Ida (2013)

Ida, een wees die groot werd gebracht door nonnen in het klooster, wordt voor ze haar gelofte van kuisheid en gehoorzaamheid afneemt naar haar tante ‘Wanda de Rode’ gestuurd. Ze blijkt de dochter te zijn van een Joods gezin die een indringend geheim met zich meedroeg. Beiden ondernemen een road-trip om de waarheid te achterhalen. Het is niet zozeer een verhaal over antisemitisme maar over godsdienst en identiteit.

De plot is simpel maar het cinematografisch aspect laat ons heimwee krijgen naar de vroegere ‘pure’ cinema. Bij elke shot stelde Pawel Pawlikowski zich de vraag of het zin had om de camera te bewegen of in close-up over te gaan. Dit resulteerde in een sequentie van stilstaande shots die meer suggereren dan visueel voorzien. Ook voegt dit bij elke scène een mystieke spanning toe. Als Wanda aan de deur klopt van een man die misschien wel eens het ontbrekend puzzelstukje van het mysterie zou kunnen zijn, verlaat Ida het gebouw en ziet de kijker niet wat er gebeurt. De laatste shot waar de camera voor het eerst sterk verroert, suggereert dan weer dat Ida niet ongeschonden uit de zoektocht is gekomen.

Ook de manier hoe de personages in beeld worden gebracht is eerder onconventioneel. Zo komt Ida’s gezicht rechtsonder in beeld en wordt de camera altijd iets meer naar boven getild waardoor de kijker meer de hemel ziet dan het personage. Eerst dacht ik dat het een religieuze keuze was om te benadrukken dat iemand maar een onderdeel is van het geheel maar naarmate de film vorderde kwam er een andere reden naar boven… eenzaamheid.

Ida won vele awards op film festivals als Toronto, Gijon en Warschau maar de absolute bekroning is toch wel de uitroeping tot Winnaar Beste Film op het film festival van Londen in 2013.

3.5*

Oei, wat een teleurstelling. Op cinematografisch gebied een waar meesterwerk, maar dramaturgisch toch af en toe drakerig. Nooit kreeg ik een idee wat Pawlikowski nu precies wil zeggen. Iets over identiteit? Over religie? De holocaust? Of over schuld en boete?

Misschien vraagt Ida om dieper graafwerk, maar helaas zijn de personages niet boeiend genoeg om in te investeren. "Ik snap het," schampert Wanda. "Ik ben de hoer en jij het heilige boontje." Het mag dan sarcastisch zijn, ook als kijker kom je niet veel verder dan deze vlakke archetypering van de twee hoofdpersonages. De regisseur speelt veel in op de extreme tegenstellingen van nicht en tante, wat ik een beetje een goedkope manier vind om een verhaal gaande te houden. Dat het nergens geloofwaardig wordt dat de twee met elkaar optrekken en -schieten helpt dan niet mee.

Toch zonde, want het camerawerk is mooi, zo mooi dat de herinneringen aan het werk van Tarkovsky en Dreyer zich opdringen. Het nodigt uit om de film nog een keer te kijken, maar helaas moet ik me dan ook door het rommelige script heen werken.

Half geslaagde film van Pawlikowski, die enorm teruggrijpt naar de filmstijl van onder andere Dreyer en Eisenstein (qua compositie van het frame, niet montage) en als zodanig aanvoelt als een film uit een andere tijd. Je merkt nauwelijks dat dit in 2013 gemaakt is.

In hoeverre dat een probleem is valt te bezien. Ik had hier veel meer van verwacht op basis van de sterke trailer en ik hoopte misschien stiekem op iets met de kracht en zeggenschap van een Dreyer. Dat zit hier niet in. Ondanks dat het verhaal raakt aan thema's van schuld en boete is dit eigenlijk niets anders dan een coming-of-age drama, gelinkt aan het geloof, zonder daarbij theologisch te worden. Een aankomende non wordt geconfronteerd met het kwaad in de wereld, twijfelt over het geloof, maar merkt dat het haar enige houvast is. Dat is het wel. Misschien had Pawlikowski nog iets te zeggen over de holocaust, maar door totaal geen indruk te geven rond het waarom de ouders van Ida gedood zijn door hun beschermers komt dat er niet uit.

De film werkt het beste als een odd-couple vertelling met twee sterke hoofdrollen en enkele fraaie dialogen. Daarnaast is het ook gewoon een enorm mooie film om te zien, al voelt de stijl hier vreemder aan dan bij een Dreyer. De nadruk op grote ruimtes of juist afgeschermde delen lijken vaak iets Goddelijks uit te stralen, wat prima werkt als je een spirituele film maakt, maar de inhoud ondersteund het niet. Aan de andere kant, zoiets zie ik niet elke dag, dus dat maakt dit al meer de moeite waard.

Een kleine 3,5* kan ik hier net aan kwijt. Echt indrukwekkend is het niet, maar wel boeiend en uniek genoeg.

De twee hoofdpersonen in Ida, de novice Anna (die eigenlijk Isa heet) en haar tante Wanda zijn elkaars tegenpolen. De een is de sereniteit zelve, terwijl haar tante regelmatig overloopt van een nauwelijks te beteugelen woede. Als ze dan ook nog eens op een roadtrip gaan om hun familieverleden te achterhalen, is deze film eigenlijk een klassieke buddy movie. Maar dan wel een drama, en geen komedie natuurlijk. Ook in zijn originele gebruik van het smalle filmformaat 4:3 is Ida best bevredigend. De conventies van de buddy movie brengen de film echter niet tot een bevredigend einde, waardoor er nog twintig minuten film los achter de roadtrip wordt geplakt. Al met al een redelijk geslaagde film die aardig vernieuwend weet te zijn.

Langere recensie kun je hier lezen: Recensie Ida (ZUBB.nl)

Nogal anders dan de vorige films van Pawlowski. Zo anders dat ik benieuwd ben waar hij hierna mee gaat komen. Is het iemand die per film zijn stijlmiddelen kiest? Is dit wat hij eigenlijk wil maken? Is dit een uitstapje?

Het is enkele maanden terug dat ik dit zag en ik moet 'm nog een keer zien. Maar ik vond het toen nogal een film die zijn ambitie niet leek waar te maken. Er wordt hier terecht gerefereerd aan Dreyer en Bresson, maar stillistisch moest ik ook denken aan Oost-europese films uit de jaren '60. Maar waar de film steeds naar een moment toe lijkt te gaan waarop ik zeg maar uit de film getild wordt en het verhaal een universele vertelling wordt, gebeurde dat nooit en zat ik vooral naar een interessante stijloefening met mankementen te kijken.

Dik 3.0*

Ik heb een enigszins ambivalent gevoel overgehouden aan deze film. Dankzij het dramatische verhaal is dit in potentie een prachtige film. Maar Pawlikowski doet dat verhaal naar mijn mening ernstig tekort door het wat al te uitbundig te verpakken in een kunstzinnige enscenering. Ik houd er niet van wanneer protagonisten weggestopt worden in de rand van het beeld en amper zichtbaar zijn, alsof zij er niet toedoen. En seconden lang naar een verlaten bosweg kijken hoort ook niet tot mijn favoriete bezigheden. Er zijn meer dan genoeg mensen, die daar dolenthousiast over worden. Het zij hen gegund, want ieder zijn meug. Als simpele filmconsument heb ik daar allicht niet de juiste antenne voor. Het zij zo, maar ik vind het wel jammer. Het is om die reden dat ik het thematisch vergelijkbare Pokłosie (Wladyslaw Pasikowski, 2012) een stuk beter vind.

Geen idee wat Pawlikowski hier nu precies mee wil vertellen. Hij pakt ongelooflijk veel thema's, behandelt ze allemaal evenveel (en net te kort) en aan het eind denk je: oké? Niet dat de film echt onduidelijk is, en met de mooie pianoversie van Bach's Ich ruf zu dir, Herr Jesu Christ is het hoofdverhaal, het coming-of-age-gedeelte dus, wel helder. Maar ja, al die rest die er nog bijgehaald wordt. Ongetwijfeld dat de geboren Pool dit gewoon kwijt wil, maar dan is 80 minuten gewoon te kort om ze allemaal goed tot recht te laten komen.

Maar goed, de film ziet er wel schitterend uit met veel strakke en kale shots, mooi zwart-wit en twee hoofdrolspeelsters die prima in hun rol zitten. Ook verveelt de film nergens en intrigeert soms best. Verder is het sfeertje van Polen begin jaren 60 erg fijn. 3,5*.

Zeker niet vlekkeloos, maar toch erg mooi. Er is hier al vrij veel geschreven over de cinematografie en het moet gezegd worden: de combinatie van zwart-wit, het 4:3 formaat en de vrij extreme kadrering pakt voortreffelijk uit. Pawlikowski duwt z'n personages in Ida geregeld tegen de onderrand van het kader (en in één prachtig shot tegen de bovenrand). Dankzij de beeldverhouding levert dit bijzondere plaatjes op. Tegelijk maakt het 4:3 het geheel ook weer niet te zwaar en statig; het geeft een speels randje in mijn optiek.
Qua verhaal vond ik de zoektocht naar het onverwerkte verleden erg mooi. Wat mij betreft had Pawlikowski hier (veel) meer tijd voor mogen nemen en dan had de film kunnen eindigen met het afscheid tussen Wanda en Ida. Dit allereerst omdat je regelmatig het gevoel krijgt dat er (nog) meer in bepaalde situaties zit, als de scene langer zou zijn aangehouden (de jazz-scenes zijn hier een duidelijk voorbeeld van). Aan de andere kant ook omdat het laatste deel van de film wat mij betreft niet erg geloofwaardig is als karakterontwikkeling van Ida en het de vertelling als geheel rommelig maakt.
Wel wordt je als kijker gedwongen na te denken over de keuzes van Ida. wibro geeft hierboven reeds een belangrijke conversatie weer, maar volgens mijn ondertitels ging het toch wat anders: op laatste vraag van Ida "en dan" volgt iets van "het gebruikelijke, het leven". Als je terugdenkt aan een opmerking van Wanda in het begin, die tegen Ida zegt dat een gelofte van kuisheid niks voorstelt als je niet eerst de verleiding hebt leren kennen, zou je de laatste 20 minuten van de film ook kunnen zien als een manier van Ida om zo veel mogelijk van het leven te proeven om er vervolgens afscheid van te nemen, zo haar offer aan Christus meer waarde gevend. Geen actie uit angst dus, maar een combinatie van wanhoop en vastberadenheid, wat mooi terugkomt in zowel de dynamiek van het laatste shot als in het "Ich ruf zu dir Herr Jesu Christ".
Op zich zitten er dus wel interessante zaken in de ontknoping, maar zoals reeds gezegd zou ik er de voorkeur aan hebben gegeven volledig te focussen op de familiegeschiedenis, het voelt nu bijna als twee films in één gepropt. Desalniettemin is Ida een fraai stukje cinema.

Het eerste dat opvalt zijn de prachtige shots van oude Poolse dorpjes, die door mijn 1080p-versie haarscherp in beeld kwamen. Elk detail is zichtbaar en dat draagt zeker bij aan de kijkbaarheid van de film. De bewust gekozen kadreringen maakten het een visueel kunstwerkje, wat (mede door het stijlvolle zwart-wit) deed denken aan Bela Tarr, Andrei Tarkovsky en Schindler's List.

Toch vond ik de film niet zo geslaagd als ik had gehoopt. Het zit allemaal mooi in elkaar en er wordt bijzonder veel verteld zonder al te veel dialogen en franje, maar toch mist het iets. Misschien ben ik gewoon wat allergisch geworden voor dit soort 'stille' drama's. Een introverte hoofdpersoon 'on the road' met haar tante maakt dat het een soort arthouse buddy-roadmovie werd, weliswaar met een wat interessanter en zwaarder thema dan, laten we zeggen, Crossroads, maar qua plot gebeurt er te weinig om de hele rit boeiend te zijn.

Dat ligt gelukkig niet aan het acteerwerk. Voor een debuterend actrice is het acteerwerk op niveau (hoewel ze nu ook weer niet veel meer deed dan voor zich uit staren, laten we eerlijk zijn) en ook de tante deed het uitstekend. Het hielp ook wel dat de speelduur slechts 82 minuten was, precies de juiste lengte voor een rustige film als dit.

Tegenvallende film over een jonge, aankomende non die met haar tante op zoek gaat naar haar overleden ouders. De film speelt zich af in het na-oorlogse Polen. Ondanks de korte speelduur behoorlijk langdradig. Spaarzame dialogen en het blijft allemaal behoorlijk afstandelijk. Een moeizame film die simpelweg niet voor mij is weggelegd.

Een sobere (welke soberheid nog wordt benadrukt doordat de film in zwart-wit is geschoten), langzame (daardoor aldoor naar het saaiige neigende) maar toch mooie film. Uiteindelijk toch net iets te simpel en oppervlakkig om superlatieven te kunnen geven.

Fraai. Het meesterwerk dat je zou verwachten gezien de ontelbare prijzen en nominaties die deze film in de wacht heeft gesleept heb ik niet direct herkend, maar toch is het wel een aangename film, en wie weet komt dat meesterlijke bij een tweede kijkbeurt wel naar voren.

De film verloopt rustig en zonder al teveel dialogen. Soms voelt de film leeg aan, maar dat past prima bij de leegte die de hoofdrolspelers ervaren. En in die leegte kom je in genoeg zaken tegen die niet uitgesproken worden, zoals de oude wonden uit het verleden, eenzaamheid/personages die op zichzelf zijn aangewezen (eigelijk zijn alle personages op zichzelf aangewezen, Ida, haar tante, de stervende man in het ziekenhuis, zijn zoon die een moeilijke beslissing nam en daarmee moet leven), en de 'zin van het leven' (buiten het klooster), iets wat Ida's nieuwsgierigheid wel weet te wekken maar waarvan ze weer het klooster invlucht zodra ze de inhoud en sleur van dat leven ontdekt.

In die zin lijkt leegte een rode draad in de film. Het geeft de film nogal een pessimistische kijk op het leven, maar wel een kijk die bij de film past. 3,5*

Een mooie drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Goed kwaliteit beeld, alleen 4:3...

Zwart beeld (mooi scherp HD)...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Uiterst sobere, zwart-wit film, met geslaagd camerawerk dat erin slaagt heel suggestief te zijn daar waar het hoofdpersonage in overweging is over haar eigen bestemming in het leven en terwijl ze ook het avontuurlijke van haar zoektocht met haar totaal verschillende tante meemaakt.

Erg pessimistisch ook, evenals het beeld dat opgehangen wodt van het intrieste Polen.

Mooie slotscènes;

Mooi traag drama over zaken als spijt, eenzaamheid en rouwverwerking. Passend gefilmd in stemmig zwart/wit.

Uit de film spreekt een droefgeestige, deprimerende en kille sfeer. De zwart/witte toonzetting leent zich goed voor de accentuering van de zwaarmoedigheid. Het deprimerende winterse landschap met sneeuw en kale bomen geeft nog eens een extra lading. De film ademt desillusie en leegheid.

De diepere dimensie die de invulling van de personages aan een film kan geven, ontbreekt hier. De acteurs hoeven niet veel te doen. Is ook niet nodig. Ze bewegen in de depressie en de troosteloosheid. Ze zijn er onderdeel van. Ze beïnvloeden niet. Ze zijn aanwezig, maar niet bepalend. De emotie komt uit de beelden. Niet per sé uit de acteurs.

De camera houdt de personages veelvuldig laag in het frame. Ze nemen niet veel plaats in. Ze zijn aanwezig, maar worden bepaald door de omstandigheden, de omgeving ofwel het lot.

De mens beschikt niet.

Krachtig, maar deprimerend.

Mooie rustige film die geleidelijkenwijs steeds interessanter wordt naarmate je meer over de hoofdpersonages te weten komt. Fraaie zwart-witfotografie ook. Gaf de film daarnaast wel een 'oude' uitstraling. Als ik nog nooit van de film zou hebben gehoord en iemand zou deze me laten zien zonder enige introductie en zonder geluid, dan zou ik bijna hebben gedacht dat het een Tsjechoslowaakse New Wavefilm zou zijn.

Pawlikowski speelt mijns inziens ook leentjebuur bij die buren, vooral de sprong uit het raam van de tante lijkt direct gekopieerd uit Daleká Cesta! 'Ida' als film èn personage deed me ook denken aan Tri Dcéry van Stefan Uher en de jongste dochter daarin .

Wel genoten, mede door de lekker korte speelduur en soms erg prettige soundtrack.

Wat betreft de theorieën van wibro en eRCee, ik heb nog een hele andere hypothese! Volgens mij is Ida gewoon lesbisch en realiseert ze zich dat na de vrijpartij (een proefballonetje) met de jongen definitief. En tja, wat moet je dan in die tijd en op die plaats waar homoseksualiteit totaal niet geaccepteerd was? Bij de nonnen kun je nog stiekem naar de andere nonnen gluren zoals in een eerdere scène al te zien is!

Het verklaart ook haar rare antwoord op de vraag van haar tante:

Wanda: Do you have sinful thoughts sometimes?

Anna: Yes.

Wanda: About carnal love?

Anna: No.

Wanda: That's a shame. You should try, otherwise what sort of sacrifice are these vows of yours?

De beeldschone Ida (Agata Trzebuchowska) wordt aan de vooravond van haar toetreden tot een nonnenorde gedwongen om contact te leggen met haar enige familielid. Tante Wanda (Agata Kulesza) is jarenlang actief geweest als procureur in strafzaken tegen de vijanden van het toenmalige communistische regime. Het onwaarschijnlijke duo blijkt een onopgelost familievraagstuk te hebben, ergens verborgen in de modder van het Poolse platteland. Waar WOII en communisme nog doorleven in de armoedige leefsituatie van de nukkige boeren, die er alles aan genegen zijn om hun weinige bezittingen met hand en tand te verdedigen, zelfs als die oneerlijk verkregen zijn tijdens de Jodenvervolging.

De Poolse regisseur zet de dubbelheid van 'the swinging sixties' neer met het stemmige zwart/wit en het beklemmende gebruik van kaders en camerahoeken, terwijl de bedompte atmosfeer soms doorbroken wordt met de opwindende jazz-sequenties. De grote ideologieën (nazisme, staatscommunisme, institutioneel christendom) zijn verdwenen of beginnen barstjes te vertonen, in de plaats komen liberale vrijheden als vrouwenemancipatie en vrije seks. Toch is het een tijd van verwarring waarin de oude machten nog aan de oppervlakte liggen, getuige bijvoorbeeld hoe de non in wording aangesproken wordt met het ontzag voor de Goddelijke autoriteit die zij mede representeert. Desalniettemin schuilen er juist in deze vroom ogende gelovige existentiële vraagstukken waarmee zij de status quo bevraagt.

Ik ben allergisch voor camerawerk waarbij halve hoofden zien, meer lucht dan object en waarbij hoofdpersonen op grove wijze in en uit het frame stappen. Die manier van filmen was in de Keystone-jaren van Chaplin nog geaccepteerd, maar sinds Griffith's Birth Of A Nation [1915] kan dat echt niet meer. Er is geen rechtvaardiging voor abominabel camerawerk, al zal de regisseur dezes daar wel een pretentieuze verklaring voor hebben. Het leidt af van het te onderkoelde verhaal van een aanstaande non die, met behulp van een tante, haar eigen oorlogsverleden ontdekt. Dat verhaal biedt wel mogelijkheden tot emotionele betrokkenheid, maar door het lage tempo en afstandelijk acteren blijft de emotie erg op de oppervlakte en is het ronduit verbazend dat deze film achteraf maar 82 minuten blijkt te hebben geduurd.

Ik kwam er helemaal niet in, deze film. Afstandelijk, koud en ik kan me er na een week al weinig meer van herinneren. Ik ben me bewust dat veel hiervan een bewuste keuze was, maar het pakte me niet. Vond de keuze voor zwart-wit en 4:3 ook niet direct gerechtvaardigd. Daarnaast mist de hoofdrolspeelster het nodige charisma. Voor de rest vond ik de film wel ok trouwens.

Ida is een serene film geworden van regisseur Pawlikowski in zwartwit, een stijl waarin ik vaak toch wat moet aan wennen wanneer het een recente film betreft. De film gaat over Ida die haar geloften als non wil afleggen, opgroeide in het weeshuis, en plots te horen krijgt dat ze nog familie heeft. Zoals zo vaak in films krijg je als tegenspeelster een totaal uiterste. Hier is dat tante Wanda, die in levensstijl erg van Ida verschilt. De verschillen lijken te groot te zijn totdat de familiegeschiedenis op tafel komt waardoor beiden op onderzoek gaan om de laatste vragen uit het verleden op te helderen. Ondanks de grote verschillen tussen beide dames is dat net hetgene dat hen verbindt.

Pawlikowski Laat niet na een stukje Poolse geschiedenis mee te verweven in de film zoals de jodenvervolging of de vervolging tijdens het stalinistisch regime. Doordat het hoofdpersonage Ida - mooi vertolkt trouwens door actrice Agata Trzebuchowska - erg gewloten is, letterlijk als figuurlijk, is ze moeilijk te doorgronden, maar is ze eveneens boeiend om te volgen. De nieuwe en voor haar onbekende buitenwereld geeft haar nieuwe dilemma’s om de o zo moeilijke, maar juiste keuze te maken.

Ida is een mooi kijkstuk geschoten in een ander beeldformaat en aparte camerastandpunt. Religie is nooit ver weg en wordt de gehele film doorgetrokken. Knap einde ook. Fijn om eens gezien te hebben.

Herzien en dit keer was ik minder enthousiast over deze film. In positieve zin moest deze film het voor mij helemaal hebben van de scènes met mooie jazzy muziek, zoals bij voorbeeld het prachtige Naima van John Coltrane. Tja, en dan Ida. Die oogde best aantrekkelijk in haar mooie jurk en hoge hakken. Maar....Ida durfde het echte leven niet aan en ging weer terug naar het klooster waar alles voor haar geregeld werd en waar van het echte leven niets viel te bespeuren. De muziek van Bach in de slotscène is prachtig, dat wel. Was volgens mij ook te horen in de openingsscène van Solyaris (1972) van Tarkovsky.
Tot zover het positieve.
Dat deze film mij nu na herziening minder kon bekoren komt volledig door dat nonnengedoe of zeg maar rustig die Rooms Katholieke bekrompenheid. De leer van de Rooms Katholieke Kerk heeft één ding met het communisme gemeen en dat is dat het beide ideologieën zijn waar alles voor je geregisseerd wordt. Dat liet deze film ook duidelijk zien. Met geloof - en dat is altijd subjectief - hebben beide ideologieën niets te maken. Het gaat bij beiden puur om macht. De zwart-wit beelden - goed gekozen overigens - toonden een en al troosteloosheid waar je echt niet vrolijk van werd. Deze film staat bij daarom ook hoog in het lijstje van meest-depri films aller tijden. Pawlikowski's nieuwste film Zimna Wojna (2018) sla ik daarom toch iets hoger aan.

3,5* na herziening

Mooie film. Het zwart/wit beeld past goed bij de zwaarmoedige sfeer. Het duurde wel lang voor ik er echt in kwam en meer interesse kreeg in het verhaal, dat ik overigens wel goed vind. Toen de film ongeveer halverwege was, begon ik het steeds beter te vinden, en naar het eind toe raakte het mij meer en meer. Sterk, realistisch acteerwerk, mooi camerawerk. Ook complimenten voor de muziek/zang. 3,5*

Ik heb de afgelopen dagen weer heel wat films gezien. Vaak met grote budgetten en complexe lange verhalen. En toch waren het vaak maar matige films. Deze film bewijst maar weer eens dat je vooral een goed verhaal nodig hebt. Dan kan je het simpel houden en toch een boeiende en super mooie film maken. Ook na herziening is dat nog steeds het geval en krijgt hij er van mij nog een halve punt bij.

Best mooi, maar net iets te saai.

Over de stijl eigenlijk niks dan goeds; deze is bijna identiek aan Pawlikowski’s latere Cold War. Joanna Kulig heeft zelfs een zeer vergelijkbare, maar veel kleinere rol als zangeres van een band.

De muziek is sowieso weer prominent aanwezig, met Coltrane’s Naima als hoogtepunt.

Poolse regisseur Pawel Pawlikowski levert een werkelijk slaapverwekkende film af waarbij ik het serieus knap vond dat hij er nog 82 minuten mee vol wist te krijgen. Het was zo'n uitdaging om de film uit te zitten dat ik richting de helft serieus in slaap ben gesukkeld en dus moest pauzeren. Het acteerwerk is bovengemiddeld en de fotografie oogt verzorgd, maar de regie is compleet zoutloos en het veel te statische camerawerk maakt weinig gebruik van de algemene pracht. De wat makkelijk geschoten tracking shots ogen simplistisch en de beelden van of binnen de kerk vaak out-of-focus. De hele tijd heerst het idee dat er een waanzinnig intrigerend stukje film voor je ligt, maar waarbij Pawlikowski zich steeds op iets saais focuste om dat te verbloemen. De diepere laag van de film zal uiteraard complex zijn, maar het was 't voor mij persoonlijk allemaal gewoon niet waard.

Het verhaal van de Poolse Anna/Ida die op het punt staat haar gelofte af te leggen in het klooster. Op verzoek van het klooster moet ze nog contact opnemen met een tante waarvan ze vervreemd is, haar enige familie. Een beproeving om zeker te zijn van de belofte, door rust of afscheid te nemen van het verleden en de wereld buiten het klooster. De film neemt Ida mee naar die buitenwereld waarin ze haar verleden leert kennen en het zo een plaats kan geven. Tegenover haar tante Wanda die er op een andere manier mee om gaat. En toch hebben ze elkaar nodig om verder te gaan in het leven en een hoofdstuk af te sluiten.

De beelden van Ida zijn prachtig in het zwart-wit met de nodige rust en vooral gericht op shots die zeer goed uitgebalanceerd zijn. Het zorgt voor een sereniteit die past bij het verhaal. Met passende scènes op muziek, waar het past. Een indrukwekkend verhaal, terwijl het net de beelden zijn die spreken.