Deux Jours, Une Nuit (2014)

Opnieuw een intelligente, aangrijpende en sociale Drama Film van de Waalse broers Jean-Pierre en Luc Dardenne, die een film wilden maken over "De strijd tegen het individualisme en tegen het cynisme om ons heen".

In dit verhaal wordt Sandra (Marion Cotillard) ontslagen, omdat haar collega's liever een bonus krijgen. Samen met haar man Manu (Fabrizio Rongione) gaat ze iedereen langs om een meerderheid te overtuigen de bonus op te offeren, zodat zij haar baan kan houden.

De broers Dardenne (die het verhaal weer vakkundig in beeld weten te brengen) werken meestal met niet-professionele acteurs en actrices, maar voor de moeilijke en complexe rol van Sandra klopten ze aan bij de mooie Franse filmster Marion Cotillard. Die gelukkig ook "ja" zei en die ook haar tweede "Oscar" nominatie scoorde voor deze sterke rol. Maar ik kreeg wel nooit echt sympathie voor haar en het is vooral aan haar man te danken dat ze doorzet.

Verder is het wel aardig om te zien als Sandra met haar man Manu langs haar collega's gaat, waarbij dan de ene collega direct begrip toont, de ander kwaad wordt en weer een ander het extra geld veel te hard nodig heeft. En daarbij zijn al die mensen te begrijpen en je kunt eigenlijk ook niemand iets kwalijk nemen.

Al met al is "Deux Jours, Une Nuit" naast een pakkende maatschappijvisie, vooral een krachtige emotionele achtbaan.

Realistisch gegeven. Mooi uitgewerkt en niet afgehaspeld Maar ruim voldoende tijd genomen om de kruistocht van het ronselen te volgen. Maar net daardoor begon ik me te ergeren aan de hoofdrolspeelster. Als dit de bedoeling van het verhaal was dan is het geslaagd. Ik zou op maandag wel tegen haar gestemd hebben

Cotillard zet een erg overtuigend depressief persoon neer in deze film. Boeiend om haar buien te zien, angst, besluiteloosheid, vechtlust. En dan als laatst de bevrijdende glimlach als ze weloverwogen het besluit neemt het aanbod van haar leidinggevende niet te accepteren. Erg herkenbaar allemaal! 4☆

Het is maar goed dat ik niet van te voren wist dat ik naar een film van de broers Dardenne zat te kijken. Die films kan ik namelijk over het algemeen erg goed waarderen en ik zou dan vast positief bevooroordeeld zijn nog voor ik hem afgekeken had. Een werkgever sluit een deal met z'n werknemers. Ze mogen stemmen of vóór een bonus van 1000 euro of tegen het ontslag van een collega die net langdurig ziek geweest is. Dat is eigenlijk al nauwelijks voor te stellen dat zo'n gegeven echt zou kunnen bestaan. Maar het is ook nauwelijks voor te stellen dat je daar een hele film mee kunt vullen. De vrouw in kwestie krijgt dus twee dagen en één nacht om haar collega's te overtuigen dat ze toch maar voor haar moeten stemmen in plaats van de bonus. En zo gaat de vrouw dus op bezoek bij al haar collega's. En dat is dan de film. Hoe simpel kan het zijn. Maar overtuigend komt het op mij allemaal ook niet echt over. Is dit de manier hoe je dit probleem aanpakt? Kan je dan werkelijk niet wat creatiever zijn en meer op de menselijke kant van je collega's inspelen? En tegen de werkgever. En waarom spant ze geen rechtszaak aan? Ik kan me niet voorstellen dat er zelfs maar één rechter zou zijn die in dit geval de kant van de werkgever zou kiezen. Maar nee, het wordt een simpele bedelfilm. Dat is voor mij toch echt te mager hoor. Dardenne onwaardig.

En dan lees ik verder wat anderen geschreven hebben. En bij de eerste twee volgende lees ik al : "erg herkenbaar" en "realistisch gegeven". Wat voor werkgever en collega's hebben jullie? Ik ben blij dat het voor mij gelukkig helemaal niet herkenbaar is en erg onrealistisch overkomt.

Dit is niet hetzelfde gegeven als in deze film. Er is een wezenlijk verschil. In bovengenoemd geval kies je voor je eigen hachje. Of minder loon of mogelijk ontslag. Ook een hele foute situatie overigens om te moeten beslissen, maar nog niet zo erg als het gegeven van deze film waar je een beloning krijgt als je er voor kiest om een collega te laten ontslaan.

Niet de beste Dardenne die ik al gezien heb, wel een vrij typerende. Het vrij korte, lineaire verhaal gaf de film weinig body, en het hoofdpersonage was los van het acteren, weinig overtuigend, sympathiek of echt geloofwaardig in mijn ogen. Geen slechte, zaten een paar sterke scènes in, maar ik had meer van de film verwacht. Dat mossel-noch-vis-einde, alhoewel, verbaasde me niet.

Jammer dat iemand hieronder de afloop al verklapt. Mooie film, niet herkenbaar (gelukkig), wel invoelbaar.

Vandaag op TV te zien > ARTE > 22:10 uur

Wat een hoop ellende weer.

De Dardennes vertellen opnieuw een hartverscheurend verhaal, alleen willen ze ditmaal net iets te makkelijk scoren. Ik weet niet of het concept gebaseerd is op waargebeurde feiten, maar ik kan me echt moeilijk voorstellen dat een CEO met een beetje gezond verstand dergelijke beslissingen aan het personeel overlaat, alsof het de eilandraad van Expeditie Robinson betreft.

Op audiovisueel vlak kiezen de broertjes voor een louter functionele aanpak. Zoals gebruikelijk is er geen soundtrack en ook de cameravoering is helemaal ontdaan van franjes. De film leunt m.a.w. volledig op de acteurs en die doen het uitstekend. Marion Cotillard zet een bijzonder geloofwaardige vertolking neer. Helaas kan ze ook geen wonderen verrichten.

2*

Ligt er aan wat je bedoelt met 'vandaag'. Toen deze film gemaakt werd, in de nasleep van de financiele crisis, gebeurde dit wel.

Klopt het dat Cotillard hier met een Waals accent spreekt ? Ik meende althans zoiets te horen.

Zij is overigens geknipt voor een rol als deze.

De film deed mij behoorlijk aan Ken Loach denken, met zijn goede en minder goede kanten. Ik heb verder alleen Le Fils gezien van de Dardennes, die vond ik iets origineler.

Zoals 'I, Daniel Blake' (2016) een sociaalrealistisch huzarenstuk is in het oeuvre van Ken Loach, zo is 'Deux Jours, Une Nuit' (2014) dat ook voor het werk van de gebroeders Dardenne. Zo'n sleutelfilm waar decennialang opgebouwde maatschappelijke thema's vlijmscherp inhaken op de actualiteit. Wat dat aangaat vind ik deze prent van de Dardennes een tandje sterker door de manier waarop systeemkritiek wordt verpakt in een scherp moreel dilemma. Zou jij bereid zijn om je vakantiegeld op te offeren zodat een collega met psychiatrische problematiek haar baan kan behouden? Simpel maar doeltreffend, als een thrillerachtige snelkookpan waarin Sandra Bya (Marion Cotillard) in een korte tijdsspanne haar collega's ervan moet overtuigen om haar niet weg te stemmen. Het arbeidsconflict geeft extra spanning omdat Cotillard's personage zichtbaar gebroken is door een burn-out en deze vernederende queeste eigenlijk niet aankan. Meer nog dan door de maatschappijkritiek zelf komt 'Deux Jours, Une Nuit' (2014) als een mokerslag binnen door die doorleefde, gelaagde vrouwenrol.

Een depressieve vrouw loopt over straat omdat ze haar baan wil houden. Overal hoor je hetzelfde verhaaltje en verder vind ik er niet veel aan. Niet bijzonder gespeeld door de acteur, geen bijzonder verhaal. Zelfs met 1u39m vond ik deze film te lang duren.

Sociaal drama en nogal somber qua verhaallijnen, die ik niet zal verklappen.

De interactie met werkgever, artsen enz. ieder die met een bep. functie voorbij komt, is nogal Frans georiënteerd, dus vormelijk en ingehouden. Als Ned. ben ik blij dat het hier meestal niet zo strak is, maar wat informeler, vrijer.

Cotillard loopt er in deze film wat onverzorgd bij, anders leek ze op mijn lieve zusje, waar ze zeker op lijkt.

Heel mooi thema, de rode draad in deze film.

Ondanks dat iemand het zich niet kan voorstellen, kan het toch bestaan..

Natuurlijk wel, ook in Ned. bedrijven nog steeds. En vlak het onderwijs niet uit, daarin werk ik zelf: keurig binnen de lijntjes kleuren en braaf ja en amen zeggen is op sommige scholen nog steeds de norm voor docenten.

Dus ook lang na de financ. crisis of in welke tijd dan ook.

Heb deze film bekeken op: cinemember.

Het was wel leuk. Misschien een beetje te eentonig (of hoe ik het moet zeggen). Maar het was niet saai en het stak me niet tegen.

Sterk acteerwerk en aangrijpend verhaal, hoewel de geloofwaardigheid hier en daar wat te wensen overlaat.

Dat laatste vind ik nou ook van het leven.

Vierde film die ik zie van de Dardennes. Na Rosetta en La Promesse (beide 5*) en Le Fils (4,5*) bleef ik hier toch een beetje op m'n honger zitten. Deux Jours, Une Nuit is een meer dan degelijk drama, maar kon me geen moment echt bij de keel grijpen.

Sandra's rondrit in de stad om al haar collega's te gaan aanspreken wordt in documentaire-stijl getoond, en riskeert een beetje eentonig te worden. Om dat te vermijden wordt wat extra drama toegevoegd - de zelfmoordpoging bijvoorbeeld; en er wordt een wat kunstmatige spanning opgebouwd door de manier waarop de voor- en tegenstemmen elkaar opvolgen - en soms een draai maken.

Cotillard acteert sterk als slachtoffer dat niet bepaald veel sympathie opwekt.

Ik herhaal: een meer dan degelijk drama.

Waar zijn deze films van de Dardennes te bekijken of zijn dit aangekochte films?

Ik denk dat deze films mij kunnen interesseren

Zelf bekijk ik alleen dvd's. De meeste van de Dardenne-films zijn op dvd verschenen bij Cinéart, en worden verdeeld via verschillende (internet)winkel(keten)s.

Onderhoudend.

Simpel sociaal drama dat een beetje neigt naar een onemanshow van Marion Cotillard. Niet dat de andere acteurs veel slechter staan te acteren, maar Cotillard krijgt toch echt alle kansen om te tonen wat ze kan. Met succes, overigens.

Verder is dit gewoon secuur. Zeer degelijk allemaal, zonder dat ik er echt kapot van ben. De confrontaties zijn, uiteraard, een wisselend succes. Er wordt m.i. ook niet erg hard nagedacht over een oplossing als de gulden middenweg. Dat zou het drama wellicht niet ten goede gekomen zijn. De Xanax-scène is een vreemde eend in de bijt, want dat is een extra scheut drama dat tussen de soep en de patatten geserveerd wordt. Zonder gevolg. Raar.

3

Na een langdurige periode van ziekteverzuim is Sandra [Marion Cotillard] door haar collega’s bij een zonnepanelenbedrijf letterlijk weggestemd. Gesteund door haar echtgenoot [Fabrizio Rongione] weet Sandra haar baas Dumont [Baptiste Sornin] over te halen om de stemming (deze keer anoniem) opnieuw te laten doen. Ze gebruikt de twee dagen die ze heeft om zoveel mogelijk van haar 16 collega’s op te zoeken en ze over te halen om haar te steunen, ook al moeten ze daarvoor afzien van een bonus van duizend euro. Uitstekend sociaal drama toont op welke manier collega’s tegen elkaar kunnen worden opgezet in een vernuftig staaltje verdeel-en-heers en de gevolgen die dat heeft voor de persoon die het betreft en de solidariteit tussen de collega’s. Uitstekend geacteerd en boeiend van begin tot eind.

Al snel nadat de film begonnen was wist ik dat ik hem al eens gezien had. Niet omdat het een goede film was. Hij is heel langdradig en saai, met een veel te minimaal gegeven als verhaallijn voor een speelfilm. Maar ik herinnerde me vooral nog waar de film over ging. Werknemers uit een team moesten van hun werkgever kiezen voor een bonus van 1000 euro of het ontslag van één van hun collega's. Dat vind ik nog steeds zo'n onwaarschijnlijk gegeven. Ik kan het me niet voorstellen dat een werkgever zo harteloos kan zijn en dit van zijn werknemers vraagt. Daarom is de film me dus bijgebleven en niet om de film zelf. Daar herinnerde ik me dus ook nauwelijks iets van qua beelden. Ik wist ook niet meer dat hij van de broers Dardenne was. Die maken normaal gesproken goede films. Maar deze film is hun onwaardig.