menu

The Giver (2014)

mijn stem
2,95 (338)
338 stemmen

Verenigde Staten
Sciencefiction / Drama
97 minuten

geregisseerd door Phillip Noyce
met Brenton Thwaites, Jeff Bridges en Meryl Streep

De film vertelt het verhaal van een ogenschijnlijk perfecte wereld waarin iedereen blij is. Wanneer Jonas 12 jaar oud is wordt hij uitgekozen als de "ontvanger van herinneringen" voor de gemeenschap. Samen met een oude man, genaamd de Giver, gaat hij in training. Jonas leert over pijn, verdriet, oorlog en alle ongelukkige waarheden in de "echte" wereld. Hij beseft al snel dat zijn gemeenschap niet echt is. Geconfronteerd met deze realiteit staat hij voor moeilijke keuzes over zijn eigen leven en zijn toekomst.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=Gx96PbkQz-M

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van NERD
3,5
Wat een geweldige sfeer in de eerste 30 minuten. Prachtige jaren 50 retro-futuristische sfeer, tot aan de leefomgeving toe. Daarna nog steeds leuk en onderhoudend, maar begon wel steeds meer een "standaard" science-fiction actiefilm te worden richting het eind. Eerste helft een ruime 4,5. Tweede helft 2,5. Gemiddeld 3,5.

3,0
lijkt veel op hungergames /divergent

opzichzelf een redelijk goede film, maar een beetje herhaling als je hungergames en divergent gekeken hebt

avatar van ralfsjam
2,0
Zeer zwak moet ik zeggen. Gelukkig duurde hij maar anderhalf uur. Zo blijkt maar weer dat top namen als Bridges en Streep niet automatisch een goede film opleveren. Ze deden hun best, en hun "koppen" kwamen mooi in beeld. Toch was het allemaal maar zo zo. De jonge cast maakte geen indruk. Het verhaal had geen impact, en het ging allemaal vrij snel. Misschien daarom dat het allemaal zo zo was. Ook de onlogische momenten zaten erg in de weg. En op het einde gebeurde er, waar ik al bang voor was.... In beeld gebracht, redelijk. Verhaal, redelijk. Uitwerking matig. Einde, teleurstellend.
2**

avatar van gauke
3,0
In navolging van het succes van bijvoorbeeld The Hunger Games opnieuw, onder het motto "all you need is love", een sciencefiction film met een futuristisch en akelig toekomstbeeld (spelend in de 23e eeuw). Gepresenteerd werd een wereld zonder honger, oorlog of zelfs haat, maar in een soort van "big brother is watching you" setting was individualisme verboden en werden emoties onderdrukt. Het eerste deel was nog intrigerend maar zodra het verhaal (een hymne aan het vrijheidsideaal en het menselijke gevoel) verzeild raakte in een kat en muis spel raakte de film de weg kwijt en werd het te mechanisch. Om de triestheid van het leven te benadrukken werkte de regisseur met zwart-wit beelden, sepia tinten en echte kleuren.

avatar van Brabants
2,0
Na The Hunger games en Divergent een zoveelste film die opvallend genoeg in dezelfde strekking voortborduurt. Boekverfilmingen zijn wederom trendgevoelig en het futuristische teenage movie gehalte op dit moment alles bepalend in Hollywood. Bij The Giver lijkt het er sterk naar te smaken dat het gaat om een blockbuster i.p.v. getrouw te blijven aan het boek. Voor mij was het de grootste tegenvaller uit het genre, als je spreekt over deze reeks aan romans over jong volwassenen levend in systemen met slechte politiek en opstand.

avatar van james_cameron
3,5
De klonen van The Hunger Games beginnen inmiddels een eigen subgenre te vormen. Dit is er weer zo één en, het moet gezegd worden, helemaal zo slecht nog niet. Het verhaal is net intrigerend genoeg om te blijven boeien, de cast is uitstekend en de vormgeving is stijlvol. Leuk ook hoe er gespeeld wordt met kleur (en het gebrek daaraan). Grootste verrassing is dat hier geen vervolgen op gaan komen!

avatar van ikkegoemikke
3,0
“Everything is connected. Everything is balance. Where there is good, there is bad.”

Kan je je een wereld voorstellen zonder kleuren ? Een fletse maatschappij waarin iedereen gelijkwaardig is doordat bepaalde maatschappelijke waarden uitgevlakt werden en menselijke emoties zoals vreugde, hartstocht, verwondering,lust en liefde werden verbannen. Dit allemaal om ervoor te zorgen dat er geen conflicten meer ontstaan. Dit lijkt me toch redelijk angstaanjagend. Natuurlijk zorgt dit ook voor een aantal positieve voordelen zoals het niet bestaan van haat,wraak,jaloezie en heerszuchtige gevoelens. Alles in teken van een conflictvrije en serene maatschappij. Een soort vakantiepark in de wolken waar men zich tot vervelens toe excuseert voor alles en niks (“We accept your apology.”)

En zo begint “The Giver” ook. In flauwe nietszeggende grijstinten. Diegenen die onwetend aan deze film beginnen moeten dus niet hun kleurinstellingen controleren. Er scheelt echt niks aan de instellingen van je LED-TV. Een kleurloze maatschappij waarin alle overlevenden na de rampspoed, die ze “The Ruin” noemen, leven. “The Ruin” is een onverklaarde mondiale ramp die ervoor gezorgd heeft dat de aardbewoners nu in een soort commune leven. Een commune waarin iedereen elke morgen zijn medicatie braafjes laat injecteren zodanig dat ze gevrijwaard zijn van al die tot catastrofes leidende menselijke onhebbelijke karaktertrekken. Tevens geeft deze samenleving je een Orwelliaans gevoel. Bij de minste verkeerde beweging of aanraking begint er een bijna etherische stem je op je vingers te tikken en wordt de snoodaard vermanend terechtgewezen. Bij bepaalde onregelmatigheden kan het zelfs zover komen dat een holografische projectie van één van de ouderen die zetelen in een raad, in het midden van je keuken plots verschijnt en uitleg vraagt over het incident. Een vredige maatschappij waarbij de inwoners in de overtreffende trap gepamperd worden en competitieloos als makke lammetjes door het leven gaan.

Recensie The Giver

avatar van blurp194
2,0
En alweer een film gebaseerd op een boek voor 'young adults'. Dat wordt in de eerste paar minuten al meteen erg duidelijk met de triest slechte intro.

Gelukkig herpakt de film zich daarna wel iets, en is het middendeel best verteerbaar, onder andere door de wat mysterieuze bedoening rond Jeff Bridges. Maar daarna komt de moraal, de boodschap wat te nadrukkelijk en te dwingerig door, en dat maakt het einde wel knap slecht.

Jammer weer. Triest toch dat een formule die een keer gewerkt heeft zo tot het bittere einde toe moet worden uitgemolken.

avatar van Captain Pervert
2,0
Merkwaardig hoe weinig reacties er zijn op een film met Jeff Bridges en Meryl Streep? Ik heb hem gisteren gezien.

The Giver opent geweldig en toont ons een futuristische wereld waarin zo'n beetje alles is uitgebannen wat niet direct noodzakelijk is voor het voortbestaan van de "communities" waarin de mensen wonen: van gevoelens tot muziek en van fysiek contact tot en met leugens. Je voelt natuurlijk aankomen dat iemand de boel op stelten gaat zetten en dat is in dit geval de jongen Jonas. Jonas wordt gespeeld door een acteur die ik nog nooit eerder gezien heb, maar hij doet het heel goed.

Jonas wordt uitverkoren als ontvanger van herinneringen. Hij gaat in de leer bij The Giver. Deze meneer wordt gespeeld door een stokoude Jeff Bridges die je echt niet zou herkennen, zelfs als je net The Big Lebowski hebt gezien. Zijn dagen als "The Dude" liggen duidelijk mijlenver achter hem. Het idee achter dit overdragen van herinneringen is dat niemand in de futuristische wereld iets mag weten van hoe het vroeger was (dood en verderf) maar wanneer er onverhoopt toch problemen zijn, dat er dan 1 wijsgeer is die de bestuurders op basis van de geschiedenis kan adviseren hoe het verder moet.

Tot zover wat je ook weet op basis van de plot samenvatting. De vraag is uiteraard hoe iemand reageert op dingen die wij vandaag de dag gewend zijn: zowel positieve als negatieve dingen in het leven. Hoe ervaart iemand dit, die daarmee nog nooit in aanraking is gekomen? Het roept best interessante filosofische vraagstukken op, zij het oppervlakkig en makkelijk verteerbaar, maar toch. Wanneer je Jonas ziet genieten van doodsimpele zaken als sleetje rijden, mist dit zijn uitwerking niet. Je vraag je als kijker af of wij de eenvoudige dingen in het leven niet wat meer zouden moeten waarderen. Het omgekeerde geldt eveneens: zouden we niet minder de ogen moeten sluiten voor alle narigheid in de wereld, want we beginnen compleet afgestompt te raken. Je merkt dat de film is gebaseerd op een boek, want er is best goed nagedacht over de achterliggende moraal.

De inleiding neemt echter ruim tweederde van de film in beslag en hoewel het er visueel wel leuk uitziet, verlang je na een uurtje toch wel naar wat actie of op zijn minst een versnelling in het verhaal. Die krijg je dan ook, maar als de zaken echt interessant worden, zit je ineens tegen de aftiteling aan te kijken.

Het laatste halfuur was ook lichtelijk misselijkmakend. We keken de film met een kamer verder onze 3 maanden oude slapende baby. Sommige scènes vonden lastig te verteren. De baby gaat tegen het einde een belangrijke rol spelen en dat is allemaal moeilijk om aan te zien als verse ouder. Ik weet niet hoe anderen hier tegenover staan maar de film werd bij vlagen ronduit smakeloos.

Dat negatieve gevoel overheerst als je de aftiteling voorbij ziet rollen. Dat, de ouwe rimpelkop van Katie Holmes (scientology is kennelijk funest voor je girl-next-door charme), de te lange inleiding en nog wat andere dommigheden. Zo hebben ze zelfs in de perfecte samenleving gevangenissen, agenten en stroomstootwapens.

Daarnaast heeft de film niets wat we niet al drie keer hebben gezien en beter uitgevoerd bovendien, ondanks dat een boek aan het script ten grondslag ligt. Maar dat zegt ook niets meer tegenwoordig: The Hunger Games en Twilight zijn ook gebaseerd op boeken en dat is eveneens puberale pulp.

Het boek komt uit 1993, zo lees ik op Wikipedia. Dus plagiaat met betrekking tot de tientallen vergelijkbare films van de laatste twee decennia kun je de schrijfster misschien niet verwijten, maar veel nieuws sinds de boeken Brave New World (uit 1932) en 1984 (uit 1949) is er niet onder de zon. Brave New World ging over de angst voor technologie, 1984 over de angst voor totalitaire regimes en The Giver is eigenlijk een groot pleidooi voor meer liefde en emotie in het leven. Dat is ook de boodschap in het repertoire van Wolter Kroes.

2 sterren

avatar van wibro
3,0
Een ogenschijnlijk perfecte wereld waarin iedereen "blij" is en waarin oorlog, natuurrampen en ander leed uitgebannen is, maar waarin ook geen plaats is voor individualiteit, liefde, muziek etc. Dus een wereld waarin al de tegenstellingen zijn opgeheven. Wat voor een wereld krijg je dan? Een wereld waarin de leegheid overheerst, een wereld waarin de mens niet meer dan een exemplaar is, laat ik de woorden van Kierkegaerd maar eens gebruiken. Een mooi uitgangspunt dus om daarover een film te maken. Het eerste uur slaagt de film daar ook redelijk in, maar het laatste half uur gaat de film zoals zo vaak bij dit soort films weer helemaal uit de bocht. Te moralistisch en veel te voorspelbaar. Wel jammer eigenlijk. Op visueel vlak - vooral de Z/W fotografie - zag de film er best wel goed uit.

3,0*

avatar van Onderhond
2,0
Oef.

Hoe kazig kan je een scifi maken? Noyce kiest ervoor (althans, kiest voor een boek) om weer eens het aloude "overgereguleerde maatschappij bant emotie uit" riedeltje boven te halen. Je zou kunnen zeggen dat het idyllische wereldje waarin dit versje gebolsterd zit nog best origineel is (meestal krijg je een wat grimmigere variant voorgeschoteld), maar het maakt het uiteindelijk alleen maar kleffer.

Bridges is pover als Giver, Streep vind ik sowieso al redelijk vervelend, haar rol maakt het er hier niet beter op. De jeugd is identiteitsloos, maar dat hoort nu eenmaal bij hun personages. Het grijs/kleur gegeven is op zich nog best leuk, maar het is meteen ook het kantelpunt waarop alles me een beetje begon te dagen.

Zolang de film zich richt op het scheppen van het scifi wereldje valt het allemaal best te behappen. Cinematografie is wat soft en de muziek wat flauw (moet je als Giver écht kiezen om muziek door te geven via één of andere lomp boerenfolkfeestriedeltje?), maar er zitten geregeld leuke ideetjes in die visueel behoorlijk uitgewerkt worden. Maar eens DE BOODSCHAP zich aandient wordt het drammerig, platvloers, bijna religieus. Niet eens dat ik het oneens ben met de film, maar de manier waarop het gebracht wordt is gewoon beschamend.

Stevig contrast tussen het eerste en tweede deel van de film dus. Eerste half uur is meer dan aardig, daarna wordt het geleidelijk aan alleen maar slechter, met een finale die echt niks te bieden heeft. En dat voor een man die de al ruim gepasseerd is.

2.0*

avatar van baspls
3,0
Jeff Bridges: "Her name was Rosemary. She was my daughter. I loved her."
Meryl Streep: "Precision of language."
Jeff Bridges: "Haha! Could not be more precise."

Eindelijk een keer niet een recent Young Adult boek dat verfilmt word. The Giver van Lois Lowry (geen 18 jarige die denk wat van schrijven te weten maar een vrouwelijke schrijver van 77!!!) is een boek uit 1993, heb hem niet gelezen en heb er nog nooit eerder van gehoord maar na het zien van de film ga ik het boek zeker aanschaffen.

Mijn eerste reactie is dat deze film misschien wel de slechtste filmposter heeft die ik ooit heb gezien. Raar gephotoshopt. En het lijkt of Jeff Bridges de bad-guy is en Meryl Streep het supporting-character, maar dat is natuurlijk niet zo. Als een vriend van me niet had aangedrongen de film te gaan zien had ik hem waarschijnlijk nooit gekeken. Op het eerste gezicht lijkt dit weer de zoveelste crappy tienerfilm, maar niets is minder waar.

De casting is helemaal in orde. Jeff Bridges is duidelijk de beste acteur van de hele cast en hij steelt dan ook de show. Meryl Streep zet (ondanks dat ze voornamelijk voor een greenscreen staat) ook een sterke rol neer. De andere acteurs kan ik me niet herinneren ooit eerder te hebben gezien maar iedereen deed het aardig en ik heb niet veel aan te merken. (Al klonk de verteller in het bezin alsof hij van papier oplas.) Ooh ja, en goed nieuws voor iedereen die een hekel heeft aan acterende muzikanten, Taylor Swift zit nauwelijks in de film en als je niet bekend bent met haar uiterlijk (zoals ik) dan valt het je niet eens op tot je de eindcredits ziet.

Het verhaal is op sommige punten een beetje standaard, het concept hebben we immers zo vaak gezien, maar het is goed uitgevoerd en bevat de nodige originaliteit. De zwart-wit beelden in de eerste helft van de film vond ik wel grappig. Op een gegeven moment merk je het niet eens meer totdat het ineens kleur word. Grappig om moderne cinematografie in zwart-wit te zien. Bij bijvoorbeeld The Elephant Man merk je dat minder omdat Lynch niet drastisch andere hoeken gebruikt als ze in de jaren '30/'40 deden.

Een kritiekpunt vind ik wel dat ze wat langer door hadden mogen gaan met Jeff en Brenton die herinneringen opdoen en discussiëren - En ze hadden best een paar essentiële boeken mogen lezen en zo - en minder tijd besteden aan de eindcredits. Die duren namelijk bijna 9 minuten en dat is toch wel erg lang.

De film is mooi opgenomen en naar mijn idee is er niet overmatig gebruikt gemaakt van CGI (altijd goed als ze dat wat minder doen). Een paar stukken op locatie opgenomen en de sets zijn ook helemaal in orde.

Het belangrijkste is dat The Giver mij voldoende heeft weten te vermaken en me ook daadwerkelijk geboeid heeft. Er is weinig in de film dat me heeft gestoord. Doe daar bovenop de goede rol van Bridges, het sterke plot en de mooie opnames en je hebt een prima filmpje. Ik kan deze film aanraden aan mensen die een keer een Young-adult film willen zien die wel geslaagd is.

Ik vind de lage beoordelingen hoogst opmerkelijk.

avatar van pmeester
3,0
Ik was aangenaam verrast en niet bevuild door het lezen van het boek. Ik hou van SF en vooral van dit soort. Leuk om Jeff Bridges weer eens in actie te zien. Prima verhaal wat mij betreft.

avatar van arno74
2,5
Het verhaal leek wat van Divergent (2014) weg te hebben, en dat sprak me wel aan. Even leek het zelfs een variant daarop met meer diepgang te worden, maar achteraf is dit voor mij duidelijk de minder interessante versie, al is Divergent vooral een actiescifi. Deze film blijft teveel hangen bij de hoofdpersoon, en zodra zijn taak bekend is wordt het ook een voorspelbaar geheel, maar bovendien ook langdradig en helaas ook drammerig. Kan me verder goed vinden in wat Intruder geschreven heeft. Een magere 2,5* van mij, een film met een boeiend uitgangspunt waar de potentie niet goed van wordt benut.

avatar van scorsese
3,0
Redelijke film over een futuristische maatschappij waarbij iedereen gelijk is en gevoelens niet bestaan. De film heeft wel heel veel weg van Pleasantville, en dat geldt zeker niet alleen vanwege het visuele aspect. Het kijkt wel gemakkelijk weg en ziet er allemaal ook wel mooi uit, maar sommige dingen hadden wat beter uitgewerkt mogen worden.

avatar van Zwolle84
3,0
'Precision of language, please'

Als nog niet uitverzamelde diehard Swifty die al Taylors platen al in verschillende edities in de kast heef staan, kwam ik bij The Giver uit. Young adult, minirolletje, maar je moet toch wat.

Met die kanttekeningen in het achterhoofd valt de film reuze mee. Normaal heb ik een broertje dood aan YA's, maar dit is een stuk interessanter dan een, zeg, The Host (2013). Niet dat het allemaal zo origineel is, want The Giver richt zich op een van de meest uitgemolken sci-fi-thema's: een toekomst waarin de mensheid met een schone lei begint en (bepaalde) emoties/acties uitgebannen zijn. Zo mogen alleen precieze bewoordingen worden gebruikt, om misverstanden te voorkomen. Was de film twee jaar later verschenen, dan zou je het bijvoorbeeld de jeugdversie van Equals (2015) kunnen noemen. Maar er zijn nog veel meer vergelijkingen te maken.

Pak je dan alsnog zo'n thema, dan heb je iets te compenseren in de uitvoering. En dat doet The Giver gelukkig ook. Vooral het gebruik van zwart-wit in de nieuwe wereld om onderscheid op basis van (huids)kleur te voorkomen is verfrissend. Zeker als gaandeweg voorzichtig wat matkleuren doorsijpelen en uiteindelijk de oude wereld in keiharde, felle kleuren zichtbaar wordt; mooi gedaan. Jammer dat de setting alleen wat onopvallend blijft, op die kekke fietsjes na (ik neem aan dat zijwind in de toekomst niet meer bestaat).

Sowieso is de film op dat kleurgebruik na vooral heel degelijk. De emoties die het schitterende Equals oproept, blijven hier op de vlakte. Al dien je wel in het achterhoofd te houden dat deze film zich op een jeugdig publiek richt en het in deze uitgeklede, vereenvoudigde opzet best geslaagd is. Hetzelfde geldt voor die klopjacht tegen het einde; je moet wel vrij onbevangen zijn wil je dit écht spannend vinden.

Wat betreft Taylor zelf kunnen we overigens kort zijn: haar rol is zeer minimaal. Geen ramp, het is best een fijne scène en het is leuk dat de rol zo dicht bij haarzelf ligt. Je herkent haar letterlijk met je ogen dicht door haar karakteristieke manier van praten.

Geen film die me lang zal bijblijven, maar wel een kleine meevaller.

Ik denk dat heel veel mensen de boodschap missen wat erg jammer is, het is filosofisch verhaal dat altijd betrekking op de mensheid heeft gehad bijvoorbeeld de film the matrix legt dit uit.
Ik zal het proberen uit te leggen. Het moment dat je geboren wordt, wordt je gevormd door de omgeving die je ziet en wat je mee krijgt van bijvoorbeeld je ouders en maatschappij, het verhaaltje naar school gaan, een goed betaalde baan, huis, kinderen en veel dingen die je kan doen en kopen want dan wordt je gelukkig, en we hoppen van doel naar doel te hopen dat we dan gelukkig zijn. We hebben ook allemaal emotionele momenten meegemaakt toen we jong waren of momenteel nog steeds kunnen beleven die effect kunnen hebben op hoe je de wereld en jezelf ziet en in je onderbewustzijn gaan zitten waardoor je een subjectieve kijk op de realiteit krijg. Al die emotionele momenten zijn opgeslagen en kunnen naar boven komen door bijvoorbeeld een geluid, geur, kleur of zomaar als je ontspant. Het moment dat we die gevoelens krijgen reageert ons onderbewustzijn uit angst en willen we van die gevoelens ontsnappen.
Dus terug naar de film. het begint in zwart wit, de wereld die ze kennen is uitgelegd door de ouderen en de wijzen, er is orde door iedereen in hokjes te stoppen en in te delen. De injectie staat meer voor dat het moment dat we opgroeien geen emoties meer willen of kunnen voelen omdat we niet de gevoelens van vroeger willen confronteren of uit angst van conformisme iets anders zeggen wat de ''normale'' groep zegt. Je kan mensen niet in hokjes of regeltjes stoppen zoals bijvoorbeeld de politiek dat je links of rechts bent omdat iedereen een individu is met emoties en persoonlijke verhalen.

avatar van Lord Flashheart
2,5
Al durf ik niet te zeggen welk verhaal ouder is, The Giver is toch vooral een film die we eerder - en beter - hebben gezien. Pleasantville (1998) en City of Ember (2008) kwamen al direct in me op en misschien zijn er nog wel meer titels.

De effecten zijn uiteraard meer van deze tijd, maar verder heb ik geen hoogstaande dingen gezien. Bridges en Streep spelen typetjes (verrassend dat ze twee A-list acteurs voor zoiets wisten te strikken) en hoofdrolspeler Thwaites riep vooral irritatie op, met z'n happy face en grote puppy ogen. Verder bewandelt de film de bekende paden, waar vooral opviel dat The Giver nog eens extra moralistisch is in vergelijking met andere young adult verhalen. Vooral die gemonteerde overbekende beelden van de huidige mensheid - met o.a. Mandela, Tankman etc. - gaven me SJW maagzuur.

Toch houd ik wel van dit soort toekomst settings, dus een vijfje kan er net vanaf. 2,5*

avatar van AniSter
3,5
Ik vond het gewoon een lieve film met mooie plaatjes en mooie muziek. Jeff weet het nog steeds over te brengen en Meryl.... ben ik nooit fan van geweest.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:26 uur

geplaatst: vandaag om 14:26 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.