Kis Uykusu (2014)

IK kan heel erg veel goeds zeggen over deze film, en een bepaalde kwaliteit heeft hij zeker. In de eerste plaats is dit niet een heel speciaal onderwerp, en eigenlijk is ook de uitwerking niet eens heel bijzonder. Maar toch werkt het omdat de kwaliteiten in de aankleding zitten.

De dialogen zijn veelal sterk en redelijk naturel ondanks een zekere gewichtigheid. Zeker tussen broer en zus werkt dit uitstekend en dat zijn wat mij betreft de beste scènes. Tussen man een vrouw is het me soms iets te melodramatisch, maar dat is vooral vergeleken met die andere dialogen, want in een beetje andere film gaat dat nog veel verder. De acteerprestaties zijn navenant met erg naturelle rollen die zo heel wat nuance geeft. Vooral Bilginer heeft een prachtige rol, en ondanks zijn lichte arrogantie, kon ik volledig met hem meegaan. Zijn logica, zijn denken, dat was gewoon juist. En die lengte van een film werkt op punten ook, want scènes blijven maar duren waardoor juist de spanningen worden verhoogd en kleine redetwisten maar kunnen blijven duren. Niet dat alles even interessant of goed was, maar veelal wel. Verder zijn de omgevingen mooi, net als de interieurs en de sfeer van de Turkse binnenlanden met de verschillen tussen arm en rijk en modern en traditioneel. Dat geeft een bepaalde grandeur aan de film die uitstekend en zo de film veel meer waarde geeft, meer laat zijn dan een kwalitatief goede soap. Dan mag het wel gebaseerd zijn op Tsjechov, met citaten van Shakespeare, maar het geheel deed me echt meer denken aan Tolstoj's Anna Karenina.

Maar goed, dat betekent niet dat het nu gelijk een meesterwerk voor mij is geworden. In de eerste plaats vond ik dit nu gemaakt voor het theater, of voor een roman. Dan kan dat nog wel prima als film, maar je mag wel iets meer doen dan alleen de mooie omgevingen tonen. Oké, de kleuren zijn fijn bruin-grijs (ook binnenshuis), de kadreringen prima, montage goed en af en toe wordt er leuk gespeeld met spiegels, maar het zijn echt momenten en te weinig voor dik drie uur. Te weinig voor een film. Daarnaast zijn er nog twee punten - die absoluut met elkaar te maken heb- die puur subjectief zijn. De film duurde me toch echt net te lang, en de film kroop niet onder de huid (en dan gaat een film vanzelf lang aanvoelen). Het bleef soms allemaal wat kil en afstandelijk. Interessant zeker, maar je gaat dat gewoon voelen na twee uur. Niettemin een dikke voldoende. 3,5*.

n.b. Melisa Sözen (Nihal) vind ik dus echt een heel aantrekkelijke vrouw met een bepaalde jeugdigheid, zeker voor een laat-dertiger. Enfin, zie ik nu dat ze pas een laat-twintiger is. Dan vind ik haar er relatief oud uitzien. Nog wel mooi, maar toch.

n.b. 2: Ik zie weleens de link met Dostojevski. Die zie ik nu totaal niet. Zeker niet in stijl, D. schrijft vol pathos en vol uitgesproken personages die ofwel goed ofwel slecht zijn, maar van nuance weinig weten. Dat was in deze film volstrekt anders.

LOL, ik denk lees ff een recensie! ik ga um dus maar niet kijken! Ben niet zo van Balkenende!

Lange zit... maar is het zeker waard!

Afgelopen weekend heb ik samen met een Turkse maat van mij deze film maar eens opgezet. Met half-gebrekkig Engels ondertiteling en een halve tolk naast me, kreeg ik voor 90% deze film toch wel goed mee. Acteerwerk is buitengewoon sterk en het verhaal, de omgeving, de spanningen onderling, de dialogen waren daarnaast ook gewoon snijdend goed. Ik wil hem bijna meenemen in mijn top 10, maar daar is helaas (nog) geen ruimte voor. Anyways, naturel op zijn best!

*4+ voor dit klein pareltje.

Had me enorm op deze film verheugd na het fantastische Once upon a Time in Anatolia.

Maar ondanks de fraaie beelden kon deze film niet in de schaduw staan. De dialogen waren in het begin nog wel aardig, maar ik wist het op een gegeven moment wel. Een kwalitatief goede film, dat zie ik er wel vanaf, maar om nu te zeggen dat ik er zo van genoten heb, nee.

Film van het jaar.

Geweldig.

jeetje, wat had ik dat ook graag geroepen. Zo mijn best gedaan om deze nog mee te nemen voor de eindlijst, maar misschien hebben de vele last minute films toch hun tol geëist. Hoewel schitterend gefilmd (op zijn minst deels), realistische interessante dialogen kwam ik er zeer moeizaam doorheen. Mijn eerste Ceylan. Krijgt herkansing als ik fitter ben, maar eerst wat eerder werk van hem, kijken hoe dat valt. De 3,5 is dan ook voorlopig.

Ben al een tijdje de juiste moment aan het afwachten om deze te gaan zien.... en terecht zo blijkt maar weer eens

Vier vorige wel gezien en allemaal erg sterk. Persoonlijk heb ik het vooral voor deze : Bir Zamanlar Anadolu'da (2011)

Dat was idd mijn eerste keus als volgende. But you're right. Timing is (or can be) everything

Nou, wat een namen zijn er al voorbij gekomen in dit topic: met Shakespeare, Dostojewski, Tolstoj, Voltaire, Gontsjarov en Tjechov is een groot deel van de literatuur tot de 20e eeuw wel benoemd.

De belangrijkste naam om te noemen lijkt mij echter Ingmar Bergman. Inspiratie is nog te zacht uitgedrukt, Kis Uykusu is als je het mij vraagt gewoon een Turkse en moderne Bergman. Het begint natuurlijk al met de acteerwereld die zo'n grote rol speelt in de film. Maar belangrijker is de manier waarop de personages met elkaar omgaan. Aanvankelijk weet men het nog beleefd te houden, maar de onderhuidse spanningen zijn dan al voelbaar, en langzamerhand begint de één de ander nietsontziend te fileren, én, ook typerend, daarna vindt weer een soort relativering plaats (de soep wordt uiteindelijk niet zo heet gegeten als ze wordt opgediend). De verwijten die de personages elkaar naar het hoofd slingeren hadden eveneens zo uit de koker van Bergman kunnen komen. Ten slotte is de overvloed aan dialogen en het tamelijk toneelmatige karakter ervan ook Bergmanesk te noemen.

Maar, bij mijn weten is er geen film van Bergman van meer dan 3 uur met zo weinig filmische ontwikkelingen en zo weinig dramatische ontknoping. Winter Sleep opent ijzersterk en zo lang de karakters zich inhouden blijft het interessant, maar daarna verzandt de film in ruzie-scenes die allemaal wel erg veel op elkaar lijken, en echt tot een kern komen doet het voor mijn gevoel nooit. In ieder geval is er niet, zoals bij Bergman, een emotionele climax. Je kan het allemaal in het midden laten zodat de personages complex lijken, maar wat wil je als regisseur dan nog zeggen, vraag ik me af? De beste scenes voor mij zijn die met Ismail, die minder praat maar wel daden stelt (hij is naast de theorieën van zusterlief dan ook de meest uitgesproken link met Dostojewski mijns inziens (een geldverbrandingsscene komt bijvoorbeeld ook voor in De idioot)).

De stijl van de film is statig; qua cameravoering houdt Ceylan het sober, maar de decors zijn juist vrij uitbundig (zowel binnen als buiten). De warme belichting in de binnen scènes geven een mooi contrast met de uitgesproken dialogen.

Al met al ben ik niet echt onder de indruk van Kis Uykusu. Het is mij teveel van hetzelfde, en te weinig tot de kern komend. Ceylan had er wellicht beter aan gedaan de helft van de dialogen in z'n vorige film te verwerken, dat zou denk ik beide films ten goede zijn gekomen...

Mooi stuk weer, eRCee.

Al vind ik de vergelijking met Bergman niet geheel overtuigend. Die concentreerde zich toch meer op persoonlijke psychologie en relaties an sich; hier spelen ook cultureel-maatschappelijke tegenstellingen een rol.

Het klopt dat zaken als een ‘dramatische ontknoping’ en een ‘emotionele climax’ hier ontbreken, maar is dat niet inherent aan het beeld dat wordt geschetst? Misschien is juist het onvermogen van de personages om tot een kern te komen wel het hele punt, en dat onvermogen hangt samen met de onwil, of omdat zij niet in staat zijn, zichzelf – en daarmee hun beperkingen - te kennen. Terwijl ze toch wel voornamelijk met zichzelf bezig zijn. Het juist die onwil, of die blindheid, die de motor is achter alle dramatiek en emoties in deze film.

En Ceylan ziet dat onvermogen kennelijk niet als een te verhelpen eigenaardigheid van deze bepaalde personages, maar als iets algemeen menselijks. Ik denk dat een climax of ontknoping (ten goede, dan wel ten kwade) afbreuk aan de film had gedaan, de suggestie had gewekt van een conclusie, een (waarde-)oordeel. Een oordeel over het algemeen menselijke? Wie dat oordeel durft te vellen, die kent zijn beperkingen niet

De cultureel-maatschappelijke tegenstellingen vond ik niet op de voorgrond staan, zeker niet in de dialogen. Het zijn toch vooral Aydin, Nihal en Necla die elkaar de maat nemen. Herfstsonaten en Scenes uit een huwelijk zijn hier nooit ver weg.

Wat die onwil of blindheid betreft; misschien heb je gelijk in de achterliggende gedachte, ik vind het echter niet goed werken. Wellicht heb je tenminste een bijziend iemand nodig om de blindheid van anderen inzichtelijk te maken (net zoals José Saramago in z'n roman De stad der blinden één van de centrale personages het gezichtsvermogen laat behouden).

Ceylan gaat een climax uit de weg maar voert overigens wel een verklarende voice-over in aan het einde, een (na drie uur dialoog) flauw aanvoelende kunstgreep die de Zweedse meester zeker niet zou hebben toegepast...

Ik had zelf de indruk dat die innerlijke monoloog van Aydin, gericht aan zijn vrouw, gewoon een voortzetting van zijn éénmanstheater was, maar ik kan me vergissen...

Het was zeker Aydin maar theater zag ik er niet in, het leken me de meest eerlijke woorden van de gehele film. Hiermee wordt tenminste een deel van zijn personage verklaard, en dat vind ik in het licht van de rest van Kis Uykusu een kunstgreep.

Als je gelijk hebt, is het inderdaad flauw. Maar ik vraag het me af, als je 'm ziet met dat konijn

Ik zie trouwens dat de vergelijking met Scènes uit een Huwelijk meer is gemaakt. Dat werk heb ik nog niet gezien, maar Herfstsonate wel. Daarin worden natuurlijk ook harde noten gekraakt in de dialogen, maar toon, setting en inhoud (relatie moeder-dochter) zijn verder moeilijk vergelijkbaar.

En ik vind het Aydin-personage in het algemeen niet erg 'Bergmaniaans', moet ik zeggen. Zo komisch is Bergman niet.

De komische aspecten van Bergman worden vaak over het hoofd gezien. In Fanny och Alexander loopt bijvoorbeeld ook zo'n ietwat pompeuze en tamelijk belachelijke pater familias rond.

Een bijzondere film. Eentje die echt zijn eigen tempo hanteert. Elk gesprek wordt nogal uitgesponnen, maar over het algemeen is dat juist wel prettig en er gebeurt genoeg. Een hoop wordt niet direct gecommuniceerd of uitgesproken, maar wel zonder dat het echt moeilijk en ingewikkeld wordt. Wel moet je een beetje bij de les blijven. Ik zou niet zozeer willen zeggen dat de film nou écht diep gaat, maar hij weet in elk geval de kern van de personages daadwerkelijk te raken, en daarmee onderscheidt hij zich al. Ik snap de vergelijkingen met literatuur en theater wel. De karakters krijgen alle ruimte. Heel de film draait om hen, om hun dialogen, die ook echt goed geschreven zijn. Een combinatie van realistisch en theatraal zou ik zeggen. Mede door de uitstekend spelende acteurs.

Vooral de door Bilginer vertolkte Aydin is echt een wat episch personage dat erg fijn wordt neergezet. Wat een pompeus type is dat zeg. Maar de film maakt meer van hem dan puur een slecht mens. Het is overduidelijk dat hij zelf alle mensen om zich heen lang niet zo goed aanvoelt als hij zelf denkt. Hij leeft echt in zijn eigen wereld, is meer een man van de theorie dan van de praktijk, en is daarmee ook wel een wat meelijwekkend eenzaam figuur. Zijn zus Necla biedt ook zo heerlijk tegenwicht aan hem. Wel vond ik zijn vrouw wat minder. Een actrice met een heel mooi en expressief gezicht, maar vond haar toch wat achterblijven bij de rest, misschien ook een wat minder goed uitgewerkte rol hebben.

Een film van drie uur aan dialoog vraagt natuurlijk wel wat van de kijker. Ook al omdat het geen triviale dingen zijn die worden besproken, en je moet dus wel echt een beetje bij de les blijven. Maar de knus en warm verlichte kamers met het steeds zwaarder worden winterweer buiten vormen een erg fijne setting, en ook die prachtige enorm weidse shots buiten zijn ook erg mooi. De manier waarop de woeste winterlandschappen tegen het einde van de film in beeld worden gebracht is echt beeldschoon. Uiteindelijk is dit een film waarin de volhouder wordt beloond. Desondanks "slechts" 3.5* omdat het hier en daar toch wat korter of in elk geval meer de diepte in had gekund.

Fascinerend. Een mentale uitputtingsslag op het scherpst van de snede tussen een gewezen acteur, zijn veel jongere vrouw en zijn gescheiden zuster. De vinnige discussies van de eigengereide, ongeïnteresseerde acteur met zijn cynische zuster en even later met zijn enigszins naïeve, doodongelukkige vrouw trokken mij naar het puntje van mijn stoel.
Hauk Bilginer speelt een geweldige, maar o zo irritante rol als de betweterige ouwe zak, die op onuitstaanbare wijze met zijn medemensen omgaat. Een van de beste films van 2014, die ik totnogtoe zien heb, mede dankzij de fraaie beelden van de onwezelijk spectaculaire omgeving.

Ceylan lijkt hier het stokje van Angelopoulos over te willen nemen. En dat gaat hem niet bepaald slecht af. Hele fraaie film.

Ik vond 'm geweldig! Wat een heerlijke (lange) zit!

Het is (weer) een hele lange film (196 minuten!) en ik vond ‘m ook soms wat langdradig en wat te lang, maar in het algemeen toch boeiend en de moeite waard. De film heeft misschien wat weg van de Italiaanse eveneens hooggeprezen ‘La Grande Bellezza’ in de zin dat ook in ‘Kis Uykusu’ een wat oudere schrijver – M. Aydin – portretteert die terend op zijn oude succes als acteur en erfenis een luxueus leven leidt en denkt een goed leven te leiden maar in feite een oppervlakkig en egoïstisch leven leidt. Sowieso speelt ook in deze film het thema van verveling, eenzaamheid en leegheid van bestaan een grote rol waarin de hoofdpersonages er niet in slagen hun passie om te zetten in een zinvol leven (en men ook elkaar beschuldigt van een leeg leven). Maar uiteindelijk is de film vooral een psychologisch drama in de traditie van de Griekse tragedie: er zijn geen duidelijk goede of slechte personages maar ze proberen allen een goed mens te zijn en een zinvol bestaan te leiden – of zelfs maar te overleven zoals die andere, arme familie die huurt van Aydin maar de huur niet kan betalen – maar ze zijn onvolmaakt en uiteindelijk mislukken ze jammerlijk en maken ze slechts elkaar het leven zuur. De boodschap lijkt te zijn dat je nog zo kunt vechten tegen het kwaad en voor rechtvaardigheid, maar dat uiteindelijk alle principes, idealen en moraal tevergeefs zijn omdat de mens niet bij machte is de wereld mooier te maken: alles is zoals het is en dat kun je maar beter accepteren. Zoals iemand zegt: “Het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt” (overigens bekend van een liedje van John Lennon, maar het is een uitdrukking die al ouder is).

De film lijkt zwanger van symboliek (is bv. het vangen een wild paard een poging het leven te beheersen en het later vrijlaten van het paard de erkenning dat men het leven moet nemen zoals het komt?) en er is soms iets te veel gepsychologiseer in de dialogen, maar de film imponeert met haar goede spel, intelligente (maar vaak lange) dialogen en realisme in combinatie met doorlopend mooie beelden van zowel de natuur als het ouderwetse, druk versierde interieur van binnenshuis die beide een met pracht en praal overdekte desolatie opwekken.

Geweldige film die ondanks zijn lange duur geen seconde verveeld.
Zit ook heerlijke humor in trouwens en dan bedoel ik met name de geweldige gluiperige Imam waar ik ondanks zijn paling gladde optreden maar geen hekel aan kon krijgen én natuurlijk Aidin's manusje van alles.

Ik had me mentaal (of ik inderdaad de winterslaap in zou gaan) op deze "echte" meer dan drie uur durende, tergend trage, intellectuele, complexe, maar verhaalarme "echte" filmhuisfilm, over onderlinge betrekkingen (waarin niemand gelukkig was), voorbereid. En dat was maar goed ook, want de dialogen waren samengevlochten, uitgebreid en uiteengezet. Ontroerend kon ik het met de beste wil van de wereld niet vinden, wel ondoorgrondelijk en buitensporig breedsprakig. Ik kan wel beamen dat hoofdrolspeler Haluk Bilginer zijn zelfgenoegzame, doch tegenstrijdige en onzekere personage, meer dan uitstekend vertolkte.

N.B. Ik weet donders goed dat ik met mijn beleving tot een absolute minderheid behoor en vind dat ook prima.

Heerlijke film weer van Ceylan, al moet je er wel even goed voor gaan zitten. Het tempo is niet al te hoog en er zitten erg veel dialogen in, maar het boeit wel enorm. De dialogen zijn goed geschreven en het acteerwerk is meer dan goed, waardoor het allemaal geen seconde verveelt. De personages worden sterk neergezet. Het knappe vond ik hier, dat ze allemaal hun mening mogen verkondigen, maar niet worden veroordeeld door de regisseur. Ik vond ze ook allemaal wel wat hebben. De hoofdrolspeler heeft soms wel een licht superioriteitsgevoel t.o.v. zijn zus en vrouw, maar dat is absoluut niet storend.

De setting mag er trouwens ook zijn. Waar Ceylan in Once Upon a Time in Anatolia juist zorgde voor een enorm warme uitstraling, daar weet hij hier de winterse sferen juist enorm te benadrukken. De locatie met al die rotspartijen is fantastisch om te zien en Ceylan brengt de boel daarnaast ook nog eens bijzonder fraai in beeld. Het camerawerk en de montage is netjes en verzorgd.

Uiteindelijk vliegen de ruim drie uur toch vrij snel voorbij. Ik houd wel van dit soort films. Echte personages, prima dialogen en sterk acteerwerk. Ergens doet Ceylan me ook aan Asghar Farhadi denken, die dat soort punten ook altijd in zijn films heeft. Beiden komen ook uit het zuid-oosten en zijn regisseurs, die zo goed zijn, dat ze hun land inmiddels wel ontgroeid zijn.

Grappig trouwens, dat toen ik de film gisteravond ging bekijken, het nog droog was en na afloop het landschap, net als in de film met een mooi wit laagje sneeuw bedekt was.

4,0*

Pfffff.... wat een lange zit zeg! Het begint aardig maar uiteindelijk draait het uit op niets! Er gebeurd gewoon veel te weinig. Veel blabla, en niet eens echt interessant. Er wordt wel goed gespeeld maar dat is dan ook alles, want een verhaal zit er nauwelijks in.

Prachtig. Ceylan is de nieuwe Angelopoulos. (en ja ik weet dat deze vergelijking op een hoop vlakken niet op gaat).

-edit- ik zie dat er meerdere die vergelijking trekken.

Erg lange zit met alleen maar dialogen die op een rustige, natuurlijke manier worden gedaan.

Je moet de film kijken als je veel tijd hebt en geduld bewaard.

Dan kan je hier zeker van genieten, zoals ik heb gedaan maar krijgt van mij net niet een dikke 8 en dus 4 sterren omdat er dialogen tussen zaten die ik beduidend minder vond.

Hoofdrol speler is geweldig en draagt deze deprimerende film.

Mooie 7 en een aanrader voor mensen die van rustige films houden met mooie beelden en veel dialoog.

Ik heb ervan genoten.

Langdradig en somber epos dat zich voornamelijk afspeelt tussen en rondom drie hoofdpersonen.

Vanwege de hoeveelheid dialoog, de weinige bewegende actie en het beperkte gebruik van decors (wel allemaal schitterend trouwens) is de vergelijking met een toneelstuk snel gemaakt.

De confronterende en beschuldigende dialogen zijn ook nog eens tamelijk gedragen en theatraal.

De dialogen geven de innerlijke beleving van de hoofdpersonen fantastisch weer. Er is veel herhaling van woorden en meningen. Het zou magnifiek leesvoer zijn. Als film is het (in mijn ogen) te statisch en te weinig spannend.

De vergelijking met de Russische literatuur (Tolstoj) werd hier al gemaakt. Het is prachtig om in een aantal bladzijden te lezen hoe een blad van een boom valt, maar de vertaling van deze gebeurtenis op film kan eigenlijk alleen maar teleur stellen. Dat is mijn probleem met dit werk.

Verder: mooie plaatjes, prima acteerwerk en prachtig kleurgebruik.

Er wordt in deze film echt opvallend sterk geacteerd.

Grappig hoe meerdere gebruikers zich blindstaren op het absoluut willen kaderen van deze vertelling binnen de wereldliteratuur of wereldcinema. Wat mij betreft doe je hem daarmee grandioos tekort.

Voor mij is de kracht nou juist dat het zich zelfreflexief positioneert als onderdeel van rijke culturele tradities die eraan vooraf gingen. Dit ogenschijnlijk oubollige modernistische werk speelt juist een heel subtiel spel met verschillende verwijzingen als een soort postmodern meta-narratief over de rol van de intellectueel in het maatschappelijke leven.

Net zoals bij vorige films is deze Nuri Bilge Ceylan af en toe doorbijten door zijn langdradige opzet, maar het levert inhoudelijk pregnante cinema op vol grandioze visuele vondsten. Het is knap hoe iets zo door en door geconstrueerd oogt en toch zo warm en menselijk voelt. We gaan vermoedelijk nog veel plezier beleven met deze regisseur die dichterbij de top van zijn kunnen is gekomen.