Deux Jours, Une Nuit (2014)

Mooie aparte film die zo uit het leven is gegrepen.

Je word mede door het goede spel van Marion Cotillard in de film meegezogen en leeft helemaal met haar mee en met haar problemen.

Film is zonder opsmuk en gewoon zoals het leven is, zeker een aanrader, mits je van rustig voort kabbelde films houd.

De Dardennes druipen van ervaring en klasse en bewijzen dit volop met deze film.

Een sociaal drama dat geen behoefte heeft aan muziek om de actie te ondersteunen, maar precies daardoor het cameramerk zo belangrijk maakt en zekerlijk het spel van de acteurs. Eenvoudig, zonder franje, maar vooral natuurlijk en echt, zoals het is, vaak aangrijpend en zelfs ontroerend met enkele markante scenes.

Schitterend acteerwerk van een grandioze Marion Cotillard die de schommelende gevoelens, haar moed vatten, haar moed verliezen, treffend weergeeft.

Toch wel merkwaardig - en zeker de verdienste van de Dardennes - dat een film met eigenlijk een zich telkens herhalende gelijkaardige actie, je anderhalf uur supergeboeid aan je stoel vastpint.

Dialoogwerk is als de rest, zeer eenvoudig en "naturel".

Meer van dit.

Een goed drama film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Goed achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Cotillard acteert inderdaad zeer goed in deze film, maar ik zie het personage toch anders dan wat ik hier vooral teruglees. Ik vond haar vooral een "zeikwijf", dat door Cotillard zeer goed wordt neergezet, want ik zat continu met gekromde tenen. Ik zag in de film allerlei subtiele hints terug zoals in de quote hierboven al gezegd. Hulde aan de broeders Dardenne, want je moet m.i. goed / oplettend kijken om te zien dat dit niet een enorm Waals socialistisch pamflet is, waar ik in het eerste half uur bang voor was (en misschien dat er wel opzettelijk nog geen hints over de welgesteldheid van Sandra in de film zaten tot dat moment). Gaandeweg was het voor mij duidelijk welke personages juist wel medeleven verdienden (uitzonderingen daar gelaten). Het einde was (daarom) voor mij precies goed; door haar rondgang langs haar minder bedeelde collega's raakte Sandra genezen (ik gebruik dat woord opzettelijk) van haar egoïstische zelfmedelijden.

Al met al zit deze film wat mij betreft dus zeer goed in elkaar.

Ja, dit zet inderdaad wel aan het denken. Moet je er trouwens een 'boodschap' in zoeken. Misschien schilderen de makers wel een groot landschap van de wereld om hen heen, meer bepaald de Waalse grootstad, en weigeren ze gewoon een oorzaak of schuldige aan te wijzen in het verhaal. Er zijn immers maar enkele personages in deze prent die er niet fraai uitkomen, nl. de zoon van Yvon en de dominante echtgenoot van Juliette.
Het zou ook kunnen dat de makers vonden dat
Ik ben er evenwel zeker van dat dit niet lichtvaardig opgevat werd door de makers en dat hier nog veel onder de oppervlakte zit.

Sociaal realisme.

Het realisme zit hem onder andere in het ontbreken van achtergrondmuziek. In het echte leven klinken er tenslotte ook geen violen op de achtergrond bij een romantisch moment.

Het zit ook in het gebruik van long takes, hele scènes die bestaan uit één lang camerashot. Daardoor krijg je als kijker het gevoel dat je erbij bent.

Het sociale zit in het dilemma waarvoor Sandra's collega's geplaatst worden. Hun hart zegt wellicht om voor Sandra te kiezen, hun verstand voor de premie. Ik verwachtte dat negen mensen zouden beloven om voor haar te stemmen, maar dat ze hun woord niet zouden houden. Het viel me op dat ze beleefd tegen elkaar bleven, ook als het antwoord negatief was. De smeerlappen zijn de bazen die hun werknemers voor zo'n dilemma plaatsen.

Voor Sandra is de dreiging reëel. Met haar man en haar twee kinderen wil ze niet verhuizen van dat mooie huis naar een kleine sociale huurwoning. Je zou voor minder aan de antidepressiva raken.

Het einde heeft een boeddhistisch trekje. Geluk zit in het loslaten van je aardse verlangens. Ze wil de job van haar zwarte collega niet inpikken. Ze gelooft dat ze er wel uit zal komen, bijvoorbeeld door elders te solliciteren.

De titel houdt steek. Op zaterdag, zondag en de nacht van zondag op maandag gaat ze steun zoeken bij haar collega's.

Mijn eerste Dardenne(s) tot mijn grote verbazing, ik dacht dat ik toch intussen wel iets van ze gezien had, maar nee.

Het smaakt naar meer, laat ik dat voorop stellen. Ingeleefd, realistisch en drama zonder opsmuk. Cotillard blijft een feest om naar te kijken. 7,5/10 ---> 4*

Ja... Maar ergens heeft ze ook gewonnen. Ze wordt uiteindelijk niet ontslagen en om een collega te beschermen (iemand die voor haar had gestemd) neemt ze zelf het besluit om niet verder te werken voor het bedrijf.

Het belangrijkste wat ze helemaal (terug)gewonnen heeft is haar gevoel van waardigheid/eigenwaarde.

De Dardenne broers flikken het weer

Het was ergens in april 2012 dat ik voor het eerst een film zag van de gebroeders Dardenne. Het was hun toen nieuwste film, Le Gamin au Vélo, die ik uiteindelijk toch nog kon meepikken op het grote scherm via een release in het plaatselijke cultuurcentrum. Ik nam me toen voor om wat meer van hen te gaan zien, maar het heeft geduurd totdat datzelfde cultuurcentrum de nieuwste telg van het Belgisch regisseursduo programmeerde. Natuurlijk ook hier tickets voor gekocht en gisteren gaan kijken.

En wederom niet teleurgesteld, maar dat zal al wel duidelijk zijn geweest. Deux Jours, Une Nuit is een film met een simpel gegeven. Sandra staat op het punt ontslagen te worden, maar kan nog 'gered' worden indien ze er in slaagt om in deux jours et une nuit de helft van haar collega's te overtuigen om niet voor de bonus te kiezen. Hoewel dat best wel eens een repetitieve film zou kunnen leveren, blijkt dat niet het geval te zijn. Natuurlijk is het verhaaltechnisch mooi als je tot op het einde niet zeker kunt zeggen hoeveel stemmen Sandra nu eigenlijk zal krijgen (er zijn mensen die resoluut ja zeggen en er zijn er mensen die resoluut nee zeggen) en toch slaagt het regisseursduo erin om het einde niet te klef te maken. Meer zelfs, het is simpelweg een mooi einde. Geen heroïsch slot waar ze iedereen weet te overtuigen en ook geen neerwaartse spiraal die haar helemaal de dieperik intrekt. Neen, in de plaats krijgen we een vrouw te zien die terug zin heeft in het leven en op een moment in haar leven is aangekomen waar ze perfect weet wat ze van het leven kan verwachten en wat ze er zelf voor wilt overhebben.

Die vrouw is natuurlijk Marion Cotillard. De eerste keer dat ze met de Dardenne boers samenwerkte en meteen ook de eerste keer dat het regisseursduo een (niet Belgische) bekende kop castte voor één van hun films. Het is een goede zet en vooral ook omdat Cotillard de rol perfect naar zich toe weet te trekken. In een periode waarin ze de televisie en cinema sierde met reclame voor Dior weet ze hier een gewone, normale vrouw neer te zetten met haar gebreken en toch ook met haar goede punten. Nergens karikaturaal en over de gehele lijn realistisch. Het zou echter verkeerd zijn om alle lof aan Cotillard toe te kennen. Zonder haar prestatie te willen ondermijnen mag er toch ook wel een pluim worden gegeven aan Fabrizio Rongione die als Manu, de man van Sandra, haar toch naar een hoger niveau tilt.

Een dilemma dat je op zich tijdens de film ook wel aan het nadenken zet. Het wordt misschien soms net ietsje te hard benadrukt ('beeld je eens mijn situatie in - ja, maar ik heb hier ook niet voor gekozen' * 10) maar kom, het is maar een kleine smet op een voor de rest puike film. Over 2 jaar weer de volgende Dardenne film zeker? Hopelijk heb ik tegen dan eens wat meer van hen gezien.

4*

Ik was vroeger geen echte fan van de broers Dardenne. Maar met Le Gamin au Vélo kregen ze mijn waardering dan toch. En dat hebben ze met Deux jours, une nuit nog kunnen vasthouden. De film lijkt in het begin een spannende strijd rond een vrouw die haar job terug wil en een weekend tijd heeft om stemmen te ronselen. Spanning is er dan wel, want je bent als kijker toch benieuwd of het haar zal lukken. Dan komen er stilaan puzzelstukjes boven. Ze blijkt ziek te zijn geweest. En nog meer: een depressie. Het laatste wat iemand die depressief nodig heeft, is een heel weekend de strijd aangaan met tegenslagen. Niet evident, want elke tegenkanting heeft haar gevolgen.

Nog voor ik over het einde begin toch even dit zeggen. Los van de strijd om stemmen en het eindresultaat, is de discussie op zich ook wel boeiend. Hoe iedereen toch wat anders reageert op de discussie of je kiest voor geld. Niet uw wedde, maar een extra bonus die je zou krijgen. Of anderzijds de mogelijkheid om er voor te zorgen dat uw collega werkt heeft. Geen leven of dood, maar een zeer realistisch vraagstuk. Gaandeweg blijkt ook dat het antwoord niet enkel van personen afhangt, maar ook van hun achtergrond, hun thuissituatie, hun mening over het vraagstuk dat soms gekleurd is en de directe confrontatie uiteraard.

Het einde is geniaal. Eindelijk komt er een oplossing uit de bus. Waar je als kijker ook spannend op hebt zitten wachten. Maar dat resultaat doet er niet toe. Het weekend stemmen ronselen heeft Sandra door haar depressie getrokken. Want op zich is het altijd wel de moeite om te vechten voor je job, maar het is niet dat ze ineens op straat zou staan. En op haar leeftijd zal ze hopelijk een andere job krijgen. Maar de tegenslagen die ze heeft gehad (slechts 3 mensen kiezen haar boven geld, de voorman maakt haar zwart, haar baas wil haar niet meer terug, ze zou het werk niet meer aan kunnen, ...) heeft ze kunnen omdraaien. De helft wil haar nu terug en van de andere helft weet ze ook waarom die voor het geld kiezen. Die zal ze toch nooit kunnen overtuigen. En haar baas doet zelfs moeite om haar terug aan te nemen.

Ze neemt de job niet aan, omdat ze haar collega niet op straat wil zetten, maar ook om het hoofdstuk te kunnen afsluiten. Het is haar gelukt, haar doel is bereikt. Terug samen werken met die 8 collega's die voor het geld gingen en de voorman die haar zwart maakte, zouden haar terug depressief maken.

De Dardennes staan bekend om hun uiterst realistische stijl waarbij het vooral observeren zonder poespas is. Ook in Deux jours, une nuit wordt dit wederom toegepast en kun je zien dat Marion Cotillard dit soort films ook prima aan kan. Mooi hoor, alles wordt levensecht met geloofwaardig acteerwerk neergezet en zoiets is voor de verandering ook wel eens prettig om te zien.

Wat me wel stoorde was dat de premisse me niet heel realistisch leek. Een aantal medewerkers mag kiezen: of een bonus van 1000 euro of een medewerkster (die terugkomt van depressiviteit) mag haar job behouden. Bestaan dit soort praktijken echt in België? Anyway, Cottilard gaat bij collega's ronselen, want er komt een nieuwe stemming met diezelfde vraag en misschien mag ze toch blijven. Vond het toch niet zo aangrijpend als bijvoorbeeld Le gamin au vélo, maar het mooi gevonden einde zorgde toch wel voor wat pluspunten.

Het zou echt gebeurd zijn in Frankrijk en wellicht ook in België en andere landen. Zie imdb trivia. Ik geloof dat ze er ook iets over zeggen in de DVD-extra's.

Vinokourov, Dievegge,

Dat laatste is in de bedrijvenwereld heel gebruikelijk: of een loonoffer of massa-ontlag, kiest u maar. Ook in Nederland geen uitzondering. De crisis wordt gretig door de leiding misbruikt om dat soort zaken te forceren. En er bestaan ook sectoren waar "up or out" wordt toegepast (of je krijgt een promotie n.a.v. je prestatie, of je ligt eruit als je niet genoeg gepresteerd hebt, waarbij de lat steeds hoger en hoger komt te liggen).

Een tijd terug waren ook een reeks van zelfmoorden onder werknemers van Peugeot in het nieuws, niet vreemd eigenlijk als een bedrijf zo verziekt is.

Bedankt, zeer interessant.

Waar ik werk speelt momenteel ook iets vergelijkbaars, waarbij je met vieze spelletjes wordt gedwongen voor jezelf óf voor je collega's te kiezen. Geen pretje, als je je collega's als vrienden ziet. Ik kijk er dan ook niet van op dat dit verhaal niet fictief is.

Kiezen voor jezelf óf voor je collega's... Ik vraag mij af of er veel werkplaatsen zijn waar het anders is, Zwolle84. Ik heb alleszins nog niet vaak anders meegemaakt. Maar precies daarom vind ik het verhaal van deze film zo weinig overtuigend: je kan deze problematiek volgens mij op een veel realistischer, subtieler en psychologisch interessanter manier voorstellen...

Geweldige rol van Cotillard!

Als je dit uit de film haalt heb je niet goed gekeken en projecteer je vooral je eigen ideeën.

eRCee

Je reageert nu op een bericht van mij over deze film van meer dan twee jaar geleden. Volslagen zinloos i.m.o. want ik kan van deze film helemaal niets meer herinneren. Ik kan je dus geen weerwoord geven.

Twee jaar is toch niet zó lang. Hoe dan ook, voor degenen die dit topic nog eens doorlezen kon ik deze flagrante misinterpretatie niet zonder weerwoord laten. Ik zou zelf zeggen dat Deux jours, une nuit gaat over het behouden van individuele waardigheid tijdens economische malaise. Het vrij kale concept waarin hetzelfde principe telkens terugkeert (het aanbellen, het eerste contact, de keuze) werkt wat mij betreft wonderwel. Dit kan ook grotendeels op het conto worden geschreven van de fenomenale Cotillard. Het script schiet juist dan een beetje uit de bocht als dit stramien wordt verlaten: de inname van een grote hoeveelheid pillen vond ik als dramatisch element onnodig. Een scène met de kinderen was misschien beter geweest, hoewel de film ook effectief laat zien wat een invloed iets dergelijks heeft op het functioneren binnen het gezin, als partner en moeder. Waardigheid proberen te behouden door je te verzetten tegen de bescherming van je man en je terug te trekken van je kinderen zodat ze je niet steeds zien huilen. Een belangrijke film. De beste die ik ken van de Dardennes.

Twee jaar is zeker niet lang. Ik kan mij nu weer het e.e.a. van de film voor de geest halen. Ik zal destijds in de bioscoop weer hetzelfde euvel hebben gehad als onlangs bij het zien van de Roemeense film Bacalaureat en dat is dat ik door irritante geluiden in de bioscoopzaal uit concentratie werd gebracht en mij hierdoor onvoldoende kon focussen op datgene waar het in die film dus om ging. Het is daarom ook geen toeval meer dat de films die ik thuis bekijk doorgaans hoger scoren dan films die ik in de bios bekijk. Dus, laten we het er maar op houden dat ik wat betreft deze Dardenne film het misschien bij het verkeerde eind heb en ik zodoende de film misschien toch maar een keer moet gaan herzien maar dan wel thuis uiteraard.

Deze prachtige film nu €5,00 bij bol.com!

Das een koopje idd.

Zeer goede film

Die Dardennes lijken me wel te liggen, fijn. Heel erg realistisch vormgegeven sociaal drama en je kan je zeker herkennen in de situaties of de (typische) omgang tussen de mensen. Dat is best wel aangrijpelijk. Dit kan natuurlijk enkel mede mogelijk gemaakt worden door een sterke cast en de goede acteerprestatie van onder andere Cotillard. Beetje een zuur einde, onbegrijpelijk dat je niet kwader op die Jean-marie of Jean-Paul wordt. De film toont (onder andere) aan hoe mensen echt zijn wanneer het op geld aankomt, en waarden zoals solidariteit vaak niet in hun woordenboek staat. In de werkelijkheid zou een bedrijf nooit zo een verschrikkelijke keuzes mogen voorleggen aan het personeel. Beeld je maar eens in hoe de sfeer op haar voormalig werk nu zal verlopen (tussen voor- en tegenstemmers). Dat komt de sfeer en dus productiviteit niet ten goede. Dat moedigt ook groepjesvorming aan. Respect ook voor het hoofdpersonage. Ik zou nooit het lef en de durf hebben om daar nog de energie voor te hebben, en voor mezelf op te komen. Wel had ik achteraf ook geen weekend eraan verspilt en al naar ander werk gekeken.

Deux jours, une nuit

Indrukwekkende film. Het mooie aan Deux jours, une nuit is dat de gebroeders Dardenne gekozen hebben voor een verhaal zonder opsmuk en gespeend van vals sentiment. Cotillard ziet er ook echt moe en depressief uit. Maar toch zie je ook een glimp van vastberadenheid, die gaandeweg de film steeds groter wordt.

Het is ook interessant dat het geen simpel zwart-wit verhaal is. Zeker, de werkgever forceert de werknemers om een keuze te maken tussen het ontslag van Sandra en een bonus (of het bedrijf in zwaar weer verkeerd wordt niet duidelijk), maar je komt genoeg te weten over Sandra en haar (werk)verleden dat je ook over haar begint te twijfelen. En je hebt ook begrip voor sommige werknemers die toch voor de bonus kiezen. Het einde is fantastisch en die blik van Cotillard is goud waard. Een mooie film over eigenwaarde en voor jezelf opkomen.

Ik stond ook wat te kijken van het gegeven dat werknemers de keus hebben tussen een bonus en het aanblijven van een collega. Maar dat schijnt dus voor te komen. Het is zowel een uitwas van het kapitalisme als van het socialisme: iemand wordt er uit gewerkt maar iedereen beslist mee! Leuk om daarna weer naar het werk te gaan, had ze met één stem verschil gewonnen. Lijkt me vanuit het oogpunt van de werkgever dan ook een contraproductieve methode om te bezuinigen, zo'n giftig sfeertje los je niet meer op met een dagje steengrillen en discobowlen.

Maar goed, het levert wel een mooie film op, waarin Cotillard al haar trots opzij moet zetten om haar collega's te smeken van hun bonus af te zien. Het is verder typisch Dardenne (hoewel, iets minder een low-budget look en natuurlijk een grote naam in de hoofdrol): een sociaal drama waarin het machteloze individu het moet opnemen tegen de kille marktwerking. Passend einde ook met de doorzichtige poging van de wel wat stereotype kapitalist alsnog als morele winnaar uit de bus te komen.

Tja, zeker niet slecht...maar gezien het hoge gemiddelde en de vele lovende recensies heeft me deze film niet zo kunnen beklijven. Vond het allemaal redelijk voorspelbaar en hoe je ook het draait of keert....egoïsme zal er altijd zijn, maar sommigen kunnen ook niet anders. Gelukkig zijn er ook sociale mensen, maar tegen het kapitalisme is niemand op gewassen. Wat de uitkomst was, zou altijd negatief uit draaien. Het grote pluspunt van de film is Marion Cotillard die met haar overtuigende rol de film de nodige inpak geeft. 6/10

Als Belg is het een schande maar dit was mijn eerste kennismaking met films van de broers Dardenne (denk ik). En de kennismaking was aangenaam, duidelijk vakmanschap gecombineerd met een bijzonder goede Cotillard (wat een actrice eigenlijk).

Het moet intussen mijn vijfde Dardenne zijn ofzo en al zijn films zijn doordrongen van die grauwe, desolate haast depressieve decors. Ook nu weer bevindt het decor zich in een lager deel van de maatschappij. Weliswaar werkenden deze keer, maar eveneens vrij uitzichtsloos met mensen die moeite hebben om de eindjes aan elkaar te knopen. Het levert wederom een sterke film op van de gebroeders Dardenne. Géén juweeltje(s), maar gewoon erg degelijk.

Het verhaal is eenvoudig en vertrekt vanuit het concept wat voor jou als werknemer het belangrijkst is: eigen geldgewin (waarop je recht hebt wegens je prestaties) of altruïsme om een collega’s te behouden. Het viel erg sterk op dat deze keuze niet individueel of in volle vrijheid kán genomen worden zonder de steeds overheersende groepsdruk om angst om zelf het slachtoffer te worden. De mens zit zo in elkaar dat hij vaak de weg van het eigenbelang of de weg met het minste weerstand (risico) verkiest. En het is inderdaad nog maar de vraag of je deze mensen kan veroordelen voor hun keuze. Eigenbelang? Mja, je moet ook je rekening betaald krijgen natuurlijk. De Dardennes creëren hier een mooi spanningsveld waarbij het alles behalve zwart-wit is.

Hoewel het uitgangspunt een interessant gegeven is, kan ik me toch niet geheel voorstellen dat het in België voorkomt dat déze macht personeelsleden worden toebedeeld. Absurde situatie die bovendien tussen de soep en de patatten via een “geheime” informele stemming verloopt. Ik persoonlijk zou überhaupt zelfs niet meer willen werken voor zo’n bedrijf (ongeacht het resultaat). Per slot van rekening bevind je je steeds in een afhankelijkheidsvacuüm waarvan misbruikt gemaakt zal worden. Tegenover je collega’s zal je steeds het gevoel krijgen van “in het krijt te staan”. Ongezonde situatie lijkt me zeker omdat je op hetzelfde niveau zit. Daarvoor hoef je nu toch echt geen psychologie voor gestudeerd te hebben … Bazen doen dit inderdaad all the time, maar daar zit je met een vertikale hiërarchiestructuur, geen horizontale.

Mede door de depressie van Sandra en de steun van haar vriend contacteert ze al haar collega’s om ervoor te ijveren dat ze haar job wil behouden. Ook hier zit je met een contradictio in terminis: Net door haar moeilijke periode wil ze vastklampen aan één van de weinige dingen die haar nog resten, met name haar werk. Maar op het moment waarop ze echt beseft in welke positie ze zich bevindt en welke macht ze uiteindelijk zélf krijgt, worden haar ogen geopend. Of haar besluit tot stand is gekomen door altruïsme (de zwarte collega die niet ontslagen wordt ten koste van haar) of door de perversiteit van het aanbod laat ik in het midden. Maar deze beslissing was verrijkender dan ooit, vooral op mentaal/psychisch vlak.

Mindere punten vond ik het repetitieve karakter van de film waardoor het soms wat eentonig overkwam. Het plot en uitwerking was maar zus en zo, het idee en boodschap daarentegen top. Vandaar toch een dikke 3,5*