen, het eerste contact, de keuze) werkt wat mij betreft wonderwel. Dit kan ook grotendeels op het conto worden geschreven van de fenomenale Cotillard. Het script schiet juist dan een beetje uit de bocht als dit stramien wordt verlaten: de inname van een grote hoeveelheid pillen vond ik als dramatisch element onnodig. Een scène met de kinderen was misschien beter geweest, hoewel de film ook effectief laat zien wat een invloed iets dergelijks heeft op het functioneren binnen het gezin, als partner en moeder. Waardigheid proberen te behouden door je te verzetten tegen de bescherming van je man en je terug te trekken van je kinderen zodat ze je niet steeds zien huilen. Een belangrijke film. De beste die ik ken van de Dardennes.

Deux jours, une nuit

Indrukwekkende film. Het mooie aan Deux jours, une nuit is dat de gebroeders Dardenne gekozen hebben voor een verhaal zonder opsmuk en gespeend van vals sentiment. Cotillard ziet er ook echt moe en depressief uit. Maar toch zie je ook een glimp van vastberadenheid, die gaandeweg de film steeds groter wordt.

Het is ook interessant dat het geen simpel zwart-wit verhaal is. Zeker, de werkgever forceert de werknemers om een keuze te maken tussen het ontslag van Sandra en een bonus (of het bedrijf in zwaar weer verkeerd wordt niet duidelijk), maar je komt genoeg te weten over Sandra en haar (werk)verleden dat je ook over haar begint te twijfelen. En je hebt ook begrip voor sommige werknemers die toch voor de bonus kiezen. Het einde is fantastisch en die blik van Cotillard is goud waard. Een mooie film over eigenwaarde en voor jezelf opkomen.

Ik stond ook wat te kijken van het gegeven dat werknemers de keus hebben tussen een bonus en het aanblijven van een collega. Maar dat schijnt dus voor te komen. Het is zowel een uitwas van het kapitalisme als van het socialisme: iemand wordt er uit gewerkt maar iedereen beslist mee! Leuk om daarna weer naar het werk te gaan, had ze met één stem verschil gewonnen. Lijkt me vanuit het oogpunt van de werkgever dan ook een contraproductieve methode om te bezuinigen, zo'n giftig sfeertje los je niet meer op met een dagje steengrillen en discobowlen.

Maar goed, het levert wel een mooie film op, waarin Cotillard al haar trots opzij moet zetten om haar collega's te smeken van hun bonus af te zien. Het is verder typisch Dardenne (hoewel, iets minder een low-budget look en natuurlijk een grote naam in de hoofdrol): een sociaal drama waarin het machteloze individu het moet opnemen tegen de kille marktwerking. Passend einde ook met de doorzichtige poging van de wel wat stereotype kapitalist alsnog als morele winnaar uit de bus te komen.

Tja, zeker niet slecht...maar gezien het hoge gemiddelde en de vele lovende recensies heeft me deze film niet zo kunnen beklijven. Vond het allemaal redelijk voorspelbaar en hoe je ook het draait of keert....egoïsme zal er altijd zijn, maar sommigen kunnen ook niet anders. Gelukkig zijn er ook sociale mensen, maar tegen het kapitalisme is niemand op gewassen. Wat de uitkomst was, zou altijd negatief uit draaien. Het grote pluspunt van de film is Marion Cotillard die met haar overtuigende rol de film de nodige inpak geeft. 6/10

Als Belg is het een schande maar dit was mijn eerste kennismaking met films van de broers Dardenne (denk ik). En de kennismaking was aangenaam, duidelijk vakmanschap gecombineerd met een bijzonder goede Cotillard (wat een actrice eigenlijk).

Het moet intussen mijn vijfde Dardenne zijn ofzo en al zijn films zijn doordrongen van die grauwe, desolate haast depressieve decors. Ook nu weer bevindt het decor zich in een lager deel van de maatschappij. Weliswaar werkenden deze keer, maar eveneens vrij uitzichtsloos met mensen die moeite hebben om de eindjes aan elkaar te knopen. Het levert wederom een sterke film op van de gebroeders Dardenne. Géén juweeltje(s), maar gewoon erg degelijk.

Het verhaal is eenvoudig en vertrekt vanuit het concept wat voor jou als werknemer het belangrijkst is: eigen geldgewin (waarop je recht hebt wegens je prestaties) of altruïsme om een collega’s te behouden. Het viel erg sterk op dat deze keuze niet individueel of in volle vrijheid kán genomen worden zonder de steeds overheersende groepsdruk om angst om zelf het slachtoffer te worden. De mens zit zo in elkaar dat hij vaak de weg van het eigenbelang of de weg met het minste weerstand (risico) verkiest. En het is inderdaad nog maar de vraag of je deze mensen kan veroordelen voor hun keuze. Eigenbelang? Mja, je moet ook je rekening betaald krijgen natuurlijk. De Dardennes creëren hier een mooi spanningsveld waarbij het alles behalve zwart-wit is.

Hoewel het uitgangspunt een interessant gegeven is, kan ik me toch niet geheel voorstellen dat het in België voorkomt dat déze macht personeelsleden worden toebedeeld. Absurde situatie die bovendien tussen de soep en de patatten via een “geheime” informele stemming verloopt. Ik persoonlijk zou überhaupt zelfs niet meer willen werken voor zo’n bedrijf (ongeacht het resultaat). Per slot van rekening bevind je je steeds in een afhankelijkheidsvacuüm waarvan misbruikt gemaakt zal worden. Tegenover je collega’s zal je steeds het gevoel krijgen van “in het krijt te staan”. Ongezonde situatie lijkt me zeker omdat je op hetzelfde niveau zit. Daarvoor hoef je nu toch echt geen psychologie voor gestudeerd te hebben … Bazen doen dit inderdaad all the time, maar daar zit je met een vertikale hiërarchiestructuur, geen horizontale.

Mede door de depressie van Sandra en de steun van haar vriend contacteert ze al haar collega’s om ervoor te ijveren dat ze haar job wil behouden. Ook hier zit je met een contradictio in terminis: Net door haar moeilijke periode wil ze vastklampen aan één van de weinige dingen die haar nog resten, met name haar werk. Maar op het moment waarop ze echt beseft in welke positie ze zich bevindt en welke macht ze uiteindelijk zélf krijgt, worden haar ogen geopend. Of haar besluit tot stand is gekomen door altruïsme (de zwarte collega die niet ontslagen wordt ten koste van haar) of door de perversiteit van het aanbod laat ik in het midden. Maar deze beslissing was verrijkender dan ooit, vooral op mentaal/psychisch vlak.

Mindere punten vond ik het repetitieve karakter van de film waardoor het soms wat eentonig overkwam. Het plot en uitwerking was maar zus en zo, het idee en boodschap daarentegen top. Vandaar toch een dikke 3,5*

Opnieuw een intelligente, aangrijpende en sociale Drama Film van de Waalse broers Jean-Pierre en Luc Dardenne, die een film wilden maken over "De strijd tegen het individualisme en tegen het cynisme om ons heen".

In dit verhaal wordt Sandra (Marion Cotillard) ontslagen, omdat haar collega's liever een bonus krijgen. Samen met haar man Manu (Fabrizio Rongione) gaat ze iedereen langs om een meerderheid te overtuigen de bonus op te offeren, zodat zij haar baan kan houden.

De broers Dardenne (die het verhaal weer vakkundig in beeld weten te brengen) werken meestal met niet-professionele acteurs en actrices, maar voor de moeilijke en complexe rol van Sandra klopten ze aan bij de mooie Franse filmster Marion Cotillard. Die gelukkig ook "ja" zei en die ook haar tweede "Oscar" nominatie scoorde voor deze sterke rol. Maar ik kreeg wel nooit echt sympathie voor haar en het is vooral aan haar man te danken dat ze doorzet.

Verder is het wel aardig om te zien als Sandra met haar man Manu langs haar collega's gaat, waarbij dan de ene collega direct begrip toont, de ander kwaad wordt en weer een ander het extra geld veel te hard nodig heeft. En daarbij zijn al die mensen te begrijpen en je kunt eigenlijk ook niemand iets kwalijk nemen.

Al met al is "Deux Jours, Une Nuit" naast een pakkende maatschappijvisie, vooral een krachtige emotionele achtbaan.

Cotillard zet een erg overtuigend depressief persoon neer in deze film. Boeiend om haar buien te zien, angst, besluiteloosheid, vechtlust. En dan als laatst de bevrijdende glimlach als ze weloverwogen het besluit neemt het aanbod van haar leidinggevende niet te accepteren. Erg herkenbaar allemaal! 4☆

Zoals 'I, Daniel Blake' (2016) een sociaalrealistisch huzarenstuk is in het oeuvre van Ken Loach, zo is 'Deux Jours, Une Nuit' (2014) dat ook voor het werk van de gebroeders Dardenne. Zo'n sleutelfilm waar decennialang opgebouwde maatschappelijke thema's vlijmscherp inhaken op de actualiteit. Wat dat aangaat vind ik deze prent van de Dardennes een tandje sterker door de manier waarop systeemkritiek wordt verpakt in een scherp moreel dilemma. Zou jij bereid zijn om je vakantiegeld op te offeren zodat een collega met psychiatrische problematiek haar baan kan behouden? Simpel maar doeltreffend, als een thrillerachtige snelkookpan waarin Sandra Bya (Marion Cotillard) in een korte tijdsspanne haar collega's ervan moet overtuigen om haar niet weg te stemmen. Het arbeidsconflict geeft extra spanning omdat Cotillard's personage zichtbaar gebroken is door een burn-out en deze vernederende queeste eigenlijk niet aankan. Meer nog dan door de maatschappijkritiek zelf komt 'Deux Jours, Une Nuit' (2014) als een mokerslag binnen door die doorleefde, gelaagde vrouwenrol.

Onderhoudend.

Simpel sociaal drama dat een beetje neigt naar een onemanshow van Marion Cotillard. Niet dat de andere acteurs veel slechter staan te acteren, maar Cotillard krijgt toch echt alle kansen om te tonen wat ze kan. Met succes, overigens.

Verder is dit gewoon secuur. Zeer degelijk allemaal, zonder dat ik er echt kapot van ben. De confrontaties zijn, uiteraard, een wisselend succes. Er wordt m.i. ook niet erg hard nagedacht over een oplossing als de gulden middenweg. Dat zou het drama wellicht niet ten goede gekomen zijn. De Xanax-scène is een vreemde eend in de bijt, want dat is een extra scheut drama dat tussen de soep en de patatten geserveerd wordt. Zonder gevolg. Raar.

3

Na een langdurige periode van ziekteverzuim is Sandra [Marion Cotillard] door haar collega’s bij een zonnepanelenbedrijf letterlijk weggestemd. Gesteund door haar echtgenoot [Fabrizio Rongione] weet Sandra haar baas Dumont [Baptiste Sornin] over te halen om de stemming (deze keer anoniem) opnieuw te laten doen. Ze gebruikt de twee dagen die ze heeft om zoveel mogelijk van haar 16 collega’s op te zoeken en ze over te halen om haar te steunen, ook al moeten ze daarvoor afzien van een bonus van duizend euro. Uitstekend sociaal drama toont op welke manier collega’s tegen elkaar kunnen worden opgezet in een vernuftig staaltje verdeel-en-heers en de gevolgen die dat heeft voor de persoon die het betreft en de solidariteit tussen de collega’s. Uitstekend geacteerd en boeiend van begin tot eind.

Al snel nadat de film begonnen was wist ik dat ik hem al eens gezien had. Niet omdat het een goede film was. Hij is heel langdradig en saai, met een veel te minimaal gegeven als verhaallijn voor een speelfilm. Maar ik herinnerde me vooral nog waar de film over ging. Werknemers uit een team moesten van hun werkgever kiezen voor een bonus van 1000 euro of het ontslag van één van hun collega's. Dat vind ik nog steeds zo'n onwaarschijnlijk gegeven. Ik kan het me niet voorstellen dat een werkgever zo harteloos kan zijn en dit van zijn werknemers vraagt. Daarom is de film me dus bijgebleven en niet om de film zelf. Daar herinnerde ik me dus ook nauwelijks iets van qua beelden. Ik wist ook niet meer dat hij van de broers Dardenne was. Die maken normaal gesproken goede films. Maar deze film is hun onwaardig.