The Grand Budapest Hotel (2014)

Een heerlijke vrolijke film tegen het absurde aan!

Ik vond hem erg origineel en vooral heel komisch, met een grappig verhaal, en een leuke cast met overtrokken personages. Mooie felle kleuren in het hotel werden afgewisseld met sprookjesachtige winterlandschappen. Ow en wat zagen de Mendl cakejes er heerlijk uit! Doe mij ook maar zo een doosje Ik verliet de bios met een blij gevoel.

Aanrader!!

Geweldig genoten.

Na vooral 'The Life Aquatic with Steve Zissou' en 'Moonrise Kingdom' zou je me fan kunnen noemen van Wes Anderson. Heerlijke films maakt die man, zo ook deze. Kleurrijk, absurd, vol met humor en je wordt er warm van. Formidabele cast ook met Fiennes als leading man. Maar bijna alle personages (gespeeld door veel van Anderson's regulars) zijn een genot voor het oog. Dafoe, Brody, Keitel, Norton, Goldblum, stuk voor stuk brachten ze een grote glimlach op mijn gezicht.

Heerlijke, sfeervolle film waarbij het haast onmogelijk is om er niet vrolijk van te worden. Dit komt met name door de bizarre personages en wereld die zijn gecreeerd door Anderson, iets wat natuurlijk wel een handelsmerk van deze regisseur is.

De humor is droog, absurdistisch en leunt behoorlijk zwaar op slapstick. Dat laatste is iets waar ik normaliter niet zo van houd, maar het is op zo'n plezierige manier uitgewerkt dat je er wel om moet lachen.

Qua beelden is de film erg kleurrijk en sfeervol en met name de beelden van het besneeuwde stadje zijn me bij gebleven.

Ja, deze ga ik vast nog eens vaker kijken en dan zou het zomaar kunnen dat mijn waardering nog wat hoger uitvalt.

Minder goed dan de Moonrise Kingdom maar verder een zeer vermakelijke film. Van het verhaal moet deze film het niet direct hebben - dat was bij de M.K. stukken beter. Het zijn de kleurrijke beelden en de slapstick-achtige scènes die deze film zo mooi maken. Zie bij voorbeeld de de ontsnapping scène en de Winterspelen achtervolging scène Ik heb echt in een deuk gelegen. Bij alle ellende waar je de laatste dagen mee doodgegooid wordt, zijn dit soort films voor mij een verademing. Ik krijg er in ieder geval een zeer goed gevoel bij.

4,0*

Heerlijke nieuwe Anderson waarin je als kijker niet durft te knipperen om de perfectie en zorg in elk shots niet te missen. Hoewel het verhaal soms van hot naar her gaat, kenmerkt dit wel een productie van Anderson. Mooie combinatie tussen audio en visuele schoonheid. Een sprookje en traktatie om naar te kijken. Hele dikke aanrader! 4,5 ster

Jammer. Voor een Wes Andersen-fan die al zijn films meerdere malen heeft gezien, is dit een reuze tegenvaller. Misschien is mijn teleurstelling deel van de vloek van een fan; zijn stijl begint voor mij een beetje te vervelen. Hoewel Wes wat nieuwe trucs toevoegt in zijn repertoire, voelt het aan alsof hij full retard/full W.Andersonesque is gegaan. Het is gewoon exact wat je van Wes Anderson verwacht, dus niks nieuws.

Desalnietemin, zijn art werk is alsvanouds fantastisch, nog beter dan zijn voorgangers. Zijn experimenten met stop-motion and licht-element is leuk gedaan en verhaal zit goed in elkaar. Opvallend is wel de camera werk, waar soms in zijn fameuze wide shots, en ook in sommige close-ups, een distortion te zien is.

Einde is erg matig. De cast.. tja, voelt als een grote marketing truc, maar is zeker leuk om ze te zien.

Al met al, een 2 waarbij subjectiviteit meetelt. Als dit mijn eerste Anderson film was, zou de film vast wel een hoger stem hebben gekregen. Maar het voelt alsof er niks tot vrij weinig innoverends te ervaren was. Ik zou hem zeker bekijken. Wes Anderson-films zijn altijd wel geinig om te zien vanwege zijn stijl en het manier van vertellen.

Een van zijn slechtste films. Jammer.

The Grand Budapest Hotel is een heerlijke film die springt tussen tijden en vertelvormen. Het kleurrijke verhaal zit vol avontuur, spanning en humor, waardoor je aan een stuk door zit te genieten. Alles is tot in de puntjes verzorgt en de acteurs gaan op in hun personages. Daarnaast zorgt het veranderende Europa voor een mooie extra laag, maar wordt het nooit te serieus om je eraan te kunnen storen. Met een locatie, personages en soundtrack als deze kun je niet anders dan genieten van de wonderlijke wereld van Wes Anderson.

Zeer charmante en kenmerkende Anderson. Heerlijk sfeertje en sterke visuals. Anderson doet zichzelf gelukkig nog niet na waardoor de film fris aan voelt. Dit terwijl hij zijn eigen stijl weet te behouden en te verfraaien. Uitvoering met miniatuur is uiterst sfeervol en houd het surrealisme lekker tot stand. Een prima cast met de nodige bekende koppen, waar Fiennes een van zijn meest amusante rollen vertolkt.

Wes Anderson heeft een zeer eigen stijl als het aankomt op het maken van films. Je kan het omschrijven als fantasierijk, sprookjesachtig en kitscherig. The Grand Budapest Hotel is hierin een fantastisch gemaakte film met een enorme cast met bekende namen. Het is een moordmysterie in de stijl van Wes Anderson in een fictief Europees land tijdens de jaren 30′ van de vorige eeuw. En binnen deze stijl van films maken is dit Wes Anderson’s beste film tot nu toe. Een zeer fijne film met veel humor en toch ook tragedie en zeer boeiende karakters.

‘The Grand Budapest Hotel’ Review | Filmtakers

Tegenvaller. Een hele fikse tegenvaller. Moonrise Kingdom en Fantastic Mr. Fox deden vermoeden dat Wes Anderson eindelijk had geleerd een verhaal te vertellen. Dat het niet bleef bij wat kleurrijke personages die in absurde situaties belanden, maar dat de film ook nog wat meer bevatte dan die felle kleuren en grappen en grollen.

In The Grand Budapest Hotel is Anderson echter weer terug bij af. Een verzameling overbodige topacteurs die duidelijk veel plezier hebben, maar het doel volledig voorbij schieten. Het ziet er cinematografisch nog wel uitstekend uit en de film heeft een paar aardige momenten, maar het kan niet verbloemen dat The Grand Budapest Hotel de minste Anderson in jaren is. Een film die ten onder gaat aan de excentrieke personages die zonder uitzondering uitgroeien tot karikaturen. Doodzonde dat Anderson in een film over verhalenvertellers, zo slecht uit zijn woorden komt.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: The Grand Budapest Hotel (13 maart)

"What happened?"

Tot nu toe heb ik alleen The Life Aquatic with Steve Zissou (2004) gezien van Wes Anderson en daar vond ik niet veel aan, dus veel referentiemateriaal heb ik niet. Maar ik weet wel dat zijn films - op zijn zachts gezegd - eigenaardig zijn te noemen. Zo ook 'The Grand Budapest Hotel'.

Qua verhaal heeft het weinig om het lijf en echt grootse verrassingen zul je hier niet aantreffen, maar dat wordt des te meer goedgemaakt door de keur aan bizarre personages die voorbij komen. Mede door de vrij vlotte pacing zorgt dit voor een hoop gestoorde situaties; de ene nog vreemder dan de andere. De droge humor past hier prima bij.

Wat me met name opviel, is de kitscherige productiewaarde. Gedurende de film bleef ik geïntrigeerd kijken naar het kleurrijke palet aan beelden. De details die in zowat elke shot zitten, is erg fascinerend. Tel hierbij de fijne score op die voor een gedegen sfeer zorgt en het plaatje is compleet zou je zeggen.

Ware het niet dat je als kijker weinig binding krijgt met de personages die op een gegeven moment een karikatuur van zichzelf worden. Op deze manier wordt het levensverhaal van Zero Moustafa teniet gedaan, wat zich resulteert in een nietszeggend einde.

Al met al best vermakelijk om eens gezien te hebben, maar dit is meer een geval van 'style over substance'. Hoewel ik wel kan begrijpen dat de fans van Wes Anderson dit voor lief nemen.

3,0 Sterren.

Weer een sfeervolle en stijlvolle Wes Anderson. Cinematografisch gewoon geniaal en heerlijk gedetailleerd. Het verhaal is leuk en kent een aantal zeer aangename karakters die zoals gebruikelijk door een fijne cast wordt neergezet. Was vooral verrast door Fiennes, van wie ik niet had verwacht dat hij zo grappig kon zijn. Want uiteindelijk is het gewoon heel erg grappig allemaal. Absurde situaties met bizarre karakters.

4*

Mooie ode aan het oude Europa van voor de Tweede Wereldoorlog. Mede gebaseerd op het schijnbare - ik heb hem hier liggen, enkel nog eens lezen- meesterwerk Die Welt von Gestern van Stefan Zweig, maar ook op het werk van Mann en andere schrijvers en kunstenaars uit die tijd.

Anderson kiest echt voor een volbloed komedie. Dat is te zien in het absurdistische karakter maar ook in de stukken met stop-motion (denk ik) die in een enigszins serieuze film niet gebruikt zouden worden. Vooral de vaart valt op en daarvoor is vooral de montage verantwoordelijk. Lekker snedig en vol gevoel voor timing wordt overgeschakeld naar een volgens shot en de hele film voelt ook aan als één lang nummer zonder afzonderlijk scènes. Daarnaast ziet alles er prachtig kleurrijk uit en lekker strak gekadreerd met uiteraard veel aandacht voor symmetrie en zijwaartse bewegingen van de camera.

Daarnaast is het spel van de acteurs heerlijk. Enkel Norton was iets minder maar de rest zet allemaal een lekker dik personage aan en vooral het centrale duo is super. Fiennes is nog het meest knap met zijn gekke buitenwereldse karikatuur maar toch met bijzonder veel gevoel erin waardoor je nog hem aanneemt als levend mens ook. Ze worden ook geholpen door de goede scherpe teksten en de constante muziek die lekker meegaat met het tempo van de film. Ja, dit is gewoon heel erg fijn om naar te kijken en om te lachen.

Inhoudelijk zegt dit nog wel iets over het oude Europa met toen nog een bepaalde grandeur - als een ode inderdaad-, maar die extra laag komt eigenlijk maar zijlings ter sprake. Het gaat vooral om de losse scènes, de slapstick en de grappige gebeurtenissen. Zijn vorige film was dus net iets beter doordat die meer ziel meebracht, maar ook deze nieuwste is bijzonder vermakelijk. 4,0*

Op zich begrijp ik kritiek dat Wes Anderson steeds dezelfde soort film maakt wel, maar verder vind ik erg weinig om op zijn films aan te merken. Ontzettend rijke komedie die, nadat ie eenmaal op gang is, niet meer stilstaat. Ik ken weinig filmmakers die hun films zo vol met kwinkslagen, gimmicks en geestige details stoppen. Bovendien vind ik genoeg variatie in de films om er afzonderlijk net zo veel van te genieten. Van mij mag hij zo zeker nog een jaar of 20 doorgaan. 4 sterren opnieuw, een beoordeling waar ie patent op heeft bij mij.

Heerlijk.

Wes Anderson maakt heerlijke films; eigenzinnig, barstensvol sfeer en visueel met ongelooflijk veel gevoel voor detail. Toch blijven zijn films vaak (emotioneel) op afstand, waardoor het me zelden écht raakt. Hetzelfde geldt voor zijn humor, immer garant voor een karakteristieke grijns of glimlach maar nooit voor de volle schaterlach. Het is een schippering tussen drama en humor die nooit aan een kant uitslaat en daarmee voor mij vaak een net-niet-het-onderste-uit-de-kan-gevoel oproept, al weet hij met beide middelen altijd zijn eigen signatuur neer te zetten.

Anders is dat bij The Grand Budapest Hotel, waar hij het drama nagenoeg compleet opzij schuift en voor de lach lijkt te gaan. Een duidelijke keuze, en het levert een wat overtuigendere film op. Een comedy, zo je wil, die mij voorbij mijn aanvankelijke scepsis (Anderson = meer van hetzelfde) dwong en gaandeweg meerdere lachsalvo's wist te ontlokken.

Als hij dat dan weer aankleedt met zijn gebruikelijke visuele rijkdom, opmerkelijke personages en een soundtrack die, hoewel wat kolderiek hier en daar, het tempo én de sfeer van zijn verhaal perfect onderstreept; ja, dan denk ik dat de sterkste, of in ieder geval meest overtuigende Wes Anderson in tijden gezien heb. 4,5*

Tijdens het kijken van deze film vroeg ik me af of deze film over dertig jaar gezien zou worden als Andersons meesterwerk of de film waarin hij verviel in maniëristisch herhaling. Beide opties leken me mogelijk, omdat in deze film de stijl van Anderson het sterkst uitgewerkt is. Ik ben tot de conclusie gekomen dat dit bepaald geen betekenisloze film is, want het is een ode aan de correctheid en beleefdheid die in Europa is weggevaagd door twee grote oorlogen en de ideologieën die daarmee samenhingen. Door de recente ontwikkelingen in Oost-Europa en in ons eigen land lijkt me een oproep tot correctheid actuelere dan ooit. Of dit The Grand Budapest Hotel een meesterwerk maakt is een vraag die alleen de tijd uit kan wijzen, maar maniëristisch en leeg is de film zeker niet.

Langere recensie kun je hier lezen: Recensie The Grand Budapest Hotel (ZUBB.nl)

Die gelaagdheid van de vertelwijze, eigenlijk met gebruik van meerdere raamvertellingen, is ook meteen het enige wat ik herken als iets waarvoor Zweig als inspiratie zou kunnen hebben gediend (zoals in de opdracht van de film wordt vermeld), hoewel misschien diens roman De Strijd om Sergeant Grisja ook het absurdisme en het tijdsbeeld bevatten waarvan Anderson zich bedient.

Over de film zelf: schitterende enscenering vooral, minutieus en met flair gebracht, vol visuele grapjes a la Tati, maar bovenal gewoon typisch Anderson. Daarmee hebben we wel direct de sterkste troef van de film uitgespeeld. De humor is redelijk, het verhaaltje wat dun en onsamenhangend, en de personages wisten met niet zo te betoveren als in Moonrise Kingdom gebeurt. Speciale vermelding verdient nog even de vluchteling/emigrant-dialoog na de kolderieke gevangenisontsnapping; het wordt er eigenlijk een beetje bijgesleept maar het past toch. Goeie keuze.

The Grand Budapest Hotel is dus genieten voor de fans, maar ik sluit me aan bij degenen die dit eerder een (iets) mindere Anderson vinden dan z'n beste.

Wes Anderson wordt nogal eens ervan beschuldigt steeds dezelfde film te maken, omdat ze allemaal enorm dezelfde stijl hebben, in al hun facetten. Persoonlijk begin ik juist steeds meer bewondering voor hem te krijgen door de manier hoe hij die stijl steeds vaker op onverwacht materiaal weet toe te passen en zo tegelijkertijd iets echt nieuws en iets vertrouwds levert. Andersons stijl is één van de meest direct herkenbare ooit, maar het blijft fris.

Daar komt nog eens bij dat ik zelf de indruk heb dat hij vanaf Fantastic Mr. Fox echt gegroeid, iets verfijnder zo je wilt, met meer oprechte emotie. In feite is bijna iedere film van hem al een verbetering geweest op zijn voorganger (al moet ik Bottle Rocket en The Life Aquatic nog zien en was The Darjeeling Limited een mini-dipje) en volgens een logisch patroon is The Grand Budapest Hotel zijn beste werk. De stijl is hier geperfectioneerd. Waren zijn voorgangers al schitterend om naar te kijken, deze is echt een lust voor het oog. Perfecte aankleding op ieder gebied.

Gelukkig is er ook een inhoud die dit ondersteund. Iets minder emotioneel dan Moonrise Kingdom, maar zeker niet afstandelijker en met de hoogste funfactor tot nu toe bij Anderson, met een heerlijk verhaaltje en vol met geweldige personages. In feite is bijna ieder karakter dat hier langskomt raakt, wat verklaard waarom Anderson zoveel grote namen voor mini-rolletjes weet te krijgen. Niettemin, de volgende keer iets meer Bill Murray alsjeblieft Anderson. De hoofdrol van Fienness (toch al een van mijn favoriete acteurs die nooit echt volledig gewaardeerd lijkt te worden) is bijzonder fijn. De vernieuwende factor naast de historische setting is de donkere onderlaag, die soms zelf een bovenlaag wordt. Erg effectief gedaan.

Ik kan niet anders dan hier vol van genieten. Wie weet zit dat grote meesterwerk van Anderson er vlug aan te komen. Of misschien is dit hem, want ik heb nu al weer zin om hem nog eens te bekijken.

4*

Genieten geblazen. Ik zal als geen ander onderkennen dat Wes vaak hetzelfde doet. Toch is het eigenlijk altijd wel 'anders'. Misschien wel als geen ander van zijn films past de aankleding van The Grand Budapest Hotel bij de visuele stijl, humor en sfeer van Anderson. Bottle Rocket en Rushmore vond ik altijd zijn leukste films, The Grand Budapest is zeker zijn fraaiste... en misschien stiekem toch ook wel zijn leukste. Zo geweldig in beeld gebracht, met zo veel visuele details (Fuelitz ), humor, geniale dialogen, flair, geweldige bijrolletjes. Alles zit er in. 4.5*, hop. Wes heeft me nooit teleurgesteld (alleen Darjeeling een beetje), maar deze is van zijn meest recente films absoluut de meest geweldige. Al in de eerste scenes kreeg ik kippenvel en een glimlach op mijn gezicht die niet meer is weggetrokken .

ps. de beste gevangenis-ontsnapping ooit natuurlijk.

Geweldig!

Dit voelt als een Anderson zoals een geniale Anderson moet zijn. Vraag is hoe hij hier ooit nog boven gaat komen, maar wat mij betreft makkelijk z'n beste film totdusver.

Je boet wat aan menselijkheid in, in de verte doemen zwarte Allo Allo vergelijkingen op, maar de geniale regie van Anderson veegt die meteen weer weg. Vanaf de eerste tot de allerlaatste scene is het genieten.

Heerlijke rol van Dafoe, maar ook de rest van de cast zit geweldig in de film. Visueel vooral een perfecte mix van animatie en live action, de soundtrack past geweldig goed bij de film en de humor ligt mij wel, lekker gezapig, maar toch sappig.

Een verrassing, want hoewel ik best kan genieten van Anderson's werk is deze buiten categorie.

4.5* en een uitgebreide review

Geweldige film die met een winkelhaak en is gemaakt. Droge humor en een lekker tempo. Ook de sfeer is meesterlijk gepakt. Incl. een van de beste gevangenis uitbraak en achtervolging in de sneeuw. Genoten van begin tot einde.
Had best 20 minuten langer gemogen!
Met geweldige rol van Willem Dafoe, in mijn ogen toch wel het hoogte puntje. Maar ook de lobby boy was van hoog niveau, zoals eigenlijk alles wel...
Ga deze zien! AUB!
4.5 Omdat het kan...

Ik zal nooit een gigantische fan van de hyperstilist Wes Anderson worden, maar ik moet nageven dat ik me in de bios toch zeker zeer vermaakt heb met dit absurde sprookje. Het dreigt allemaal vaak net iets te quirky te worden, maar gelukkig is daar Ralph Fiennes, die grandioos weet om te gaan met de strakke regie van Anderson. Die stijl wil de overige acteurs nog wel eens belemmeren in hun kunnen (Jeff Goldblum sprekend in volzinnen?), maar het levert wel een plaatje van een film op, met op de achtergrond ontelbare kleine details die een herziening vrijwel noodzakelijk maken.

Hmm, als ik dit zo teruglees zal het me niks verbazen als ik 'm ooit nog een half puntje meer geef, maar voor nu: 3,5*.

Mijn tweede Anderson na het visueel krachtige maar qua verhaal voor mij tegenvallende Moonrise Kingdom.

Deze film vond ik een stuk beter. Na een goed begin zwakte het wel geleidelijk wat af tot de ontsnappingsscene, vanaf dat moment werd het en bleef het behoorlijk sterk. Leuk ook de achtervolgingsscene op de slee. Een aantal stukken deden me zelfs een beetje aan Tarantino denken. De film heeft een zeer bekende cast die soms ook dubbelrollen speelt.

De film put vooral kracht uit het visuele, maar ook het verhaal is leuk. Mijn verwachtingen waren dat de film zich vooral in het hotel zou afspelen en de verhalen over de gasten zouden gaan maar dat was toch niet helemaal zo. De focus is meer op de avontuurlijke geschiedenis van de hoteleigenaar.

Het visuele gebruikt de formaten 16:9 en 4:3, toont enkele zwartwitbeelden en maakt soms gebruik van iets wat lijkt op bordkartonnen settings. Op zich heeft dat wel wat in een komedie.

Ik las hier en daar dat de film een verfilming is van een boek die vooral het Europa van voor de oorlog toont en de beleefde manier van omgang dat men toen hier kennelijk had en met de oorlog verloren ging. Daar is in ieder geval in de film niets van overgebleven, wie zoiets verwacht zal bedrogen uit de zaal komen.

Wat mij betreft zit deze tegen de 3,5* aan, het is wel zo'n film waarvan ik me afvraag of het visuele wel even goed overkomt op een klein scherm. Of je het in de bioscoop of op TV bekijkt zou de score misschien kunnen beinvloeden.

Ongelooflijk van genoten!

Duidelijk nu al mijn lievelinsgsfilm van Anderson, op alle vlakken perfect in wat hij poogt te doen.

Ralph Fiennes is zich duidelijk rot aan het amuseren, en ook de rest van de cast is héérlijk, met speciale vermelding voor Willem Dafoe.

Geen enkele negatieve opmerking, alles was af, piekfijn verzorgd, grappig, charmant, lief, hartverwarmend, noem maar op.

4.5* voor dit klein meesterwerkje

Zeker vermakelijke film met artistiek zeer mooie beelden. Vreemde scenes die ik in veel films niet had kunnen waarderen, zoals de vreemde skiscene, komen in deze film opeens goed tot recht. De herkenbaarheid in kleur en camerawerk in vergelijking met moonrise kingdom is groot. Van mij een prima beoordeling.

Wes Anderson is een van die regisseurs van wie ik het oeuvre zonder haast heb ontdekt. Het leuke aan zijn films is dat ze nooit teleur stellen, en dat je telkens weet wat je voor de kiezen gaat krijgen zonder dat Anderson ooit in herhaling valt. Fris kleurgebruik, een heel herkenbare visuele stijl, en veel humor die meer onder radar of in de details zit. Al deze zaken komen tot hun voorlopige hoogtepunt in The Grand Budapest Hotel, waardoor ik erg blij ben dat ik uiteindelijk toch tijd heb vrij gemaakt om deze film in de bioscoop mee te pikken.

Anderson werkt graag met vertrouwde acteurs en hoewel er een heleboel ook hier een klein tot middelgroot rolletje hebben zijn het toch vooral twee nieuwkomers die de show mogen stelen. Ralph Fiennes is heerlijk op dreef als de punctuele hotelconciërge Gustave H., maar het is vooral Tony Revolori als diens hulpje Zero die een hele sterke indruk achterlaat. Als hij de juiste projecten eruit kan weten pikken zie ik voor hem een grote carrière in het verschiet. Speciale vermeldingen zijn er voor de altijd goede Jeff Goldblum als advocaat die helemaal verloren lijkt in het rondom zich ontwikkelende verhaal, de schattige Saoirsie Ronan als vriendinnetje van Zero en Willem Dafoe als heerlijk norse manusje-van-alles.

Visueel is dit zonder twijfel het beste wat Anderson tot dusver heeft laten zien. Decors zijn tot in de details afgewerkt en zien er allemaal werkelijk fantastisch uit. Het kleurgebruik overtreft alle verwachtingen, Anderson haalt heel wat visuele trucjes uit en verdient vooral de stop-motionstukjes echt een pluim. De soundtrack is van hetzelfde hoge niveau: de popnummertjes zijn verdwenen en de in de plaats gebrachte muziek sluit naadloos aan bij de gebruikte decors.

Qua plot is dit misschien wel de meest straightforward Anderson die ik al heb gezien. Weinig zijsprongetjes, eens het verhaal zich ontrafeld gaat het in één ruk van begin tot eind. De dramatische ondertoon is hier niet echt aanwezig, maar daar tegenover staat wel dat de humor hier meer op het voorplan mag treden. Iets wat ook met verve gebeurt, wat ertoe leidt dat ik meermaals hardop heb kunnen lachen. Het emotionele gebrek was niet iets waar ik tijdens het kijken last van had, al zorgt het er wel voor dat deze minder lang blijft hangen dan bijvoorbeeld een Rushmore.

Al is dat laatste uiteindelijk ook maar een miniem kritiekpuntje, want ik heb genoten van begin tot eind tijdens m'n eerste Anderson in de bioscoop. 4* zijn dik verdiend.

Heldere feedback/ comment/ mening!

Ik hecht echter minder dan wel geen belang aan "samenhang tussen karakters", eerder aan de symbiose van de karakters met het verhaal. De actie heeft me niet gestoord (in tegendeel, zie verwijzing naar sneeuwscene).

Charmant en old-school sprookje die jammer genoeg niet volledig wist te boeien.

Dit is m'n tweede Wes Anderson. De eerste was Fantastic Mr. Fox, een film die net als deze erg apart, maar toch mooi was. Alleen wist FMF me wel te bekoren en deze niet zo erg. Nu, de film is erg leuk en luchtig. Enkele scènes zijn memorabel (de slee-achtervolging en de telefoontjes naar verschillende hotels), maar de film bestaat voornamelijk uit te absurde stukjes. Ik hou nu wel van het absurde, en heb dan ook regelmatig gelachen. Toch miste er wat: verhaal.

Het verhaal is simpel en de uitwerking is goed, maar ik zat af en toe te zuchten om de soms vervelende personages en scènes. Zo was Adrien Brody totaal niet leuk of aangenaam. Willem Dafoe daarentegen was erg bad-ass en Ralph Fiennes stal echter de show. Als 'bisexual faggot' was hij enorm vermakelijk en soms zelfs op het randje van hilarisch. Saoirse Ronan stond op cruise-control en Owen Wilson, tja, wat doet hij in deze film eigenlijk?

De setting was enorm leuk. De shots uit de lucht waren overduidelijk maquettes, iets wat ik niet verwachtte maar toch erg charmant was. Het gebruik van andere formaten 16:9 en 4:3 valt bij mij wel in de smaak. Ook de strakke regie was aangenaam. Het allegaartje van acteurs werd me soms iets te chaotisch en de film duurt slechts een kleine 100 minuten, maar lijkt veel langer te duren.

2,5*

Als je van Monty Python houdt, hou je van deze film. Zo simpel is het eigenlijk. Van deze regisseur kende ik alleen "The Life Aquatic with Steve Zissou", maar deze film vond ik toch nog net even wat beter.

Blijft natuurlijk een film met een behoorlijk stompzinnige gang van zaken, belachelijke characters en een totaal nutteloos verhaal. Maar het blijft dan nog de volle tijd boeiend en zeer vermakelijk. Ook een ongelooflijke sterrenkast, zeer uitzonderlijk.

Best een aardige artistieke en visuele sterke film, met ook nog eens een leuk en apart verhaal. De humor vond ik overigens vaak ver te zoeken of is me ontgaan (leek soms wel humor voor gevorderden, zoals bij "Jiskefet" in hun laatste jaren). De uitvoering was overigens dik in orde en dat komt vooral natuurlijk op conto van de indrukwekkende cast en dan met name natuurlijk hoofdrolspeler Ralph Fiennes, die gewoon geweldig acteerde. Ondanks dat ik niet echt veel heb moeten lachen (hoofdzakelijk was het ook glimlachen), heb ik me wel goed vermaakt met deze leuke en vooral luchtige film (soms ook best duister).