The Giver (2014)

Wat een geweldige sfeer in de eerste 30 minuten. Prachtige jaren 50 retro-futuristische sfeer, tot aan de leefomgeving toe. Daarna nog steeds leuk en onderhoudend, maar begon wel steeds meer een "standaard" science-fiction actiefilm te worden richting het eind. Eerste helft een ruime 4,5. Tweede helft 2,5. Gemiddeld 3,5.

lijkt veel op hungergames /divergent

opzichzelf een redelijk goede film, maar een beetje herhaling als je hungergames en divergent gekeken hebt

Zeer zwak moet ik zeggen. Gelukkig duurde hij maar anderhalf uur. Zo blijkt maar weer dat top namen als Bridges en Streep niet automatisch een goede film opleveren. Ze deden hun best, en hun "koppen" kwamen mooi in beeld. Toch was het allemaal maar zo zo. De jonge cast maakte geen indruk. Het verhaal had geen impact, en het ging allemaal vrij snel. Misschien daarom dat het allemaal zo zo was. Ook de onlogische momenten zaten erg in de weg. En op het einde gebeurde er, waar ik al bang voor was.... In beeld gebracht, redelijk. Verhaal, redelijk. Uitwerking matig. Einde, teleurstellend.

2**

Na The Hunger games en Divergent een zoveelste film die opvallend genoeg in dezelfde strekking voortborduurt. Boekverfilmingen zijn wederom trendgevoelig en het futuristische teenage movie gehalte op dit moment alles bepalend in Hollywood. Bij The Giver lijkt het er sterk naar te smaken dat het gaat om een blockbuster i.p.v. getrouw te blijven aan het boek. Voor mij was het de grootste tegenvaller uit het genre, als je spreekt over deze reeks aan romans over jong volwassenen levend in systemen met slechte politiek en opstand.

De klonen van The Hunger Games beginnen inmiddels een eigen subgenre te vormen. Dit is er weer zo één en, het moet gezegd worden, helemaal zo slecht nog niet. Het verhaal is net intrigerend genoeg om te blijven boeien, de cast is uitstekend en de vormgeving is stijlvol. Leuk ook hoe er gespeeld wordt met kleur (en het gebrek daaraan). Grootste verrassing is dat hier geen vervolgen op gaan komen!

“Everything is connected. Everything is balance. Where there is good, there is bad.”

Kan je je een wereld voorstellen zonder kleuren ? Een fletse maatschappij waarin iedereen gelijkwaardig is doordat bepaalde maatschappelijke waarden uitgevlakt werden en menselijke emoties zoals vreugde, hartstocht, verwondering,lust en liefde werden verbannen. Dit allemaal om ervoor te zorgen dat er geen conflicten meer ontstaan. Dit lijkt me toch redelijk angstaanjagend. Natuurlijk zorgt dit ook voor een aantal positieve voordelen zoals het niet bestaan van haat,wraak,jaloezie en heerszuchtige gevoelens. Alles in teken van een conflictvrije en serene maatschappij. Een soort vakantiepark in de wolken waar men zich tot vervelens toe excuseert voor alles en niks (“We accept your apology.”)

En zo begint “The Giver” ook. In flauwe nietszeggende grijstinten. Diegenen die onwetend aan deze film beginnen moeten dus niet hun kleurinstellingen controleren. Er scheelt echt niks aan de instellingen van je LED-TV. Een kleurloze maatschappij waarin alle overlevenden na de rampspoed, die ze “The Ruin” noemen, leven. “The Ruin” is een onverklaarde mondiale ramp die ervoor gezorgd heeft dat de aardbewoners nu in een soort commune leven. Een commune waarin iedereen elke morgen zijn medicatie braafjes laat injecteren zodanig dat ze gevrijwaard zijn van al die tot catastrofes leidende menselijke onhebbelijke karaktertrekken. Tevens geeft deze samenleving je een Orwelliaans gevoel. Bij de minste verkeerde beweging of aanraking begint er een bijna etherische stem je op je vingers te tikken en wordt de snoodaard vermanend terechtgewezen. Bij bepaalde onregelmatigheden kan het zelfs zover komen dat een holografische projectie van één van de ouderen die zetelen in een raad, in het midden van je keuken plots verschijnt en uitleg vraagt over het incident. Een vredige maatschappij waarbij de inwoners in de overtreffende trap gepamperd worden en competitieloos als makke lammetjes door het leven gaan.

Recensie The Giver

En alweer een film gebaseerd op een boek voor 'young adults'. Dat wordt in de eerste paar minuten al meteen erg duidelijk met de triest slechte intro.

Gelukkig herpakt de film zich daarna wel iets, en is het middendeel best verteerbaar, onder andere door de wat mysterieuze bedoening rond Jeff Bridges. Maar daarna komt de moraal, de boodschap wat te nadrukkelijk en te dwingerig door, en dat maakt het einde wel knap slecht.

Jammer weer. Triest toch dat een formule die een keer gewerkt heeft zo tot het bittere einde toe moet worden uitgemolken.

Merkwaardig hoe weinig reacties er zijn op een film met Jeff Bridges en Meryl Streep? Ik heb hem gisteren gezien.

The Giver opent geweldig en toont ons een futuristische wereld waarin zo'n beetje alles is uitgebannen wat niet direct noodzakelijk is voor het voortbestaan van de "communities" waarin de mensen wonen: van gevoelens tot muziek en van fysiek contact tot en met leugens. Je voelt natuurlijk aankomen dat iemand de boel op stelten gaat zetten en dat is in dit geval de jongen Jonas. Jonas wordt gespeeld door een acteur die ik nog nooit eerder gezien heb, maar hij doet het heel goed.

Jonas wordt uitverkoren als ontvanger van herinneringen. Hij gaat in de leer bij The Giver. Deze meneer wordt gespeeld door een stokoude Jeff Bridges die je echt niet zou herkennen, zelfs als je net The Big Lebowski hebt gezien. Zijn dagen als "The Dude" liggen duidelijk mijlenver achter hem. Het idee achter dit overdragen van herinneringen is dat niemand in de futuristische wereld iets mag weten van hoe het vroeger was (dood en verderf) maar wanneer er onverhoopt toch problemen zijn, dat er dan 1 wijsgeer is die de bestuurders op basis van de geschiedenis kan adviseren hoe het verder moet.

Tot zover wat je ook weet op basis van de plot samenvatting. De vraag is uiteraard hoe iemand reageert op dingen die wij vandaag de dag gewend zijn: zowel positieve als negatieve dingen in het leven. Hoe ervaart iemand dit, die daarmee nog nooit in aanraking is gekomen? Het roept best interessante filosofische vraagstukken op, zij het oppervlakkig en makkelijk verteerbaar, maar toch. Wanneer je Jonas ziet genieten van doodsimpele zaken als sleetje rijden, mist dit zijn uitwerking niet. Je vraag je als kijker af of wij de eenvoudige dingen in het leven niet wat meer zouden moeten waarderen. Het omgekeerde geldt eveneens: zouden we niet minder de ogen moeten sluiten voor alle narigheid in de wereld, want we beginnen compleet afgestompt te raken. Je merkt dat de film is gebaseerd op een boek, want er is best goed nagedacht over de achterliggende moraal.

De inleiding neemt echter ruim tweederde van de film in beslag en hoewel het er visueel wel leuk uitziet, verlang je na een uurtje toch wel naar wat actie of op zijn minst een versnelling in het verhaal. Die krijg je dan ook, maar als de zaken echt interessant worden, zit je ineens tegen de aftiteling aan te kijken.

Het laatste halfuur was ook lichtelijk misselijkmakend. We keken de film met een kamer verder onze 3 maanden oude slapende baby. Sommige scènes vonden lastig te verteren. De baby gaat tegen het einde een belangrijke rol spelen en dat is allemaal moeilijk om aan te zien als verse ouder. Ik weet niet hoe anderen hier tegenover staan maar de film werd bij vlagen ronduit smakeloos.

Dat negatieve gevoel overheerst als je de aftiteling voorbij ziet rollen. Dat, de ouwe rimpelkop van Katie Holmes (scientology is kennelijk funest voor je girl-next-door charme), de te lange inleiding en nog wat andere dommigheden. Zo hebben ze zelfs in de perfecte samenleving gevangenissen, agenten en stroomstootwapens.

Daarnaast heeft de film niets wat we niet al drie keer hebben gezien en beter uitgevoerd bovendien, ondanks dat een boek aan het script ten grondslag ligt. Maar dat zegt ook niets meer tegenwoordig: The Hunger Games en Twilight zijn ook gebaseerd op boeken en dat is eveneens puberale pulp.

Het boek komt uit 1993, zo lees ik op Wikipedia. Dus plagiaat met betrekking tot de tientallen vergelijkbare films van de laatste twee decennia kun je de schrijfster misschien niet verwijten, maar veel nieuws sinds de boeken Brave New World (uit 1932) en 1984 (uit 1949) is er niet onder de zon. Brave New World ging over de angst voor technologie, 1984 over de angst voor totalitaire regimes en The Giver is eigenlijk een groot pleidooi voor meer liefde en emotie in het leven. Dat is ook de boodschap in het repertoire van Wolter Kroes.

2 sterren

Een ogenschijnlijk perfecte wereld waarin iedereen "blij" is en waarin oorlog, natuurrampen en ander leed uitgebannen is, maar waarin ook geen plaats is voor individualiteit, liefde, muziek etc. Dus een wereld waarin al de tegenstellingen zijn opgeheven. Wat voor een wereld krijg je dan? Een wereld waarin de leegheid overheerst, een wereld waarin de mens niet meer dan een exemplaar is, laat ik de woorden van Kierkegaerd maar eens gebruiken. Een mooi uitgangspunt dus om daarover een film te maken. Het eerste uur slaagt de film daar ook redelijk in, maar het laatste half uur gaat de film zoals zo vaak bij dit soort films weer helemaal uit de bocht. Te moralistisch en veel te voorspelbaar. Wel jammer eigenlijk. Op visueel vlak - vooral de Z/W fotografie - zag de film er best wel goed uit.

3,0*

Oef.

Hoe kazig kan je een scifi maken? Noyce kiest ervoor (althans, kiest voor een boek) om weer eens het aloude "overgereguleerde maatschappij bant emotie uit" riedeltje boven te halen. Je zou kunnen zeggen dat het idyllische wereldje waarin dit versje gebolsterd zit nog best origineel is (meestal krijg je een wat grimmigere variant voorgeschoteld), maar het maakt het uiteindelijk alleen maar kleffer.

Bridges is pover als Giver, Streep vind ik sowieso al redelijk vervelend, haar rol maakt het er hier niet beter op. De jeugd is identiteitsloos, maar dat hoort nu eenmaal bij hun personages. Het grijs/kleur gegeven is op zich nog best leuk, maar het is meteen ook het kantelpunt waarop alles me een beetje begon te dagen.

Zolang de film zich richt op het scheppen van het scifi wereldje valt het allemaal best te behappen. Cinematografie is wat soft en de muziek wat flauw (moet je als Giver écht kiezen om muziek door te geven via één of andere lomp boerenfolkfeestriedeltje?), maar er zitten geregeld leuke ideetjes in die visueel behoorlijk uitgewerkt worden. Maar eens DE BOODSCHAP zich aandient wordt het drammerig, platvloers, bijna religieus. Niet eens dat ik het oneens ben met de film, maar de manier waarop het gebracht wordt is gewoon beschamend.

Stevig contrast tussen het eerste en tweede deel van de film dus. Eerste half uur is meer dan aardig, daarna wordt het geleidelijk aan alleen maar slechter, met een finale die echt niks te bieden heeft. En dat voor een man die de al ruim gepasseerd is.

2.0*

Jeff Bridges: "Her name was Rosemary. She was my daughter. I loved her."

Meryl Streep: "Precision of language."

Jeff Bridges: "Haha! Could not be more precise."

Eindelijk een keer niet een recent Young Adult boek dat verfilmt word. The Giver van Lois Lowry (geen 18 jarige die denk wat van schrijven te weten maar een vrouwelijke schrijver van 77!!!) is een boek uit 1993, heb hem niet gelezen en heb er nog nooit eerder van gehoord maar na het zien van de film ga ik het boek zeker aanschaffen.

Mijn eerste reactie is dat deze film misschien wel de slechtste filmposter heeft die ik ooit heb gezien. Raar gephotoshopt. En het lijkt of Jeff Bridges de bad-guy is en Meryl Streep het supporting-character, maar dat is natuurlijk niet zo. Als een vriend van me niet had aangedrongen de film te gaan zien had ik hem waarschijnlijk nooit gekeken. Op het eerste gezicht lijkt dit weer de zoveelste crappy tienerfilm, maar niets is minder waar.

De casting is helemaal in orde. Jeff Bridges is duidelijk de beste acteur van de hele cast en hij steelt dan ook de show. Meryl Streep zet (ondanks dat ze voornamelijk voor een greenscreen staat) ook een sterke rol neer. De andere acteurs kan ik me niet herinneren ooit eerder te hebben gezien maar iedereen deed het aardig en ik heb niet veel aan te merken. (Al klonk de verteller in het bezin alsof hij van papier oplas.) Ooh ja, en goed nieuws voor iedereen die een hekel heeft aan acterende muzikanten, Taylor Swift zit nauwelijks in de film en als je niet bekend bent met haar uiterlijk (zoals ik) dan valt het je niet eens op tot je de eindcredits ziet.

Het verhaal is op sommige punten een beetje standaard, het concept hebben we immers zo vaak gezien, maar het is goed uitgevoerd en bevat de nodige originaliteit. De zwart-wit beelden in de eerste helft van de film vond ik wel grappig. Op een gegeven moment merk je het niet eens meer totdat het ineens kleur word. Grappig om moderne cinematografie in zwart-wit te zien. Bij bijvoorbeeld The Elephant Man merk je dat minder omdat Lynch niet drastisch andere hoeken gebruikt als ze in de jaren '30/'40 deden.

Een kritiekpunt vind ik wel dat ze wat langer door hadden mogen gaan met Jeff en Brenton die herinneringen opdoen en discussiëren - En ze hadden best een paar essentiële boeken mogen lezen en zo - en minder tijd besteden aan de eindcredits. Die duren namelijk bijna 9 minuten en dat is toch wel erg lang.

De film is mooi opgenomen en naar mijn idee is er niet overmatig gebruikt gemaakt van CGI (altijd goed als ze dat wat minder doen). Een paar stukken op locatie opgenomen en de sets zijn ook helemaal in orde.

Het belangrijkste is dat The Giver mij voldoende heeft weten te vermaken en me ook daadwerkelijk geboeid heeft. Er is weinig in de film dat me heeft gestoord. Doe daar bovenop de goede rol van Bridges, het sterke plot en de mooie opnames en je hebt een prima filmpje. Ik kan deze film aanraden aan mensen die een keer een Young-adult film willen zien die wel geslaagd is.

Ik vind de lage beoordelingen hoogst opmerkelijk.

Ik was aangenaam verrast en niet bevuild door het lezen van het boek. Ik hou van SF en vooral van dit soort. Leuk om Jeff Bridges weer eens in actie te zien. Prima verhaal wat mij betreft.

Het verhaal leek wat van Divergent (2014) weg te hebben, en dat sprak me wel aan. Even leek het zelfs een variant daarop met meer diepgang te worden, maar achteraf is dit voor mij duidelijk de minder interessante versie, al is Divergent vooral een actiescifi. Deze film blijft teveel hangen bij de hoofdpersoon, en zodra zijn taak bekend is wordt het ook een voorspelbaar geheel, maar bovendien ook langdradig en helaas ook drammerig. Kan me verder goed vinden in wat Intruder geschreven heeft. Een magere 2,5* van mij, een film met een boeiend uitgangspunt waar de potentie niet goed van wordt benut.

Redelijke film over een futuristische maatschappij waarbij iedereen gelijk is en gevoelens niet bestaan. De film heeft wel heel veel weg van Pleasantville, en dat geldt zeker niet alleen vanwege het visuele aspect. Het kijkt wel gemakkelijk weg en ziet er allemaal ook wel mooi uit, maar sommige dingen hadden wat beter uitgewerkt mogen worden.

Al durf ik niet te zeggen welk verhaal ouder is, The Giver is toch vooral een film die we eerder - en beter - hebben gezien. Pleasantville (1998) en City of Ember (2008) kwamen al direct in me op en misschien zijn er nog wel meer titels.

De effecten zijn uiteraard meer van deze tijd, maar verder heb ik geen hoogstaande dingen gezien. Bridges en Streep spelen typetjes (verrassend dat ze twee A-list acteurs voor zoiets wisten te strikken) en hoofdrolspeler Thwaites riep vooral irritatie op, met z'n happy face en grote puppy ogen. Verder bewandelt de film de bekende paden, waar vooral opviel dat The Giver nog eens extra moralistisch is in vergelijking met andere young adult verhalen. Vooral die gemonteerde overbekende beelden van de huidige mensheid - met o.a. Mandela, Tankman etc. - gaven me SJW maagzuur.

Toch houd ik wel van dit soort toekomst settings, dus een vijfje kan er net vanaf. 2,5*

Ik vond het gewoon een lieve film met mooie plaatjes en mooie muziek. Jeff weet het nog steeds over te brengen en Meryl.... ben ik nooit fan van geweest.

Concept goed, uitwerking veel te saai. Film vervalt in vele emotieloze dialogen en saaie vertellingen. Voor een SF zie je dat er weinig budget voor handen is. Ook totaal geen band met de acteurs. Kon mij niet inleven in verhaal. Gemiste kans...

Opgezet vanwege de namen van Jeff Bridges en Meryl Streep. Maar nadat ik halverwege merkte dat mijn ogen dichtvielen, toch maar stopgezet. Het cliche toekomstbeeld Kon ik nog wel accepteren, ondanks de Overduidelijke cgi uitvoering. Maar het pijnlijke gebrek aan diepgang bij de karakters maakt dit een moeizame zit. Tel daarbij nog eens de verschrikkelijk kleffe droombeelden op en je hebt een film die mijn tijd niet langer verdient.

Het is mij een raadsel waarom zulke grote namen hun talent verbinden aan een Matige productie als dit.

Niet afgekeken, dus ik onthoud mij van stem.

Een interessant concept zeker in de eerste pak en beet 45 minuten van de film, maar tegelijkertijd ook een film die met dit interessante idee veel meer vraagstukken kon behandelen en dieper op de materie kon ingaan.

De film kiest helaas voor het bekendbare (film) pad maar blijft gelukkig wel vermakelijk.

3*

Goed.

Ondanks dat ik maar twee andere films van Noyce heb gezien is dit tot nu toe mijn favoriet. Zijn andere films kwamen nooit boven een 2,0* uit. Visueel zat het altijd wel goed met die films, maar inhoudelijk was het oersaai. Dat weet Noyce met zijn The Giver eindelijk te verbeteren, en het resultaat schiet gelijk naar boven qua niveau.

Het visuele steuntje wordt aardig meegegeven aan The Giver. De eerste 20 minuten zijn in zwart-wit gedaan, maar niet op een ouderwetse manier. Het doel waarvoor ze worden ingezet is ook direct duidelijk, Noyce weet een dreiging ook niet echt te verbergen, maar veel maakt het niet uit. Origineel is deze film verder ook niet, maar vermakelijk is het zeker wel.

De opzet is een beetje tienerboekachtig. Dit soort verhalen waren rondom die tijd razend populair en ook Noyce probeert hierin zijn steentje bij te dragen. Minder actie en meer focus op de sciencefiction heeft het echter niet goed bij het publiek gedaan. Dat is jammer, want qua vormgeving en inhoud is er weinig mis met The Giver. Niet het beste, maar ook zeker niet het slechtste.

Aardige designs en vormgeving. Camerawerk en cinematografie ook op niveau. Echt groots pakt deze film nooit uit, maar wat het wel aan speciale effecten kent doet de film goed. Acteerwerk is wat minder. Bridges doet het wel goed en Thwaites is ook niet verkeerd, maar Streep acteert iets te veilig en Rush was duidelijk ook nog niet ervaren genoeg voor een rol zoals deze.

Het minpunt aan deze film is vooral het verhaal zelf, die waarschijnlijk ingekort moest worden. Na een rustig begin sluipt het tempo er weinig subtiel in en creëert een rommelige verhaallijn die veel te snel aan je voorbij gaat. Het lijkt alsof de film een aantal scenes overslaat, en bijpersonages die eigenlijk heel interessant moeten zijn (Swift) krijgen nauwelijks focus.

De redelijke finale is gelukkig nog wel aardig en de onthullingen opvallend duister, maar de film is duidelijk PG-13 en veilig. Erg aardig vormgegeven en een leuke look. Vervelen doet de film niet, het kijkt aardig weg maar de rommelige verhaallijn gooit wat roet in het eten. Dat neemt niet weg dat The Giver binnen zijn soort 1 van de betere films is.

Film over een toekomst met een schijnbaar perfecte maatschappij. Big brother is watching you in het kwadraat. Uiterste controle in een emotieloze samenleving. Natuurlijk komt er een kink in de kabel. Jonas komt achter de waarheid via The Giver wat de machthebbers natuurlijk vervelend vinden. Nog even wat romantiek erbij.
Het probleem vind ik dat de film heel lang doet om naar het plot toe te werken terwijl die erg voorspelbaar is. Vervolgens in korte tijd Jonas kilometers met hitte, kou, bergen, woestijn te maken krijgt. Met een baby in de hand sleetje rijdt. En dat alles met plotseling beschikt over handschoenen, melk, enz. Kortom heel veel onnavolgbare toeval.
De acteurs doen het prima.ze spelen perfecte mensen zonder emotie. Jeff Bridges die The Giver speelt praat een beetje alsof zijn onderkaak naar voren staat. Ook de opgeplakte baard klopt niet. Had beter gekund. Want Bridges is een prima acteur.
Meryl Streep doet het goed als oppercontroleur van de ideale maatschappij.Toch vind ik haar te aardig.
De film laat voor mij achter dat we blij mogen zijn in een maatschappij te leven met allerlei tekortkomingen.

Wauw…

Dat is serieus het woord waar ik deze recensie mee wil beginnen, want wat is dit een prachtige film! Waarom is hij in hemelsnaam nog niet uitgebracht in Nederland?!

The Giver Quartet

The Giver is een hele speciale film en laat je heel warm en goed voelen. The Giver is gebaseerd op het gelijknamige boek van Lois Lowry dat al in 1993 is uitgegeven; één van de klassiekers van de 20ste eeuw. Een Nederlandse vertaling is echter nog niet verschenen, al wordt deze wel medio januari 2015 verwacht. Het boek The Giver is onderdeel van de boekenserie The Giver Quartet dat bestaat uit The Giver, Gathering Blue, Messenger en Son. Allen hebben ze een andere protagonist, maar alle verhalen spelen zich in hetzelfde futuristische tijdperk af.

Ik zal eerlijk bekennen; ik heb het boek niet gelezen. Meestal lees ik voordat ik een boekverfilming kijk het boek, maar het is wel eens fijn om niet te stressen over of ze wel of niet trouw zouden blijven en las ik dit keer het boek niet van tevoren. Dus of de verfilming wel of niet trouw is gebleven aan het boek kan ik je niet vertellen. Meestal is het boek beter dan de film, dus begrijp dat als ik deze film al zo goed vond, hoe goed het boek dan waarschijnlijk wel niet is! Ik zit er dan ook serieus over na te denken het hele kwartet te bestellen.

12 versus 25

In de film zien we Jonas, een twaalfjarige jongen die net als alle andere twaalfjarigen zijn jeugd achterlaat en de gemeenschap gaat dienen. Echter 1 probleem; het is totaal niet realistisch dat Brenton Thwaites een twaalfjarige speelt. Brenton Thwaites is afgelopen 10 augustus al 25 jaar geworden en hij ziet er echt niet uit als een twaalfjarige. Dit geldt overigens ook voor zijn leeftijdsgenoten, die zien er ook niet uit als twaalf. Maar dat terzijde, want de film is echt geweldig.

Uitverkoren

Jonas blijkt uitverkoren te zijn tot Keeper of Memories. Er is altijd maar 1 bewaker van herinneringen, behalve wanneer een nieuwe bewaker van herinneringen verkoren wordt en het tijd is voor de overdracht van deze herinneringen. De rest van de gemeenschap heeft geen herinneringen aan vroeger. In de gemeenschap waarin ze nu leven is geen plek voor geweld, pijn en haat, maar door het verbannen van emoties missen ook gevoelens als liefde en blijdschap. Je hebt geen echte familie, maar baby’s worden toegewezen aan gezinnen. Er is geen privacy want overal vliegen cameraatjes en elk huis zit blijkbaar ook vol met camera’s. Gebruik je niet de juiste woorden en vertoon je niet het juiste gedrag dan wordt dit kenbaar gemaakt.

Zwart-wit

Maar wat eerst vooral mist is kleur! De film begint zwart-wit. Dit vond ik persoonlijk erg bijzonder, want ik kijk nooit zwart-wit films, maar het is erg toepasselijk voor dit verhaal. In de gemeenschap is het belangrijk dat iedereen gelijk is, en doordat de gemeenschap zwart-wit is, is er ook geen onderscheid in onder andere ras. In de loop van film zien we hoe The Giver (de huidige Receiver/Keeper of Memories en adviseur van de ouderen) Jonas de herinneringen aan vroeger geeft. Jonas ervaart vervolgens ook steeds meer gevoelens en de film krijgt langzaamaan steeds meer kleur. Een heel interessant proces. Het feit dat er ook een baby meespeelt in dit verhaal zorgt er des te meer voor dat ik meeleef. Maar met deze herinneringen komt ook aan het licht dat deze Utopia eigenlijk een Dystopia is.

Sterke acteurs

De acteurs zijn erg sterk in deze film – ook al vond ik dat Jeff Bridges soms wat apart praatte – en de 97 minuten die de film duurt vliegen voorbij. Je wordt het verhaal ingezogen. Toen we bij het einde van de film kwamen vond ik het jammer dat het afgelopen was, want ik wilde nog wel zien hoe het verder ging ná dit einde. Maar het was wel een bevredigend einde, het verhaal was wel op een manier afgesloten. Ik keek op tegen de film omdat Taylor Swift erin speelt, maar die rol bleek echt heel klein te zijn- hoewel het personage wel een bijzondere rol heeft in het verhaal – en wat ze speelde deed ze goed.

Een aanrader

Meer wil ik eigenlijk niet over het verhaal vertellen omdat het veel mooier is als je het straks zelf kunt ervaren. De DVD komt in het buitenland als het goed is in november/december uit – althans dat zegt Amazon – maar of de film in Nederland op DVD uitkomt of misschien nog in de bios is onbekend. Vreemd, gezien de film al wel uit is gebracht in onder andere Engeland, Italië, India en Kroatië. Ik vind het in elk geval een echte aanrader! Hieronder nog de trailer.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).