The Grand Budapest Hotel (2014)

Over smaak valt niet te twisten

The Grand Budapest Hotel is zeker niet voor iedereen weggelegd. Het eigenzinnige sfeertje, de spitsvondige dialogen en kunstzinnige scènes die overgoten zijn met een theatraal sausje, geven het geheel een arthouse achtige feeling. Zelf kan ik dit eigenzinnige werkje wel waarderen en begrijp ik eveneens waarom deze in zoveel lijstjes eindigt. Qua cinematografie behoort deze unieke mix van avontuur, comedy en drama tot de absolute top en de film is dan ook bijna een aaneenschakeling van artistieke shots.

Hoewel ik over de gehele linie dus zonder meer te spreken ben over deze unieke productie, vond ik het wel een uitdaging om er de hele speelduur mijn hoofd bij te kunnen blijven houden. Overdaad schaadt en persoonlijk ging deze vlieger ook hier voor mij op, omdat ik de gehele film eveneens vrij druk en ook wat volgepropt vond. Ook niet alle gebeurtenissen voegden evenveel aan het verhaal toe, zoals bijvoorbeeld de schietpartij in het hotel die er enkel en alleen ingestopt leek om aan het eigenzinnige sfeertje bij te kunnen blijven dragen. Daarnaast was met name het personage van Ralph Fiennes erg lang van stof, wat uiteraard bij het personage hoort, maar wat wel constant je volle aandacht vraagt. Dit lukt aanvankelijk goed door de vele prachtige beelden, maar had eveneens het gevolg dat ik mij op een bepaald punt overladen begon te voelen. Alsof je in anderhalf uur een kunstmuseum wilt bezoeken, waar eigenlijk 3 uur voor staat. Je doet in zo'n rap tempo zoveel indrukken op, dat het op een bepaald punt niet meer blijft hangen. Mede hierdoor vraagt The Grand Budapest Hotel dan ook eigenlijk om een herziening om alle indrukken die je als kijker opdoet, echt volledig te kunnen laten landen.

3,5*

Heb genoten van deze film. Ik vind het een hele mooie band tussen Gustave en de jongen. Verder vind ik dat ze het een beetje raar maken dat ze een verhaal in een verhaal spelen.

Het begon erg veelbelovend, als een roman van Thomas Mann of zelfs Kafka, maar het werd uiteindelijk een goedkope kermisklucht: absurde kolder zonder diepang, die eigenlijk uiteindelijk nergens op sloeg en ook maar zelden grappig was. Ik vond zelfs Ralph Fiennes maar een erg vage figuur...

Eigenlijk precies wat ThomasVV zegt, al ben ik iets milder dankzij de prachtige en originele shots.

Een schrijver [Tom Wilkinson/Jude Law] brengt de maand augustus door in kuuroord Nebelsbad in de Zwitserse Alpen. Tijdens zijn verblijf in The Grand Budapest Hotel leert hij de eigenaar van het hotel [F. Murray Abraham] kennen die hem vertelt hoe hij eigenaar van The Grand Budapest is geworden. Grotendeels een flashback in een flashback volgens de inmiddels bekende Anderson-stijl: excentrieke personages in nauwkeurig vorm gegeven, kleurrijke sets en geacteerd met een stalen gezicht. Maar deze keer heeft Anderson – die inspiratie putte uit het werk van de vroeg 19e-eeuwse schrijver Stefan Zweig en komt met een verhaal dat ondanks de complexe vertelvorm aanzienlijk beter te volgen is dan latere films. Fiennes is subliem in de hoofdrol en de onderkoelde humor werkt regelmatig op de lachspieren in deze technisch verbluffende film met een aanstekelijke, excentrieke score. Componist Alexandre Desplat won dan ook één van de vier Oscars voor dit hoogtepunt uit Andersons oeuvre.

De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Komt Anderson toch zomaar op 4 sterren uit. Dat was met alle films voor deze niet gelukt. Maar dit is zonder meer de beste die ik van hem zag. Het is in sommige opzichten Anderson het kwadraat. Hij is vooral zichzelf maar alles valt hier gewoon wat meer op zijn plek. De vormgeving is nog wat fraaier. De verhaalvorm (een verhaal in een verhaal in een verhaal) is vindingrijk en fraai gedaan. Maar wat deze vooral voor heeft op de rest is dat het net wat minder vrijblijvend is allemaal. De film maakt een enigszins ontroerend statement en kan zelfs dienen als een verklaring waarom Anderson de films maakt die hij maakt.

The Grand Budapest Hotel is op vele vlakken Wes Anderson op zijn piekmoment. Zijn welgekende visuele stijl met de vele symmetrische shots en pastelkleuren wordt hier vrijwel geperfectioneerd; elk plaatje komt over als een geraffineerd en authentiek schilderij. Het hotel lijkt zowel van de binnen- als buitenkant weggelopen uit een donker winters sprookje. Ook de andere setpieces, zoals de gevangenis of het skidomein, lijken ontsproten uit iemands unieke fantasiewereld. Anderson creëert in al zijn films werelden die enerzijds herkenbaar maar anderzijds ook heel uniek en apart aanvoelen, en nergens deed hij dat (tot nu toe) beter dan in The Grand Budapest Hotel. Maar ook zijn narratieve kunstjes paste Anderson nog nooit zo goed toe. Het verhaal binnen een verhaal binnen een verhaal voelt niet aan als een gimmick, maar is juist inherent verbonden met de thema's van verandering in de film en de uiteindelijk toch wel melancholische sfeer die daardoor wordt opgeroepen. Anderson wordt vaak verweten dat hij weinig emotie en menselijkheid in zijn films heeft. Een uitspraak waar ik het sowieso niet mee eens ben, maar al zéker hier niet van toepassing is. Hier zit enorm veel hart in, zowel in de personages als in de thema's en de boodschap.

Bovendien krijgt Ralph Fiennes enorm veel ruimte om te schitteren, en een uniek personage te creëren. Zoiets vind ik leuker dan een enorme all-star cast, waar eigenlijk niemand echt de ruimte krijgt om op te vallen. De bijrollen zijn sterk, zeker die van Dafoe en Brody, maar het is wel echt de one-man show van Fiennes op zich.

Eerst wilde ik hier 4* aan geven, maar na eventjes bezinken moet dit toch wel echt een 4.5* zijn. De film verdwijnt niet uit m'n hoofd, en ik heb nu al zin om 'em opnieuw op te zetten. Oneindige herkijkbaarheid, lijkt me. Scène na scène is memorabel, elke droge quote valt op zijn plek, elke esthetische keuze is feilloos. De beste Anderson tot nu toe (al blijf ik Fantastic Mr. Fox een waardige runner-up vinden, om veel van dezelfde redenen).

Na alle lovende recensies die ik heb gelezen over The Grand Budapest Hotel werd ik nieuwsgierig. Eigenlijk trok de film mij helemaal niet. Maar toen ik zag dat er best wat bekende acteurs in zaten ging ik toch maar overstag. Uiteindelijk is The Grand Budapest een interessante film, zeker anders dan de gemiddelde film, maar daardoor niet minder leuk. Het is wel zeker handig om je aandacht bij de film te houden. Als je wel een keer een ander soort film wilt kijken dan raad ik je The Grand Budapest Hotel aan, want het verhaal is heel erg goed uitgewerkt.