The Maltese Falcon (1941)

Welkom bij het genre film-noir

Dit soort elementen zijn voor dit genre net zo typisch als cowboys voor westerns, soldaten voor oorlogfilms en geweren voor actiefilms. Het zijn niet zozeer clichés als wel elementen die de film tot het genre laten behoren. Je kunt natuurlijk niets met het genre opzich hebben, maar ik vind het zo zijn charmes hebben.

Same here, alleen vond ik het eigenaardig dat ik me helemaal niet stoorde bij films als the big sleep, l.a. confidential, en chinatown aan die elemeten en hier juist wel, ach mischien was ik gewoon in een slechte bui.

Zeer geslaagde film met een buitengewone Bogart. Dit valse doch geslepen mannetje geeft de film een lekker rauw maar vooral onvoorspelbaar randje mee, waardoor elke situatue eigenlijk anders afloopt dan je zou verwachten. In combinatie met een hele hoop plotwendingen blijft The Maltese Falcon hierom een scherpe en verrassende noir. De overige personages zijn overigens ook dik in orde, vooral de twee handlangers van de bolle bad guy. Vier sterren lijken me daarom voor nu wel gepast.

Ik vind dit een van de meest overgewaardeerde films in het film-noir genre. Goed acteerwerk van Bogart, dat wel, maar de film boeide mij gewoon niet zo, ook niet nadat ik deze film al voor de derde keer bekeken had. Meer dan een stijging van 3* naar 3,5* zat er voor mij niet in.

Neen, deze film-noir - zo mag je deze toch noemen - haalt het bij lange niet met soortgelijke films zoals "The Killers" (1946) en "The Asphalt Jungle" (1950).

Nr 69 in de Imdb top 250 vind ik echt te hoog.

Dit is de remake trouwens; de 1e versie uit '31 vind ik veel beter en loopt ook meer parallelm met het boek.

Een film is toch niet verplicht om parallel te lopen met het boek? Vind ik altijd zo'n flauwekul. Daarnaast heb ik altijd begrepen dat er maar een paar dingen verandert zijn voor de film.

Ook een tweede kijkbeurt kon me niet helemaal bekoren. Een goede film, maar absoluut geen meesterwerk.

Goed verhaal, Ik denk dat dit misschien Bogart zijn beste rol is. Maar toch geen meesterwerk zoals velen zeggen. Wel ook jammer dat de soundtrack irritant is, maar dat heb je wel meer bij film-noirs.

3,5

Uitstekende film-noir die terecht bij de klassiekers hoort, alhoewel de film niet perfect is. Ik moet nu trouwens wel hard lachen om die poster hier op MM met Bogart die twee geweren vast houdt en de tagline 'A story as explosive as his blazing automatics'. Zo misleidend zijn zelfs hedendaagse films niet meer.

Een pracht van een film vol spanning, romantiek, drama en humor. De volmaakte film noir las ik ergens. De film zit overvol met de meest schitterende opnamen.

Boeiende film-noir waarin een detective de mysterieuze moord op zijn vennoot opheldert. Het script is geraffineerd opgebouwd en met allure in beeld gezet. Het resultaat is een prent vol actie, waarmee zowel de regisseur (Huston) als de cast (Lorre,Bogart, Astor) hun vakmanschap bewijzen.

Geweldige rol van Bogey! Hoe hij altijd weer die rol van sympathieke (anti)held neerzet, dat is nog steeds niet evenaard! geweldig einde ook.

ik ga even m'n top 10 aanpassen!

Goede film. Het deed allemaal erg hedendaags aan. Bogart zet goed een stoere detective neer. Het minpunt bij deze film vind ik wel dat de dialogen op een gegeven moment de overhand gaan krijgen. Het verhaal wordt letterlijk verteld. Daar waar een film noir als Touch of Evil een ongekend geniale cinematografie kent (ik doel dan met name op schaduwgebruik en composities), miste ik dat bij deze film toch een klein beetje. Het verhaal zit wel erg goed in elkaar vind ik, maar naar het einde toe raak je minder geboeid. Desalniettemin erg genoten van deze film van zeer hoge kwaliteit (regie, acteren, script).

Erg spannend en sfeervol filmpje die zijn tijd ver vooruit was. Het tempo ligt lekker hoog, Bogart zet weer een geweldige rol neer en ook de rest van de cast deed het prima. plus de ontknoping was erg verrasend.

3,5 sterren

Zeer sterk verhaal dat puik geregisseerd is met kundige acteurs, maar die toch een iets meer memorabele 'look' had verdiend.

Natuurlijk heeft deze film de geweldenaren Humphrey Bogart en Peter Lorre. Toch zie ik dat ik zo'n twee jaar geleden maar een magere 3 sterren-score heb gegeven aan de filmnoirklassieker. Ik zou echt niet weten waarom eigenlijk, maar wellicht dat het te maken heeft dat veel filmnoirs mij niet voor de volle mep willen boeien.

Als filmkijker wil ik graag vermaakt worden. Bij vele films lukt dat door kant-en-klare films, die gemakkelijk van A tot Z lopen en kun je genieten van de diverse elementen die zo'n film rijk is. Bij een andere groep films echter wordt de filmkijker uitgedaagd om 'actief' film te kijken. Deze term bedenk ik nu net zelf, maar het wil zeggen, zelf nadenken wat er nu gebeurt in de film, inspiratie opdoen, ideeën bedenken of overdenken. Dat 'actief' filmkijken vind ik soms erg leuk (zoals bij de wat diepere drama's, SF-films zoals 2001: ASO of Stalker), maar soms ook weer niet.

Telkens bij filmnoirs merk ik dat ik eigenlijk gedwongen moet zijn om het hele verhaal met haar personages te ontrafelen (het actieve filmkijken!), maar heb er nauwelijks zin in. Ik vind al die poeha om een mysterieus web van intriges maar onzinnig en geniet liever van sterk acteerwerk of sfeervolle beelden. Gelukkig bieden veel filmnoirs dat ook, zodat ik het hele genre niet meteen dikke prut vind. Niet helemaal Maltese Falcon-gerelateerd is deze post, maar goed wel weer van toepassing op het genre van deze film en ik denk nu achteraf dat mijn 3 sterrenscore ook goed verklaarbaar is doordat ik echt niks meer weet van het verhaal .

Onzin. Het mysterie in film noirs is vooral belangrijk voor de sfeer, maar wie nou precies wie vermoord heeft is vaak van ondergeschikt belang. Ik ben fan van het genre, maar niet omdat ik nou die verhaaltjes mee ontrafel.

Blijkbaar ben ik dan toch veel meer 'verhalend' ingesteld . Naar mijn idee is de primaire hoofdzaak van film dat het een verhaal wil vertellen. Samen met de vorm (sfeer, cinematografie, etc.) bepaalt dat voor mij hoe leuk of goed ik een film vind.

Wanneer dat verhalende aspect niet duidelijk is (of het verhaal is te vaag of het is juist te complex), moet de vorm de film dus 'redden'. In sommige gevallen lukt dat prima hoor, maar bij een filmnoir niet altijd. Het mysterieuze complot wordt gedurende de hele film namelijk continu behandeld en eist de volle aandacht op van de filmkijker. Bij die complexe mysteries wordt het dan zoveel dat je nauwelijks van de vorm gaat genieten, waardoor de waardering van filmnoirs bij mij niet altijd zo denderend is. Wellicht moet ik met een andere insteek zo'n film dan in, maar ja...

If you lose a son, it's possible to get another. There's only one Maltese Falcon!

Prima film-noir van John Huston, die mij na the Treasure of the Sierra Madre opnieuw weet te overtuigen. Het begin is zoals ik wel vaker bij dit soort films heb even inkomen en ik vond Bogart's reactie op de dood van zijn collega ook zeer koel, net als enkele anderen hier. Gelukkig gaat de film vanaf dat moment overtuigend verder en krijgen we een heerlijke film-noir voorgeschoteld.

Het verhaal over de Maltese Valk zit goed in elkaar en Huston slaagt erin om een sterke sfeer te scheppen, die op sommige momenten ook nog eens lekker spannend is. Het acteerwerk is zeer goed. Bogart overtuigt weer eens, zoals hij eigenlijk altijd overtuigd, als zelfverzekerde detective met de scherpende stem, die voor niemand bang is en tegen iedereen zelfverzekerd durft te zeggen wat hij denkt. Peter Lorre speelt daarnaast ook erg goed. De rol van zijn personage bleef voor mij tot het eind onduidelijk, maar ook hij weet humor en sterke dialogen goed te combineren. Sydney Greenstreet is echter helemaal fantastisch! Wat een relaxheid, wat een humor en wat een overtuiging. Geweldig personage ook dat hij speelt. In tegenstelling tot de mannen vond ik de vrouwen toch een stuk minder overtuigend.Astor doet hij best, maar ik vond haar niet altijd overtuigend met al haar gehuil, vaak om niets.

Erg fijne film dus, met een sterke sfeer, een interessant verhaal, sterke vertolkingen en een verhaal dat tot het laatst erin slaagt de spanning vast te houden. De film zou ooit bij een herziening nog wel eens kunnen stijgen, maar nu houd ik het voorlopig op een dikke welverdiende vier sterren.

4,0*

The stuff this film is made of..

Normaal kan ik Bogart wel goed hebben, laatst nog Casablanca gezien. Leuk filmpje. Maar dit? Nou nee..

Noir is leuk. Heel leuk zelfs. Maar deze film kon me amper boeien. Het geschmier kwam me al vrij snel de neusgaten uit. Alleen Lorre mag schmieren wat hij wil, blijft een fijn boefje.

De close-ups zijn, mijns inziens, verschrikkelijk. Bogart die boos kijkt en iedereen roept oe-hoe! Pfff en dan het verhaal. Wat een gedrocht zeg. Met als dieptepunt een Bogart die de politie oplicht en vervolgens sorry zegt. Maakt niet uit Bogey, kijk nog eens boos voor ons?! Jij charmante en oh zo stoere rakker. Nee natuurlijk gaan we je niet arresteren. We love them jokes!

De rest van de cast is bijna niet om aan te zien. Wat een idiote acteerprestaties. Laatst M gekeken, ook met Lorre. Nog weer een decennium ouder maar wel met beter acteerwerk. Erg jammer dus, gedateerdheid betekent niet altijd slecht acteerwerk.

E.e.a. begint best leuk en het eerste half uur had ik er ook echt wel zin in, maar al die ongeloofwaardige dialogen en acties. Brrr. Op een gegeven moment werd het me echt te veel. Het overmeesteren van The Fat Man's almost like a son, tot twee keer toe. zo knullig. De gesprekjes alvorens de grote ontknoping. Het drama. De plotwendingen. De one-liners. De romances. Zo net niets allemaal.

Vind het jammer en ik zal wel tegen een paar schenen hebben geschopt, maar deze kon mij allesbehalve bekoren.

Noir is zo niet noir.

Het grootste probleem dat ik heb met het genre dat duister en rauw hoort te zijn is dat het dat helemaal niet is. Ubergelikte dialoogjes, knullige gevechtjes en nette boefjes maken het allesbehalve wat het genre zou moeten beloven.

Bogart is redelijk irritant als acteur (die geforceerde lachjes!) maar heeft wel een leuk personage. Zorgt voor een leuk einde en wat onverwachte wendingen. En dan heb ik het niet zozeer over het plot, bij een film als deze (en zeker met het lompe tekstje aan het begin) weet je als kijker dat je enkel de laatste 5 minuten even moet opletten. Wat ervoor komt is toch steeds opgezet spel. Maakt de plotgedreven stukken in ieder geval erg saai.

Visueel uiterst saai en ook de nevenpersonage (Lorre ... the hell?) brengen maar weinig leven in de brouwerij. The Fat Man was dan nog het aardigst. Veel geklungel ook, helpt niet meteen aan het stijlvolle sfeertje wat de film nog wil uitstralen.

Wel vlot verteld en lekker kort, was dit uitgerokken tot 120 minuten had ik er niet veel meer voor gegeven, met de huidige speelduur wat het allemaal nog wel aan te zien, vooral dan wegens wat aparte keuzes in verloop.

1.5*

Verschilt natuurlijk wel erg per film. The Maltese Falcon is niet alleen zogenaamd 'de eerste film-noir', maar is ook een beetje een randgevalletje van het genre. Binnen het genre duidelijk een van de minst duistere films. Zet daar het rauw gefilmde Pickup on South Street, het geweldadige The Big Heat of het schaduwvolle Night and the City tegenover en je snapt de naam van het genre wellicht beter.

Geen van allen gezien jammer genoeg. Maar het is gewoon iets wat me opvalt wanneer de term "noir" weer eens bij een film neergekwakt wordt. The Big Heat lijkt nog wel een toplijstkandidaat, dus zien we daar wel weer

Ik vind Heat en Collateral de zuiverste kenmerken hebben van een film noir alleen zijn ze niet letterlijk noir.

Maar in deze kan ik ze nergens terugvinden eerlijk gezegd.

Duidelijk een film waar ik meer van verwacht had en tevens de derde film die ik zie met Humphrey Bogart in de hoofdrol (na Casablanca en Sahara). Waar ik het meest positief over ben bij deze film is de schitterende jaren '40 sfeer die zich uitstekend laat lenen voor een dedectiveverhaal als deze en (nog maar eens) het acteerwerk van vooral Humphrey Bogart die weeral een soort van antiheld rol schitterend wist neer te zetten. Negatief ben ik over de gebeurtenissen en de handelingen van de personages die niet altijd even logisch lijken te zijn, het verhaal leek me ook een beetje verwarrend en de personages vond ik ook niet zo interessant, het lot van de personages deed me in elk geval niet zoveel. De eerste film met Bogart die toch een klein beetje tegenvalt.

Jammer.

Minder indrukwekkend dan ik had verwacht. Ik had een wat scherper script verwacht, als in The Big Sleep of His Girl Friday, maar dat was hier helaas niet zo. Bogart speelt op zich prima, maar ik werd er een beetje moe van dat die vrouw telkens maar weer aan het liegen bleef. Zo kreeg je totaal geen respect voor haar, nog geen greintje.

De scenes met Cairo en Wilmer vond ik wel grappig, maar die dikke man maakte op mij niet zoveel indruk. De scenes met Bogart en de politie waren ook wel leuk.

Noirs moeten het van het script hebben en dat was hier gewoon wat minder. Er werd wel weer verschrikkelijk snel gepraat, maar veel nieuws zat er niet in. Later in de film werden de scenes een beetje een herhaling van zetten. Hoe vaak heeft die dikke wel niet gezegd dat Bogie echt 'een character' was, ik werd er een beetje moe van.

Krappe 3.0*

Leuke film-noir die een hele resem aan charismatische personages en uitgewerkte karakters biedt.

Ik heb echt genoten van het typische acteerwerk, vooral van Peter Lorre.

Het verhaal op zich biedt te weinig intrige, en ik moet zeggen dat het beeld dat ik vooraf van 'The maltese falcon' had, er heel anders uitzag. Er zou meer mysterie in moeten zitten.

Ik denk dat dit mede teniet gedaan wordt door de korte speelduur en het focussen op de verkeerde dingen.

Soms zie je wel mooie regie tevoorschijn komen, zoals bijvoorbeeld de naam Spade and archer die op de vloer verschijnt in het begin.

Maar kom, een film-noir als deze biedt enorm veel sfeer en is goed genoeg om 3,5* te verdienen.

Dat lijkt me toch sterk, aangezien dat ding tijdens de openingscredits al in volle glorie te zien is.