T2 Trainspotting (2017)

Zowel regisseur Boyle als de vier hoofdrolspelers van de inmiddels ruim twintig jaar oude klassieker Trainspotting keren terug voor een vervolg, getiteld T2. In mijn ogen is Trainspotting niets minder dan een meesterwerkje. T2 is een vermakelijke en nostalgische zit.

T2 brengt veel leuke humor met zich mee, Boyle's typische energieke en kleurrijke stijl - deze ronde heftiger dan in het origineel - en laat je goed meevoelen met de karakters, die elkaars pad weer kruisen na de gebeurtenissen van twintig jaar geleden. Momenten wanneer Begbie en Renton elkaar weer voor het eerst treffen in elk een ander wc-hokje of wanneer McGregor zijn 'Choose Life' speech geeft (deze keer in dialoog vorm en niet als voice-over) zijn goud. Vooral het tweede voorbeeld maakte veel emotie in me los. Ondanks dat was de film rommelig en niet erg samenhangend.

Trainspotting is een film over verslaving, verteld door de ogen van Mark Renton die met zijn vrienden de meest absurde en gruwelijke dingen meemaakt. Elke scène bouwt op de vorige en allemaal werkt het toe naar het ultieme punt dat de film maakt: Renton verraadt zijn vrienden en kickt als het ware ook van hen af (Trainspotting spoilers). Het vervolg is geen film over verslaving, maar over nostalgie. Elk van de vier karakters zijn een groot deel van de film los van elkaar en ieder karakter heeft zijn eigen verhaallijn. Hierdoor komt de film wat traag op gang, en sluit het allemaal niet zo netjes op elkaar aan. De rode draad is natuurlijk de nostalgie die elk van de personages voelen over hun jeugd, maar nergens komt dit echt goed uit de verf, vind ik. Verder was Begbie de duidelijke antagonist van de film. Hij probeerde, begrijpelijk, kostte wat het kost Renton te vermoorden als wraak voor het stelen van zijn geld. Dit leidde tot een erg spannend einde, maar toch twijfelde ik over de keuze om hem tot een antagonist, een echte bad-guy te maken, met als kers op de taart een heuse confrontatie tussen hoofdpersoon en slechterik, zo gezegd. Het past gewoon niet bij Trainspotting, is wat een stemmetje achterin mijn hoofd me blijft zeggen. Ook een klein puntje van kritiek: wel érg toevallig dat net wanneer Renton besluit terug te keren naar Schotland, ook Begbie uit de gevangenis ontsnapt en Spud ontslagen wordt van zijn baan en zelfmoord pleegt.

Een verandering die ik leuk had gevonden, en wat misschien had geholpen de film wat samenhangender te maken, is als de film een duidelijke verteller had gehad in de vorm van een voice-over van Spud. Renton verzorgde een continue voice-over door de eerste film, die in deze film grotendeels afwezig was. Gezien Spud hun oude verhalen aan het opschrijven was in deze film, had ik het wel passend gevonden als hij onze verteller zou zijn geweest in deze ronde. Even een losse brainstorm: misschien was zijn zelfmoord-poging wel geslaagd geweest aan het begin van de film (nadat hij hun oude verhalen al had opgeschreven) en was hij een soort post-mortem voice-over. Zijn dood had Rentons terugkeer uit Amsterdam teweeg kunnen brengen, en na het horen over Rentons terugkeer was Begbie vastberaden geweest uit de gevangenis te ontsnappen.

Verder juich ik de film toe dat het iets compleet anders probeert. Veel sequels tegenwoordig krijgen de kritiek dat ze te hard proberen het origineel te emuleren, iets wat deze film uit de weg gaat. De film voelt volledig anders aan dan de originele Trainspotting en is niet bang hier en daar een paar risico's te nemen. Ik had het dan ook wel gedurfd gevonden als de film Porno had geheten, naar het boek wat Irvine Welsh heeft geschreven als vervolg op Trainspotting (waar deze film geloof ik dan weer niet of slechts minimaal op gebaseerd is). Toch speelt de film heel erg in op je kijkervaring van Trainspotting door veel te spelen met flashbacks naar de eerste film, verwijzingen ernaar en de algemene nostalgie die ook de karakters voelen over hun jeugd. Hierdoor kan de film niet op zichzelf staan en raadt ik het ook zeker aan niet deze film te kijken als je het origineel niet gezien hebt. Dus voor een film die zo anders is als het origineel, speelt het wel weer heel erg in op de nostalgie die de kijker voelt voor het origineel wat voor mij in elk geval soms een wat aparte combinatie vormde.

T2 Trainspotting is een goede, vermakelijke film met een duidelijke grip op zijn personages, de acteurs die allen hun a-game weer brengen, maar een vervolg dat ook wat onsamenhangend is en naar mijn mening niet echt met een bevredigend verhaal of conclusie komt.

3,5 sterren

20 jaar later..

Ik ben wel fan van "echte" reünies. Ze hoeven niet altijd goed te zijn (Dumb and Dumber To), het is de nostalgie waar het om draait (American Reunion). Bij T2 Trainspotting is het niet anders. Het is zeker een andere film dan het eerste deel, maar een waardig vervolg. Het is vooral heel leuk. Iedereen lijkt het echt naar zin te hebben en dat wordt overgebracht naar de kijker. Wederom een energieke film met veel gebruik van kleuren, vastlopende beelden en fantastische muziek (absoluut niet mijn muzieksmaak, maar hier werkt het zó goed). De vier 'oude vrienden' beleven natuurlijk weer de gekste situaties, maar eigenlijk ben je de hele film door wel aan het glimlachen. Een echt verhaal of een goede rode draad ontbreekt een beetje, maar het maakt de kijkervaring er niet minder om.

3,5*

T2 Trainspotting: Lust For MORE Life

Al sinds de Schotse auteur Irvine Welsh in 2002 met het boek Porno een vervolg uitbracht op zijn debuutroman Trainspotting (1993) hielden fans regisseur Danny Boyle goed in de gaten: zou hij ook dit boek tot een – succesvolle – film bewerken? Af en toe dook er een nieuwtje op, vervolgens bleef het weer jarenlang stil. Maar 20 jaar later kunnen we dan toch zien of – en hoe – Renton, Spud, Sick Boy en Begbie voor het leven hebben gekozen!

Oké, oké, technisch gezien 21 jaar later. Jij je zin.

Er is veel veranderd. Veel ook niet. Simon David ‘Sick Boy’ Williamson’ probeert zichzelf nog steeds staande te houden met oplichterij en andere louche zaakjes terwijl hij the Port Sunshine runt, de pub van zijn tante. Daniel ‘Spud’ Murphy heeft de beste intenties maar kan het – moderne – leven niet goed bolwerken en vervalt in oude patronen. Francis ‘Franco’ Begbie is onverminderd agressief en belust op wraak - en geweld in het algemeen. Mark Renton kan zich niet losmaken van zijn verleden en keert na 20 jaar zelfverkozen ballingschap terug naar Edinburgh. Maar wat heeft hij er eigenlijk te zoeken? Wie verwacht hem? En is dit eigenlijk wel zo’n goed idee…?

Choose Life 2.1

Halverwege de jaren negentig veroverde Trainspotting het filmlandschap en werd een regelrecht cultverschijnsel. Het fenomeen betekende de definitieve doorbraak van onder andere hoofdrolspeler Ewan McGregor en regisseur Danny Boyle. Het maakte een heftig onderwerp – (heroïne)verslaving – op een unieke en visuele manier bespreekbaar dankzij de zwart-komische taferelen. Toch is van junkcultuurverheerlijking geen sprake, al werd Trainspotting daar wel van beticht – onder andere door toenmalig Republikeins presidentskandidaat Bob Dole, die later toegaf de film niet eens gezien te hebben.

Een andere reden voor het omarmen van deze nachtmerrie rollercoaster was de fenomenale soundtrack, die klassieke rock – Iggy Pop / Lust For Life, Lou Reed / Perfect Day – op sublieme wijze vermengde met britpop en techno – Blur / Sing, Underworld / Born Slippy .NUXX. Het is jullie recensent meer dan eens overkomen dat mensen in zijn omgeving helemaal weg claimden te zijn van de soundtrack, zonder de film te hebben gezien.

Op audiovisueel vlak werden vele pogingen gedaan om het niveau van Trainspotting te evenaren; Lock, Stock & Two Smoking Barrels als enig lichtpuntje, de meeste faalden. Een klassieker werd geboren.

Valt dat ook te zeggen over T2 Trainspotting? Dat valt nog te bezien. Om hiervoor in aanmerking te komen moet een film geheel op zichzelf kunnen staan en dat wordt in dit geval moeilijk. Als je Trainspotting niet hebt gezien valt de film wel te begrijpen, zeker omdat er vaak genoeg aan gerefereerd wordt. Sterker nog, T2 ís gewoon één enorme verwijzing! Ik vind dit deel een briljant vervolg op Trainspotting maar een redelijk goeie film. Als je 't origineel niet kent. Bekijk de film en je snapt wat ik bedoel. Hopelijk ben je het zelfs niet met me eens !

Op zowel subtiele als directe manier worden we eraan herinnerd dat de tijd niet stilstaat en zelfs aan je voorbij vliegt. Dat zie je en hoor je. Het zou eenvoudig en herkenbaar zijn als Boyle met zijn cast en crew dit verhaal op exact dezelfde wijze visueel zouden benaderen maar in tegenstelling tot de groezelige, contrastrijke filmbeelden uit Trainspotting ziet dit vervolg er fris en eigentijds uit. Er wordt briljant gespeeld met visuele effecten om een zo groot mogelijk verschil te maken met het eerste deel waar het juist zo onlosmakelijk aan verbonden is.

Ook de soundtrack ontving een update van jewelste. Het is een nieuwe mengeling van ouderwets en modern, omdat klassieke songs een remix hebben gekregen. Daarom is het aannemelijk dat het album niet in een dergelijk hoog aanzien komt te staan als dat van zijn voorganger maar, om bij het thema van de film te blijven: de tijd zal het leren.

En hoe! Renton, Spud, Sick Boy en Begbie hebben allemaal kansen gehad om iets te doen met hun leven in 20 jaar maar wat hebben ze met al die tijd gedaan? Wat ging goed, wat kon beter, waar liep het helemaal fout? Waren idealen nou iets om te koesteren of juist om weg gesnoven en gespoten te worden? Op welke manier heb ik een waardevolle invulling gegeven aan mijn leven?

Kortom, T2 Trainspotting is een feest der herkenning. Hoewel niemand iets zegt over de kwaliteit van het feest in kwestie, dat mag je helemaal zelf invullen. Fans van de romans en korte verhalen van Welsh – onder wie ondergetekende – zullen bijvoorbeeld merken dat de film slechts losjes is gebaseerd op Porno en minstens zoveel ontleent aan het boek Trainspotting, waar het allemaal mee begon. Er zijn karakters, gebeurtenissen en verwijzingen die zeker een glimlach op hun gezicht zullen toveren. Een glimlach die overigens net zo snel weer kan verdwijnen als je merkt in welke mate T2 je een spiegel voorhoudt.

De vraag die Sick Boy stelt aan het begin van de film is dan ook een zeer terechte:

So what have ye been up tae, fir twenty years?

Durf je het aan om deze vraag voorgelegd te krijgen? Zo niet, dan loop je een fenomenale achtbaanrit mis. Voor zowel doorgewinterde Welsh fans als zij die de oorspronkelijke film nog niet zo goed kennen heeft T2 Trainspotting genoeg te bieden. Zelfs twee decennia later weten Boyle en consorten je nog steeds een kleurrijke adrenalinekick te geven die nog heel lang zal na sidderen!

Omarm de tijd die je nog hebt!

Choose your future!

Choose life!

Cijfer: 11/10

Omfg high on T2! Nou ben ik ook wel n enorme emokikker, kon van genot wel (weer) janken in de bieb maar de manier waarop je over t verloop van de 2 films (T1 eergister herzien, aan te raden) van die karakters gaat houden...vooral Spud. Hail Spud! Ik hou van Spud! De personages zijn dus ook echt de kracht van Trainspotting. En dat wordt hier heeeeel lekker vervolgd. Gimmicks lekker doorgezet, T1 nostalgie perfect geïnjecteerd; goed getimed en fijn ingemengd. En man, die Begbie is net zo gestoord als eerst, puur goud!

Moet zeggen dat het allemaal wat slap op gang kwam, het uitgangspunt en script zijn ook gewoon niet geweldig, muziek evenmin. Maar als een trein die op stoom komt lijkt Boyle op den duur (bewust zo gedoseerd...?) de hoge hoed open te trekken. Qua de typetjes en hun onderlinge voortreffelijke chemie, plotverloop, humor en vooral ook dus die heerlijke T1 nostalgie. Die film krijgt voor mij door dit vervolg een boost qua icoon-zijn. Misschien moet die daarom toch maar naar 5* maar deze hoort er dichter op dan 4* en is rationeel gezien geen 4.5* waard...denk ik...wat mijn huidige adrenalineniveau en nog steeds waterige ogen zeggen...? Man, wat een krachtig personages, wat ben ik van hun gaan houden, Spud en Begbie zijn pure legends. Big love. Erg sterk van Boyle en de acteurs. Hulde.

En nu moet ik even HEEL hard Born Slippy horen.

Edit: oja en de "Choose Life" hier is kippenvel! Grandioos!

Trainspotting staat al jaren in mijn top 10. En destijds Trainspotting gekeken omdat ik benieuwd was naar de acteur die de nieuwe Obi-Wan Kenobi zou gaan spelen in Star Wars: Episode 1. Was die k*tfilm dus toch nog ergens goed voor! Oké, na 20 jaar dan toch nog een vervolg op Trainspotting. Waarom niet eerder? Nou, ten eerste omdat Danny Boyle en Ewan McGregor een tijdje ruzie hadden. En ten tweede..., dat weet ik niet. Maar met pijn in mijn hart moet ik zeggen dat het toch weer resulteert in een teleurstelling. Ik noem Terminator: Genisys (terugkeer Schwarzenegger) , Dumb and Dumber To, Ghostbuster en Independence Day 2. Stuk voor stuk films waar ze of eerder een vervolg op hadden moeten maken of het laten voor wat het is. Nou weet ik dat ze bijvoorbeeld met Ghostbusters dat (jaren geleden) ook echt wel hebben geprobeerd en Schwarzenegger was natuurlijk bijna 10 jaar lang gouverneur. Maar op de 1 of andere manier (wanneer we zo lang hebben moeten wachten op een vervolg) werkt het dus niet. Althans, niet voor mij en dat geldt helaas ook voor Trainspotting 2.

Nu verlangde ik van dit vervolg absoluut geen halfbakken kopie van het eerste deel. Dus het is wel dapper dat Danny Boyle probeerde de film toch een beetje een eigen identiteit te geven, maar tegelijkertijd wel de herkenbare/vertrouwde Trainspotting vibe wilde overbrengen. Wat betreft dat laatste lukt dit bij vlagen. Ook het verhaal vind ik op geen enkele manier aantrekkelijk en miste ik de toch wel de ''vrij unieke'' humor van het eerste deel. Ja, hier en daar is het zeker wel grappig, maar lang niet voldoende. En dan een ander essentieel onderdeel: De soundtrack. Zeer matig hier. En eigenlijk had ik er al direct moeite mee dat Spud zelfmoord wilde plegen precies op het moment dat Mark na 20! jaar voor zijn deur staat. Ik hou niet van dit soort toevalligheden en de kans dat ik op de snelweg wordt aangereden door een vliegtuig is naar mijn idee groter. Het hoogtepunt in deze film was voor mij het moment dat Mark en Simon gaan zingen en vanaf dat moment leek het alsnog een fantastische film te worden, maar vervolgens zakt het weer helemaal in! Ook vele gemiste kansen hoor! Bijvoorbeeld Begbie die een zak Viagra vindt. Daar hadden ze echt een memorabel iets voor moeten verzinnen. Maar nee, het enige wat ze doen is laten zien dat hij pas echt geil wordt van geweld en na de confrontatie met Mark hij alsnog een stijve heeft gekregen? Ik vind het best grappig, maar toch ook weer niet.

Trainspotting 2 voelde voor mij als een film met de depressieve boodschap dat vroeger alles beter was. En ik kan minstens 10 memorabele scènes opnoemen uit het eerste deel en voor dit vervolg helaas geen 1.

2,5*

Fantastisch om alle personages uit Trainspotting weer terug te zien. Iedereen zit weer geweldig in zijn rol en vanaf de eerste seconde voelt het aan als thuiskomen. Ook de visuele schwung is allerminst verloren gegaan. Het ziet er allemaal fantastisch kleurrijk uit, Boyle weet goed de Trainspotting 'feel' uit het eerste deel over te brengen en maakt er echt weer een visueel feestje van.

Toch kan de film als geheel niet tippen aan het eerste deel. De écht geniale momenten ontbreken hier gewoon een beetje. Er zitten zeker wat memorabele scenes in (zangscene, het heroïne spuiten), maar weinig die echt op het niveau zijn van bijvoorbeeld de babytrip, de toilet-scene, of de eindmonoloog uit het origineel. Ook is het af en toe iets teveel een typisch 'vervolg' in plaats van een echt nieuwe film. Er wordt wel érg veel ingezet op het terugblikken/refereren naar het eerste deel. Soms op een best leuke manier, maar het was fijner geweest als de film zélf ook de geweldige scenes had ipv steeds aan die uit het eerste deel te verwijzen. Zodoende zakt de film soms inderdaad een beetje weg in nostalgie. Heerlijke nostalgie, dat wel, maar er had meer ingezeten dan dat.

Neemt verder niet weg dat ik wel degelijk genoten heb. De personages en hun onderlinge chemie blijven geweldig, Boyle's visuele stijl indrukwekkend, en ook de soundtrack was bij momenten weer genieten. Lekker gevarieerd ook, van Brian Eno tot Young Fathers. Wel jammer dat Born Slippy nooit helemaal tot uiting komt in de film, was nu nét één van de dingen die ik best terug had willen zien.

3,5*. Qua sfeer en feel weinig tot niks aan te merken, maar Boyle flirt wat teveel met het eerste deel, daar waar ik eigenlijk gehoopt had dat de film zélf wat identiteitsvoller zou zijn.

Choose nostalgie.

Deze hele film hangt alleen maar aan elkaar aan nostalgie voor het 1e deel en als je dat weghaalt dan blijft er helemaal niks over. Met al die nostalgische gevoelens werd er niet meer aan gedacht om daadwerkelijk een goede film te maken.

Dit is heel losjes gebaseerd op het boek Porno, het vervolg van Trainspotting. Porno is moeilijk te verfilmen omdat er veel porno in voorkomt al had dat niet zozeer uitgemaakt en met slimme manieren en editten had je nog steeds heel makkelijk dat vervolg kunnen maken. Porno is ook moeilijker te verfilmen omdat dat verhaal zich op meerdere plaatsen afspeelt zoals: Amsterdam en Cannes. In deze film blijft eigenlijk alles op een paar locaties in hetzelfde stadje. Waarom? Omdat dat makkelijker en goedkoper is.

De soundtrack in deze film zuigt gewoon. Geen een nummer is memorabel. Geen één scene is memorabel. Geen één quote is memorabel. Helemaal niks in deze film is memorabel uiteindelijk. Dat is nogal een compleet ander verhaal t.o.v. de eerste film.

Sick boy is veel sicker in het boek en Begby is veel enger in het boek en Ewan Mcgregor transformeerde in mijn ogen niet naar Mark Renton. Spud deed het wel helemaal goed in mijn ogen.

Het hele verhaal slaat ook nergens op. Dat Mark net op tijd komt om Spud te redden kon ik nog wel behappen maar voor de rest. Waarom viel dat Bulgaars meisje nou voor Mark? Nergens om... het gebeurde gewoon. Het was compleet ongeloofwaardig en compleet gevoelloos verder. Totaal niet boeiend verder ook. Waarom stal dat meisje op het einde die 100k? Nergens om... het gebeurde gewoon maar boeit verder ook niet. Soort van nostalgie voor de eerste film? Slecht schrijfwerk that's what that is! Hoezo improviseert Mark Renton een heel liedje over het doden van Katholieken? Tjah, helemaal nergens om.. het is schijnbaar grappig maar die hele scene geloofde ik ook totaal niet. Gewoonweg het hele einde van de film in die kroeg was ook compleet niet boeiend gewoon.

Visueel probeert Boyle er nog wat van te maken maar hij kan onmogelijk deze film redden die alleen maar inzet op nostalgie. En ik weet niet waarom? Het is wel een originele kijk op drugsfilm als het ware en vervolgfilms maar het betekent niet dat het een goede film en voor mij heeft dit vervolg helemaal geen reden om te bestaan.

Ik vond vrijwel alles klote aan deze film behalve dan de nostalgie en daarvoor 2* Dit is niks meer dan een wegkijker maar geen goede film.

Choose not this movie, choose the book, choose life!

Na het eerste deel een week geleden herzien te hebben heb ik mij gisteren maar eens gewaagd aan het tweede deel. En het moet gezegd worden, dit vervolg viel mij absoluut niet tegen. Af en toe best dubbel gelegen na het zien van zoveel kolder. Prima acteer- en mooi camerawerk. Ook de soundtrack stelde mij wederom niet teleur. Ik vond deze Trainspotting zelfs mooier dan de Trainspotting uit 1995. Dat ligt vooral omdat dit keer geen bezoek werd gebracht aan "The worst toilet of Scotland". Dus geen stront-scènes dit keer, wel scènes met de zeker niet onaantrekkelijke Veronica. Tja, ik ben nu eenmaal dol op vrouwelijk schoon. Dus prima vermaakt met dit filmpje. Ik zou zeggen; Choose life, go to see this film!

4.0*

Wel aardig, maar niks bijzonders verder. Boyle heeft talent genoeg om er gewoon een lekker fris filmpje van te maken met flitsende montage, lekkere muziek (al was de soundtrack in Trainspotting net wat beter) en fijn camerawerk. Maar de film mist ook een eigen smoel want dit audiovisuele aspect hebben we al vaker bij Boyle gezien.

Wat vooral stoort is dat het inhoudelijk nogal leeg is. Ergens probeert de film wel thematisch relevant te zijn en iets te zeggen over de moderne maatschappij, maar uiteindelijk hangt dat er maar een beetje bij en is dit vooral het weerzien van oude vrienden (allicht geldt dat ook voor de acteurs) zonder dat er echt veel mee gedaan wordt. Dat alles wordt opgehangen aan een nogal inwisselbaar verhaal dat nergens overtuigt en veel te plotgericht is. Juist dat haast plotloze maakte die film twintig jaar terug zo goed.

Op de momenten dat de muziek stampt gaat het prima, maar vaak genoeg daartussen valt de film stil zonder echt overkoepelende spanningsboog. 3,0*.

20 jaar na het legendarische origineel zijn de vier hoofdpersonen uit Trainspotting weinig opgeschoten met hun leven. Renton [Ewan McGregor] is de enige die aan zijn verleden lijkt te zijn ontsnapt, maar wanneer hij terugkeert naar Schotland moet hij zijn verleden confronteren en in het reine komen met Sick Boy [Johnny Lee Miller], Spud [Ewen Bremner] en Begbie [Robert Carlyle]. Het was bij voorbaat al onmogelijk om de originaliteit en de energie van het origineel te evenaren en T2 verwijst net iets te vaak naar dat origineel. De modernisering van de 'Choose Life'-speech is scherp en de tonen van Born Slippy [in een trager arrangement] werken nog steeds hypnotiserend. De cast kruipt ook probleemloos terug in de huid van deze legendarische figuren en er zijn sterke momenten, waaronder het geïmproviseerde optreden van Renton en Sick Boy in een Ierse pub vol separatisten. En dus moet je haast wel concluderen dat deze sequel eigenlijk zo goed is als je zou mogen verwachten, ook al kan hij niet tippen aan het origineel.

Toch wel erg leuk, ondanks dat het verhaaltechnisch en (vooral) als tijdsbeeld van een generatie een stuk minder is dan de eerste.

Het is duidelijk een vervolg dat vooral gemaakt is omdat het leuk is de bekende personages weer te zien. En met name het eerste uur valt er genoeg te lachen. Fijne muziek ook weer.

Het tweede uur wordt het allemaal wat grimmiger. Iets te als je mij vraagt. De fun die echt wel nodig is bij zo'n film verdwijnt zo eigenlijk.

Oh, en There was no more Catholic left .

We hadden gratis tickets voor deze film, dus eens gaan kijken. Het was eigenlijk al lang geleden dat ik het origineel had gezien, dus het zat allemaal wel wat ver.

Ik vond dat de film wel een beetje traag op gang kwam, maar de tweede helft was wel beter. Leuk om de cast nog een terug te zien. Het verhaal was niet slecht, maar was ook niet echt van m'n sokken geblazen. De film moet het toch vooral van de nostalgie hebben. 'k vond ook dat de focus veel minder op de drugs lag.

'k vond het zeker geen slechte film, maar een waw-gevoel heb ik er ook niet op nagehouden. Leuk om eens gezien te hebben.

No more Catholics left

Ik moet zeggen, ik had best wel zin in deze Trainspotting sequel. De eerste film had ik afgelopen weekend nog eens gezien zodat de verhaallijn vers in het geheugen zat en ik was oprecht benieuwd wat Danny Boyle en de zijnen er van gingen maken. Helemaal handig dat je via het weekblad Humo aan een gratis ticket kon geraken en gisteren was de laatste dag dat je daar gebruik van kon maken. Het zou wel eens een erg leuke ervaring kunnen gaan worden.

Mocht Trainspotting 2 dezelfde sfeer uitstralen als zijn voorganger. Dat is echter niet het geval. Is dat erg? Neen, eigenlijk niet. Waar de eerste film bulkte van het jonge enthousiasme en de energie van mannen die de wereld willen tackelen, is iedereen hier een stuk ouder geworden. Deze sequel is dan ook gematigder geworden en ergens is dat een goede keuze omdat je hierdoor niet het gevoel krijgt alsof je naar een goedkoop afkooksel zit te kijken. Hetzelfde zou het toch niet gaan worden en dan is het fijn dat Boyle er opnieuw zijn eigen ding mee doet. Uiteraard nog wel met flink wat knipogen naar de eerste film. De Choose Life monoloog krijgt een update, vond hem deze keer wel niet zo pakkend als ik eerlijk moet zijn, maar ook scènes zoals Renton die een ranzige wc passeert of de terugkeer van Kelly Macdonald, deze keer als volwassen advocate, zijn erg leuk. Natuurlijk gaat de film ook verder op de gebeurtenissen uit het eerste deel en dat blijkt nog een degelijke verhaallijn te zijn. Een beetje jammer dat het viertal voor een groot deel apart van elkaar de film doorbrengen, maar die scène waar Renton en Begbie onwetend van elkaar naburige wc kotjes zitten is geweldig.

En zelfs als het viertal niet samen te zien is, blijkt toch dat de personages nog perfect in hun vingers zitten. Het was een beetje afwachten of iedereen waardig ouder zou zijn geworden, maar in het geval van Trainspotting is het een uitstekende keuze geweest om simpelweg 20 jaar te wachten. Ewan McGregor blijft een uitstekende Renton en de dialogen met Jonny Lee Miller, Simon/Sick Boy, zijn van een hoog niveau. Het smoelenwerk van Ewen Bremner is van een geweldig niveau en Robert Carlyle is en blijft Begbie uiteraard. Sowieso één van de leukste personages van de laatste 20 jaar. Wel fijn dat werkelijk iedereen is teruggekeerd, zelfs zo'n kleine rol als die van Renton's vader) wordt opnieuw door James Cosmo gespeeld.

Veel leuke scènes (het nummer dat Simon/Sick Boy en Renton zingen op de bijeenkomst!) waardoor Trainspotting 2 een film is die het waard is om gezien te worden. Verwacht geen verlengde van de eerste film, maar gewoon een film op zichzelf met de nodige referenties. Het walhalla gevoel dat bij deze reeks hoort ontgaat me wat, maar het zijn toch erg fijne films.

Dikke 3.5*

Choose life.

Geweldige film. Ik moet toegeven dat hij op alle fronten wel net een heel klein tandje minder is dan zijn voorganger maar alsnog gaat dit ongetwijfeld een van de betere films zijn die ik dit jaar gezien heb. Het grootste verschil met zijn voorganger is dat dit tweede deel wat minder extreme scene's kent en dat de nadruk minder op het drugsgebruik van de personages ligt. Over het algemeen gaat het dan ook meer over de nasleep hiervan en hoe iedereen zich in de afgelopen 20 jaar ontwikkeld heeft.

Het eigenzinnige sfeertje van het origineel is er nog steeds, en deze is onverminderd gebleven. De heerlijke en energieke soundtrack maakt de film helemaal af en ook zit er weer de nodige subtiele humor door het verhaal verweven die, in combinatie met een aantal bizarre situaties waar de personages in terecht komen, bij de meeste mensen wel geregeld een glimlach op het gezicht zullen bezorgen. Wel had ik de nodige moeite om mij te herinneren wat er in het origineel ook alweer allemaal gebeurd was (het is inmiddels alweer 6 jaar geleden dat ik deze gezien heb) waarbij het dus wel handig is om een herziening in te plannen voordat je deze gaat zien.

Ik lees de nodige kritieken over dit vervolg, en dan met name dat het boek waar dit vervolg op gebaseerd is een stuk beter zou zijn. Dit zou mede komen doordat de film maar slechts een klein deel uit dit boek gebruikt. Hier kan ik niet over oordelen, maar de films hebben me zeker uitgenodigd om het bronmateriaal eens te gaan lezen. Zonder de kwaliteit van de boeken te kennen (het origineel is ook gebaseerd op een boek) denk ik dat je de boeken en de films het beste los kan zien omdat het voor een regisseur vaak ook moeilijk is om een heel boek letterlijk naar het witte doek te vertalen.

Persoonlijk vind ik de films opzichzelfstaand in ieder geval al geweldig, en zou wat mij betreft iedere filmliefhebber beide delen een keer gezien moeten hebben. Regisseur Danny Boyle heeft zich wat mij betreft met dit vervolg wederom opnieuw bewezen. Dat daarnaast het plezier van het maken van dit vervolg van zowel de originele cast als de nieuwkomers (wat een plaatje is Anjela Nedyalkova trouwens!) af lijkt te stralen, had ook een positief effect op mij als kijker en deze maakte mijn kijkervaring dan ook compleet.

4,0*

Het valt te prijzen dat Danny Boyle voor dit vervolg heeft gekozen voor een aanpak die duidelijk anders is dan het origineel, en toch een logisch vervolg. De meest irritante momenten zijn juist de regie-trucjes waarmee hij aan deze film een soort verse hipheid probeert mee te geven, en ook: de toch wel erg veelvuldige kruisverwijzingen naar het origineel (ik zal het maar spoileren: Rent Boy grinnikt weer door de voorruit van een auto).

Het is op zulke momenten dat ik vond dat deze film eigenlijk dezelfde 'tragic flaw' heeft als al haar karakters: een onvermogen om het verleden los te laten, net iets te verliefd zijn op je eigen maniertjes en neuroses om echt iets te kunnen bereiken. Het helpt ook niet bepaald dat het verhaal grotendeels afhangt van een halfbakken thrillerplotje naar aanleiding van de afloop van deel 1.

Op zich jammer, want op zijn beste momenten zie je door alle schijnbewegingen heen wel degelijk de vuige, anekdotale film die dit verdiende te worden. Leuk (en aandoenlijk) is vooral de gespannen kameraadschap tussen Mark en Simon, die in het origineel minder uit de verf kwam ('no catholics left!').

Had 30 minuten vulsel er vanaf geschaafd en ik had er minstens een volle ster meer aan kwijt gekund, denk ik. Nu zat ik me -vooral tijdens het laatste uur- toch te vaak te vervelen in de bioscoop.

Dat was een fijn weerzien van de boys! De film laat niet zo'n verpletterende indruk achter als de eerste, maar is wat mij betreft zeker een waardig vervolg. 11 jaar geleden zag ik Trainspotting voor het eerst, en heb de film afgelopen decennia meerdere malen gezien. Ik keek daarom ook erg uit naar dit vervolg. Stiekem had ik gehoopt op wat meer Diane en een betere soundtrack, maar al met al is het een prima vervolg.

Ik twijfel tussen 3.5 en 4 sterren.

Choose life!

In eerste instantie is het een feest der herkenning .

De soundtrack doet ook geen enkele moeite om dat te verbloemen.

Zoals regelmatig een langzame versie van Underworld 's- Born Slippy .

En het is de vraag of dit vervolg echt nodig was.

Met name de dialoog van Ewan McGregor in het cafe maakt het eigenlijk al de moeite waard.

Iedereen weet dat een groots klassieker als deze niet valt te overtreffen .

Het is een goede film, met thema,s als wraak,vriendschap,verraad.

Die goed weg kijkt, maar die des je des te meer doet beseffen dat deel een een meesterwerk was , van een beginnend top regisseur .

Overbodig junkie-gemijmer.

Beduidend minder dan T1. Natuurlijk was het wel leuk om de originele cast 20 jaar later ouder doch niet wijzer weer in hun rol terug te zien maar de storyline hing een beetje als los zand aan elkaar. De eerste helft was daarbij behoorlijk saai maar gelukkig trok de 2e helft nog wel bij.

De muzikale omlijsting was een herinnering aan T1 maar verder niet erg uitgesproken.

Misschien een overbodig vervolg, maar met Boyle aan het roer weet je dat het nooit een echt slechte film kan zijn. Ik vond T2 vooral erg grappig, kon me er lange tijd erg mee vermaken. Tegen het einde word het wat grimmiger, en komen er wat mijmer scènes in die weinig toevoegen. Een kwartiertje speelduur er af had derhalve geen kwaad gekund. In totaliteit wel minder dan het eerste deel, welke een aantal legendarische, welhaast magische momenten had, iets wat dit vervolg mist. Typerend wellicht, dat de heerlijke song van het origneel, born slippy van Underworld, hier alleen een paar keer dreigend op de achtergrond te horen valt, maar nooit echt mag losbarsten, iets wat ook geld voor deze film in het algemeen. Het is redelijk maar nooit echt sprankelend. Sterk punt is dat de acteurs nog steeds goed in hun rol zitten. McGregor en de weer lekker angstaanjagende Carlyle zijn het beste in vorm. Verheug me nu al op het derde deel in 2037 als de heren, dan inmiddels zestigplusser, ons hun volgende avonturen mogen tonen.

Wat een geweldig leuke sequel. Boyle flikt het. Heb genoten van z'n hyperkleurrijke foefjes, (wederom) de personages, tot de muziek (Silk). Fijn verhaaltje rond de jongens, veel humor en rake meppen op historisch en emotioneel vlak. Een waardig vervolg wat mij betreft. Heb genoten. Een film om nog eens te zien.

Net als bij het eerste deel kan ik niet zoveel met de personages in Trainspotting 2, waardoor het mij qua verhaal niet zoveel doet. Slecht valt het echter ook niet te noemen, er is namelijk best aardig voortgeborduurd op de eerste film en het kijkt best vlot weg. De setting in Edinburgh is zeer de moeite waard, zeker de scènes waarin je wat meer van de stad te zien krijgt. Het acteerwerk is in orde en de film beschikt over een behoorlijke soundtrack.

Het rauwe en vuile independent kantje is ervan af, maar geschift blijft het wel. Boyle heeft nu toegang tot grotere budgetten en je ziet duidelijk dat T2 duurder en esthetischer is. Special effects en een hoop visuele hocus pocus die deze film tot een bijna twee uur durende videoclip maken. Het werkt best goed en ik heb me zeker voldoende geamuseerd want ook deze sequel kent enkele goede scènes. Wel moet je er een wat zwakker plot bijnemen (met net teveel bla-bla) waarin de impact van de daden uit het verleden na 20 jaar nog altijd gevolgen hebben voor de ex-toxicomanen. De soundtrack is weer een hippe selectie nummers gaande van Iggy Pop tot Blondie. Tot slot: toprol van Robert Carlyle als Begbie... we zien hem helaas niet veel meer op het grote scherm.

Een redelijk vervolg maar niet wat ik had gehoopt. Born Slippy sluimert constant op de achtergrond maar breekt helaas nergens echt door. En net zoals met de muziek is dat ook met de rest van de film, het lijkt soms leuk te gaan worden maar toch het komt nergens echt van de grond. Beetje jammer, het begin was namelijk geniaal en de cast doet het prima. Ook is het fraai gefilmd maar het verhaal is gewoon niet al te boeiend, het zijn voornamelijk de herinneringen die het nog enigszins leuk maken.

Een vermakelijke trip down memory lane. Zo zal het voor de makers geweest zijn en zo is het voor de kijker. Het Schotse accent, de karakters. Herinneringen zijn ook de leidraad in dit vervolg. We zien enkele shots van de eerste film terug en hier en daar een dikke knipoog, zoals het subtiele verwerken van Born Slippy. Dit alles is dan ook wat dit vervolg de moeite waard maakt, verder niet veel. Vooruit, Boyle is heel wat (succesvolle) films verder en met een groter budget is met name visueel wat meer te doen, en dat zie je.

Er wordt deels geprobeerd de feel van deel 1 te benaderen, maar dat rauwe en in-your-face komt nergens terug. De rol van 'de vrouw die de mannen verbindt' is in plaats van Diana nu Veronika (waar Diana nog wel even geforceerd terugkomt). Spud wordt iets te overdreven gespeeld, ook bij de rest lijkt het gedrag in 20 jaar niet veel veranderd, terwijl het nu toch echt 40/50-jarigen moeten voorstellen.

Het gevoel van '20 jaar later' is wel leuk, maar heeft écht alleen een meerwaarde voor de liefhebbers van het eerste deel, waar ik er zeker een van ben. Een must voor hen in ieder geval, voor anderen zou ik hem niet aanraden.

Wat heb ik net gezien.... (met deel 1 nog vers in mijn hoofd) een rommelige, vreemde, wirwar van gesprekken van oude bekenden die elkaar weer ontmoeten.... Met af en toe wat geforceerde herinneringen hier en daar. Met her en der een bultje coke gecombineerd met wat zieke gebeurtenissen. Kortom rommelig en een oninteressante film, die natuurlijk lang niet de impact heeft van deel 1. Wat jammer is dit nou... maar vooruit ik geef hem uit nostalgie...

3 sterren

Goed vervolg.

In het begin leunt het nog iets teveel aan bij het origineel, maar na verloop van tijd weet Boyle er toch z'n eigen film van te maken. Al blijft hij wel op verschillende benen tegelijkertijd huppelen.

Enerzijds een node aan het origineel, anderzijds een vervolg in verhaal en een modernizering van de stijl. Het maakt het iets minder puur en jong dan de eerste film, maar eerlijk gezegd is dat ook een utopie als je binnen het Trainspotting universum wil blijven, 20 jaar later.

Visueel wat stijlvoller, de personages zijn nog steeds hun gezellige zelf en qua verhaal een fijne toevoeging. Enkel de soundtrack had iets beter gemogen, daar is Boyle normaal gezien iets sterker in.

4.0* en een uitgebreide review

Aangenaam weerzien met de cast van het eerste deel. Vlot gemonteerd en met veel vaart verteld verhaal waarin eigenlijk niet veel opzienbarends. Maar door de soundtrack, de energie en de acteerprestaties toch erg leuk om gezien te hebben.

Goeie film waarin een ex-junkie terugkeert naar zijn vrienden die hij 20 jaar geleden verraden heeft. Dit vervolg haalt het uiteraard niet bij het destijds vernieuwende origineel. Maar het is zeker vermakelijk om de personages 20 jaar na dato weer terug te zien. Wederom flitsend gemonteerd en met een fijne soundtrack. Ook een aantal leuke knipogen naar de eerste film waaronder de uitstekende choose-life-monoloog.

Onvermijdelijke tegenvaller na het magistrale origineel, één van mijn favoriete films. Altijd gevaarlijk om een vervolg te maken op een klassieker. Regisseur Danny Boyle kent de valkuilen als geen ander maar slaagt er ondanks louter goede bedoelingen niet in om hier iets heel gedenkwaardigs van te maken. Visueel valt er een hoop te genieten; de film ziet er dankzij het camerawerk van Anthony Dod Mantle geweldig uit en er zijn veel aardige vondsten en flashbacks. Helaas zijn de personages erg vlak uitgewerkt en doet de plot nogal gekunsteld aan. Het is niet slecht gedaan en de film is onderhoudend genoeg, maar de magie ontbreekt simpelweg.

Een erg flauw vervolg eigenlijk. Zaten wel wat nostalgische momenten in, maar zat hier eigenlijk niet op te wachten. Enige goede line over de nostalgie kwam van Mark Renton tegen Veronika in een restaurant (die Facebook shit e.d.), dit was voor mij het beste uit de film. Een alternate take op zijn vorige leven. Ik vond de film nogal suf op z'n zachts gezegd vergeleken bij Trainspotting wat een hallucinatie trip was in een unieke zin. En de absurditeit en nasleep vanuit het vorige deel ontbreekt. Het is er wel in enige zin, maar nogmaals "flauw" en makkelijk.

En ja dan kan je zeggen, maar dit is niet het vorige deel... Nee klopt.. waarom maak je hem dan überhaupt? Voor mij echt overbodig... Niet slecht, maar ik mis niks!