Jôi-uchi: Hairyô Tsuma Shimatsu (1967)

Ik weet bijzonder weinig van de Japanse geschiedenis en al helemaal weinig van omgangsvormen en dergelijke door de eeuwen heen maar dit lijkt me toch wel een goed beeld te geven van hoe het er ongeveer aan toe ging. Wat gedramatiseerd natuurlijk maar het kwam wel allemaal echt op me over. Het leert je in ieder geval wel wat van het 18e eeuwse Japan. Japanners hebben bijvoorbeeld nogal veel met eer en wraak en dergelijke en van meubels hebben ze nog nooit gehoord .

Het nadeel aan deze film is dat er nogal veel gepraat wordt. Er is net een lange praatscene voorbij en zonder pauze volgt meteen de volgende. Dat kan (met de soms wat kromme ondertitels in het Engels) wel wat teveel worden maar overall is het nog goed te volgen.

Verder is de film prachtig gestileerd en heeft de regisseur de touwtjes strak in handen. De film is vrij langzaam maar dat komt de finale uiteindelijk ten goede. Saai wordt het niet.

4*

Wat een prachtig liefdesdrama. Hieraan kan je zien dat liefde in alle culturen dezelfde identieke uitstraling heeft, ongeacht het feit hoe zij ingevuld wordt.

Als je de kans krijgt dit te bekijken, dan zijn de MTV Asian Screen-films echt klein bier in vergelijking met dit meesterwerk, dat in zwart/wit veel beter tot zijn recht komt dan wanneer het in kleur zou zijn gemaakt.

Vele regisseurs zouden beter met dit soort film in het achterhoofd hun prenten beginnen draaien: 'back to basics', iets wat altijd tot zijn recht komt, het normaal altijd goed doet en zeker altijd terugkeert, gewoon omdat het tijdloos is.

Zonder moeite een gezonde 4,5*.

Samurai Rebellion, absoluut geen twee verloren uren voor mij eerder weer een erg waardevolle filmervaring erbij gekregen. Moet zeggen dat ook ik m'n verwachtinspatroon tijdens de film ietwat moest bijstellen. De samurai films die ik tot nu toe gezien heb zijn allemaal (alle 3 dus ) toe te schrijven aan het adres van Dhr. Kurosawa. Nu vind ik Kurosawa een erg goede filmmaker maar zijn samurai films zijn totaal anders dan deze van Kobayashi, hier geen dramatisch kletterende regen, gevechten met tot aan de enkels in de modder, vallende en stijgerende paarden en zich afspelend in specatculair in beeld gebrachte landschappen.

Nee, Samurai Rebellion is veeleer een ingehouden relationeel- en liefdesdrama van een uniek soort. Als ik toch een klassieke japanse regisseur zou moeten noemen waar me dit aan doet denken dan kom ik met Ozu, waarvan ik nog niet zo lang geleden de film Banshun heb aanschouwd.

Grappig dat ook hier die wat stugge, houterige japanse omgangsvormen tussen twee geliefde je soms wel wil laten schreeuwen; "Hou dat meiske nou eens effe stevig vast, stugge hark!". Vind het moeilijk voor te stellen dat die man en vrouw een liefdesrelatie hebben, zo afstandelijk en geprotocoleerd lijkt het allemaal. Echter itt wat The One Ring hierboven post vind ik de film absoluut niet emotieloos. Er zit wel degelijk veel emotie in maar het lijkt constant onder de oppervlakte te zweven met heel af en toe een kleine eruptie in de vorm van een verdrietige of gepijnigde blik of een kleine bescheide traan. En hoewel we geen directe intermenselijke relatie te zien krijgen, weet je dat de vrouw erg geliefd en belangrijk is voor de familie. Ze zijn bereid om voor haar de ultieme eer voor op te geven (en wie ben ik dan om dat minder belangrijk te vinden dan het zien van een knuffel of een zoen). Toch erg mooi gedaan hoor.

En als na al die tijd van lange, lange eentonige gesprekken in kamertjes binnenshuis de emoties eindelijk barsten dan barst het meteen goed ook... De finale vond ik in visueel en dramatisch oogpunt fenomenaal! Wat een uitbarsting van emotie en leven bij Mifune en wat een prachtige heftige strijd wordt er daarna geleverd. Gaat dat zien filmliefhebbers der lage landen

De aanloop is soms wat taai en langzaam maar "le Grand Finale" maakt in een klap alles weer goed. Beoordeling 3.5* voor het begin en 4.5* voor het einde maakt dat deze film uiteindelijk op een hele respectabele 4* uitkomt.

Schitterende zwaarden die transformeren in verbeten gezichten, een prachtige opening van deze film. De stijl van Samurai Rebellion verkeert voor mij niet constant op topniveau maar bij vlagen worden er bijzonder fraaie dingen gedaan. De flash-back van Ichi bijvoorbeeld, zo ontzettend goed gemonteerd. Of het clan-overleg met de close-up van Ichi tegen de bewegende schaduwen op de achtergrond.

Inhoudelijk vind ik het familie-drama niet van zo'n hoog niveau als het geval is bij Banshun, de film waarmee Madecineman al een vergelijking maakte. Het verhaal is iets makkelijker (haast als een klassiek toneelstuk), het drama meer aangezet. Toch is de sfeer heel erg sterk, het contrast tussen loyaliteit en liefde, de verhoudingen binnen een familie die op ongeevenaarde wijze in beeld worden gebracht. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de amusementswaarde en de spanning. 4*

Dan zal hij toch eerst uit de dood op moeten staan

Maar alle gekheid op een stokje, de man is inmiddels ook één van mijn favorieten. Prachtige film met twee van mijn favoriete Japanse acteurs, Mifûne en Nakadai. Op één of andere manier deed het begin van de film me denken aan Teshigahara's 'Pitfall'?

Heerlijk rustig tempo en lijkt me wat realistischer historisch en qua plot. Wat dat betreft heeft Onderhond gelijk en is Yoji Yamada's samoerai-trilogie vergelijkbaar met deze en 'Seppuku'. De hack 'n slash-samoerai-filmfans zullen door deze films worden teleurgesteld.

Deze films bieden echter een prachtige blik op de complexe gebruiken en rangen en standen in Japan in de zestiende eeuw. Mensen die daar in geïnteresseerd zijn zullen zeker níet worden teleurgesteld!

Geweldige finale!!!!

Een fikse tegenvaller na het meeslepende Seppuku. Al dat gedoe over wie er nou hoger stond in de samourai hiëarchie, de daarmee gepaarde serieusheid en de tamme, bijbehorende rebellie konden mij absoluut niet boeien. De film leek meer op een veredeld praatprogramma.......Gaap!

Ik mis pit, vaart, durf en kunde. De zwaardgevechten waren al op een hand te tellen, maar als ze al weer voorbij zijn, voordat je welgeteld 50 meter met je fiets af hebt kunnen leggen dan weet je wel hoe laat het is. Een extreem(!) saaie film die eigenlijk niets te bieden heeft, behalve enkele spaarzaam mooie zwart - wit plaatjes.

Seppuku kon mij meer dan prima bekoren dankzij een goede combinatie van ( interessante ) conversaties en beeldtaal, maar met deze film slaat Kobayashi gigantisch de plank mis. Wat een drama deze film! Een kleine 2*

Samurai Rebellion is een hoogoplopend drama met thema's als familie-eer, tegen elkaar strijdende clans en opoffering. Typisch Japans dus en dat Samurai-wereldje blijft mij altijd wel boeien. De film zelf was zeker oke, maar wel traag in tempo. Zo heel veel gebeurt er eigenlijk niet. Naar het einde toe wordt de film gelukkig iets sterker met een mooi gevecht van baas Mifune en enkele schrijnende momenten.

Fraaie film. De aanloop is lang, maar zonder twijfel nodig om de impact van het laatste half uur te vergroten. Dat laatste half uur is absoluut geniaal. In de eerste anderhalf uur gebeurt er ook van alles, maar het zijn vooral erg lange gesprekken die de gebeurtenissen uit de doeken doen. Op sommige momenten was het erg traag en je wordt als westerse kijker wat op de proef gesteld. Toch is het verhaal erg sterk, het acteren heerlijk ingetogen en is het (vooral bij vlagen) schitterend geschoten. Kobayashi heeft toch wel een aantal (nu 5 gezien) van de meest fascinerende films allertijden gemaakt. En dit vind ik zelfs nog maar zijn ‘minste’. 4 sterren.

Inmiddels een aantal Japanse klassiekers gezien en tot nu toe beviel eigenlijk alleen Seppuku. Dus tijd om eens een andere film van dezelfde regisseur te zien.

Samurai Rebellion bewijst dat Seppuku geen toevalstreffer is. Wat mij in laatstgenoemde film zo aantrok was dat de beeldtaal zoveel beter is dan andere films uit hetzelfde tijdvak. Kobayashi heeft een goed oog voor kadrering, symmetrie en lichtval en maakt daarmee ook in deze film zowat elke scène de moeite waard om te kijken ongeacht wat er qua plot gebeurt. De soundtrack is spaarzaam maar sfeervol; er wordt ook soms gebruik gemaakt van versterkte omgevingsgeluiden. Kortom, van wat ik nu allemaal uit dat tijdvak heb gezien is er audiovisueel nauwelijks iets beters te vinden.

Het plot lijkt in een bepaald opzicht ook erg op Seppuku. Ook hier een sociale mistand, waar de hoofdpersonen tegen in opstand komen, en ook hier weet het flink te boeien. Misschien dat Seppuku wat meer impact had, maar deze film doet er niet veel voor onder.

Ik moet zeggen dat ik een beetje schrok toen ik de naam Mifune tijdens de openingscredits zag verschijnen. In de Kurosawa-films waarin ik hem zag, Seven Samurai en Rashomon, wist hij me niet bepaald te overtuigen vanwege overacting. Hier is hij een stuk ouder, en wat mij betreft ook een stuk rijper, want hij zet wat mij betreft een mooie rol neer.

Wederom dus een mooie film van Kobayashi, die wat mij betreft de enige Japanse "grootmeester" is die die status waar kan maken. Samen met Seppuku is Samurai Rebellion wat mij betreft met afstand de beste Japanse film en vergeleken met de modernere films nog steeds een stuk beter dan gemiddeld. 4*.