Deux Jours, Une Nuit (2014)

Beter dan verwacht. Mijn angsten aan het begin van de film bleken gelukkig ongegrond en toen ik er eenmaal in zat ging het als een trein.

Heerlijk dit soort dilemma's. Geen poespas, gewoon het verhaal zoals het is. Zo komt het ook aan zoals het is.

begin vrij saai en langdradig, halvewege klom het weer op, oke film maar niet heel bijzonder

acteerwerk was wel erg goed

Ik vond Cotillard toch wel enorme indruk maken. Haar potentieel en intensiteit zijn echt een verademing vergeleken met de over het paard getilde vrouwelijke actrices uit Hollywood

Goed verteld verhaal. Mooi geacteerd. Documentair gefilmd. Als of er geen camera die alles registreerde, in de buurt was.

Sober sociaal drama, zoals je kan verwachten van de Dardennes. De film wordt gedragen door Marion Cotillard. De overige acteurs doen wat ze moeten. Niet allemaal even sterk, maar omdat dat kleine rolletjes zijn is het niet erg. Goede film met een sterk einde.

Dit was pas de tweede Dardenne film die ik heb gezien (na La Promesse), maar het smaakt tot nu toe zeker naar meer!

Ah, de sociaal-realistische, Belgische, minimalistische versie van High Noon. Het moest er eens van komen.

Net als die film bevat Deux Jours, Une Nuit een simpel plot met een ietwat extreme situatie waardoor de boel meteen op scherp staat. Vervolgens moet de hoofdpersoon een hele reeks personages bezoeken en om hulp vragen, ondanks dat hij/ zij weet dat wat hij/ zij vraagt in zekere zin onredelijk is en niemand hem/ haar graag ziet aankomen.

In dit geval kun je stellen dat de positie waarin de hoofdfiguur verkeerd wat al te extreem is. Een stemming onder het personeel waarin besloten wordt of een collega blijft werken of dat ze allemaal een salarisverhoging krijgen is niet een situatie die iemand waarschijnlijk ooit meemaakt al hebben de Dardennes het kennelijk uit het leven gegrepen. Hoe dan ook, ik nam de onwaarschijnlijkheid van dit gegeven maar even voor lief en gelukkig maar, want het bleek zeker de moeite waard te zijn.

Mede natuurlijk door de sociaal-economische situatie die hier getekend wordt en die onvermijdelijk erg actueel is. Vooral fijn genuanceerd op dit gebied. In tegenstelling tot Wibro zou ik dit nooit een film over egoïsme noemen. Het ligt dieper dan dat en de Dardennes erkennen dat en laten alle kanten van het verhaal zien. Van mensen die inderdaad egoïstisch zijn naar enorm solidaire collega's, maar vooral het enorme grijsgebied. Niet iedereen die tegen Sandra stemt is een egoïst. Integendeel, want veel mensen verdienen niet alleen geld voor zichzelf, maar ook voor hun gezin. Voor Sandra stemmen is dan net zo egoïstisch als ertegen.

De Dardennes voelen dit goed aan en het is interessant om zoiets te zien, maar als dit het was had ik Deux Jours, Une Nuit meer gezien als een film als Gentleman's Agreement: een boeiende uiteenzetting van een sociale situatie, maar niet iets dat uitstijgt boven slechts sociaal commentaar. De Dardennes geven er echter nog een extra lading aan mee, want Sandra is net over een depressie heen, maar staat nog niet sterk in haar schoenen. In veel andere handen was dit een sentimentele truc geweest, maar de Dardennes weten hoe ze dit soort psychologische spanningen geloofwaardig moeten brengen en leveren op de koop toe ook een commentaar af over de emotionele en geestelijke problemen die zo'n crisis veroorzaakt (wat zou dit een fascinerende double-bill zijn met The Wolf of Wall Street). De Dardennes kozen hier wijselijk voor een professionele actrice en Cotillard speelt de pannen van het dak. Vanaf het moment dat ze de eerste collega opbelde en tijd nodig had om haar woorden te vinden was ik verkocht.

In feite is dat voor mij op de eerste plaats de reden dat ik deze zo waardeer. Ik zag zelden zo'n goed portret van sociale angst, evenals de extreem moeilijke manier om daar toch een weg mee te vinden. Er worden geen trucjes voor gebruikt, geen groots acteerwerk, geen extremiteiten, maar gewoon subtiel, zonder iets aan heftigheid in te leveren. Vooral de manier waarop de angst door een goed gebaar slechts een beetje wegebt, maar weer compleet hersteld wordt na een nare confrontatie is een sterke observatie.

Aangrijpend materiaal dus. Dat dit voortkomt uit materiaal dat bijna automatisch pakkend is doet niets af aan de intelligentie waarmee de Dardennes dit aanpakken.
4*

Begint ijzersterk maar zakt tegen het einde wel wat in.

Het uitgangspunt moet je maar voor lief nemen en is dusdanig hard (en absurd, ik ken de Belgische wet niet maar in Nederland zou dit lijkt me niet kunnen) neergezet dat je wel een bepaalde richting wordt uitgeduwd die niet altijd even overtuigend is. Want Cotillard is al ziek, ze heeft het niet heel slecht (ze koopt steeds pizza, flesjes water, een ijsje) en haar collega's idem en dit is één verhaal van duizenden die het veel erger hebben. Interessanter zou zijn of mensen bereid zijn 10% in te leveren of de kans te hebben dat 10% van het personeel wordt ontslagen. Maar goed, dat is een heel andere film dan. Ik zie dit dan ook meer als karakterschets van iemand die erbovenop probeert te komen dan een sociaal drama. Leuk is natuurlijk dat de film vragen oproept of je zelf bereid zou zijn een bonus (een bonus ja, geen salaris) in te leveren.

Wel is film een uitstekend medium voor zulk een verhaal dat we krijgen, meer nog dan literatuur, door gewoon de camera neer te zetten op interactie. Dan werken die lange shots ook mee die de acteurs de kans geven echt zo een scène op te bouwen en hun personage te zijn in plaats van te acteren. Verder is het camerawerk wat saai, maar dat past wel in het realistische, met vooral heel veel gewone woonwijken. Niet de glamour, ook niet de achterbuurten. Nee, gewone mensen met gewone problemen.

Grootste troef blijft Cotillard die dan wel wat tics gebruikt, maar verder helemaal in haar personage glijdt en met veel nuance en kleine gebaren een knap personage neerzet - mij had ze in ieder geval volledig mee. Helpt mee dat ik haar ook bijzonder aantrekkelijk vindt, zeker in deze film met staartje dat haar een prachtige jongemeisjesuitstraling geeft. Ook Rongione als manlief had zijn inbreng zoals iedereen wel, waardoor alle losse scènes tussen Cotillard en haar collega's echt knetteren van emotie. Wel treedt enige herhaling op (al verstrekt dat de boodschap wel) en niet alle keuzes in het tweede deel vind ik even sterk, dus daarom 3,5*.

Het zal ongetwijfeld zo her en der gedramatiseerd zijn, maar het filmverhaal is gebaseerd op een situatie die zich bij PSA (Peugeot) in Frankrijk heeft afgespeeld.

Overigens zal het helaas niet de eerste keer zijn dat een directie, of personeelsleden onderling, een verdeel- en heerspolitiek volgen.

ik verbaas mij behoorlijk over de positieve berichtgeving omtrent deze film. De broers Dardennes maken heel maatschappelijk betrokken en politiek correcte films, dat zeker. Maar voor mij is de allereerste voorwaarde als kijker dat ik in het verhaal kan geloven, dat ik vergeet dat het gefabriceerd is. Dat lukt mij bij deze film totaal niet. Het begin en het einde zijn goed, bovendien acteert Cotillard erg sterk. Maar het middenstuk is heel karig opgezet; ze gaan gewoon alle eventuele stemmers stuk voor stuk bij langs, waarbij de schetsjes van de personages matig uit de verf komen en bovendien verdwijnt de spanning behoorlijk. Kennelijk vonden de makers dit ook; er worden nog een snel opkomende en verdwijnende medicijncrisis plus zelfmoordpoging opgevoerd, net zo als een huwelijks-situatietje van een collega om de vaart ( ?? ) erin te houden.
Mijn grote probleem is dat de blauwdruk van de film veel te duidelijk is en dat de filmstijl niet minimalistisch is , maar houterig. Ik ben me constant ervan bewust dat het een product is en kan daarom nauwelijks meegaan in de film. Tegenvaller.

Te danken aan het schrijfwerk. Cotillard was al jaren voor TDKR een actrice die haar strepen verdiend had.

Weer zo'n film van de gebroeders Dardenne die aan de ribben plakt. Zo uit het leven gegrpen: hoogtes, laagtes, drama, vernedering, hoop, wanhoop en tenslotte zelfvertrouwen.

Petula Clark nog eens horen (autoradio) en een glimlach zien verschijnen op het gezicht van Sandra.

Het is een ongelooflijk 'sterk' detail.

Niet alle collega's zijn achterbaks en egoïstisch. De acteurs moten niet doen alsof, maar zijn.

(Het stond in de krant en het is waar!)

Het dilemma waar de werknemers zich voor geplaatst zien, is realistisch.

De film heeft geen extra drama nodig. Hij is wat hij is.

Prima film en een prima Cotillard / Sandra.

goeie sterke film, toch had ie op een paar punten net wat beter gekunt waardoor het net geen KNALLER is maar zeker nog een dikke aanrader en sterke film.

Erg goeie drama film, over een vrouw die weer aan het werk is.. een paar kinderen heeft en een man en het niet breed hebben.. ze hebben beide salarissen nodig om rond te komen en hun huis te betalen..

Als de vrouw ontslagen word blijkt dat haar collegas de keuze hadden of kiezen voor n bonus of zij mocht blijven... nu mogen de collegas na het weekend weer stemmen en heeft zij 2 dagen de tijd om iedereen te overtuigen...

Mooi drama over hoe mensen denken, en in verschillende situaties leven.

Wat miste om het een TOPPPER te maken was meer achtergrond van de vrouw zelf.. haar kinderen.. haar leven..

3.5*

Wat voor mij altijd een verademing is bij dit soort film, is de naturelle schoonheid. Neem Marion Cotillard. Geen make-up, simpele kleding, vettig haar in een snel staartje... Zo mooi vind je ze niet in Hollywood. De film zelf was zeer aangenaam. Eens iets totaal anders. Documentaire achtige mini roadmovie. Goed acteerwerk, aardig verhaal, mooi hoofdpersoon. die zelfmoordactie paste niet echt, en ging te snel over klein smetje... De indruk die ik hoopte te kunnen ontvangen bleef uit. Niet erg, maar had best gemogen. Prima film. 3.5**

Mooie integere film over een lastig onderwerp. Fijn neutraal, maar zonder een duidelijke stelling in te nemen wordt toch een aanklacht uitgesproken. Sterk in beeld gebracht, vooral door Cotillard erg sterk gespeeld - er schiet me zo even niet een andere actrice te binnen die dit zou kunnen.

Depressief drama, heel erg goed gespeeld Marion Cotillard. Even een zelfmoord poging tussendoor met opname in een ziekenhuis en hop weer verder, vond ik wel heel erg kort door de bocht.. Maar om nou te zeggen dat ik zo genoot van deze film, nee. Werd er zeker niet vrolijk van, en dat voerde toch wel de boventoon.Al geeft het einde hoop, het gevecht bleek belangrijker dan die baan. Al gaat het zelfs op het einde ook weer kort door de bocht. Ineens zijn de loodzware problemen wel op te lossen. Maar goed, rauwig was ik niet om dat positieve einde.

Deze film van de gebroeders Dardenne volgt het verhaal van een fabrieksmedewerker die haar collega's ervan moet zien te overtuigen een bonus op te geven, zodat ze haar baan kan behouden. Het uitgangspunt van de film dat werknemers voor deze keuze komen te staan en het onderwerp in kwestie smekend langs de deuren moet gaan is op zijn minst gezegd natuurlijk al vrij bizar. Daarbij vraag je jezelf als kijker sowieso af vanuit welke voedingsbron deze kwestie is ontstaan en wat Sandra beweegt om haar missie te volharden. Ze is namelijk nog steeds labiel en hangt van de antidepressiva aan mekaar vast. Haar baas wil haar niet meer en de collega's zijn op z'n minst gezegd blijer af met een bonus. Als ze vanuit de economische crisis bang is haar baan te verliezen zou het waarschijnlijk ook wel meevallen. Van een koopwoning naar een huurwoning en misschien wat minder bestelde pizza's en bronwater moeten nemen zou dan het gevolg kunnen zijn. En een mooie auto moeten opgeven voor misschien een fiets. Kortom haar verhaal lijkt generlei plausibel genoeg om met zo'n vraag van deur naar dit offer te bekrachtigen. De richting van deze film is vaag en slecht uitgewerkt en met een repetitieve weinig uitgewerkte ja of nee veelal saai. Het had een mooi verhaal kunnen zijn, maar het is door de ondoordachte uitwerking gewoon niet krachtig genoeg. Als klap op de vuurpijl vind ik toch wel de zelfmoordactie, waarbij Sandra gewoon dezelfde dag weer naar huis kan gaan en vrolijk doorgaat met haar missie. Hoe haal je het als regisseur in je hoofd om dit zo simpel uiteen te zetten. Enige lichtpuntje voor mij is Marion Cotillard die in opdracht van de regie haar werk voltreffelijk uitvoert.

Weer geen slechte film van de broers, wel erg safe. De depri-factor ligt niet zo hoog als ik dacht. Cotillard als Sandra schuimt de stad af om haar collega's te overtuigen om hun premie in te leveren zodat zij haar job kan behouden. Op zich is dat een interessant dilemma die iedereen zich eens zou moeten stellen : is geld belangrijker dan de mogelijke sociale miserie waarin je collega kan belanden door jou beslissing? De vraag geeft aanleiding tot uiteenlopende reacties die variëren van totaal egoïsme tot werkelijk bewonderenswaardig (Alphonse). De depressieve gemoedstoestand van Cotillard kwam overtuigend over : de xanax pillen, haar lusteloze buien... en dan plots enkele lichtpuntjes aan de horizon...

Toch mist Deux jours, Une Nuit iets om het echt af te maken waardoor mijn waardering naar 3* zakt. Zo weten we niet hoe de sfeer op het werk is en hoe iedereen aankijkt naar Sandra. Is ze gewaardeerd? Of heeft ze conflicten? Hoe goed kent iedereen haar? Uit de veel te veilige en herhalende één-op-één dialogen maak ik toch iets van afstand op tussen Sandra en haar collega's. Daarna wordt er blijkbaar wat rondgebeld tussen haar collega's om de boel te bespreken. Bah, vind ik echt geen uitdagende manier van vertellen en blijft daardoor ook erg droogjes. Dat geeft ook het gevoel dat er iets schort.

Een zogenaamde sociaal realistisch en moralistisch (melo)drama, rechtlijnig, wat voorspelbaar van toon, over solidariteit versus egoïsme, met een onwaarschijnlijke en te gemakkelijke wending aan het eind en de economische crisis als achtergrond. De onevenwichtige hoofdpersoon werd uitstekend gedragen door Marion Gotillard. Gezien het thema vond ik de (luxe en grote) auto waarin het echtpaar rondreed opvallend, of meer een misser.

Een erg goede film van de gebroeders Dardenne, die maar weer eens film maken over mensen uit de lagere klasse van de maatschappij, maar dat kunnen ze wel erg goed.

Het thema is door de economische crisis van de laatste jaren natuurlijk erg actueel. Een vrouw lijkt ontslagen te gaan worden, tenzij ze binnen twee dagen de meerderheid van haar zestien collega’s kan overtuigen om af te zien van hun bonus van 1000 Euro. Dan mag ze blijven. Zoiets vereist een sterke hoofdrolspeelster, want die kan het verschil maken. Die doet het hier geweldig, want Marion Cotillard wist mij al heel snel van haar problemen te overtuigen en is ten allen tijde geloofwaardig.

Ze is sociaal wat angstig en dat beeld ze echt geweldig uit. Is zat mij telkens af te vragen wat ik zou doen, als ik een collega van haar was. Ook was ik iedere keer weer benieuwd hoe de volgende collega van haar zou reageren. Daardoor komt er zowaar ook spanning bij kijken en dat maakt het allemaal nog wat intenser.

Het wordt afgemaakt door de prima cinematografie en de rustige, maar toepasselijke soundtrack. Het is een erg knappe film geworden en de Dardenne’s hebben mij tot nu toe nog nooit teleurgesteld.

4,0*

Goede film die misschien veel meer vertelt dat wat je ziet. In de film zien we een situatie waarin collega's voor de keuze staan of een bonus opgeven of iemand ontslagen laten worden. Ik lees hier en daar dat het wat onrealistisch is, daar ben ik het niet geheel mee eens.

Ten eerste is het aan de orde van de dag, alleen niet op dit niveau. Aan de top worden altijd dit soort beslissingen genomen: duizenden werknemers ontslaan levert een kostenbesparing op, zo'n kostenbesparing is goed voor het bedrijf en voor de aandeelhouder, dus de verantwoordelijken kunnen rekenen op een dikke bonus (geen duizend euro, maar honderdduizenden euro's). De film brengt zo'n situatie helemaal terug tot aan de onderste regionen van een bedrijf, waar een groep werknemers die het niet al te breed hebben moeten kiezen tussen andermans ontslag of een eigen bonus. Ook komt het op een andere manier vaak voor: bedrijven geven géén bonus en als smoes wordt verteld dat anders mensen ontslagen zouden worden. Of je bonus, of je baan.

De manier waarop ze reageert vind ik ook niet uit de lucht gegrepen. Zij heeft waarschijnlijk gezien hoe haar dromen uitkwamen (mooi huis, mooie auto (op afbetaling?), kinderen, etc.), heeft daar hard voor gewerkt, heeft toekomstplannen gemaakt, en uit het niets wordt alles weggevaagd. Volgens mij hoef je niet eens depressief te zijn geweest om te ervaren dat dan je leven en je dromen, en dus je wereld zo'n beetje instort. En natuurlijk kan ze daar weer uit komen, maar dat is vast niet de eerste gedachte die binnen twee dagen en een nacht bij haar opkomt. Misschien was het handiger geweest in de film om ook het moment te laten zien waarop ze haar baan verliest en hoe dat haar raakt, waardoor haar wanhoopsreactie wellicht beter begrepen kan worden.

De keuze waar de werknemers voor staan vind ik zelf niet zo moeilijk. Duizend euro die ik niet heb opgeven, of iemands dromen en leven naar de knoppen helpen? Enig minpunt vind ik dan ook dat in de film iedereen als zeer behoevend wordt getoond, terwijl in werkelijkheid in dit soort situaties de beslissingen vooral door zeer welvarende mensen onder het mom van "zo hoort het nu eenmaal" worden genomen over de minder welvarende groep.

Interessant om te weten dat de inspiratie voor deze film zoals Sol1 aangeeft bij Peugeot gehaald is (zie ook Cineuropa, waar ze aan de gebroerders Dardenne vragen waar ze het idee vandaan hebben gehaald). Enkele jaren geleden vonden nogal wat zelfmoorden plaats onder werknemers van Peugeot, nu begin ik het te begrijpen.

De Dardennes leveren weer een op alle fronten prima film af, zoals dat eigenlijk ook van ze verwacht wordt. Ruim 3,5*

Met uitzondering van de eerste twee heb ik inmiddels alle films van de gebroeders Dardenne gezien. Allemaal stuk voor stuk meer dan de moeite waard en dit is wat mij betreft met voorsprong de beste. Dat is naast het verhaal vooral te danken aan de indrukwekkende tour-de-force van Marion Cotillard, zonder meer een actrice van de buitencategorie.

De hoofdlijn van het verhaal, geïnspireerd door een voorval bij Peugeot Sochaux (Frankrijk) jaren geleden, gaat over het dilemma waarmee de collega’s van Sandra geconfronteerd worden. Een favoriet thema van de Dardenne’s, die zelf niet (ver)oordelen, omdat het antwoord op zulke vragen nu eenmaal niet zwart/wit ligt. Dat maakt de trektocht van Sandra van deur tot deur zo boeiend.
Maar… zeker zo belangrijk is de rode draad van het verhaal, t.w. de zoektocht naar zelfvertrouwen en zelfrespect van een wankele vrouw, die net wel of misschien toch ook niet hersteld is van een depressie, uiteindelijk bekroond in haar laatste opmerking aan de telefoon tegen haar man: “Je suis heureuse.”

De veelzijdige Cotillard is de ideale actrice om met haar mimiek en lichaamstaal het hele scala aan emoties, die bij deze moeilijke rol horen, over het voetlicht te brengen: van oprechte blijdschap tot opkomende inzinkingen, van vertwijfeling en apathie, van hoop en verslagenheid. Dat maakt dat deze film voor mij een van de beste is, die ik dit kalenderjaar totnogtoe gezien heb. Volgens mij een film om in de gaten te houden bij de Oscars komend voorjaar.

Een mooie film voor Cotillard om uit te blinken. Want wat een genot om haar te zien spelen. Je ziet haar eigenlijk nooit acteren en ze schakelt zo makkelijk van emotie naar emotie. Zeer geloofwaardig als een nog van een depressie herstellende vrouw met al haar stemmingswisselingen, die zichzelf moet zien te overwinnen om haar baan te behouden. Dat verhaaltje zorgt ook voor mooi drama, ongemakkelijkheid en spanning.

Natuurlijk zijn veel situaties en de manier waarop de verschillende collega's heel divers reageren allemaal net wat te geschreven en niet helemaal geloofwaardig als echte situaties, dat geldt al voor het uitgangspunt van de film, maar het is wel daadwerkelijk goed geschreven en daarom heel boeiend om naar te kijken. Het tempo zit er goed in en ik zat steeds weer op het puntje van mijn stoel, benieuwd hoe de volgende collega weer zou reageren. En hoe Sandra zelf. Er staat echt wat op het spel.

En op het einde blijkt dan goed waar de film uiteindelijk om draait. Niet zozeer om Sandra die haar baan behoudt maar uit haar depressie kruipt. Heerlijk dat zeer gepaste feelgood-einde zonder voorspelbaar te zijn. De boodschap had niet beter kunnen zijn. Ik zit dicht tegen een 4.0 aan, maar hou het denk ik toch nog maar bij een royale 3.5*.

Prachtige film waarin een vrouw een weekend de tijd heeft om haar collega's te overtuigen om haar baan te behouden. Een sociaal drama met een persoonlijke inslag zoals we dat gewend zijn van de gebroeders Dardenne. Een indringend portret over een uit een depressie herstellende vrouw die al haar moed bij elkaar moet rapen. Een uitmuntende rol van Marion Cotillard die het hoofdpersonage invoelbaar neerzet en waarbij de camera haar nagenoeg niet uit het oog verliest.

Mijn eerste Dardenne.

Helaas niet wat ik ervan verwacht had.

Op zich wordt er een interessant sociaaleconomisch probleem aangekaart, wat heden ten daags zeer actueel is. Hoewel het in dit geval enigszins meevalt, desondanks kan ik me wel inleven in de protagoniste en haar moedeloosheid in de zoektocht om haar baan te behouden.

De ontmoetingen tussen Sandra en haar collega's kunnen repetitief aanvoelen, maar weten op een bepaalde manier de aandacht vast te houden doordat elke collega weer een andere motivatie heeft. Bovendien krijg je als kijker te maken met de verschillende lagen van de maatschappij; waar de ene collega nauwelijks kan rondkomen, is de ander zijn huis aan het verbouwen.

Jammer genoeg miste ik een zekere overtuiging in de film. Daarvoor verlopen sommige dingen net te makkelijk of wordt er vanuit het niets een onnodige kunstgreep uitgehaald. Het is dat Marion Cotillard zo een fenomenale rol speelt waarin duidelijk naar voren komt dat haar personage continu een - innerlijke - strijd aan het voeren is. Hierbij helpen een aantal tracking shots om het geheel iets realistisch mee te geven.

Al met al redelijk indringend, maar wat mij betreft had het dramatischer gemogen.

3,0 Sterren.

Mooi verfilmd. Het oog voor detail is eigenlijk vrij verbluffend: hoe dat de lakens bijvoorbeeld gekreukt zijn bij het opmaken van het bed, en niet perfect glad; in het echte leven wordt het laken ook niet vervangen na één dag. Het is misschien een dom voorbeeld, maar het zijn zo'n details dat een film doet leven. Ook de verschillende scenario's van de collega's zijn goed bedacht, en weerspiegelt eigenlijk een maatschappelijk debat. Is het nog wel mogelijk voor de lagere middenstand te overleven met een arbeidersloon? En zo ja, welke opofferingen moeten hiervoor worden gedaan? Een film die meerdere lagen heeft, en stof doet oprijzen om over na te denken.

Dit is toch wel een film die lang blijft hangen. Opmerkelijk.

Zal mij zeker ook lang bijblijven.

Hoog boven mijn toch al hoge verwachtingen. De Dardennes hebben iets magisch over zich heen. Zou hun stijl bijna magisch-realisme willen noemen. Hun verhalen zijn nooit spectaculair en hun uitwerking uiterst simpel, maar toch blijf je van begin tot eind geboeid. Ik hoop zo dat ze nog heel lang zullen doorgaan met films maken, hoe meer hoe beter.

En Cotillard..wat valt er nog over te zeggen. Ze heeft alles wat iemand tot een zeer waardig actice maakt.

Weerom een film van de Dardennes die mij erg tegenviel. Eigenlijk nog meer dan de vorige (Le gamin au vélo). Voor mij mist Deux jours, une nuit àlles wat een goede film nodig heeft: spanning, vaart, pit, geloofwaardigheid, enz. Ik vond het gewoon saai, dun, onwaarschijnlijk, oninteressant... Enige lichtpuntje was, zoals al meermaals opgemerkt, Marion Cotillard, maar haar rol en "verhaal" waren zo slap en onwaarschijnlijk dat het voor mij gewoon niet werkte.

Deze eindelijk ook eens gezien. 'k keek hier al een tijdje naar uit en 'k vond het ene prima film. 'k was erg geboeid door het verhaal en was wel nieuwsgierig hoe het verhaal ging eindigen. 'k was zeker niet teleurgesteld over het einde.

De cast kwam erg realistisch over, net als de film trouwens.

'k heb het me zeker niet beklaagd en ben blij dat 'k deze eindelijk eens heb gezien.