The Grand Budapest Hotel (2014)

Fijne looks, maar dan houdt t ook op.

Tjonge jonge. Wat een geforceerde pogingen grappig te zijn. Ik kreeg soms een glimlach op mn gezicht, maar dit soort humor is al zovaak veel beter gedaan. Leuk moment was bijv. het droge gevecht tussen Dmitri, Zero, Joplin en Gustave. Maar dan houd het ook op. Zoals ik al zei voelt t voor mij meer nogal geforceerd aan. Vraag me af hoe de film zou zijn geweest als t' meer de serieuse sprookjesachtige kant opzocht. Maar dat zullen we nooit weten. Denk dat de stijl van de film dan nog beter tot uiting zou komen, want zoals ik al zei, de film is qua looks wel fijn.

Het verhaal is zo flinterdun, dat je niet eens meer doorhebt dat er een verhaal is. Het slaat allemaal gewoon nergens op. De film had net zo goed the Freek show kunnen heten, waarmee ik meteen een sneer uitdeel naar de cast. Ook dit voelt ongelofelijk geforceerd aan. Is dit een poging de film beter te laten lijken dan hij is? Want de vele acteurs hebben werkelijk niks in de melk te brokkelen.

De film had trouwens net zo goed 'the Prison' kunnen heten. Want de titel slaat ook nergens op. Het heeft eigenlijk niks met t hotel te maken. Dat is alleen maar de werkplek, maar neemt absoluut geen belangrijke positie in in de film. Ik werd door de titel wel op het verkeerde been gezet, ik verwachtte avonturen in het hotel, maar nee.

Fijn gestyleerd, maar daar houdt t ook op. Lange zit en zo zijn er voor mij nog wel meer minpunten. Nee echt een misser.

De film lag wel in de lijn van z'n vorig werk: visuele flair, terugkerende cast en fijne muziek. Wat een cast ook: Ralph Fiennes, Adrien Brody, Willem Dafoe, Jeff Goldblum, Edward Norton en ga zo maar door. De meeste hebben wel allemaal geen zo'n grote rol, het is toch vooral Ralph Fiennes die het meeste indruk nalaat.

Het verhaal was zeker niet slecht, maar niet echt memorabel.

De film moet het vooral hebben van het visuele en dat zat zeker snor. 'k heb het me zeker niet beklaagd en 'k vond het wel eens de moeite om gezien te hebben.

Een prachtig sprookje waarmee je alle kanten uit kunt.

Zuurkoolstoemp waarin je alles kon wegstoppen. Zelfs je glimlach kreeg zure trekjes.

Ook al was het bijna inhoudloze verhaal nogal sterk overtrokken, zelfs bijna weggesmolten door de absurde toestanden, toch maakte de supercast er een karakteristiek geheel van. Heerlijk verpakt in snoepdoosjes en zoete muziek.

De droge humor en de vlotte veelzijdigheid maakte van deze onwerkelijkheid een waardevolle belevenis, zelfs de sexgeaardheid kwam vluchtig aan z'n trekken, waar we weinig over kunnen vertellen dan alleen maar aanraden en genieten.

Dit was mijn eerste film van Andersen. Ga zeker de anderen opzoeken.

Ha ja punten: niet helemaal mijn doen 3,0 punten in de box.

Wes Anderson heeft een uitgesproken smaak die mij wel bevalt. Enkel bij Moonrise Kingdom lag me dat veel minder. Maar bij Grand Budapest Hotel passen alle puzzelstukjes weer mooi in elkaar. Veel meer oog terug voor het visuele kader dat je meeneemt naar een sprookjesachtige setting dat oogt als een mix tussen theater, poppentheater en een kleurrijk prentenboek. Het valt me op dat veel acteurs in deze film totaal iemand anders zijn dan ze gewoonlijk spelen (denk aan Edward Norton, Saoirse Ronan, Willem Dafoe, Adrien Brody, Jeff Boldblum, Bill Murray, ... ) en ook de andere (gast)acteurs spelen mooie rollen. Ondanks de overvloed van bekende namen, blijft het verhaal gelukkig draaien rond een beperkt gezelschap van hoofdfiguren. Zo blijft het verhaal ook goed volgbaar en ga je niet van de ene bekende scene naar de andere om alle grote namen toch maar in beeld te krijgen.

The Grand Budapest Hotel mist af en toe wat vaart, maar is verder wel één van de betere films van Anderson. Leuk om te zien dat hij zijn talent nog niet verleerd is dan dat we dus denkelijk nog wel meer mogen verwachten in de toekomst. De humor werkt en de film zelf is prachtig om zien. Eén van de betere films van het jaar.

Die Wes Anderson toch, elke film weer moet ik bekennen dat het mijn regisseur niet is en toch kijk ik trouw al zijn films. The Grand Budapest Hotel past weer naadloos in zijn oeuvre: vreemde typetjes, gortdroge dialogen, een overdosis ironie en een schitterende aankleding van een even minimaal als absurd verhaaltje. Veel stelt het allemaal niet voor, maar ik begin toch langzaam toe te geven dat er iets is wat me in zijn werk aantrekt. Ooit zal ik er wel eens achter komen wat dan precies.

Een aantal keren heb ik enorm gelachen om de orginele en absurde humor in deze film. Fiennes en Revolori voelen elkaar goed aan. Het decor is steeds tot in de puntjes uitgewerkt en altijd in vreemde verhoudingen en kleuren. Al met al een verrassende film.

Hier sluit ik mij bij aan. Ik was in het begin enthousiast om deze film te kijken. Het leek mij een keer wat anders en ik houd van aparte films. De film is inderdaad wel apart te noemen en is in het begin nog wel vermakelijk maar daarna lijkt het toch een brij van langdradigheid te worden en blijft het verhaal niet overeind staan. Toch zonde want het was wel een film met een goede basis.

Van de films van Anderson hou je of je haat ze. Ik schaar mezelf onderhand onder de liefhebbers want ook van deze prent heb ik weer enorm genoten.

Het absurde kleurgebruik, z'n geweldige dubbelzinnige woordgrappen, dialogen vol humor en cynisme en zijn manier van een verhaal vertellen, gecombineerd met uitstekende muziek zijn van een zeer hoog niveau.

Hij trekt ook nog eens een vat vol bekende acteurs los die elk op z'n absurde manier op mogen komen draven. Gelukkig draaft hij daar niet in door en gaat het niet ten koste van het verhaal.

Want hoe dun het verhaallijntje ook in mekaar zit, het is erg leuk in beeld gebracht. Fiennes en Revolori stelen absoluut de show, maar de absurde rol van Dafoe kon ik ook zeer zeker waarderen.

Heerlijke komedie, terecht een kanshebber bij de Oscars.

Na aanleiding van de oscarnominatie "Beste Film" toch maar besloten "The Grand Hotel Budapest" te kijken. Een film vol absurditeiten en met veel kleurgebruik. Met bijzondere rollen van acteurs (Jeff Goldblum, Edward Norton en Willem Dafoe in een fenomenale rol als Jopling) die je niet directe in deze film zou plaatsen. Zeker de moeite om deze kijk ervaring te ondergaan, jammer dat het einde van de film geen "touch'' meer heeft. Als kijker verwacht je dat er ergens nog een addertje onder het gras zit of dat je opp het verkeerde been bent gezet....maar helaas. Maar los van dit minpuntje een zeer geschikte film voor mensen die iets alternatiefs willen zien.

Ietsje meer dan anderhalf uur rond dwarrelen in de magische, excentrieke en speelse wereld van Wes Anderson. Escapisme van het zuiverste soort. Dit keer in een nostalgisch Europa van toen rondom een kolossaal en pittoresk hotel. Exterieur, interieur en hier en daar prentjes, het ziet er allemaal bijzonder fraai, appetijtelijk gekleurd en rijk gedetailleerd uit. Tot en met de cast.

Daar waar Fiennes de show steelt met zijn parfum, gedichten en parmantig taalgebruik, om dan ineens af en toe eens lekker grof uit te halen. Ook in kleine dingetjes. Zoals hij lieve woorden voor de overleden Madame D over heeft en haar hand vervolgens achteloos wegsmijt. Humor. Perfect koppel met Revolori, misschien wel de ontdekking van de film. Gedwee, totdat er geflirt wordt.

Het verhaaltje kan me verder niet zoveel schelen, het is meer waar het toe leidt, dat het zo innemend en grappig maakt. Gekke typetjes (met Dafoe voorop), leuke vondsten (het kabelwagentje) en een paar toffe segmenten, zoals de ontsnapping, de biecht en de Winter Games. Het reisdocument is dan weer enorm lollig binnen de context van de scène. Hulde voor Anderson. En de bakker.

Afgezien van een goede cast die mij triggerde om te gaan kijken, begrijp ik nog steeds de ophef niet over deze film. Waarschijnlijk begrijp ik niet wat kunst is en ik heb me dus vreselijk verveeld. Ik heb hem zelfs niet uitgekeken.

Een superheerlijke film: een Fellini qua beelden, een Zhang qua kleuren, dus sowieso prachtig om naar te kijken maar ook hartstikke boeiend qua verhaal, interessante dialogen en leuke humor. Ook lijkt er iets filosofisch in te zetten met het thema van beschaving in een barbaarse wereld, waarbij die beschaving wordt belichaamd door een homo-achtige oplichter die seks heeft oma's en vooral een obsessie met uiterlijk, etiquette en geld verraadt, waarbij die vergane 'beschaving' van de lobby boy me tegelijkertijd ook een metafoor leek van de huidige technologie c.q. Big Brother ("onzichtbaar maar altijd aanwezig"). Kortom, what's there not to like? Een volmaakte film.

Zwierig in beeld gebrachte prent maar van enige emotionele gravitas of kritische beschouwingen over het mensdom die je normaal wel terug vindt in Wes Andersons betere films viel bitter weinig meer te merken, Grand Budapest Hotel is vooral een doldwaze klucht en voor het eerst had ik bij één van 's mans films echt het gevoel naar een prent te kijken van een zelfverliefde regisseur die meer geïnteresseerd is om uit te pakken met zijn kleurrijke, quirky decors en (onderhand voorspelbare voor iedereen die hem al een tijdje volgt) edgy tics qua camera-werk dan ook maar enig inhoudelijk punt te maken.

De meeste personages zijn niet veel meer dan bonte, ééndimensionele typetjes waardoor schuchtere pogingen om meer te zijn dan een rollercoaster rit van een comedy al vrij snel onderuit gehaald te worden. Ergens probeert de film een interessant punt te maken over de clash tussen ouderwetse hoffelijkheid en de onderkoelde, harde moderniteit van een dreigende oorlog maar dat punt wordt al snel ondersneeuwd door een weinig memorabele one-liners spuiende Ralph Fiennes en behoorlijk brak gefilmde acties-scenes - nooit weet de film echt een passend evenwicht te vinden tussen beiden. Dat zou qua humor allemaal nog positief kunnen uitpakken ware het niet dat de bijtende, cynische spitsvondigheid die je in eerdere films van Anderson doorgaans terugvond ook ver te zoeken is, de film is daardoor waarschijnlijk zijn meest toegankelijke werk tot nu toe (oscar-nominaties ahoy!) maar de humor is al bij al vrij flauw en voorspelbaar omdat alle personages als in een flauwe sitcom exact handelen zoals je in de eerste 5 seconden na hun introductie al verwacht dat ze zullen handelen.

Wat het zelfgenoegzame sfeertje in de film helaas nog erger maakt zijn sommige (kleinere) rollen waarvan je je afvraagt wat ze in godsnaam verloren hebben in deze film. Pakweg het personage van Bill Murray lijkt er enkel in te zitten omdat Wes Anderson nu eenmaal zijn goede vriend Bill Murray in deze film wou hebben en omdat zijn aanwezigheid nu eenmaal de hype gaat aanzwengelen. Dit is niet de eerste keer dat hij dat doet (zie ook diezelfde Murray in The Darjeeling Limited) maar het heeft er mijns insziens wel nooit zo dik opgelegen. Leuk dat Anderson een werkfeestje houdt met zijn vrienden maar het is niet bevorderlijk voor de kwaliteit van de film.

Conclusie: paar schone beelden zoals altijd maar dit draagt bitter weinig bij tot de rest van Andersons repertoire en ik hoop dat hij de volgende keer weer wat meer de diepte gaat opzoeken in plaats van een weinig geïnspireerde victory lap te houden met een paar bekende gevierde acteurs want The Grand Budapest Hotel is in zijn kern mijns insziens een ontzettend lege film. En intussen kijk ik dan maar nog eens naar de Royal Tenebaums of Moonrise Kingdom.

Een redelijk komedie film...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk..

Bekende acteurs Ralph Fiennes, F. Murray Abraham, Adrien Brody

en Tom Wilkinson ...

Soms breedbeeld, soms 4:3 klein beeld...

Mooi HD kwaliteit beeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Geweldig filmpje, eigenlijk precies wat ik ervan verwachtte.

Knotsgekke film. Erg creatief, vindingrijk, en bij vlagen hilarisch. Visueel is het prima, maar eigenlijk zijn het vooral de decors die de film echt maken. Tijd om te vervelen heb je niet, want zo'n beetje elke minuut komt Anderson wel weer met een leuk ideetje. De geinige soundtrack sluit hierbij perfect aan.

Acteurs zijn ook uitstekend gecast. Dafoe is geknipt voor dit soort rollen, Norton is grappig, en ook leuk om Brody weer eens in een goede film te zien spelen.

Qua humor vaak gortdroog. Persoonlijke favoriet was het moment waar iedereen op elkaar begon te schieten, maar werkelijk niemand elkaar raakte. Norton sluit vervolgens diezelfde scene op een erg komische manier af.

Fijn om deze ook eens gezien te hebben. Mijn verwachtingen waren tamelijk hoog, en die heeft de film zeker waargemaakt. Topper van 2014 wat mij betreft. Dikke 4,0*.

Prachtige film waarin een eigenaar van een inmiddels vervallen hotel verteld hoe hij de eigenaar is geworden. Spitse, grappige dialogen en situaties volgen en elkaar in rap tempo op en allemaal doorspekt van droge met droge humor. Het camerawerk en de montage zijn simpel maar uiterst effectief. Een mooie, kleurrijke aankleding en een uitstekende casting met aardig wat bekende namen.

Nog niet eerder een film van Anderson gezien, met als voordeel dat ik in tegenstelling tot sommige anderen hier geen déjà-vu gevoelens kreeg.

Het levert een fantastische ervaring op, want vrijwel alles lijkt te kloppen. Leuke personages, kleurrijke decors, interessante camerahoeken, een sterke montage, fijne humor, en vooral een erg goede soundtrack. Wat dat laatste betreft vond ik de scène in het klooster tekenend, waar op het moment dat de monniken gaan zingen, de muziek naadloos transformeert in monnikengezang.

De structuur is apart: een raamvertelling in een raamvertelling in een soort van raamvertelling. In ieder geval aardig om Murray Abraham als verteller voorbij te zien komen, dat doet herinneringen aan Amadeus opkomen, ofschoon hij daar een heel andere rol heeft. Verder veel bekende acteurs, ook al herkende ik niet iedereen direct. Met name een leuke rol voor Dafoe, die echt een lugubere uitstraling heeft in deze film, wat ik niet van hem gewend ben. Maar de kracht onder deze film is natuurlijk Fiennes, in z'n prachtige rol als gecultiveerde hotelmanager die zijn gasten op alle wijzen verwent.

Het enige minpuntje is dat de film helaas maar af en toe schermvullend is. Misschien daarom nog niet de volle mep, die de film wellicht alsnog krijgt na een eventuele herziening. Maar in ieder geval voor nu een dikke vette 4,5*.

SUPER!!! Absurd en geweldig, dubbelzinnige woordgrappen, dialogen vol humor. Spectaculair gefilmd. Een cast vol van bekende acteurs. De een nog hilarischer in beeld dan de andere.

Denk dat Wes Anderson zijn manier van een verhaal vertellen niet iedereen zal liggen. Aangezien ik ook redelijk wat lagere punten zie. En dat kan ik ook wel begrijpen. Maar ik zelf hoor bij de mensen die deze film helemaal TOP vind! Ik was nog nooit toegekomen aan een film van Wes Anderson( wel zijn ze me opgevallen) maar nu ik deze heb gezien denk ik een inhaal slag ga doen!

Ik had ook het gevoel dat er een verborgen boodschap in zat. Of parabellen naar onze tijd en leven. Maar zeker weet ik het nog niet, dat zien we bij een volgende kijk beurt misschien. Maar dat die er komt is zeker! Qua filmen(of invloeden) deed het me denken aan Amelie, The fall en de films van Terry Gilliam. Stop dit allemaal in de mixer en je heb deze bijzonder fijne film! En dan zit ook Saoirse Ronan nog in de film........ zucht.

In een poging om mijn verschrikkelijk lage gemiddelde wat te verhogen ben ik begonnen met het kijken van de voor Oscars (genomineerde) films van de afgelopen Oscar uitreiking.

Zo kwam ik aan deze toffe film. Het personage van Ralph Fiennes is heerlijk markant en droog. De eenvoudige shots beginnen op den duur wel wat herhalend te worden, maar echt heel storend word het niet.

Het aantal bekende namen dat in deze film verschijnt is best indrukwekkend te noemen en het acteerwerk is dan ook prima. Sommige scenes en dialogen zijn gewoon erg grappig.

Een lekker luchtige film die garant staat voor een avond plezier.

De (nog steeds) prachtige visuele stijl van Anderson kennen we nu onderhand wel maar een boeiend en goed verhaal vertellen is weer wat anders.The Grand Budapest hotel ziet er bijzonder fraai uit maar wordt naarmate de film vordert een wat vermoeiend kijkspel.Het gaat alle kanten op en de overvloed aan bekende acteurs die voorbijkomt geeft het zelfs iets van een rariteitenkabinet.Ik vond alleen Dafoe echt leuk.Hier geldt eigenlijk,voor mij dan,overdaad schaadt al kan ik me met wat goede wil ook wel voorstellen dat anderen hier lyrisch over zijn.Ik niet.Geef mij dan maar zijn voorganger Moonrise Kingdom,dat was tenminste een echt mooi uitgebalanceerd sprookje.

Gekeken in 16:9. Schitterende film met zeer veel plotwendingen en heel origineel in beeld gebracht. Echt genoten.

Wes Anderson lijkt van producenten en studiobazen carte blanche te hebben gekregen om meer dan ooit zijn eigengereide stijltje op de voorgrond te zetten. Kinderlijk naïef ogende sets die zowel knullig als grandioos aanvoelen. Impliciete en expliciete verwijzingen naar belichting, speciale effecten en technische foefjes uit klassieke filmstromingen als surrealisme, impressionisme, avant garde. Sterrencast van topacteurs (inclusief the usual suspects) die ingezet wordt om knuffelbare underdogs te vertolken: goeieriken zijn eloquente snelpraters met een onderkoeld gevoel voor absurde humor; slechteriken zijn de soort megalomane schurken waar een James Bond nog het schaamrood op de kaken krijgt van hoe ongeloofwaardig zij zijn.

Alles in The Grand Budapest Hotel ademt een prettige koddigheid van nostalgie naar een tijd waarin films nog rechtlijnig waren. Eloquente dialogen worden consequent uitgesproken in een schitterende mengeling van archaïsch taalgebruik met de interrupties en sloomheid van onvervalste slapstick. Een luchtige serieusheid werkt in de stijl en sfeer van deze vertelling van nostalgisch verlangen naar vroegere glorie. Natuurlijk wel 'eigentijds' ingevuld met raamvertellingen in raamvertellingen om een postmoderne draai te geven aan de klassieke verhalen waar generaties van filmkijkers mee opgegroeid zijn. Voeg daar slimme verwijzingen naar het vooroorlogse werk van Stefan Zweig aan toe, en je hebt een intellectuele poging om geschiedenis en populaire cinema te vermengen tot een nostalgische blockbuster.

Oppervlakkig zou ik het werk dus niet noemen; toch lijkt het Anderson meer te doen zijn om een soort pastiche te maken van klassieke cinema dan werkelijk mee te slepen in de verhaalwereld van zijn personages. Meer dan dat individuele personages psychologische ontwikkelingen doormaken, wordt er verwezen naar psychoanalytische gemotiveerde connecties tussen vaderfiguren en zonen. Geschiedenis als een reeks van connecties tussen voorgangers die hun opvolgers geestelijk voorbereiden op de spelregels van nieuwe tijden. Diezelfde insteek van personages als bijrollen in de geschiedenis heeft echter als bijeffect dat het bij mij zelden humor, spanning of andere emoties weet op te roepen. Het blijft hangen in een statische vormelijkheid en niet betrokken zijn met een uitgebreide cast aan diverse typetjes.

Respect voor de liefde voor het medium dat er uit de gedetailleerde filmtaal van deze perfectionistische regisseur spreekt, maar diezelfde overdreven aandacht voor vorm lijkt vooral bedoeld om geforceerd 'clever' te zijn.

Ik heb een dubbel gevoel bij deze film. Toch blijft hij hangen. Ik denk dat ik hem een tweede keer wil/moet zien om hem echt goed te beoordelen.

Het verhaal zelf vind ik maar pover, weinig origineel of vernieuwend. Het verhaal wordt verteld via het oude personage van Zero over zijn wedervaren in het hotel. Het verhaal was bij momenten absurd en is soms een parodie. Dat is best spitsvondig/grappig. Aan de andere kant oogt het allemaal vrij rommelig en is er weinig diepgang. De dialogen waren niet super, maar de acteerprestatie van Fiennes in het bijzonder sprongen in het oog (net als van de andere cast eigenlijk). Ook het camerawerk en het decor zijn bovengemiddeld.

“There are still faint glimmers of civilization left in this barbaric slaughterhouse that was once known as humanity... He was one of them. What more is there to say?”

Het is iedere keer weer een feest om naar deze film te kijken. Het originele verhaal, het acteerwerk, de schitterende cinematografie, het waanzinnige camerawerk en de gortdroge dialogen, The Grand Budapest Hotel kan nog je duizend keer herzien en nog zal de film niet vervelen.

Vooral Ralph Fiennes mag zich helemaal uitleven en het samenspel met Revolori levert geweldige scènes op. Het verhaal gaat alle kanten op, maar het is allemaal goed te volgen en door bovenstaande pluspunten blijft het genieten geblazen. Sterke rollen ook van Ronan, Norton en Dafoe. The Grand Budapest Hotel is een echte Wes Anderson film geworden, en het is een kleurrijke en magische film die iedere keer weer verrast.

Hoewel niet altijd mijn soort humor heb ik toch erg van de film genoten. Glansrol voor Ralph Fiennes maar ook de rest van de cast acteert erg goed. Visueel is de film ook erg sterk en de muziek van Deplat is uitmuntend. Het verhaal schiet wel echt alle kanten op, de film oogt wat rommelig en soms wordt er wel wat van de hak op de tak gesprongen. Toch zijn de veelal absurde situaties vaak erg leuk en grappig.

4,0*

GRANDIOOS gemaakte film die uniek is in zijn soort. Abstracte humor vooral in zijn vormgeving. Denk wel zoals velen hier dat ik hem opnieuw moet gaan bekijken, omdat niet alles even duidelijk naar voren komt. Dat kan een minpunt zijn. Het verhaal is duidelijk, alle karakterpersonen wat minder. De tijden die daar doorheen lopen maken het ook niet allemaal duidelijk. De oorlog die er doorheen loopt is eigenlijk helemaal niet van belang. Maar goed belangrijkste in deze film is dat Gustave het erfstuk een schilderij met "De jongen met de appel" wel erft , maar omdat hij er niet zeker van is dat alles eerlijk verloopt, hij het alvast maar"steelt". Zodoende worden hij en zijn hulpje met nepsnor achterna gezeten door een vreselijke killer. Dit alles in een abstracte vorm. Kleuren beeld vormgeving en tempo zien we in alle maten. Pastelkleuren zien we echter het meest voorbij komen keurig in de tijd. Wat grappig is zijn de versnellingen bij transfers. Ook de schietpartij waar niemand wordt geraakt of de vingers die eraf vallen wanneer de deur sluit. Natuurlijk zitten er ook mindere stukjes in. Wanneer Gustave uit de gevangenis ontsnapt krijgen we een iets te lange dialoog waarom er voor niks is gezorgd. En het eind had wat beter uitgewerkt mogen worden. Dat ie abrupt eindigt kan ik mee leven, maar misschien dat alles net te snel werd afgewerkt. Daardoor zat ik even te twijfelen om deze film een 3.5 of een 4 te geven, maar hij is eigenlijk zo uniek dat ik hem naar boven heb afgerond. Ga 'm zeker nog een keer bekijken.

'Did he just threw my cat out the window?'

Eerste keer viel hij me wat tegen. Het verhaal is me té groots, wollig, uitgebreid, teveel personages, te veel detail, wat op zich nog niet zo heel erg is maar omdat het op een nogal snelle manier voorbij gejaagd wordt lijkt het wat aan me voorbij te gaan. Ik vond het daardoor moeilijk in de film te geraken.

Maar nu een tweede keer, wetende dat er heel veel verhaal is, liet ik dat wat over me heen komen en lette ik vooral op de kostuums, de settings, de kleuren en de opnames. Je waande je bij tijd en wijlen in een poppenhuis en de stijl met alle details en bepaalde symmetrie is ongeëvenaard, zeg maar gerust geweldig! In die zin prachtig gemaakt! Het verhaal en de personages neem ik in die zin dan maar op de koop toe maar stoort me de tweede keer ook minder. De karakters zijn daarnaast bijzonder kleurrijk en geweldig neergezet door bv Fienes, Brody,

Koddig, absurdistisch, vermakelijk. Prima kijkplezier uiteindelijk.

Deze film viel mij erg tegen. Ik twijfelde van tevoren al. Het is niet mijn ding. De vertelwijze niet, het verhaal niet, de humor niet, de personages niet. Het begon best leuk, maar hoe langer het duurde, hoe minder interessant ik het vond, tot ik haast niet meer keek. Qua beeld ziet het er mooi en helder uit en het acteerwerk vind ik goed, al spreekt de stijl mij niet aan. Ik vind het nogal overdreven, te gespeeld en niet grappig. Ik behoor niet tot de liefhebbers. 2*

Dit is geniaal.

Tweede Anderson, nog weinig ervaring met de beste man gehad. Vooral omdat ik zijn stop-motion film Fantastic Mr. Fox niet erg indrukwekkend vond buiten het idee van stop-motion om. Later, vanwege IMDb top 250 toch maar deze ook gekeken, en ik krijg gelijk de neiging om wat meer van Anderson te kijken.

Normaal ben ik absoluut geen fan van dit soort camerawerk (van boven naar beneden links naar rechts, maar dit was gewoon fenomenaal. Kan Cuaron in mijn ogen wat van leren in Roma . De snelheid, de beweging, de sfeer is perfect in beeld gebracht door Anderson. Fenomenale tracking shots gecombineerd met fijne bewegingen zijn perfect.

Heerlijk vlotte montage ook, met veel detail dat absoluut nodig is voor films zoals deze. Dit had gemakkelijk kunnen veranderen in een saai drama achtige film, maar Anderson maakt het allemaal vlot met de montage. Fel kleurgebruik, waardoor het allemaal ook een soort fantasy sfeertje krijgt waardoor je niks serieus moet nemen en absoluut niet mag afkraken als het niet realistisch is. Daar gaat Anderson ook niet voor.

Geweldig acteerwerk, met name van Fiennes. Revolori moet nog wat bijleren, maar zijn houding is ok. Dafoe, Ronan, Brody en Goldblum zijn allemaal goed. Leuke, korte cameo's van bekende acteurs (Murray, Wilson en Keitel!) wat ook regelmatig dan opvalt. En allemaal zijn ze zo heerlijk over-the-top, mixed perfect met deze film.

Waar ik ook bij stil sta, is de miniatuur. 1 woord: GEWELDIG. Vooral de achtervolging op de slee of de gondels waren geweldig hierdoor. Krijgt een apart sfeertje, dat erg helpt. Het enige wat ik minder vond, is het verhaal zelf. Ondanks dat er van alles is gedaan qua visueel niveau, wist het verhaal zelf vaak niet optimaal te boeien, waardoor er in het middenstuk toch eventjes verveling toesloeg. Duurde gelukkig niet al te lang, want de techniekjes wisten me vroeg of laat weer terug te trekken.

Fenomenale film, makkelijk 1 van de betere die ik heb gezien qua montage. Vond het achteraf jammer dat hij weer voorbij was.

Wes Anderson heeft een behoorlijk eigen stijl van filmen en ook The grand Budapest Hotel is weer heel herkenbaar in die stijl en vormgeving. En ook alleen daarom al zeker de moeite van het kijken waard. Het verhaal van de film waarbij de geschiedenis van een hotelmanager wordt gevolgd is echter een stuk zwakker. Het komt allemaal erg gekunsteld over en er zijn delen in de film waar ik zelfs de neiging had om even door te willen spoelen.