The Giver (2014)

Gebaseerd op het gelijknamige boek van Lois Lowry.

Klinkt goed...we wachten af.

The Island meets The Matrix meets The Truman Show meets Demolition Man.

Maar dan met The Dude als wijze man

Wat een geweldige sfeer in de eerste 30 minuten. Prachtige jaren 50 retro-futuristische sfeer, tot aan de leefomgeving toe. Daarna nog steeds leuk en onderhoudend, maar begon wel steeds meer een "standaard" science-fiction actiefilm te worden richting het eind. Eerste helft een ruime 4,5. Tweede helft 2,5. Gemiddeld 3,5.

lijkt veel op hungergames /divergent

opzichzelf een redelijk goede film, maar een beetje herhaling als je hungergames en divergent gekeken hebt

Zeer zwak moet ik zeggen. Gelukkig duurde hij maar anderhalf uur. Zo blijkt maar weer dat top namen als Bridges en Streep niet automatisch een goede film opleveren. Ze deden hun best, en hun "koppen" kwamen mooi in beeld. Toch was het allemaal maar zo zo. De jonge cast maakte geen indruk. Het verhaal had geen impact, en het ging allemaal vrij snel. Misschien daarom dat het allemaal zo zo was. Ook de onlogische momenten zaten erg in de weg. En op het einde gebeurde er, waar ik al bang voor was.... In beeld gebracht, redelijk. Verhaal, redelijk. Uitwerking matig. Einde, teleurstellend.

2**

Jongens jongens wat een slechte film. Het acteerwerk was prima hoor, maar wat was het verhaal slecht.

Op zich een prima start, maar dan komt het hoor. Ik wil hier geen spoilers neerzetten, maar iedereen weet al meteen waar het naartoe gaat. Heel voorspelbaar en eigenlijk ook flauwekul. Erg slechte film, helaas om mijn standpunt beter te formuleren zal ik spoilers moeten plaatsen en laat ik dat maar niet doen.

je kunt spoilers plaatsen tussen de spoileralerts haakjes. Dan kunnen alleen die gene het lezen die hem al gezien hebben.

Hmm, na de trailer was ik erg enthousiast over deze film. Veel TM film zijn vaak nog wel goed te pruimen, maar helaas dit mocht er geen zijn. Er had zoveel meer in het verhaal gezeten, en ook kwam het acteerwerk vaak niet echt over.

Het leuke was wel dat het in het begin grijs was en dat helemaal niet opviel totdat er ineens kleur in kwam.

Al met al, net een 2.

In navolging van het succes van bijvoorbeeld The Hunger Games opnieuw, onder het motto "all you need is love", een sciencefiction film met een futuristisch en akelig toekomstbeeld (spelend in de 23e eeuw). Gepresenteerd werd een wereld zonder honger, oorlog of zelfs haat, maar in een soort van "big brother is watching you" setting was individualisme verboden en werden emoties onderdrukt. Het eerste deel was nog intrigerend maar zodra het verhaal (een hymne aan het vrijheidsideaal en het menselijke gevoel) verzeild raakte in een kat en muis spel raakte de film de weg kwijt en werd het te mechanisch. Om de triestheid van het leven te benadrukken werkte de regisseur met zwart-wit beelden, sepia tinten en echte kleuren.

Hoewel het de zoveelste film in de genre is op het moment, vond ik hem toch leuk. Maar ik ben dan ook gek op dit soort films.

Na The Hunger games en Divergent een zoveelste film die opvallend genoeg in dezelfde strekking voortborduurt. Boekverfilmingen zijn wederom trendgevoelig en het futuristische teenage movie gehalte op dit moment alles bepalend in Hollywood. Bij The Giver lijkt het er sterk naar te smaken dat het gaat om een blockbuster i.p.v. getrouw te blijven aan het boek. Voor mij was het de grootste tegenvaller uit het genre, als je spreekt over deze reeks aan romans over jong volwassenen levend in systemen met slechte politiek en opstand.

Sterk begin en midden stuk , verhaal had wel wat weg van divergent alleen dan zonder de actie en iets diepgang. Het uiteindelijk einde was wat teleurstelling, de oplossing voor het probleem in de film werd nogal makkelijk en zonder logische verklaring erin geplakt. Hadden ze het einde beter doordacht dan was dit een prima film geweest.

De klonen van The Hunger Games beginnen inmiddels een eigen subgenre te vormen. Dit is er weer zo één en, het moet gezegd worden, helemaal zo slecht nog niet. Het verhaal is net intrigerend genoeg om te blijven boeien, de cast is uitstekend en de vormgeving is stijlvol. Leuk ook hoe er gespeeld wordt met kleur (en het gebrek daaraan). Grootste verrassing is dat hier geen vervolgen op gaan komen!

“Everything is connected. Everything is balance. Where there is good, there is bad.”

Kan je je een wereld voorstellen zonder kleuren ? Een fletse maatschappij waarin iedereen gelijkwaardig is doordat bepaalde maatschappelijke waarden uitgevlakt werden en menselijke emoties zoals vreugde, hartstocht, verwondering,lust en liefde werden verbannen. Dit allemaal om ervoor te zorgen dat er geen conflicten meer ontstaan. Dit lijkt me toch redelijk angstaanjagend. Natuurlijk zorgt dit ook voor een aantal positieve voordelen zoals het niet bestaan van haat,wraak,jaloezie en heerszuchtige gevoelens. Alles in teken van een conflictvrije en serene maatschappij. Een soort vakantiepark in de wolken waar men zich tot vervelens toe excuseert voor alles en niks (“We accept your apology.”)

En zo begint “The Giver” ook. In flauwe nietszeggende grijstinten. Diegenen die onwetend aan deze film beginnen moeten dus niet hun kleurinstellingen controleren. Er scheelt echt niks aan de instellingen van je LED-TV. Een kleurloze maatschappij waarin alle overlevenden na de rampspoed, die ze “The Ruin” noemen, leven. “The Ruin” is een onverklaarde mondiale ramp die ervoor gezorgd heeft dat de aardbewoners nu in een soort commune leven. Een commune waarin iedereen elke morgen zijn medicatie braafjes laat injecteren zodanig dat ze gevrijwaard zijn van al die tot catastrofes leidende menselijke onhebbelijke karaktertrekken. Tevens geeft deze samenleving je een Orwelliaans gevoel. Bij de minste verkeerde beweging of aanraking begint er een bijna etherische stem je op je vingers te tikken en wordt de snoodaard vermanend terechtgewezen. Bij bepaalde onregelmatigheden kan het zelfs zover komen dat een holografische projectie van één van de ouderen die zetelen in een raad, in het midden van je keuken plots verschijnt en uitleg vraagt over het incident. Een vredige maatschappij waarbij de inwoners in de overtreffende trap gepamperd worden en competitieloos als makke lammetjes door het leven gaan.

Recensie The Giver

Aardig acteerwerk, voorspelbaar, maar vermakelijk filmpje...

Hele mooie film de decors en sets waren ook heel mooi. Had het boek al gelezen voor ik wist dat er een film over gemaakt werd en het is altijd leuk als je het boek tot leven ziet komen op een waardige manier en dat is bij The Giver zeker het geval. Snap alleen niet waarom Taylor Swift's naam op de poster vermeld staat, waarschijnlijk om haar fans te lokken wat bij mij ook een van de redenen was maar dan wordt je wel teleurgesteld ze is echt maar heel kort te zien. Maar toch 4 **** vanwege het mooi vorm gegeven verhaal en echt hele mooie beelden.

En alweer een film gebaseerd op een boek voor 'young adults'. Dat wordt in de eerste paar minuten al meteen erg duidelijk met de triest slechte intro.

Gelukkig herpakt de film zich daarna wel iets, en is het middendeel best verteerbaar, onder andere door de wat mysterieuze bedoening rond Jeff Bridges. Maar daarna komt de moraal, de boodschap wat te nadrukkelijk en te dwingerig door, en dat maakt het einde wel knap slecht.

Jammer weer. Triest toch dat een formule die een keer gewerkt heeft zo tot het bittere einde toe moet worden uitgemolken.

Een hele mooie film, (gelukkig net niet te zoetsappig romantisch)

Het lijkt een beetje op pleasantville ( die ik iets beter vond)

Dit richt zich iets meer op de aardse verleidingen en hoe het er momenteel met de wereld voor staat.

Mooie speelduur, en mooie beelden.

Leuke film met een duidelijke boodschap die ik wel kan waarderen. Gelukkig niet te melig uitgewerkt.

De cast doet het prima en de vormgeving is klasse. Zo wordt het dorpje en andere decors prachtig in zijn eenvoud geschoten met grijze kleuren. Soms is het heerlijk genieten van de mooie beelden en de eenvoudige dingen des levens. 7/10

Ook een super fantastische film waar je (iig die van mij) fantasie van op hol slaat. Maar dat is meestal bij science fiction. Lekker onder het genot van een warme drank naar een film kijken met een leuk verhaal.

Dat deze film ook drama is mag na het zien van deze film wel degelijk geconcludeerd worden, het is een verhaal waarin emotie een grote rol speelt.

Goede cast en perfect acteerwerk van Bridges. Ik was ook erg postief verrast van een meisje waarvan ik zeker weet dat we in de toekomst nog veel meer gaan horen. Odya Rush.

Veel plezier met deze film en vergeet vooral niet de warme drank.

Best een goede film. Niet super geweldig, maar zeker niet slecht. Best origineel en apart. Ik kan er niks meer over zeggen, dan dit.

Klinkt als een soort "The Island" (geweldige film overigens) maar de poster doet me vermoeden dat het een vreselijke tienerfilm is a la "I am number four". Ik denk dat ik veel krediet verspeel bij mijn vrouw als ik deze opzet en in ruil daarvoor 20 romcom's moet kijken. Ik durf het niet aan, misschien als ik een keertje alleen thuis ben.

Merkwaardig hoe weinig reacties er zijn op een film met Jeff Bridges en Meryl Streep? Ik heb hem gisteren gezien.

The Giver opent geweldig en toont ons een futuristische wereld waarin zo'n beetje alles is uitgebannen wat niet direct noodzakelijk is voor het voortbestaan van de "communities" waarin de mensen wonen: van gevoelens tot muziek en van fysiek contact tot en met leugens. Je voelt natuurlijk aankomen dat iemand de boel op stelten gaat zetten en dat is in dit geval de jongen Jonas. Jonas wordt gespeeld door een acteur die ik nog nooit eerder gezien heb, maar hij doet het heel goed.

Jonas wordt uitverkoren als ontvanger van herinneringen. Hij gaat in de leer bij The Giver. Deze meneer wordt gespeeld door een stokoude Jeff Bridges die je echt niet zou herkennen, zelfs als je net The Big Lebowski hebt gezien. Zijn dagen als "The Dude" liggen duidelijk mijlenver achter hem. Het idee achter dit overdragen van herinneringen is dat niemand in de futuristische wereld iets mag weten van hoe het vroeger was (dood en verderf) maar wanneer er onverhoopt toch problemen zijn, dat er dan 1 wijsgeer is die de bestuurders op basis van de geschiedenis kan adviseren hoe het verder moet.

Tot zover wat je ook weet op basis van de plot samenvatting. De vraag is uiteraard hoe iemand reageert op dingen die wij vandaag de dag gewend zijn: zowel positieve als negatieve dingen in het leven. Hoe ervaart iemand dit, die daarmee nog nooit in aanraking is gekomen? Het roept best interessante filosofische vraagstukken op, zij het oppervlakkig en makkelijk verteerbaar, maar toch. Wanneer je Jonas ziet genieten van doodsimpele zaken als sleetje rijden, mist dit zijn uitwerking niet. Je vraag je als kijker af of wij de eenvoudige dingen in het leven niet wat meer zouden moeten waarderen. Het omgekeerde geldt eveneens: zouden we niet minder de ogen moeten sluiten voor alle narigheid in de wereld, want we beginnen compleet afgestompt te raken. Je merkt dat de film is gebaseerd op een boek, want er is best goed nagedacht over de achterliggende moraal.

De inleiding neemt echter ruim tweederde van de film in beslag en hoewel het er visueel wel leuk uitziet, verlang je na een uurtje toch wel naar wat actie of op zijn minst een versnelling in het verhaal. Die krijg je dan ook, maar als de zaken echt interessant worden, zit je ineens tegen de aftiteling aan te kijken.

Het laatste halfuur was ook lichtelijk misselijkmakend. We keken de film met een kamer verder onze 3 maanden oude slapende baby. Sommige scènes vonden lastig te verteren. De baby gaat tegen het einde een belangrijke rol spelen en dat is allemaal moeilijk om aan te zien als verse ouder. Ik weet niet hoe anderen hier tegenover staan maar de film werd bij vlagen ronduit smakeloos.

Dat negatieve gevoel overheerst als je de aftiteling voorbij ziet rollen. Dat, de ouwe rimpelkop van Katie Holmes (scientology is kennelijk funest voor je girl-next-door charme), de te lange inleiding en nog wat andere dommigheden. Zo hebben ze zelfs in de perfecte samenleving gevangenissen, agenten en stroomstootwapens.

Daarnaast heeft de film niets wat we niet al drie keer hebben gezien en beter uitgevoerd bovendien, ondanks dat een boek aan het script ten grondslag ligt. Maar dat zegt ook niets meer tegenwoordig: The Hunger Games en Twilight zijn ook gebaseerd op boeken en dat is eveneens puberale pulp.

Het boek komt uit 1993, zo lees ik op Wikipedia. Dus plagiaat met betrekking tot de tientallen vergelijkbare films van de laatste twee decennia kun je de schrijfster misschien niet verwijten, maar veel nieuws sinds de boeken Brave New World (uit 1932) en 1984 (uit 1949) is er niet onder de zon. Brave New World ging over de angst voor technologie, 1984 over de angst voor totalitaire regimes en The Giver is eigenlijk een groot pleidooi voor meer liefde en emotie in het leven. Dat is ook de boodschap in het repertoire van Wolter Kroes.

2 sterren

Een ogenschijnlijk perfecte wereld waarin iedereen "blij" is en waarin oorlog, natuurrampen en ander leed uitgebannen is, maar waarin ook geen plaats is voor individualiteit, liefde, muziek etc. Dus een wereld waarin al de tegenstellingen zijn opgeheven. Wat voor een wereld krijg je dan? Een wereld waarin de leegheid overheerst, een wereld waarin de mens niet meer dan een exemplaar is, laat ik de woorden van Kierkegaerd maar eens gebruiken. Een mooi uitgangspunt dus om daarover een film te maken. Het eerste uur slaagt de film daar ook redelijk in, maar het laatste half uur gaat de film zoals zo vaak bij dit soort films weer helemaal uit de bocht. Te moralistisch en veel te voorspelbaar. Wel jammer eigenlijk. Op visueel vlak - vooral de Z/W fotografie - zag de film er best wel goed uit.

3,0*

Oef.

Hoe kazig kan je een scifi maken? Noyce kiest ervoor (althans, kiest voor een boek) om weer eens het aloude "overgereguleerde maatschappij bant emotie uit" riedeltje boven te halen. Je zou kunnen zeggen dat het idyllische wereldje waarin dit versje gebolsterd zit nog best origineel is (meestal krijg je een wat grimmigere variant voorgeschoteld), maar het maakt het uiteindelijk alleen maar kleffer.

Bridges is pover als Giver, Streep vind ik sowieso al redelijk vervelend, haar rol maakt het er hier niet beter op. De jeugd is identiteitsloos, maar dat hoort nu eenmaal bij hun personages. Het grijs/kleur gegeven is op zich nog best leuk, maar het is meteen ook het kantelpunt waarop alles me een beetje begon te dagen.

Zolang de film zich richt op het scheppen van het scifi wereldje valt het allemaal best te behappen. Cinematografie is wat soft en de muziek wat flauw (moet je als Giver écht kiezen om muziek door te geven via één of andere lomp boerenfolkfeestriedeltje?), maar er zitten geregeld leuke ideetjes in die visueel behoorlijk uitgewerkt worden. Maar eens DE BOODSCHAP zich aandient wordt het drammerig, platvloers, bijna religieus. Niet eens dat ik het oneens ben met de film, maar de manier waarop het gebracht wordt is gewoon beschamend.

Stevig contrast tussen het eerste en tweede deel van de film dus. Eerste half uur is meer dan aardig, daarna wordt het geleidelijk aan alleen maar slechter, met een finale die echt niks te bieden heeft. En dat voor een man die de al ruim gepasseerd is.

2.0*

Ik vond dit een goede film! Deze film heeft mij aan het denken gezet.

Ik vond het leuk opgebouwd dat het in zwart wit begon en eindigde in kleur. Het paste goed in het verhaal en het is mijn optiek uniek en het zorgt dat deze film opvalt.

Het deed me inderdaad denken aan Divergent, maar aangezien het boek van deze film eerder was dan Divergent moeten we misschien eerder zeggen dat Divergent hier wel een beetje op lijkt.

Al met al een goede film, en wat ook zeker een pluspunt is, is het knappe gezicht van Brenton Thwaites!

Dat de hunger games als eerste verfilmd is betekent niet dat de rest gewoon maar klonen zijn. Ik heb veel boeken in dit genre gelezen en die waren er al voor de hunger games en hebben allemaal een eigen verhaal. Maar ik vind het wel leuk dat hollywood bezig is met verfimingen ervan..

Ik ben benieuwd naar deze film al heb ik het boek nog niet gelezen.

Misschien was ik in een goede bui, of ging ik de film in met zeer lage verwachtingen vanwege de poster en het zoveelste verfilmde jeugdboek, maar de film was nog aardig vermakelijk. Ook weleens verfrissend, zoals james_cameron al zei, dat het verhaal meteen afgesloten is na één film. Zo kan het dus ook Hunger Games/Divergent/Maze Runner/etc.!