T2 Trainspotting (2017)

Redelijk.

Vooreerst moet ik bekennen dat ik eigenlijk de eerste Trainspotting had moeten herzien alvorens mij aan dit tweede deel te wagen. Het origineel zag ik 10+ jaar terug, toen ik nog niet zo lang op deze site was ingeschreven en begon aan een leuke ontdekkingsperiode door (grotendeels) lijstjes met zogenaamde topfilms (waaronder Trainspotting) af te werken. Zoveel jaar later kan het niet anders dan dat ik op een andere manier naar die film zou zien.

Hoe dan ook, dat is niet gebeurd. T2 brengt een zelfde soort film. Danny Boyle's manier van regisseren is weinig veranderd - behalve dan dat het er wat duurder en gelikter uitziet. Dat kan ook moeilijk anders. Visueel kan ik zijn stijl beter hebben dan zoveel jaar geleden. Verhalend is dit een beetje meer van hetzelfde, daar ben ik niet per se zo kapot van. Ik heb ook geen nostalgische gevoelens naar Renton en co - dat had kunnen helpen. Aan de cast zal het niet gelegen hebben, want die acteren gewoon goed. Zeker Robert Carlyle is altijd genieten, ik vind dat echt zo'n onderschatte acteur.

3

T2 Trainspotting

Na 21 jaar durfde regisseur Danny Boyle het eindelijk aan. Een vervolg maken op de cultklassieker Trainspotting. Het is een project dat op voorhand gedoemd lijkt te mislukken, maar dit doet het niet. Mede dankzij de tijd die er verstreken is sinds het eerste deel, is T2 een film met een eigen gezicht geworden.

Een belangrijke factor in het slagen is dat alle betrokkenen van toen ook nu weer meedoen. John Hodge tekende opnieuw voor het scenario, Irvine Welsh kroop andermaal in de huid van dealer Mikey Forrester en Underworlds Rick Smith zorgde voor de muziek. T2 betekent ook een hernieuwde samenwerking tussen Boyle en hoofdrolspeler Ewan McGregor.

De vier vrienden van toen worden in de film met elkaar herenigd wanneer Mark Renton na twintig jaar terugkeert naar Edinburgh. Maar van een feestelijke reünie is geen sprake. Renton en Sick Boy lopen zich hopeloos vast in hun plan om rijk te worden met een bordeel. Spud verliest op komische wijze zijn baan en de voortvluchtige Begbie koestert nog steeds wrok over het drugsgeld dat Renton van hem stal. Al deze verwikkelingen brengt Boyle met zijn kenmerkende stijl in beeld. Snelle montages, hallucinante passages en stilstaande beelden rijgt hij soepel aan elkaar. Opvallend is de hoeveelheid actie in de film, zoals een spannende achtervolging en een bij Blade Runner aanknopende scène verderop in de film.

Naast deze intriges loopt er nog een thema door de film, namelijk de vraag naar wat er van het leven geworden is. De dagen van heroïnegebruik liggen achter hen, maar speed en coke worden nog volop geconsumeerd. Geluk in de liefde is niet voor het viertal weggelegd. Er staat een big fucking television in hun woonkamer en Renton houdt een geüpdate versie van zijn choose life-monoloog, waarin hij nu niet alleen het burgerlijke bestaan, maar ook de huidige wereld ervan langs geeft. Je zou kunnen zeggen dat de midlifecrisis gearriveerd is of dat ze in ontkenning daarvan proberen te leven. Dit gaat onvermijdelijk gepaard met terugblikken en het overdenken van gemiste kansen. Zoals Sick Boy zegt: ‘Nostalgia. That’s why you’re here. You’re a tourist in your own youth.’

Hiermee lijkt hij zich zowel tot Renton als tot het filmpubliek te richten. We zijn hier tenslotte omdat we het eerste deel gezien hebben. Het is daarom onbegrijpelijk dat Boyle het nodig vindt om de shots in T2 die verwijzen naar klassieke Trainspotting-momenten te verknippen met beelden uit het origineel. Iedereen die de film uit 1996 gezien heeft zal de hint begrijpen. De nieuw gemaakt flashbacks, met uitstekend gecaste jongere acteurs, komen daarentegen uit de verf, net als de voice-over die gebruik maakt van verhalen uit het boek Trainspotting. Hierdoor krijgen de personages meer diepgang en worden hun keuzes en onderlinge relatie begrijpelijker.

Zo lukt het Boyle om zijn publiek meer dan alleen een feest der herkenning voor te schotelen – hoewel er natuurlijk een wc-pot voorbijkomt. T2 is minder opwindend dan zijn voorganger, maar het scheelt niet veel. De laag drama compenseert bovendien een hoop. Ook siert het Boyle dat hij niet teveel in het verleden is blijven hangen. Dit alles geldt ook voor de soundtrack. Naast klassieke nummers van Blondie, The Clash, Queen (!) en natuurlijk Underworld, met ‘Slow Slippy’ staan er vooral nieuwe bands op als Fat White Family, Wolf Alice en het Edinburghse trio Young Fathers. En uiteraard ontbreekt ‘Lust for Life’ niet, zij het in een Prodigy-jasje.

Nu is het wachten tot we in 2038 te zien krijgen hoe de heren van hun pensioen gaan genieten.

Geschreven in 2017

Kan uiteraard niet tippen aan T1.

Je voelt je idd zoals in de film gezegd een toerist in je eigen jeugd. Toch heerlijk om de jongens terug te zien. Snelheid is er wat uit, geen legendarische scènes. Wel veel flashbacks.

Must see voor liefhebbers van Trainspotting uit 1996.

Veel minder dan het eerste deel. Erg rommelig, en ik kon dit keer nog maar weinig sympathie voor de hoofrolspelers opbrengen.

Fijne opvolger van de klassieker, evenzeer onder handen genomen door de capabele handen van regisseur Danny Boyle. Zijn leiding maakt van deze film een moderne, energieke en interessante ervaring. Van de sterke cinematografie naar de fijne montage, T2 Trainspotting zit vol met allerlei details en decoraties. Het spijtige is dat de personages die worden teruggebracht eigenlijk niet heel boeiend zijn geworden in de tussentijd, met uitzondering van Robert Carlyle. Zijn aanwezigheid levert de nodige intensiteit en diepgang op, maar de overige heren blijven wat vlak en eenvoudig. Het is vooral de kwalitatieve inbreng van Boyle die deze film boven zichzelf uit laat stijgen, maar toch wordt het niveau van de eerste film net niet bereikt.

Choose life.

Het kennelijk onvermijdelijke tweede deel doet een heleboel dingen goed - de toespraak van Rentboy als eerste, want dat geeft meteen de hele moraal in een notendop. Wellicht is het daarnaast ook wel wat noodzakelijk om iets van de Schotse cultuur en maatschappelijke omgeving te snappen om alle stijlfiguren en verwijzingen mee te krijgen, om maar te beginnen met het voor de hand liggende voorbeeld van King Billy en de oervorm van domrechts. Toch blijft het net teveel bij een verzameling goede ideetjes, en hangt het teveel op de connectie met het eerste deel en daarmee gedoemd in die vergelijking te zwak uit te vallen. En dan ook nog de mogelijkheid openlaten voor een derde deel. Mwah nee.

Toch, het is wel knap om zo ongeveer de hele originele cast terug te krijgen na zoveel jaar, en daar een geloofwaardig plot omheen te spinnen hoe het met ze gegaan is in de tussentijd. Kelly Macdonald als advocaat vanzelf, je zag in deel 1 al aankomen dat die niet tevreden ging zijn met een rol als het vriendinnetje van. Dat is dan wel precies weer het soort detail wat de film nog net op het randje tot iets meer maakt dan een stereotype tweede deel, het uitmelken van een vergaan succes.

Verder is het zo'n film waar je maar niet al te veel over moet nadenken, want daar wordt het echt niet beter van. Niet dat zulke dingen in het echt niet gebeuren, maar dan zit er toch wat meer verhaal bij in de achtergrond.

Het eerste deel wist mij zes jaar geleden best te verrassen. Ik had Trainspotting heel lang uitgesteld, omdat het onderwerp me niet aansprak. Toen ik de film eenmaal gezien had, vond ik het niet het meesterwerk dat het voor vele anderen wel is, maar ik heb me wel prima vermaakt. Vandaar nu ook maar eens het tweede deel langs laten komen in de hoop iets soortgelijks te ervaren.

En dat blijkt zo te zijn! Wellicht had het een beetje geholpen als ik deel 1 even opnieuw had gekeken alvorens ik hieraan begon, maar de grote lijnen herinner ik me nog wel. In mijn herinnering vind ik het origineel wel nog iets beter, maar ik vond dit toch zeker een verdienstelijke sequel. De stijl ligt in ieder geval in het verlengde en ik denk dat het meehelpt dat de voltallige cast teruggekeerd is, en nog steeds goed op elkaar is ingespeeld. Ewan McGregor blijft een fijne hoofdrol vertolken, maar ook Jonny Lee Miller doet het prima. In het origineel was ik vooral onder de indruk van Robert Carlyle en het is heerlijk om hem hier weer dit monster opnieuw te zien vertolken. Mooie laatste scène ook met zijn zoon, waarbij hij toch iets van berouw laat zien. Wie ik misschien hier nog het meest eruit vond springen was Ewen Bremner: Spud is een interessant personage in deze film.

Af en toe weet de film op de lachspieren te werken (te denk valt bijvoorbeeld aan de scène in de pub met het geïmproviseerde liedje) en ook valt het sterke schrijfwerk regelmatig op. McGregors Choose Life-monoloog is al veelvuldig geprezenen en daar sluit ik me bij aan. Verder gewoon een fijne Schotse sfeer en Danny Boyle laat je zowel de mooiste als meest duistere locaties van Edinburgh zien. Het kijkt allemaal tamelijk vlotjes weg, ondanks dat de film in het begin wel even op gang moet komen.

Weggeblazen werd ik niet door deze film, maar T2 Trainspotting is - net als het origineel - mijns inziens zeer onderhoudend vermaak. Het is leuk om deze personages te volgen en de film heeft wat mij betreft ook verdiend bestaansrecht. Geld zal uiteraard ongetwijfeld een rol hebben gespeeld, maar het voelt iets minder als een ''cash grab sequel'', omdat het einde van de vorige film ook wel de vraag oproept wat in een later stadium het vervolg zal zijn voor deze personages. Naar mijn mening weet deze film daar op een bevredigende manier antwoord op te geven.

3,5*

Deze film zeer lang uitgesteld. Trainspotting is een van mijn favoriete films, een klassieker waar dit sowieso al niet overeen kon. Helaas werd ik ook teleurgesteld.

Ik snap het idee en dat was op zich goed. De nasleep en consequenties laten zien van je daden en hoe moeilijk het is eruit te komen. Dat Bulgaarse wijf was het enige irritante personage. Voor de rest echt nostalgie om de oude personages terug te zien en een trip door memory lane te maken. Het verdere verhaal eromheen vond ik slap en kon mij echt niet bekoren. Born slippy in zijn originele vorm hoort gewoon echt bij de film en hadden ze gewoon weer erin moeten zetten. Nee helaas dit deel is overbodig en voegt weinig toe op de humor na. Veel te soft en ze blijven te netjes binnen alle grenzen.