Jôi-uchi: Hairyô Tsuma Shimatsu (1967)

Zo zo Blabla! Deze film is het dus waard om blind op dvd te bestellen?

Voor mij wel, en wat ik dus ook heb gedaan een paar weken geleden.

Geweldige rol (zoals bijna altijd) van Mifune, beetje zoals in Red Beard, in het begin vrij onopvallend en ingetogen en naarmate de film vordert steeds dominanter en explosiever.

Achtergrond van het verhaal gaat over een klassestrijd en de arrogantie van de macht, laat ook behoorlijk duidelijk de hierarchie van het oude Japan zien hierin.

Nou, de dvd is binnen! Ik ben zeer benieuwd.

"The screen explodes into the most slashing since Harakiri"

Ja. Met zo'n debiele 'aanprijzing' vind ik het niet gek dat Masaki Kobayashi totaal niet de aandacht en de erkenning krijgt die hij verdient (zijn naam ontbreekt op elk 'toplijstje regisseurs' die ik kan vinden op het net). Die man maakt geen slashers beste critici wereldwijd! Hij maakt integere meeslepende sociale drama's vol kritiek op maatschappij en met een grote nadruk op menselijkheid!? Duh!

Juweel van een film. Thematisch, inhoudelijk en filmtechnisch puur vakwerk. 4,5* met verrekte veel kans op de volle score.

Wie kan er trouwens ooit genoeg krijgen van een Mifune/Nakadai-duel? Niemand toch!

Ik vind dat de personages in Kobayashifilms vaak menselijker reageren dan in de andere Japanse films. Daarmee bedoel ik dat ze in veel andere films vaak erg veel belang hechten aan eer en traditie. Dit geldt ook wel voor die Kobayashi's, maar daar beslissen ze uiteindelijk maar te doen wat juist voelt, ongeacht de gevolgen.

Voor iedereen die geinteresseerd is in het Samoerai-genre, Japanse Jidai-geki-films ed de volgende link:

http://www.midnighteye.com/fea...

Leuk artikel over deze schitterende tak van cinema.

Over een paar maanden kan ik eindelijk mijn regio 2 dvd vervangen want in Oktober brengt Criterion deze klassieker van Kobayashi uit oa in een box. Deze box (Rebel samurai: Sixties Swordplay Classics) zal de volgende films bevatten:

- Samurai Rebellion (Kobayashi, 1967)

- Sword of the Beast (Gosha, 1965)

- Samurai Spy (Shinoda, 1965)

- Kill! (Okamoto, 1968)

Ik ben erg benieuwd naar die laatste titel van Okamoto omdat het hier schijnt te gaan om een spoof, een parodie op het samurai-genre. En Okamoto is gewoon een erg fijne regisseur...

Voor de liefhebbers (en Belgen), deze ligt gewoon te koop in de FNAC, voor een schappelijke prijs ook (als ik me niet vergis 18 EUR). Tegenwoordig struikel je daar trouwens over de klassieke films, met secties Bergman, Kurosawa, Fellini, Truffault en weet ik nog wat.

De film gekocht van Ramon K (hoe bevalt de criterion editie?) en het is een prachtige aankoop. Zoals wel vaker bij Aziatische films had ik weer moeite om de spelers uit elkaar te houden, wat waarschijnlijk ook veroorzaakt werd door de prachtige kapsels. Na 30 minuten concentratie kon ik me ontspannen en kon het genieten beginnen. De film weet prachtig de spanning op te bouwen naar een kookpunt. Waar de film over gaat is al mooi gezegd door Ramon K, dus daar zal ik verder geen woord over vuil maken. Ik moest tijdens het kijken naar deze film vaak denken aan de films van Tarantino en dan bedoel ik niet alleen (obvious) Kill Bill, maar ook Pulp Fiction. Hebben andere kijkers dat ook? Voor mij voorlopig:

4 *

Het laatste half uur was genieten, maar die ellendig lange tijd daarvoor vond ik echt heel erg saai. Dat was jammer, want ik had hier best veel van verwacht.

Door het laatste half uur toch nog een 3*.

Waarom? Ik vind het eigenlijk wel een beetje vreemd dat je wel van de actierijke climax kan genieten maar niet van het inleidende familie/clan-drama dat daaraan vooraf gaat. Wat mij betreft net zo intens. Voor samurai-actie moet je niet bij Kobayashi zijn.

Daar kwam ik achter ja. En dat was wel wat ik verwacht had, dus valt het een beetje tegen. Het eerste gedeelte vond ik zo saai, omdat er gewoon helemaal niks gebeurde. In sommige films kan dat ook prachtig zijn, maar hier was het voor mij niet meer dan 2,5 uur lang wat japans gebrul tegen elkaar en verder niets. Dat is gewoon niet helemaal mijn ding. Deze film had gewoon wat meer actie nodig, vind ik. Maar dat is mijn mening. Iets wat je ook wel aan het gemiddelde ziet.

Ik weet bijzonder weinig van de Japanse geschiedenis en al helemaal weinig van omgangsvormen en dergelijke door de eeuwen heen maar dit lijkt me toch wel een goed beeld te geven van hoe het er ongeveer aan toe ging. Wat gedramatiseerd natuurlijk maar het kwam wel allemaal echt op me over. Het leert je in ieder geval wel wat van het 18e eeuwse Japan. Japanners hebben bijvoorbeeld nogal veel met eer en wraak en dergelijke en van meubels hebben ze nog nooit gehoord .

Het nadeel aan deze film is dat er nogal veel gepraat wordt. Er is net een lange praatscene voorbij en zonder pauze volgt meteen de volgende. Dat kan (met de soms wat kromme ondertitels in het Engels) wel wat teveel worden maar overall is het nog goed te volgen.

Verder is de film prachtig gestileerd en heeft de regisseur de touwtjes strak in handen. De film is vrij langzaam maar dat komt de finale uiteindelijk ten goede. Saai wordt het niet.

4*

Qua realisme kan ik je deze ook nog wel aanraden dan. Hoewel dat ook puur op gevoel is.

Mooie dramatische film, met fantastische transformatie van Mifune 4*

Kobayashi legt de nadruk niet op aktie maar juist op het prachtige weergegeven drama aspect. Mifune is weer top, zijn metamorfose die zijn personage ondergaat is een groot pluspunt van de film. 4*

Sterke film die echt twee delen heeft. Helaas is het eerste deel soms wat saai, ook omdat er maar een paar locaties worden gebruikt. Mifune is letterlijk en figuurlijk ijzersterk, vooral mondeling is hij heel overtuigend

3,5 ster

Wat een prachtig liefdesdrama. Hieraan kan je zien dat liefde in alle culturen dezelfde identieke uitstraling heeft, ongeacht het feit hoe zij ingevuld wordt.

Als je de kans krijgt dit te bekijken, dan zijn de MTV Asian Screen-films echt klein bier in vergelijking met dit meesterwerk, dat in zwart/wit veel beter tot zijn recht komt dan wanneer het in kleur zou zijn gemaakt.

Vele regisseurs zouden beter met dit soort film in het achterhoofd hun prenten beginnen draaien: 'back to basics', iets wat altijd tot zijn recht komt, het normaal altijd goed doet en zeker altijd terugkeert, gewoon omdat het tijdloos is.

Zonder moeite een gezonde 4,5*.

Ik ben niet graag diegene die hier voor het eerst een flink negatief bericht plaatst, maar bij deze kan het niet anders. Het bekijken van deze film bleek helaas verspilde tijd te zijn voor mij.

Eerlijk gezegd spreekt het verhaal van de film mij wel aan. Een vader die zich lang ingehouden heeft om in opstand te komen tegen het systeem, gaat ten strijde omdat dit systeem de liefde tussen zijn zoon en een vrouw dwarszit. Allemaal heel mooi, maar de uitwerking in de film is de vervelendste die er denkbaar is.

Het grootste probleem is wel de uitwerking op emotioneel gebied: die is bestaat voor mij namelijk niet. Als de makers gewoon een aantal stille wassen beelden had neergezet in plaats van acteurs hadden we net zoveel bewegingen en gezichtsuitdrukking gezien. Ik weet dat het met de Aziatische cultuur te maken heeft, maar als een man zegt: "Ik heb geluk dat ik een vrouw als jou gevonden heb", dan komt het in deze film over hij aan het dicteren is. Alle personages lijken constant te dicteren. Een probleem dat ik wel vaker heb bij Aziatische films overigens. Stijfheid overheerst. En als ze dan toch eens emotie proberen te tonen gaat dat nog steeds met zoveel stijheid dat het weer belachelijk wordt.

Dat alle figuren er hetzelfde uitzien helpt ook niet. Als er tijdens de conversaties geen namen genoemd werden wist ik nooit wie nou ook al weer wie was. Ze lijken niet alleen allemaal op elkaar qua gezicht (kunnen de makers overigens ook niks aan doen), maar ze dragen ook nog allemaal dezelfde kleding en hebben hetzelfde kapsel. Ik snap niet hoe iedereen het hierboven voor elkaar krijgt deze mensen te onderscheiden. Zal ook wel aan mij liggen.

En dan zijn de locaties ook al niet om over naar huis te schrijven. Saaie interieuren die overal hetzelfde is. En dan blijft er nog weinig te genieten over, want het eerste uur en drie kwartier bestaat volledig uit gesprekken. En aangezien die gesprekken zoals gezegd nogal gedicteerd gebracht worden verliest de film mij volledig. Ook irritant trouwens dat we een kwartier lang naar hetzelfde gespreksonderwerp luisteren voordat ze het weer een kwartier lang ergens anders over gaan hebben. Dat maakt de film alleen maar nog eentoniger. Ik betrapte de personages er zelfs op bepaalde zinnen vaak na een tijdje weer te herhalen. Je zou bij wijze van spreken 5 minuten weg kunnen lopen en dan zouden ze toch weer op hetzelfde punt van het gesprek zijn.

Het laatste kwartier bevat nog wat actie, maar tegen die tijd heb ik al zo een lange martelgang achter de rug dat het niet meer baat. De actiescènes zijn het beste van de film, maar ook hiervoor hoef je de film niet te gaan kijken.

Het grote kritiekpunt is dus eentonigheid. De film is op elk vlak eentonig. Ik moet wel zeggen dat veel van de hierboven genoemde kritiekpunten voor mij wel vaker slaan op de Aziatische cinema. Ik wil het op zich wel waarderen, maar het lukt niet. Vooral de manier waarop men daar emoties presenteert komt op mij niet over. Helaas, maar dit waren voor mij misschien wel de saaiste twee filmuren van mijn leven.
1*

Samurai Rebellion, absoluut geen twee verloren uren voor mij eerder weer een erg waardevolle filmervaring erbij gekregen. Moet zeggen dat ook ik m'n verwachtinspatroon tijdens de film ietwat moest bijstellen. De samurai films die ik tot nu toe gezien heb zijn allemaal (alle 3 dus ) toe te schrijven aan het adres van Dhr. Kurosawa. Nu vind ik Kurosawa een erg goede filmmaker maar zijn samurai films zijn totaal anders dan deze van Kobayashi, hier geen dramatisch kletterende regen, gevechten met tot aan de enkels in de modder, vallende en stijgerende paarden en zich afspelend in specatculair in beeld gebrachte landschappen.

Nee, Samurai Rebellion is veeleer een ingehouden relationeel- en liefdesdrama van een uniek soort. Als ik toch een klassieke japanse regisseur zou moeten noemen waar me dit aan doet denken dan kom ik met Ozu, waarvan ik nog niet zo lang geleden de film Banshun heb aanschouwd.

Grappig dat ook hier die wat stugge, houterige japanse omgangsvormen tussen twee geliefde je soms wel wil laten schreeuwen; "Hou dat meiske nou eens effe stevig vast, stugge hark!". Vind het moeilijk voor te stellen dat die man en vrouw een liefdesrelatie hebben, zo afstandelijk en geprotocoleerd lijkt het allemaal. Echter itt wat The One Ring hierboven post vind ik de film absoluut niet emotieloos. Er zit wel degelijk veel emotie in maar het lijkt constant onder de oppervlakte te zweven met heel af en toe een kleine eruptie in de vorm van een verdrietige of gepijnigde blik of een kleine bescheide traan. En hoewel we geen directe intermenselijke relatie te zien krijgen, weet je dat de vrouw erg geliefd en belangrijk is voor de familie. Ze zijn bereid om voor haar de ultieme eer voor op te geven (en wie ben ik dan om dat minder belangrijk te vinden dan het zien van een knuffel of een zoen). Toch erg mooi gedaan hoor.

En als na al die tijd van lange, lange eentonige gesprekken in kamertjes binnenshuis de emoties eindelijk barsten dan barst het meteen goed ook... De finale vond ik in visueel en dramatisch oogpunt fenomenaal! Wat een uitbarsting van emotie en leven bij Mifune en wat een prachtige heftige strijd wordt er daarna geleverd. Gaat dat zien filmliefhebbers der lage landen

De aanloop is soms wat taai en langzaam maar "le Grand Finale" maakt in een klap alles weer goed. Beoordeling 3.5* voor het begin en 4.5* voor het einde maakt dat deze film uiteindelijk op een hele respectabele 4* uitkomt.

Schitterende zwaarden die transformeren in verbeten gezichten, een prachtige opening van deze film. De stijl van Samurai Rebellion verkeert voor mij niet constant op topniveau maar bij vlagen worden er bijzonder fraaie dingen gedaan. De flash-back van Ichi bijvoorbeeld, zo ontzettend goed gemonteerd. Of het clan-overleg met de close-up van Ichi tegen de bewegende schaduwen op de achtergrond.

Inhoudelijk vind ik het familie-drama niet van zo'n hoog niveau als het geval is bij Banshun, de film waarmee Madecineman al een vergelijking maakte. Het verhaal is iets makkelijker (haast als een klassiek toneelstuk), het drama meer aangezet. Toch is de sfeer heel erg sterk, het contrast tussen loyaliteit en liefde, de verhoudingen binnen een familie die op ongeevenaarde wijze in beeld worden gebracht. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de amusementswaarde en de spanning. 4*

Uitstekende film. Mifune speelt zoals altijd geweldig en ook de andere acteurs spelen sterk. Zoals eRCee hierboven al zegt heeft de film veel spanning en amusementwaarde, en de film laat ook een mooi beeld van de oude tijd in japan (1727) zien.

Prachtig 4.5*

Ik deel een klein beetje de mening van The One Ring. Voor mij persoonlijk begon het prachtig met de openingsscene van die oefening. Dat niveau van mooie camerastandpunten etc. kwam pas echt weer terug in het laatste half uur. Het middelste stuk was vooral saai, waarbij ik mij totaal niet kon inleven met de karakters. Het leek een beetje op een engelse kostuumfilm wat ook niet echt mijn genre is. Een film moet mijn inziens entertainment bieden of artistiek bijzonder zijn, maar voor het grote deel voldeed deze film daar niet aan.

Wel een compliment voor Mifune, die wederom prachtig acteerwerk levert.

Weet iemand mischien waar ik deze kan bestellen, bij bol.com hebben ze alleen Human Condition triology van Kobayashi.

Amerika (Criterion, eng subs) en UK (ook eng. subs, maar vreselijk slechte beeldkwaliteit). Er is geen nl release.

De Criterion release was (tijdelijk?) goedkoop in NL te vinden afgelopen maand. En goedkoop voor een Criterion is 19 euro. Zelf gekocht, maar nog niet bekeken. Staat nog klaar....

Bedankt voor de info, Ramon en Mochizuku.

Welke regiocode heeft de Criterion-editie trouwens? Omdat dit niet altijd vast ligt en ze nog wel eens zonder regiocode verschijnen.

Info van de hoes van de Criterion DVD:

New restored HD transfer

Excerpt from a 1993 interview with director Kobayashi

Theatrical trailer

New, improved translation

In het boekje: een "essay" van dé Donald Richie (4 pag.)

tech: 121min, B&W, mono, Jap. dialogue, Eng subt., 2.35:1 ratio (enhanced), regio 1, NTSC

Roger Ebert zijn recensie.

http://rogerebert.suntimes.com/apps/pbcs.dll/article?AID=/20060226/REVIEWS08/602260301/1004

Het belooft veel goeds deze klassieker.