The King of Comedy (1982)

Martin Scorsese neemt in deze zwarte komedie duidelijk een loopje met de doorgedreven idolatrie in de vedettenindustrie.

De hoofdfiguur leeft in een grenzeloze fantasiewereld en is compleet geobsedeerd door zijn idool. Robert De Niro werkte voor deze prent voor de vijfde keer samen met regisseur Martin Scorsese na Mean Streets, Taxi Driver, New York, New York, en Raging Bull.

Uitzonderlijk gaat het hier om een komedie, een genre waarin De Niro dankzij The King Of Comedy ook zijn talenten bewees (later onder meer nog met Analyse This, Meet the Parents). Zijn method acting-methode leverde hem weer eens een grandioze prestatie op.

Voor de rol van Langford werd achtereenvolgens gedacht aan Johnny Carson, Frank Sinatra en Dean Martin, doch uiteindelijk viel de keuze op Jerry Lewis die zich prima kweet van zijn taak. Martin Scorsese is even te zien in een cameo als regisseur van het televisieprogramma...

Geweldige film! Zwarte humor, waanzinnige dialogen, een hoofdpersoon die zich zo genant gedraagt dat je er haast niet naar kan kijken. Het hoofdpersonage is natuurlijk zo gek als een deur en de film zit vol groteske situaties, maar dat de schrijver dat zo herkenbaar en geloofwaardig heeft gemaakt, vind ik ontzettend knap. Zomaar een onverwacht meesterwerkje op een gewone zondagmiddag!

Ik ben het niet eens met wat mensen hierboven schrijven dat het personage Masha eruit had moeten blijven. Ik vind juist dat mensen als zij en Clarence McCabe (zogenaamd uitgenodigd voor de talkshow) het verhaal breder trekken: mensen, deze Rupert is geen solo-gek, de hele wereld is vol met die lui, de showbizz eet iedereen op en iedereen wil opgegeten worden.

Robert de Niro heeft met zijn rol als Rupert Pupkin weer een magistrale indruk achter gelaten en weer een rol gespeeld die in een legendarisch rijtje plaats mag nemen wat mij betreft. Wat is die man goed zeg. Het lijkt gewoon dat alles wat Robert De Niro aanraakt in goud veranderd...

Het was even wennen deze film. Ik had een hilarische film verwacht en niet meer dan dat eigenlijk. Daar zat ik dus even goed naast, maar ondanks dat heb ik vaak krom gelegen van het lachen, want de film kent zeker wel zijn hilarische momenten. Naast vele leuke momenten van Pupkin in de film zelf is zijn optreden toch ook een waar hoogtepunt: ''But, like everyone else I grew up in large part thanks to my mother. If she were only here today... I'd say, "Hey, ma, what are you doing here? You've been dead for nine years!'' Geweldig gewoon!

Weer een sublieme acteerprestatie van De Niro, maar dat komt vooral door het medelijden dat je met hem krijgt gedurende de film. Wat ik met Travis Bickle had, heb ik ook met Rupert Pupkin gekregen ondanks dat deze personages super veel van elkaar verschillen. Leuke bijrollen en vooral een sterke bijrol van Jerry Lewis, maar ook Sandra Bernhard is vooral in de scene aan tafel met Lewis geweldig! Scorsese bewandeld in ieder geval een ander pad dan dat ik van hem gewend was, maar hij doet dat prima, want ook deze film was weer meer dan geslaagd!

Eerst hou ik het op drie en een halve ster, maar zeker in staat tot verhoging.

Beetje tegenvallend, het is allemaal veel te eentonig en buiten het laatste kwartier totaal niet interessant. Personage Masha had sowieso weggelaten moeten worden. Verder ook nauwelijks kunnen lachen. De Niro speelt wel redelijk, maar zoals ik eerder zei te eentonig. Net geen 2* waard.

1.5*

TvBode geeft hem 4*. Ik vind dat nogal overdreven. Ik vond het absoluut geen denderende film en ik kon ook niet erg lachen.

2,5*

Volgens mij is het nog nooit eerder ergens gezegd, maar het komt een beetje op mij over alsof Taxi Driver, The King of Comedy en Raging Bull een soort officieuze trilogie vormen. Onbedoelt natuurlijk, maar toch. In heel het werk van Scorsese vind je soortgelijke thema's terug en een herkenbare stijl, maar de drie bovengenoemde samenwerkingen met De Niro lijken extra verbonden. In alledrie de films zitten we constant heel dicht op de huid van een soort sociopatische man, die op de een of andere manier op de rand van de afgrond lijkt te balanceren. Het zijn complexe karakterstudies die de hoofdpersoon op bijna akelig eerlijke wijze bekijken. Er wordt geen poging gewaagd om ze te transformeren tot sympathieke figuren, maar het zijn ook geen echte schurken. Travis Bickle, Jake LaMotta en Rupert Pupkin zijn duistere figuren in films die je waarschijnlijk niet zult waarderen als je je niet op enige manier herkend in deze personen. Voor zulke kijkers zijn het waarschijnlijk slechts gestoorde mannen. Dat zijn ze in zekere zin ook, maar Scorsese haalt er veel meer uit.

Laat ik voorop stellen dat ik totaal niet op één van deze drie heren lijk, maar soms komen er gedachten of handelingen van hun naar voren die doen denken aan eigenschappen van mezelf die ik zeker herken, maar meestal weet te onderdrukken of beter een plaats weet te geven dan de hoofdpersonen in Scorsese's werken. Dit geldt overigens wat minder voor LaMotta, waar ik zeer weinig in herken. In ieder geval zijn de drie heren extreme mannen die worstelen in een bepaald milieu omdat ze een aantal nare eigenschappen hebben die ze in tegenstelling tot de meeste mensen steeds tot uiting brengen, omdat ze niet beter weten, niet zozeer omdat ze slecht zijn. Een film als The Age of Innocence valt buiten deze boot omdat daar emoties niet geuit kunnen worden die eigenlijk wel positief zijn. Taxi Driver, Raging Bull en The King of Comedy zijn films die ik vooral ongemakkelijk vind om naar te kijken. Ergens schaam je je voor de hoofdpersonen, maar ze roepen toch een soort medelijden op. Ergens zijn ze te begrijpen, al zullen weinig mensen denk ik vrijwillig tijd met ze willen doorbrengen.

The King of Comedy is wel wat anders dan Taxi Driver en Raging Bull doordat het allemaal wat komischer aangezet is (al weet ik nog steeds niet of je dit werkelijk een komedie kan noemen), Pupkin iets meer een typetje is en het perspectief zo nu en dan verplaatst wordt naar het personage van Jerry Lewis. De film boet daardoor echter nauwelijks aan kracht in. Het grootste deel van de speelduur zat ik met plaatsvervangende schaamte te kijken naar Pupkin, een bijzonder onsympathiek, maar fascinerend karakter. Soms lijkt Scorsese hem uit te lachen, maar toch nooit helemaal. De pijn wordt toch overgebracht en er is iets bijzonder oncomfortabels aan de film. Dit had een rasechte komedie kunnen worden, over een man die op absurde wijze zijn faam najaagt. The King of Comedy is absurd, maar Scorsese laat duidelijk merken dat hij het toch zeker ook serieus meent.

Ik kon me meer met Lewis identificeren in deze film dan met De Niro, maar iedereen die wel eens over faam gedroomt heeft moet iets herkennen in de droomsequenties van Pupkin. Ik bedoel daarmee dus echt faam om faam, niet het streven naar een kunst. De reden waarom Pupkin mijn sympathie waarschijnlijk nooit won en waar een breuk in persoonlijke identificatie plaatsvond was omdat hij niet werkelijk iets gaf om het komedieberoep (al bleek hij uiteindelijk wel talent te hebben). Hij wilde echt alleen maar beroemd worden, op de kortst mogelijke manier. Zo nu en dan raakt hij echter een snaar die opvallend echt aanvoelt. In feite is deze film een lesje in nederigheid voor mensen die naar faam jagen. En in deze tijden van reality-tv kunnen we niet bepaald beweren dat The King of Comedy aan actualiteit heeft ingeboet. Integendeel, Pupkin zou nu zonder moeite op tv komen.

The King of Comedy is dan ook geen prettige film om naar te kijken, ondanks wat komische scènes en duidelijk meesterschap in de regie. Vandaar waarschijnlijk ook de lage score. Taxi Driver had wat dat betrefd nog het voordeel dat er een wat onschuldigere kant zat aan Bickle. Pupkin is gewoon compleet onaangenaam. Voor mij is dat niet echt een probleem, maar ik kan me voorstellen dat het sommigen afstoot. Verder is de film ook compleet cynisch, waar Taxi Driver meer droevig was, dus Pupkin valt precies in de toon.

Ik vond The King of Comedy dus een erg sterke film. Misschien Scorsese's beste na Taxi Driver. Het wordt vaak de meest ondergewaardeerde film aan de regisseur genoemd en dat klopt ook wel. De regie is zelden zo sterk geweest als hier, waar gewoon iedere scène zijn doel raakt en Scorsese ons meeneemt in de diepere lagen van zijn hoofdpersoon. Een parel, maar zeker niet voor iedereen.
4,5*

Een bij vlagen behoorlijk grappige film dit. Robert de Niro is behoorlijk goed op dreef als Rupert Pupkin, de man die enorm geobsedeerd is om als komiek op televisie te verschijnen.

Ik had vooraf vooral een komedie verwacht en hoewel de film zeker zijn grappige momenten kent, zit er ook zeker wel een serieuze boodschap door de film verweven. Pupkin is een grappig karakter, maar daarnaast ook best aandoenlijk en op een gegeven moment begon ik zelfs een beetje medelijden met hem te krijgen. Hij heeft in feite niets kwaads in de zin. Het enige wat hij dolgraag wil in op televisie verschijnen als komediant en om dat te bewerkstelligen gaat hij erg ver en is hij wat dat betreft ook een echte volhouder.

Naast een strakke regie kent de film aardige muziek. Verder zet Jerry lewis een sterke bijrol neer. Vooral de scènes waarin hij samen met de Niro speelt zijn van erg hoog niveau. De vrouwelijke bijrollen vond ik persoonlijk van een ietsje lager niveau. Sandra Bernhard is niet echt overtuigend en is soms zelfs een tikkeltje irritant.

Wel grappig is het om te constateren dat een film als deze nu behoorlijk actueel zou zijn, met al die talentenshows van tegenwoordig. Het lijkt haast wel of Scorsese een vooruitziende blik heeft gehad. Het laatste kwartier van de film is ook een mooie afsluiter en de afloop van de film kon ik wel waarderen. Uiteindelijk is het geen film die een onuitwisbare indruk op me heeft gemaakt, maar wel eentje die ik best kan waarderen.

3,5*

Pover.

De film draait rond drie personages waarbij er geen enkele sympathieke tussenzit. Jerry is een kwal, Rupert is strontvervelend en die Masha was sowieso al het derde wiel aan de wagen. Dat hoeft verder geen slechte film op te leveren, maar de personages komen nergens verder dan doodse typetjes en het gemak waarmee alles verloopt in de film zorgt voor een hoop irritatie.

De film lijkt te gaan over idolatie, maar dat geldt eigenlijk enkel in Masha's geval, en zij is maar een aanhangseltje. Rupert gelooft gewoon in eigen kunnen en wil daarvoor erkend worden. Misschien dat het in showbizzland want visibeler is, maar dit fenomeen is eigen aan de meeste beroepen en heeft verder weinig met idolatie te maken, meer met erkenning.

De scenes in het landhuisje van Jerry waren ergerlijk, ook de uiteindelijke act van Rupert wist compleet niet te overtuigen (die lachband , ik kan geloven dat ze er geen beelden van een echt publiek bij hebben gemonteerd). Alleen daarom zou je al aannemen dat het einde weer een droom is, al lijkt Scorsese daar verder geen directe aanleiding voor te geven. De andere droomscenes zijn meteen herkenbaar en houden de film vooral op, want leuk zijn ze geeneen van allen.

Verder de typische pijnpunten van een Scorsese. Zowel qua soundtrack als visuele filmerij vind ik hem een waardeloos regisseur, ik denk niet dat ik na 10 films daar mijn mening nog veel over ga bijstellen, aangezien hij verder wel redelijk stijlvast is.

Wat een interessante film had kunnen zijn over het over lijken gaan voor erkenning, is een flauwe vertoning geworden die steunt op vreselijk irritante typetjes en een ongeloofwaardig plot. En bloedlelijk nog bovendien.

1.0*

Bij vlagen aardige komedie met een trieste ondertoon.

Qua regie vond ik Scorsese niet zo boeiend, het is vooral de rol van De Niro die in het oog springt. Maakt eigenlijk de film, samen met het toch wel aardige verhaal, maar echt groots is het helaas allemaal niet.

3*

Pijnvoeder.

Het verhaal over een man die het per se wil gaan maken in komisch TV-land is De Niro op het lijf geschreven. Pijnlijk ongemakkelijke scènes voedt hij met zeer goed spel en sneeuwt daarbij menigeen onder. Van meelijwekkend tot psychopathisch, hij beheerst alles tot in de puntjes. Ook Lewis is erg op dreef als de paranoïde en hufterige artiest.

Zeer goed.

Better to be king for a night than schmuck for a lifetime...

Moreel gezien kun je deze film vanuit twee standpunten bekijken. Het gemakkelijkst te verdedigen standpunt is natuurlijk dat van Jerry: als je carrière wil maken, moet je onderaan beginnen en je geleidelijk aan opwerken. Een komiek moet eerst optreden in kleine clubs en hopen dat hij later de kans zal krijgen om grotere podia te bestijgen.

Toch kan ik het gedrag van Robert Pupkin begrijpen - maar niet goedkeuren. Degenen die het tot wereldster schoppen in entertainment, breken meestal op jonge leeftijd door, en het zijn niet noodzakelijk de hardste werkers of de meest getalenteerden. Als je beroemd wil worden, moet je opvallen en assertief zijn. Je moet jezelf weten op te dringen. Er zijn duizenden mensen die het willen maken als komiek (of acteur, zanger etc.). Die hebben zich allemaal de American Dream laten aanpraten: "You can be anything if you really really want to!" En Robert Pupkin, die wil het echt. Hij werkt momenteel in de communicatiesector (telefonist of zo), maar dat is slechts tijdelijk, in afwachting van de grote doorbraak.

Een vraag is of Pupkin eigenlijk een goede komiek is. Zijn optreden van tien minuten was leuk, maar niet fenomenaal. Een komiek beoordelen is ook heel subjectief. Neem nu Urbanus. Mensen beginnen al te lachen voordat hij iets gezegd heeft. Mensen beginnen te lachen als hij bij de bakker binnenkomt. Hij heeft nu eenmaal die kop. Andere komieken hebben misschien sterkere punchlines, maar ze hebben niet die rosse baard. Uiteindelijk blijkt dat Pupkins strategie werkt. Hij heeft zichzelf naambekendheid gegeven en op het einde van film is hij een succes.

In sommige scènes wordt geïmproviseerd. Dat de butler die deur niet meteen open krijgt, stond niet in het script! Hij kreeg ze echt niet open, Jerry reageerde daar slim op en het bleef in de film. Kort daarna volgt een bijzonder grappig moment. Jerry staat al een hele tijd te schreeuwen: "Get out of my house!", waarop Pupkin koeltjes reageert: "Alright, I can take a hint!"

Robert De Niro is in topvorm. Hij speelt de rol van deze ultieme wannabe met zoveel zelfverzekerdheid dat je niet anders kunt dan enige sympathie voor deze schlemiel krijgen. De kledij van Pupkin is ook goed gekozen; hij loopt zo gekleed dat hij elk moment het podium op zou kunnen stappen. De Niro bezorgde trouwens een achttal jaren eerder dit script van Paul Zimmerman aan Scorsese, die er aanvankelijk niet veel in zag.

De fantasiescènes waarin Pupkin zichzelf reeds een beroemdheid waant, onthullen veel over zijn psychologische motivering. In een denkbeeldige talkshow is zijn voormalige schooldirecteur de mystery guest, de man die hem destijds altijd buisde. Pupkins diepere drijfveer is om zo iemand te laten zien dat hij niet de nietsnut is waarvoor hij altijd werd versleten, maar een uitzonderlijk talent. See? I told you I was gonna be someone!

Diahnne Abott en Sandra Bernhard spelen elkaars tegendeel. De eerste zou misschien een relatie met Pupkin willen als deze zich wat normaler gedroeg. De tweede is zo mogelijk een nog ergere celebritystalker dan Pupkin zelf.

Zoals vaak bij Scorsese krijg je marginale figuren te zien die kenmerkend zijn voor het New York van die tijd. Een vrouw bij een publieke telefoon schakelt op enkele seconden tijd over van "You're just wonderful!" naar "I hope you get cancer!"

Het probleem waar dit verhaal om draait, is halverwege de twintigste eeuw ontstaan. Door de opkomst van de massamedia zijn er megasterren gekomen die op korte tijd beroemder werden dan Jezus Christus. Jij kent hen, maar zij kennen jou niet. Dit kan leiden tot ingebeelde relaties die bij sommigen een ziekelijke vorm aannemen. Neem het van mij aan. Ik ben tenslotte persoonlijk bevriend met Ginger Rogers.

Ik had vooraf eigenlijk niet naar het plot gekeken dus wist totaal niet wat ik moest verwachten. Maar het is me erg goed bevallen, zoals meestal met Scorsese. Het is een goed verhaal en Robert De Niro zet zijn karakter heel erg sterk neer, weer eens wat anders. Pupkin roept verschillende emoties op, maar blijft sympathie wekken omdat hij zo zeker van zichzelf is. Het is sowieso een interessant karakter. Visueel is de film ook sterk en ik vond de keuze voor de muziek ook fijn. Enige echt negatieve aan de film is Sandra Bernhard, sowieso is haar karakter niet echt interessant, maar ze acteert ook nog eens dramatisch.

4*

Scorsese die nog eens een karakter afpelt in iets over adoratie en obsessie. It's no laughing matter, nee, al valt er hier en daar eventueel wel wat te lachen. Ik neem het vooral als ongemakkelijk drama over iemand die enige raakvlakken vertoont met een ander personage van De Niro, Travis Bickle.

Beide geïsoleerde types, waar deze Rupert opgesloten zit in een zucht naar erkenning en bewondering. Hij wil ook niet zozeer goed zijn in zijn vak, het gaat hem om beroemd zijn en de kortste weg daar naartoe. Zijn gemoedstoestand valt zo ongeveer af te lezen aan z'n fantasietjes die voorbij komen.

Opdringerig, vervelend en eigenlijk een ronduit zielig figuur. Dat levert een vrij aardig eerste uur dat stilaan toe kan werken naar de onvermijdelijke afwijzing. In tweevoud. Beide van die heerlijk pijnlijke scènes waar plaatsvervangende schaamte nooit ver weg is. Jonno en Rita doen daar ook leuk mee.

Zo'n top haalt de film daarna niet meer. Het zal nog wel het beste werken als iets waar de fantasie het wint van de realiteit, maar daarvoor is het me ietsje te kluchtig. De Niro wil er sowieso wel eens op en over gaan als typetje. Stiekeme uitblinker van de film: de gladde en norse bakkes van Jerry Lewis.

Visionair commentaar op onze doorgeslagen mediamaatschappij en een van de beste stalker films.

Afwisselend hilarisch of pijnlijk, of allebei tegelijk. Briljante rol van De Niro als Rupert Pupkin.

Soms zelfs bijna te pijnlijk om aan te zien.

Sandra Bernhard is een goede tegenspeler en geknipt voor deze rol. Ze kan helemaal los gaan en doet dit dan ook.

Goede rol ook van Jerry Lewis, die 'zichzelf' speelt. Zijn getergde gezicht spreekt boekdelen.

Vond dit een buitengewoon leuke film, waarin DeNiro een op de zenuwen werkend personage speelt- alleen overtroffen door Sandra Bernhard, die een waanzinnige fan akelig realistisch neerzet in een memorabele bijrol.

The King of Comedy is een raak commentaar op de status van roem, en biedt een kijkje in de psyche van Rupert, een eenzaam en nogal labiel figuur. Aan zelfvertrouwen ontbreekt het Rupert trouwens niet. De confrontaties met Jerry Langford zijn het leukst, met name als hij met zijn knappe vriendin afreist naar het buitenhuisje van Langford. Een buitengewoon ongemakkelijke situatie. Ook awkward zijn de scenes in zijn kamer als hij speelt dat hij te gast is in talkshows, of een lunch heeft met zijn idool, totdat hij tot de orde wordt geroepen door zijn moeder (de stem van Martin Scorsese's moeder- ook zijn vader en dochter hadden een klein rolletje, net als Scorsese zelf).

Ook de ontvoering en de afwikkeling zijn geslaagd, waarbij je je kunt afvragen of hij in de laatste scene wel echt een optreden heeft of dat dat in zijn fantasie gebeurt.

Tijdens mijn jeugd heb ik talloze malen dubbel gelegen door de grappen en grollen van Jerry Lewis. Later is dat een stuk minder geworden, maar niettemin had ik hoge verwachtingen voor deze film. Die zijn niet uitgekomen. De humor is ver te zoeken en ik vond het stalking gedrag van De Niro op d’n duur oervervelend. Pluspunt is het optreden van Sandra Bernhard. Dankzij haar scoort deze film de film net aan een voldoende.

Dit is de vijfde samenwerking die ik zie tussen Scorsese en De Niro. Taxi Driver en Casino heb ik vier sterren gegeven en Mean Street en Goodfellas drieënhalve ster. De verwachtingen voor deze film waren dus niet gering, al scoort de samenwerking tussen Scorsese en DiCaprio gemiddeld (nog) beter bij mij.

Robert De Niro speelt zijn rol als Rubert Pupkin erg sterk, hij zet het personage zo overtuigend neer dat ik constant plaatsvervangende schaamte voelde als Pupkin zich weer liet leiden door zijn obsessie met Jerry Langford. Welke overigens sterk werd neergezet door Jerry Lewis.

Ik heb The King of Comedy als een deprimerende film over de vreemde hersenkronkels van een volledig geobsedeerd persoon ervaren, het is vreemd om te beseffen hoe ongelofelijk en onvoorwaardelijk fan sommige mensen kunnen zijn van hun idool. Ondanks de vele plaatsvervangende schaamte en de ongemakkelijke momenten ben ik blij met het einde waarin Pupkin zijn droom uitkomt. Het sluit de film fijn af. Misschien dat ik tijdens een herziening meer oog heb voor de komische kant van de film, ditmaal heb ik echter weinig kunnen lachen.

“Better to be king for a night than schmuck for a lifetime.”

Wat een fabelachtige acteerprestatie van Robert de Niro. En uiteraard ook van Jerry Lewis en Sandra Bernhard. De zoveelste samenwerking tussen Scorsese en De Niro levert een luchtige satire op met een donkere ondertoon. Want kritiek op de media en de beangstigde zucht naar faam is wat deze zwarte komedie drijft.

De Niro speelt in tegenstelling tot zijn maffiarollen een uitbundig type die er alles voor over heeft om de "King of Comedy" te worden. Rupert Pupkin is een tragisch, maf en meelijwekkend figuur waar je toch een zwak voor krijgt. Dat komt omdat Pupkin een soort onschuldige naïviteit heeft en overloopt van vertrouwen en positiviteit. Realiteit een waanideeën lopen in elkaar over en ook als kijker weet je niet zeker wat echt is en wat niet. Met het einde als waanzinnig hoogtepunt.

Better to be king for a night than schmuck for a lifetime.

The King of Comedy is een vreemde eend in Scorsese's oeuvre. De film flopte destijds en Scorsese zou ooit gezegd hebben dat het een vergissing was om de film überhaupt te maken. Toch vind hij dit ook de beste rol van Robert De Niro en werden zowel De Niro als Jerry Lewis geprezen voor hun rollen.

Rupert Pupkin wil maar één ding; een beroemde komiek worden net als zijn idool Jerry Langford. Na Langford een aantal keer tegen het lijf gelopen te zijn gaat hij geloven in zijn eigen fantasiën waarin Langford hem als gast uitnodigt in zijn programma. Pupkin dringt zich steeds meer op laat zich door niets tegenhouden.

Ik snap dat veel mensen de film niets vinden. Het is namelijk niet echt een lachfilm maar meer een drama over komedie met een dikke laag maatschappelijke kritiek. Bovendien zijn veel scènes erg lang en is Pupkin super veel aan het woord. Ik vond het briljant spel van De Niro. Zeker als je bedenkt dat vrijwel alles improvisatie is, zo ook de scène waar Pupkin zich opdringt bij het huis van Jerry. De reden waarom Jerry erg oprecht kwaad uitziet in die scène en over Hitler begint is trouwens dat De Niro hem uit de tent lokte met antisemitische opmerkingen.

Mooi hoe de film aan de ene kant kritiek levert op de bizarre waardering van beroemdheden in de Amerikaanse pop cultuur, maar aan de andere kant ook medelijden voelt met de loser die zijn dromen waar wil maken. Het uitdenken van gesprekken in je hoofd wat Pupkin doet is iets dat ik bij mezelf herken (al doe ik dat niet hard op) .

The King of Comedy is geen bijzonder komische film, maar het bekijken zeker waard.

Virtuoos Martin Scorsese ontdoet zich van bloederige scènes en presenteert ons een prettige - wat zwarte - komedie.

De samenwerking met Robert De Niro heeft hij wel behouden en dat valt goed uit want ook deze virtuoos schittert alweer en die Sandra Bernhard is een attractie.

Een inhoudelijke komedie, altijd knap

De mislukte en behoorlijk wereldvreemde stand-up comedian Rupert Pupkin (Robert de Niro met een foute snor) wil niets liever dan een gastoptreden in de populaire talkshow van Jerry Langford (Jerry Lewis in een van zijn zeldzame serieuze rollen). Om dit te bereiken dringt hij zich op bij de succesvolle komiek; hij begint Jerry te stalken en dringt zelfs binnen in diens huis. Nadat Rupert nul op het rekest heeft gekregen besluit hij samen met zijn labiele vriendin Masha (Sandra Bernhard) Jerry te ontvoeren.

The King of Comedy (1982) was alweer het vijfde samenwerkingsproject tussen regisseur Martin Scorsese en acteur Robert de Niro, en wat mij betreft de minste van de vijf. Scorsese is duidelijk minder bedreven in het regisseren van een komedie dan een misdaadfilm, en ook Robert de Niro lijkt niet altijd lekker in zijn vel te zitten in zijn rol als kansarme kneus. Wat resteert is een aardige komedie die evengoed lekker wegkijkt. Ik was vooral gecharmeerd van het prima acteerwerk van Jerry Lewis. Ik kende hem eigenlijk alleen als irritante sidekick van Dean Martin en van zwaar overgeacteerde rollen in films als The Ladies Man (1961) en The Nutty Professor (1963). In deze film slaagt hij er echter toch in om, ondanks zijn soms nog aanwezige onuitstaanbare maniertjes, een redelijk sympathiek personage te spelen. 3,5*

Een film waar ik al langer benieuwd naar was maar nu met de komst van Joker leek het mij de perfecte aangelegenheid.

De Niro is werkelijk een acteur die alles lijkt te kunnen, zijn rol als Rubert Pupkin(Waarvan niemand lijkt te weten hoe het moet worden gespeld of uitgesproken ) lijkt ook wel een beetje op de rol die hij pas veel later deed in The Fan, vooral de obsessie die de personages gemeen hebben.
Maar ook Jerry Lewis zet een heerlijke persiflage op zichzelf neer, de zelfspot druipt er van af.
Ook grappig dat Tony Randall, die ik vooral ken uit de serie versie van Odd Couple en uit de jaren 50/60 romcoms een korte verschijning heeft. Geweldig acteur!

Zeer vermakelijk stukje film, die zelfs nu nog fris en origineel aanvoelt. Scorsese ligt mij wel!
4*

De humor te subtiel, de moraal te zwaar. De Niro die punchlines doet... kon beter, kon slechter. Maar geen voldoende wat mij betreft. Het is te bedaagd

en te langzaam. Liever wat vreugdevoller en een hoger tempo.

Veel te lang laten liggen maar het is me nu wel duidelijk waar Todd Phillips naar heeft zitten kijken voordat hij aan de Joker begon..

Goeie film.

Robert De Niro zet een erg vervelende doch erg verdienstelijke rol neer. Het is wel tot het einde wachten tot er iets meer gelaagdheid en nuance inkomt, maar het wordt wel goed gebracht. Martin Scorsese zorgt er in de tussentijd voor dat de film niet eentonig of onevenwichtig wordt.

Thematisch zijn de gelijkenissen met bv. Taxi Driver wel erg treffend - individuen die door een trauma vastzitten in hun eigen realiteit. Deze film doet eigenlijk niet veel onder. Er is iets meer plaats voor een luchtige ondertoon - de tristesse is iets minder -, maar visueel is het wel een echte Scorsese-film: niet uitbundig, maar wel vakkundig sfeervol, op een bepaalde manier dan.

De goesting om de rest van Scorsese's ouder werk te zien, is terug wat aangewakkerd. Niet dat ik nog echt meesterwerken verwacht, maar eigenlijk ben ik zelden ontgoocheld in Scorsese - het is ook een regisseur van wie je wel weet wat te verwachten.

3,5

Verrassend goeie film. De lelijke poster en de titel deden het uitschijnen alsof het om een gedateerde komedie ging. Of zo'n neurotische Woody Allen komedie, maar dan zonder Allen. Met de relatief hoge score en het feit dat dit grotendeels de inspiratie was voor Joker, dan toch maar eens gezien.

The King of Comedy toont een Robert De Niro in een sterke rol die toch weer afwijkt van zijn andere rollen rond die tijd. Een wannabe comedian die het bloed onder de nagels kan halen om zijn doel te halen, in een waan dat hij zelf de beste is. Hij is ook de ster van deze film. Jerry Lewis kon perfect ingewisseld worden en de figuur van Masha doet ook niets ter zake. De film draait ook vooral rond het personage van Robert De Niro, visueel is het niet opvallend sterk. Al weet Scorsese hoe hij een film moet maken natuurlijk.

Twijfelachtig eind ook, dat bewust zo gedaan is, maar dat persoonlijk als een anticlimax overkomt. Verder is het best wel een goeie film en veel beter dan ik verwacht had.

Een ondergewaardeerde Scorsese. Qua thematiek ligt deze film in het verlengde van Taxi Driver, en hoewel ik die net een stukje beter vind, hoeft The King of Comedy er niet heel veel voor onder te doen. De Niro speelt als geen ander een enorm gedesillusioneerd figuur die vastzit in zijn eigen wereldje. Sommige scènes in de eerste helft, waarin Rupert Pupkin steevast met de grootste zelfverzekerdheid terugkeert naar de receptie van de studio, dragen een grote cringe-factor met zich mee. Een totaal gebrek aan zelfinzicht en een opgeblazen gevoel van eigenbelang; Robert De Niro speelt het echt tot in de perfectie. Ik vind het misschien zelfs één van de sterkste rollen uit zijn hele carrière. Scorsese speelt in deze film ook mooi, hoewel ietwat onsubtiel, met de dichotomie tussen werkelijkheid en fantasie. Vooral interessant dat hoe verder de film vordert, de werkelijkheid steeds meer doorsijpelt in Pupkins fantasieën of waanbeelden. Bijvoorbeeld wanneer hij zich inbeeldt dat hij naar de villa van Langford afreist, om daarna buiten gegooid te worden; dit weerspiegelt het feit dat hij in de werkelijkheid afgewezen is om in de Langford Show op te treden. Hij kan zijn eigen perfecte fantasietjes niet volhouden, en in de tweede helft van de film gaat hij dan over tot actie.

Mooi ook hoe de climax van de film in feite maar gewoon 5 minuten stand-up comedy is; desondanks weet Scorsese dit spannend te houden. Het werkelijke einde vind ik ook heerlijk ambigu. Zelf opteer ik te geloven dat Pupkin zich zijn eigen succes inbeeldt, net zoals hij dat in het begin van de film deed. Anderzijds wordt er evenveel ruimte opengelaten om te interpreteren dat zijn faam en succes op het einde wél echt gebeurt; in dat geval krijg je zelfs een hele extra dimensie kritiek op de populaire celebrity-cultuur, en hoe fucked up mensen populair zijn en blijven zolang ze maar het publiek meehebben. Een concluderend antwoord is er niet. Visueel is de film niet al te speciaal (ook eerdere films van Scorsese, zoals Mean Streets of Taxi Driver, waren op dat vlak al indrukwekkender), maar dankzij het verhaal, de thematiek en de goddelijke acteerprestatie van De Niro is dit gewoon een meer dan prima Scorsese. 4*.

Goede rol voor De Niro, daar drijft deze film dan ook vrijwel volledig op. De Niro zet met Rupert Pupkin een bijzonder personage neer. De overige rollen zijn niet zo heel boeiend. Het personage Masha hangt er bijvoorbeeld maar een beetje bij en voegt weinig toe. Verder wel een degelijke en onderhoudende film. Het wordt nergens echt hoogstaand of diepgaand, maar de film weet de aandacht er wel goed bij te houden.

Scorsese goes comedy.

Ik had het niet snel verwacht, al is er wel ooit met dezelfde aanpak één van mijn favoriete films ooit mee uitgekomen. De hoop dat deze film eenzelfde effect zou bereiken was dan ook groot. Ik denk alleen dat ik me er nu wel echt bij moet gaan neerleggen dat Scorsese niet snel aan mijn smaak zou kunnen voldoen.

De Niro is vanuit het perspectief van Scorsese een erg logische keuze voor de rol. Toch had ik nogal moeite om hem als acteur serieus te nemen hier. Zelf heeft hij er zichtbaar lol in om een doorgeslagen en energiek personage te spelen, voor mij was hij vooral vervangbaar. Wellicht dat de focus ook gewoon teveel op zijn personage lag, al heb ik liever de lampjes op hem dan wat Bernhard hier aan het doen was.

De regie is soms knap. Het camerawerk was ik zeer over te spreken, al helemaal wanneer er met wat chaos gewerkt moet worden. Het verhaal zelf loopt, maar kent geen verrassingen. Wellicht dat het naar het einde toe wat meer opgeblazen is, maar ik kon geen elementen bespeuren die me echt hebben weggeblazen. De komedie zelf ook niet, en dat was voor mij het grootste gemis. Het is te druk en in-your-face om echt leuk te zijn. Een iets te wanhopige poging om wat gelach uit het publiek te persen.

Klaarblijkelijk was de film goed genoeg om een hele status te krijgen evenals een absurd hoog gemiddelde voor een film. Voor mij is het eigenlijk niet veel meer dan een doodnormale komedie die soms net wat drukkender overkomt. Ik kan net zo goed een cartoon kijken met eenzelfde soort opzet en er precies dezelfde reactie uitkrijgen. Ach, slecht was het niet. Alleen ook niet bepaald de banger die ik had verwacht.

Fantastische film. De Niro is geweldig als de verwarde Rupert Pupkin, een stand up comedian die naar de top wil, en op uiterst ongemakkelijke en vreemde manieren probeert deze te bereiken.

De hele film door krijgen we scenes die in Ruperts hoofd afspelen. Zijn fanasieen zijn hierdoor niet altijd van de realiteit te scheiden, en daardoor vraag je je als kijker af wat er nu wel en niet echt gebeurt.
Deze zoektocht naar wat-is-waar wordt de hele film gebruikt als thema. De nepheid van de showbizz wordt namelijk duidelijk in beeld gebracht: leugens, valse glimlachjes, een boel mooie nette woorden terwijl de boodschap is: we willen je niet. De film schept een erg negatief beeld van deze wereld.

En toch wil Rupert in deze wereld werken. Hoewel we ook niet zeker weten of dat is waar het echt voor hem om gaat. Want wat hij echt wil, is geliefd worden. Door een bavrouw, een oude schooldecaan, pestkoppen van vroeger, zijn ouders... de hele film worden we gewaar door wie Rupert zich verstoten voelt, en door wie hij graag omarmd wil worden. En hij hoopt dit met faam te bereiken.
De Niro speelt Rupert geweldig. We zien een kwetsbare man, wanhopig zoekend naar aandacht die sociaal onhandig is en grote dromen heeft en er alles aan doet om dit te bereiken. Voor veel mensen zal enige herkenbaarheid intreden (althans voor mij). Rupert heeft namelijk grote dagdromen over succes, en fantaseert er lustig op los. En doen we dat niet allemaal wel eens? Daardoor krijgt hij in eerste instantie onze sympathie, hoewel we direct in de gaten hebben dat hij niet helemaal in orde is. Irritant wellicht, maar nog ongevaarlijk. Tijdens zijn gefantaseerde trouw-scene ontstaat er echter duidelijk een dreigender beeld van hem, wanneer hij als een ware narcist zijn hele verleden rechtgezet ziet worden. Het lag niet aan hem, hij is geweldig, maar de wereld was tegen hem. Deze puberale kijk op zijn eigen gelijk geeft ons inzicht in het verstoorde wereldbeeld van Rupert waarin uiteindelijk iedereen voor hem moet buigen.

De hele film vraag je je af of Rupert een goede stand up comedian is, of niet. Het slot van de film is daar duidelijk in. Rupert is fantastisch, en telkens op de grens van grap en pijnlijke waarheid. Hij pakt het publiek helemaal in. Hoewel we dat eigenlijk ook niet zeker weten. Het kan dat dit ook slechts in zijn gedachten zo is, want misschien was het wel verschrikkelijk, maar fantaseert hij het anders.
De slotscene waarin we zien hoe Rupert uitgroeit tot een bekendheid, laten ons zien hoe de media omgaat met tragische gebeurtenissen, en er een slaatje uit slaat. Maar ook deze scene kan ook net zo goed enkel in het hoofd van Rupert afspelen.

De film deed me denken aan Taxi Driver, vanwege een vergelijkbare mentale neergang. Maar meer nog deed hij me denken aan Joker. Het eerste uur van die film is praktisch hetzelfde. Toch vond ik het hier beter gedaan, vanwege de meer subtiele toon.

En De Niro... het stand up stuk van Rupert is één lange monoloog en een one-shot en de Niro steelt werkelijk de show. Want een goede scene.

4,5