T2 Trainspotting (2017)

Boyle trekt hier alle registers open, helaas een aantal te veel. De cinematografie is over het algemeen superb , maar een aantal shots vraag ik me oprecht af waar ze vandaan komen en wat ze in de naam van vrede te betekenen hebben. Ja, 'Boyle wil het doen overkomen als een trip', maar dat lijkt me hier toch niet op z'n plaats, daar het drugsgebruik een veel minder grote speelt dan in het eerste deel. Hetzelfde geldt voor het grote thema, de weemoed naar vervlogen tijden en het daarmee gepaard gaande beletsel om verder te komen in het leven. Volstrekt logisch dat Boyle, of Irvine Welsh, zich, twintig jaar na dato op dit thema focust, maar van lieverlede vervalt het in een weinig geïnspireerde herhalingsoefening. Zeker in die scene waarin ze het graf van die vriend die op z'n 23ste is gestorven, bezoeken en ze alweer terugblikken op de lugubere wederwaardigheden van twintig jaar terug en daarmee natuurlijk proberen 'hun trauma's een plaatsje te geven'.

Enfin, ik kan nog wel even doorgaan met het uitlichten van de negatieve aspecten, maar daarmee zou ik de film tekort doen. Over het algemeen is Boyle erin geslaagd er een enorm powerful, en ik gebruik dit woord niet om met Engelse krachttermen strooien maar omdat er bij mijn weten geen geschikt Nederlands woord voor handen om de regiestijl van Boyle accuraat uit te drukken, geheel van te maken. In tegenstelling tot de verhaallijn, de gesprekken en de thematiek is de stijl zienderogen gemoderniseerd en verfrist. Boyle weet ook wel dat ie die sfeer van de nineties niet meer kan terughalen, maar dat betekent in dit geval allerminst dat de stijl blasé aandoet. Sterker nog, deze stijl zou van mij trendsettend voor ons nieuwe tijdperk mogen zijn.

Ook aan iconische scenes geen gebrek. Hoogtepunt: alle introducties van de (vier) hoofdpersonages. Op een verdienstelijke tweede plaats: Renton en Begbie die naast elkaar op de pot zitten, na twintig jaar elkander niet gezien te hebben. Derde plaats: hoewel voorspelbaar, en uiteraard teruggegrepen op het eerste deel, de I choose 9/11 never happened, and if it did, it was the Jews-monoloog. Staat ongetwijfeld in de top 10 Weltschmerz-tirades - op nummer 1 staat Edward Nortons spiegelmonoloog in 25th Hour.

Er zitten een paar zwakke momenten in de film (die wat flauw en clichématig zijn), maar in het algemeen is de film leuk en een waardige opvolger van de legendarische Trainspotting uit 1996, al kun je je afvragen waarom deze film is gemaakt c.q. wat hij toevoegt aan de oude film. Want eigenlijk is de film niet zo veel anders dan de oorspronkelijke Trainspotting: de jongens zijn nog steeds crimineel maar we zijn 20 jaar verder in de tijd zodat de omstandigheden hedendaagser zijn (met mobiele telefoons en zo) en er nu vooral achterom naar het verleden wordt gekeken. Waar de oorspronkelijke film als boodschap had dat als je jong bent kunt aan kloten omdat je nog tijd hebt om iets van je leven te maken, laat deze film zien dat je het verleden nooit helemaal achter je kunt laten.

Vond het al vreemd dat de film niet begon met de "Choose life" openingszinnen...

Hoe lang hebben ze wel al niet beloofd dat er een tweede Trainspotting kwam? Het boek stamt inmiddels al uit 2002 en aan die officiële titel te zien heb ik hier niks gezien kwa porno. Wel een erg sterke reünie... en gelukkig heeft Danny Boyle, na 21 jaar, weer op de regiestoel mogen zitten.

We volgen opnieuw de vier heroïnejunkies... of zal ik zeggen ex?-junkies... Die elkaar na 20 jaar afwezigheid weer in het oog treffen. Renton heeft al die tijd een leven opgebouwd in Amsterdam en keert als een braaf ogende huis tuin en keukenfiguur terug naar Leith... Spud is nog altijd aan het afkicken en faalt echt in alles... Ook wil hij kwa uiterlijk nog altijd jongensachtig ogen... maar daar faalt hij ook in. Sick Boy is nog altijd de idioot als destijds... en dan hebben we Begbie. Die het rotgeintje van Renton nog steeds niet vergeten is.

Eerst vormt zich een driehoeksverhouding. Renton die Sick Boy en Spud meeneemt naar de plekken waar ze vroeger zijn geweest, nostalgie ophalen, herinneringen ophalen en beseffen dat je dingen niet meer kan herstellen of veranderen. Begbie is net ontslagen uit de gevangenis en valt met de deur in huis bij iets wat zijn vrouw en zijn zoon zou moeten wezen. Ja... het is weer pret met de nieuwe Trainspotting.

En in plaats van de jaren '90 stufjes, hebben we natuurlijk hier de '10 stufjes: Smartphones, Snapchat, Facebook... Ook die creatie hoe die chatberichten op het scherm verschijnen is leuk gevonden. En natuurlijk de soundtrack... Met als hoogtepunt de vertraagde versie van Born Slippy.

Ja, ik heb hier weer van genoten. Het lijkt erop alsof de heroïne niet meer de hoofdzaak is... Op Spud na dan. Het blikt eerder op de destructieve gevolgen waar je na jaren nog altijd niet helemaal van ontkomt. En dat was knap gedaan.

4,0*

De verrassing van het eerste deel uit 1996 is hier natuurlijk verdwenen maar dat neemt niet weg dat T2 Trainspotting voor de rest gewoon een erg sterk vervolg is op de klassieker.

Zowel alle belangrijke leden van de cast als de regisseur keren ruim twintig jaar later weer terug en stellen geen moment teleur .

Een vlotlopend verhaal,visuele pracht,een sterke soundtrack en goede acteerprestaties,de film heeft het gewoon weer allemaal.Kijk dat de impact minder is als toen dat is logisch maar als je dan persé een vervolg wil maken doe het dan zo want dan doe je het goed.

Prima prestatie van Danny Boyle en een zeer genietbare film.

Vier sterren.

T2: Trainspotting volgt de lotgevallen van de (ex-)junkies uit Trainspotting, en de niet-junk Begbie die dan weer de grootste psychopaat van het hele stel is, zo'n 20 jaar later. Mark Renton eindigde de eerste Trainspotting met het jatten van zo'n 16000 pond van z'n vrienden, en het zal dan ook niet verbazen dat ie niet door iedereen met open armen ontvangen wordt. En dit drijft eigenlijk ook het hele verhaal van de film.

De tweede Trainspotting is lang niet zo baanbrekend als de eerste was (voor mij toendertijd in ieder geval), maar is vooral een nostalgische reis. We zien de oorspronkelijke karakters die een stuk ouder geworden zijn, soms nog steeds in de marge levend en daar mee om proberend te gaan, al dan niet problemen hebben met hun familie, en naast deze persoonlijke beslommeringen zien we om het verhaal wat vooruit te drijven met name een plotje over Sick Boy en Renton die wat klooien met een poging tot het openen van een bordeel, en een plot waar psycho Frank Begbie nog steeds Renton naar het leven staat. Maar het verhaal was toch een beetje van secundair belang. Boyle weet Trainspotting 2 fraai op de plaat te zetten, met een toffe soundtrack en grote hoeveelheden nostalgie over de jaren '90, de karakters en hun drugsgebruik, de muziek, het voetbal - niet vernieuwend en zelfs best veilig, maar goed gemaakt en voor iemand van mijn generatie alsnog een fijne trip down memory lane. Een kleine 4.0*.

Sluit perfect aan bij de eerste film : Sterk, brutaal, pittige dialogen en vooral een weergaloze soundtrack.

Indringende weergave van vier mannen die de trein naar een goed en vooral waardig leven hebben gemist.

Erg expressieve acteerprestaties

Niet te kijken zonder de eerste film eerst gezien te hebben, maar zeker één van de beste vervolgen die ik heb gezien. 20 jaar later; het valt niet alleen de acteurs af te zien, maar ook de film zelf. De beelden zien er veel strakker uit, de belichting is op momenten echt prachtig en er wordt nog veel meer met camerastandpunten gespeeld.

Qua verhaal draait het aanvankelijk vooral om de gebeurtenis waarmee de voorganger eindigde. Hoe de draad weer op te pakken. Duidelijk is dat de sfeer anders is. De onderlinge onbezorgdheid is ervan af terwijl de melancholie ook om de hoek komt kijken omdat er nu eenmaal veel op het verleden teruggekeken wordt. Voor mijn gevoel minder humor in de film (hoewel nog wel af en toe zoals de scène op het toilet met Renton en Begbie), maar dat is wat mij betreft niet erg, want je krijgt er voor in de plaats een sfeer van melancholie en retrospectie wat voor een minstens zo sterk resultaat zorgt.

Ik zou me niet kunnen voorstellen hoe marginalen 20 jaar na een ingrijpend onderling voorval onbekommerd de draad zouden oppakken; de personages kunnen zich haast niet anders ontwikkeld hebben in de tijd tussen de films (met name het prachtpersonage Spud) en daarbij schiet wat mij betreft de film hartstikke raak. Dat doet de film ook met de soundtrack, die wederom behoorlijk uiteenlopend is, maar ook nu weer bij elke scène raak is.

Net zo goed als de voorganger, maar op een andere manier. 4* dus.

“World changes, eh, June? Even if we don't.”

Niet zo goed als het eerste deel, maar T2 Trainspotting heeft nog steeds de magie. Het is een feest om Renton, Spud, Simon en Begbie weer te zien, met wat meer rimpels maar nog steeds dezelfde streken. McGregor, Miller, Bremner en Carlyle hebben nog steeds een fantastische chemie, en Boyle zorgt weer voor een audiovisueel feestje. Vooral de muziek is heerlijk, en de cameo van Macdonald als Diana is ook leuk.

McGregor laat met zijn ‘Choose life’ monoloog nogmaals zien wat voor geweldig acteur hij is, en de scene doet denken aan Edward Norton's 'fuck you' monoloog in 25th Hour. Shout out ook naar de geweldige scene met het ‘No More Catholics Left’ lied. T2 Trainspotting voelt als thuiskomen, geheel met cocaïne, vechtpartijen, criminaliteit, afpersing, seks en uiteraard viagra. Gewoon omdat het kan...

Net zo stijlvol en verhaaltechnisch in orde als het eerste deel maar dan twintig jaar later. Geweldig om de karakters op latere leeftijd dezelfde onnozelheden te zien meemaken. Dit vervolg op een van de meest invloedrijke Britse film aller tijden leek haast onnodig. Toch is het meer dan geslaagd en lijkt de tijd haast stil te hebben gestaan. Erg knap!

Een redelijk drama film...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteurs Ewan McGregor en Robert Carlyle...

Goed camerabeweging...

Prima achtergrond geluid/muziek met

Dolby Digital...

Goed HD kwaliteit breedbeeld...

Niet te moeite waard...

Onnodig vervolg dat nooit kan tippen aan het origineel. Onnodig omdat het een herhaling van zetten is, dat hooguit vanuit een bepaald sentiment leuk is. Vakkundig gemaakt en goed geacteerd, dat wel. Daarbij komt ook dat het domme en criminele gedrag beter past bij de jeugdigde zonden, nu ze 20 jaar ouder zijn, zijn het gewoon ordinaire criminelen.

Meer van hetzelfde alleen dan 20 jaar later. Dezelfde verlopen levens en uitzichtloze situaties alleen niet in de armoedige en grauwe jaren '90 maar in het meer opgeleukte en kleurrijkere heden. Waar de hoofdrolspelers in het eerste deel niet echt anders willen en toch ondanks alle bemoeienissen onderweg zijn naar de volgende 'hit' of trip, lijkt dat in deze film anders, de mannen proberen allemaal op een bepaalde manier te overleven of omgang te vinden met het verleden, voor Spud en Begbie wel op een hele negatieve manier. Even lijken de mannen elkaar te vinden en allemaal onderweg te zijn naar betere tijden, zelfs Begbie, maar een finale confrontatie lijkt onvermijdelijk.
Het verhaal is verder wat verschilt met deel 1. Waar deel 1 draaide om de narcistische zucht naar de volgende shot en de daarbij behorende destructieve inslag, lijkt deel 2 zowaar een plot te hebben die op het einde bij elkaar komt.

Verder lijken de mannen wel aardig op dreef met hun knauwerige Schotse accent. Daarnaast is Carlyle weer prima op toeren als onvoorspelbaar vaatje buskruit. De film is in die zin wel weer typisch Boyle, licht hallucinant, flitsend en snel gemonteerd met de nodige muziek, paar grappige momenten maar al met al is het niet helemaal mijn ding. Leuk een keer gezien te hebben en daarmee basta.

Trainspotting is ondertussen uitgegroeid tot een ware klassieker. Het is zeker een film met een unieke stijl en de personages zijn vrij iconisch. Spud, Franco, Mark en Simon. De geinige smile op Mark zijn gezicht. De domme uitdrukking van Spud is legendarisch. En de bijna karikaturale Franco is zijn lines duidelijk nog niet vergeten van 20 jaar geleden.

Voor een vervolg is het best geinig en voegt het in feite nog wel iets toe aan het open einde van het origineel. Deze film kon ik ook beter verteren, maar kent minder iconische scènes dan het origineel. Er komt in dit vervolg minder drugs en trippen aan te pas. Het is ook allemaal wat minder marginaal dan in de originele versie. Misschien voor velen een minpunt omdat dit toch gedeeltelijk eigenheid aan de film geeft, maar voor mij makkelijker behapbaar.

Het plot is niet erg ver gezocht. Mark Renton keert na 20 jaar terug en geeft zijn oude vrienden een bezoekje. Die zijn niet allemaal even blij met zijn terugkomst en vooral Franco (Carlyle) wilt hem kapot maken. Hiervoor ontsnapt hij eerst uit de gevangenis door zich te laten verwonden. In het ziekenhuis ziet hij zijn kans schoon wanneer de agent het nalaat om hem te handboeien.
In feite de zwakste scène van de film die wel het verdere verloop ervan weet te bepalen.
De sterkste scène van de film is misschien de scène die zich wederom in een wc afspeelt.

Redelijk vervolg op de eerste legendarische T1. Sluit er in principe vrij goed op aan, maar dan 20 jaar later. Minder memorabele scènes dan het eerste deel, maar genieten blijft het wel. Dat komt sowieso door de sterke personages met voor mij de idiote Spud op kop.

Zoals we van Trainspotting gewend zijn erg flitsende montage, grof taalgebruik ondersteund met harde muziek. Die zelfmoordpoging van Spud alleen al was erg knap in beeld gebracht in combi met de vrije val die hij maakte om aan te tonen hoe lang hij nog had eer de laatste adem uit zijn lijf geperst werd.

Vervolgfilms worden steeds vergeleken met het origineel, niet altijd eerlijk, maar deze komt niet in de buurt van T1, dat is nu eenmaal voor mij de realiteit.

Fijne film en wie de eerste een prachtstuk vond, moet eigenlijk zich ook aan dit vervolg wagen. Oké, het is meer van hetzelfde maar...., als je "Trainspotting:" al een juweeltje vond, wat let je en ga je verder vermaken met dit vervolg. Een vervolg met tienerstreken, geheel met cocaïne, vechtpartijen, criminaliteit, afpersing, seks en uiteraard viagra zoals IH88 al ruim 2 jaar geleden aanhaalde op deze site.

Meer van hetzelfde dus maar wel op de manier die alleen deze heren kunnen!

Een mooie 7 daarvoor!

Nostalgie en ook vervreemding. Het begint eigenlijk al als Renton terugkeert in Edinburgh en ziet dat zijn stad is verworden tot een toeristische hotspot waar Sloveense meisjes hem welkom heten. Edinburgh zou hier ook pre-corona Amsterdam kunnen zijn natuurlijk, maar dat terzijde. T2 drijft vooral op nostalgie naar het verleden en dat voelt soms een beetje makkelijk, als naast de oude locaties ook soortgelijke situaties worden gebruikt, maar het werkt wel. En het wordt ook expiciet benoemd in de scène dat ze "the great outdoors" weer bezoeken. Wat ontbreekt is het nieuwe en frisse (voor zover je van dat laatste kan spreken bij een film over (ex-) junkies) van het origineel.

Het verhaal van T2 is niet zo bijzonder, het script kleurt binnen de lijntjes en verloopt volgens een stramien, waarbij zaken worden ingeleid om vervolgens te worden verzilverd: zo is Spud's talent voor het vervalsen van handtekeningen niet bepaald random en klaagt Veronika niks te hebben waarmee ze kan terugkeren naar Bulgarije om er uiteindelijk met de buit vandoor te gaan. Het doet veel minder chaotisch en organisch aan wat juist een van de charmes was van het origineel. Ook ontbreekt een echt legendarische scene, al kwam het optreden in de protestantse pub daar wel bij in de buurt.

Verder is het wel mooi om ze weer samen te zien- McGregor en in mindere mate Carlyle hebben na Trainspotting nog wel flink aan de weg getimmerd, maar Sick Boy en Spud had ik niet of nauwelijks meer gezien sinds '96. De laatste had wel echt een ouwe kop gekregen, al past dat natuurlijk ook bij zijn personage. Vond het wel apart dat ze vrienden sinds de kindertijd blijken te zijn, ik had Begbie altijd een stuk ouder ingeschat dan de andere drie (Carlyle is in werkelijkheid ook 10 jaar ouder). Vond Carlyle als Begbie dit keer trouwens ook veel minder geslaagd, zijn dreigende waanzin kwam nu toch minder goed over. De inbreng van Anjela Nedyalkova als Veronika vond ik trouwens niet verkeerd.

Visueel is het gepolijster, het budget was ook een stuk hoger, en er werden af en toe leuke visuele trucjes uitgehaald zoals de WC-scène. De soundtrack tenslotte is niet slecht maar kan niet tippen aan de oude- geen schande natuurlijk.

Uiteindelijk ben ik toch wel positief over dit vervolg, al komt het niet in de buurt van het rauwe, iconische origineel. Maar dat had ook niemand verwacht denk ik.

Mhh. Toch een tegenvallertje. Had ik niet verwacht gezien de score en de reacties. Ik had stiekem gehoopt dat de film mij net zo zou vermaken als het eerste deel, maar alles behalve dat.

Het is heus geen slechte film, maar hij is voor mijn doen niet boeiend genoeg. Nergens weet de film te verrassen. Vooral dat gedoe met Begpie. Lachwekkend dat Mark als een kindje van 10 jaar oud een paar keer wegrent voor de beul BegpieTja, en dan de finale in dat huis. Typisch en voorspelbaar. Dialogen zijn prima als het acteerwerk van de heren. Muziek klonk trouwens ook bij vlagen lekker. Daarom toch nog een 2,5

Leuk vervolg op het geniale eerste deel. De originele film heb ik inmiddels wel een keer of 20 gezien, en dit deel is een prima vervolg. Maar meer zeker niet. Hoewel Boyle weer veel visuele vondsten uit de kast trekt, en de film daarmee bijzonder maakt om naar te kijken, kan het niet verhullen dat het verhaal erg dun is, en dat de karakters simpelweg minder charisma hebben dan in het origineel.

Daarnaast leunt de film wel heel erg sterk op nostalgie. Nu is dat niets nieuws in filmwereld, maar Trainspotting is destijds zo’n culthit geworden omdat het juist een hele hippe eigentijdse film was. Die brutale smoel mist dit vervolg, en keer op keer wordt er speels gehint naar het eerste deel, soms zelfs met letterlijke shots. Dat is even leuk, maar ook wel erg gemakkelijk, want de kijker wordt zo wel erg nadrukkelijk een gevoel van weemoed gegeven: de tijd verstrijkt, we worden allemaal ouder, en het leven is nog steeds niet makkelijk lijkt de film te willen zeggen. Daarnaast gaat het continue hinten naar het origineel op den duur vervelen.

Grappig genoeg is Boyle zichzelf ook bewust van deze valkuil, want de karakters Mark, Simon en Begbie zijn allemaal al net zo nostalgisch naar hun eigen verleden waarin ze jong, wilden vrij waren. Nu zijn ze nog steeds wild en vrij, maar gedrag dat cool was op hun twintigste voelt wat sneu op hun veertigste. Ze blijven dus hangen in geklets over de goede oude tijd, en zelfs Veronika wrijft hen dit erin.

Leuk om zoveel bijrollen terug te zien uit het eerste deel: Micky Forrester is nog steeds een klaploper, en het schoolmeisje is een succesvolle advocate geworden. Niet iedereen is blijven hangen, en dat maakt het des te pijnlijker dat deze jongens, mannen ondertussen, hun leven maar niet op orde lijken te krijgen.

3,5*

Ik heb lange tijd geen interesse gehad in dit vervolg; ik zag destijds een trailer langskomen maar vond het een onnodig vervolg en vermoedde dat het teveel zou leunen op de eerste film.

En inderdaad, het leunt behoorlijk op het origineel. Met flashbacks, cameo's van de oude cast, de soundtrack, de 'Choose life' quote en verwijzingen naar het plot van deel 1 (het jatten van het geld door Mark), waar deze film op voortborduurt, wordt er handig ingespeeld op de nostalgiefactor. Niet alleen nostalgie voor de liefhebbers van het origineel, maar ook nostalgie en verlangen naar vroeger, toen de toekomst nog voor ons lag. De midlifecrisis speelt de gehele vriendengroep parten.

Qua plot stelt het niet al te veel voor. Ze zijn allemaal 20 jaar ouder en elkaars paden kruisen weer als Mark Renton terugkeert naar Edinburgh na een leventje in Amsterdam.
Begbie en Sick Boy blijken nog een appeltje te willen schillen met Mark, Spud is gewoon zichzelf maar nog steeds junkie en snel geld scoren is nog steeds 'on their minds'. Drugsgebruik speelt in deze film overigens minder een rol.

Deel 1 had iets fris en jeugdigs, deel 2 voelt een beetje als vergane glorie en verloren jeugd. Wat dat betreft had het natuurlijk nooit kunnen tippen aan deel 1. En dat hoeft ook niet, een vervolg kan ook gewoon leuk zijn op zichzelf. Ondanks het stroeve begin en de snel irriterende Danny Boyle montagestijl, bleek T2 uiteindelijk wel een aardige film. Niet opzienbarend, niet baanbrekend, maar de leuke cast en Edinburghse beelden maken het prima kijkbaar.

3,5*

Redelijk.

Vooreerst moet ik bekennen dat ik eigenlijk de eerste Trainspotting had moeten herzien alvorens mij aan dit tweede deel te wagen. Het origineel zag ik 10+ jaar terug, toen ik nog niet zo lang op deze site was ingeschreven en begon aan een leuke ontdekkingsperiode door (grotendeels) lijstjes met zogenaamde topfilms (waaronder Trainspotting) af te werken. Zoveel jaar later kan het niet anders dan dat ik op een andere manier naar die film zou zien.

Hoe dan ook, dat is niet gebeurd. T2 brengt een zelfde soort film. Danny Boyle's manier van regisseren is weinig veranderd - behalve dan dat het er wat duurder en gelikter uitziet. Dat kan ook moeilijk anders. Visueel kan ik zijn stijl beter hebben dan zoveel jaar geleden. Verhalend is dit een beetje meer van hetzelfde, daar ben ik niet per se zo kapot van. Ik heb ook geen nostalgische gevoelens naar Renton en co - dat had kunnen helpen. Aan de cast zal het niet gelegen hebben, want die acteren gewoon goed. Zeker Robert Carlyle is altijd genieten, ik vind dat echt zo'n onderschatte acteur.

3

Veel minder dan het eerste deel. Erg rommelig, en ik kon dit keer nog maar weinig sympathie voor de hoofrolspelers opbrengen.

Fijne opvolger van de klassieker, evenzeer onder handen genomen door de capabele handen van regisseur Danny Boyle. Zijn leiding maakt van deze film een moderne, energieke en interessante ervaring. Van de sterke cinematografie naar de fijne montage, T2 Trainspotting zit vol met allerlei details en decoraties. Het spijtige is dat de personages die worden teruggebracht eigenlijk niet heel boeiend zijn geworden in de tussentijd, met uitzondering van Robert Carlyle. Zijn aanwezigheid levert de nodige intensiteit en diepgang op, maar de overige heren blijven wat vlak en eenvoudig. Het is vooral de kwalitatieve inbreng van Boyle die deze film boven zichzelf uit laat stijgen, maar toch wordt het niveau van de eerste film net niet bereikt.

Choose life.

Het kennelijk onvermijdelijke tweede deel doet een heleboel dingen goed - de toespraak van Rentboy als eerste, want dat geeft meteen de hele moraal in een notendop. Wellicht is het daarnaast ook wel wat noodzakelijk om iets van de Schotse cultuur en maatschappelijke omgeving te snappen om alle stijlfiguren en verwijzingen mee te krijgen, om maar te beginnen met het voor de hand liggende voorbeeld van King Billy en de oervorm van domrechts. Toch blijft het net teveel bij een verzameling goede ideetjes, en hangt het teveel op de connectie met het eerste deel en daarmee gedoemd in die vergelijking te zwak uit te vallen. En dan ook nog de mogelijkheid openlaten voor een derde deel. Mwah nee.

Toch, het is wel knap om zo ongeveer de hele originele cast terug te krijgen na zoveel jaar, en daar een geloofwaardig plot omheen te spinnen hoe het met ze gegaan is in de tussentijd. Kelly Macdonald als advocaat vanzelf, je zag in deel 1 al aankomen dat die niet tevreden ging zijn met een rol als het vriendinnetje van. Dat is dan wel precies weer het soort detail wat de film nog net op het randje tot iets meer maakt dan een stereotype tweede deel, het uitmelken van een vergaan succes.

Verder is het zo'n film waar je maar niet al te veel over moet nadenken, want daar wordt het echt niet beter van. Niet dat zulke dingen in het echt niet gebeuren, maar dan zit er toch wat meer verhaal bij in de achtergrond.

Het eerste deel wist mij zes jaar geleden best te verrassen. Ik had Trainspotting heel lang uitgesteld, omdat het onderwerp me niet aansprak. Toen ik de film eenmaal gezien had, vond ik het niet het meesterwerk dat het voor vele anderen wel is, maar ik heb me wel prima vermaakt. Vandaar nu ook maar eens het tweede deel langs laten komen in de hoop iets soortgelijks te ervaren.

En dat blijkt zo te zijn! Wellicht had het een beetje geholpen als ik deel 1 even opnieuw had gekeken alvorens ik hieraan begon, maar de grote lijnen herinner ik me nog wel. In mijn herinnering vind ik het origineel wel nog iets beter, maar ik vond dit toch zeker een verdienstelijke sequel. De stijl ligt in ieder geval in het verlengde en ik denk dat het meehelpt dat de voltallige cast teruggekeerd is, en nog steeds goed op elkaar is ingespeeld. Ewan McGregor blijft een fijne hoofdrol vertolken, maar ook Jonny Lee Miller doet het prima. In het origineel was ik vooral onder de indruk van Robert Carlyle en het is heerlijk om hem hier weer dit monster opnieuw te zien vertolken. Mooie laatste scène ook met zijn zoon, waarbij hij toch iets van berouw laat zien. Wie ik misschien hier nog het meest eruit vond springen was Ewen Bremner: Spud is een interessant personage in deze film.

Af en toe weet de film op de lachspieren te werken (te denk valt bijvoorbeeld aan de scène in de pub met het geïmproviseerde liedje) en ook valt het sterke schrijfwerk regelmatig op. McGregors Choose Life-monoloog is al veelvuldig geprezenen en daar sluit ik me bij aan. Verder gewoon een fijne Schotse sfeer en Danny Boyle laat je zowel de mooiste als meest duistere locaties van Edinburgh zien. Het kijkt allemaal tamelijk vlotjes weg, ondanks dat de film in het begin wel even op gang moet komen.

Weggeblazen werd ik niet door deze film, maar T2 Trainspotting is - net als het origineel - mijns inziens zeer onderhoudend vermaak. Het is leuk om deze personages te volgen en de film heeft wat mij betreft ook verdiend bestaansrecht. Geld zal uiteraard ongetwijfeld een rol hebben gespeeld, maar het voelt iets minder als een ''cash grab sequel'', omdat het einde van de vorige film ook wel de vraag oproept wat in een later stadium het vervolg zal zijn voor deze personages. Naar mijn mening weet deze film daar op een bevredigende manier antwoord op te geven.

3,5*