The Grand Budapest Hotel (2014)

Ondanks dat het verhaal totaal irrelevant is, toch een prachtige film, die zeker academy awards gaat winnen voor cinematografie en art direction.

Wes Anderson heeft een stijl die zeker niet iedereen zal bevallen, maar persoonlijk vind ik The Grand Budapest Hotel één van Anderson's beste films op visueel vlak. Het ziet er allemaal heel stijvol uit, en opnieuw maakt hij gebruik van aparte camera-angles. Kon wat dat betreft erg genieten van deze film.

Waar het allemaal wel wat tekortschiet is op het gebied van het plot. Het is weinig bijzonder of enerverend, en ondanks de sterrencast weet Anderson er qua verhaal niet het beste uit te halen. Jammer, anders was de score zeker nog hoger uitgevallen.

3,5*

7/10 (IMDB)

Wes Anderson en ik zullen nooit dezelfde filmsmaak krijgen vrees ik. Nadat ik Fantastic mr Fox en Moonrise Kingdom al vreselijk vond en ik in het verleden maar een kleine voldoende voor The Royal Tenenbaums over had, is deze Grand Budapest Hotel me ook totaal niet bevallen. Qua sfeer, details en aankleding is de film echt wel goed, maar het weet me gewoon echt helemaal niet te pakken. Het is moeilijk uit te leggen waarom, maar ondanks een prima cast kan ik maar nooit mezelf met deze film vermaken. Ik denk dat ik toekomstige titels van Anderson maar links laat liggen.

1,5*

Zeker na Fox en Moonrise Kingdom keek ik erg uit naar deze nieuwe Wes Anderson. En het is niet moeilijk om te zien waarom. De stijl - met enkel rechte kaders -, de eigenzinnige sfeer, de gortdroge humor en een lijst acteurs waar je u tegen zegt. Er worden talloze hilarische typetjes neergezet en elk shot is een schilderij- waardig. Op dat vlak kan Anderson niet teleurstellen. Maar qua plot helaas wel. Op den duur gaat het gebrek aan verhaal in The Grand Budapest Hotel namelijk wel een beetje tegenstaan en merk je dat je toch vooral kijkt naar een aaneenschakeling van sketches.

3,5 sterren.

The Grand Budapest Hotel

Ik zal zonder verdere introductie maar gelijk met de deur in huis vallen: de film is op zijn zachtst gezegd excentriek te noemen, en op zijn hardst gewoon vaag en slecht. Nu is dit de eerste keer dat ik een film van Wes Anderson kijk, dus ik ging zonder verdere vooroordelen de film in. Al bij de openingsscène fronste ik mijn wenkbrauwen. De film was uiteindelijk niet tenenkrommend, maar genieten kon ik er zeker niet van.

Het verhaal is gewoon vreemd. Waarschijnlijk zal dit bijdragen aan de humoristische waarde van de film, maar die kon ik er niet van in zien. Het begon al met de openingsscène, waar ik me meer afvroeg of het nou grappig was en dat ik de humor van een droogstoppel heb, of dat het echt een uiterst trieste poging was. Het zal dan wel aan mij liggen denk ik dan... Verder vordert het verhaal in dezelfde staat van verontwaardiging. Tot en met het einde aan toe kon er echt geen glimlachje vanaf. Anderson heeft in mijn ogen best gefaald. Wel moet ik daarbij zeggen dat het tempo hoog ligt, en je je niet verveeld, wat ik opzienbarend vind.

Ralph Fiennes speelt in het kader van de film naar behoren. Hij past precies in het excentrieke plaatje van Anderson. Op persoonlijk vlak kon hij me echter geen enkel moment raken, en was na een half uur zijn vreemde acteerwerk meer een stoorfactor dan iets van toegevoegde waarde. Deze lijn trekt hij door naar het einde, waar je al zijn trucjes wel gezien heb en je behoorlijk uitgekeken bent.

Tony Revolori is niets meer dan een jongere weergave van M. Gustave. Hij speelt in exact dezelfde trend als Fiennes. Ook bij hem ben je na een half uur wel uitgekeken.

Ook snap ik niet dat acteurs als Edward Norton, Jeff Goldblum, Owen Wilson en Willem Dafoe zich hier voor hebben laten lenen. Het zal wel goed betaald hebben. Ook hun bijdrage aan de film vond ik mager, ook al acteren zij in de lijn van de film.

De film heeft naast een vreemd script, en vreemd gedragende acteurs ook nog eens een vreemde weergave. Denk aan de achtervolging op de slee, en het moment dat ze achter zich uit de ov-bus kijken. Daar gingen de wenkbrauwen weer... Toch ziet het hotel er verder mooi uit, en alles is wel in de juiste stijl weergegeven. Anderson houdt zich daar goed aan het oosters karakter, dat moet ik hem nageven.

Uiteindelijk vind ik The Grand Budapest Hotel alles behalve een goede film. Ik kan concluderen dat dit alles behalve mij type film is. Helaas, volgende keer beter.

2*

Gelukkig heel anders dan ik me voorgesteld had, pakte véél beter uit dan gedacht. Ik had in mijn hoofd dat er á la Les Miserables veel gezongen zou worden. Nou, gelukkig niet.

Prachtig geschoten film vol mooie beelden, sterke scènes en uitmuntend acteerwerk. De kleine piccolo weet mijn zijn aandoenlijke snoetje je sympathie te winnen. De chemie tussen hem en Fiennes spat van het beeld. Dat is ook de grote kracht van de film, want het verhaal zelf heeft weinig om het lijf. Gelukkig is er hier en daar ruimte voor een luchtig grapje en zijn sommige dialogen ook niet al te serieus. De sfeer is heerlijk en sleept je gedurende de hele film mee.

Een welkome verrassing. Lage verwachtingen, maar flink genoten van de prachtige beelden, het speelse camerawerk en de topacteurs.

En dan te bedenken dat Johnny Depp in eerste instantie de hoofdrol zou spelen... Gelukkig is dat niet doorgegaan. Je kunt je gewoonweg niet voorstellen dat iemand de geweldige droogkomische timing van Ralph Fiennes kan overtreffen. Wat is die man hier goed zeg. Afgezien van de meesterlijke rol van Fiennes is dit een typische Wes Anderson-film, dus visueel subliem vormgegeven maar inhoudelijk zozo. De plot, hoewel best leuk uitgewerkt, is niet bepaald inventief en eigenlijk net iets te dun om de volle lengte te boeien. De vele typische Anderson-adepten in kleine bijrolletjes (Norton, Murray, Goldblum, Keitel etc.) kennen we inmiddels ook wel. Gelukkig tillen de onderkoelde dialogen, de maffe grappen en grollen en de prachtige decors het geheel met gemak naar een hoger niveau.

4de Wes Anderson. Conclusie: hij maakt héél typische films.

De film zit boordevol geniale scènes (de volledige ontsnapping, de slee-achtervolging, enzoverder) en ook het aantal absurde maar effectieve personages is groot. Veel bekende gezichten in de cast dan ook, alleen Owen Wilson vond ik fout gecast. Op visueel vlak is alles piekfijn in orde, Anderson speelt met een paar trucjes, ik kon er wel van genieten.

Waar ik al voor vreesde voor het kijken en nu ook is bevestigd is de manier waarop het ietwat simpele (en tegelijkertijd goede) verhaal wordt gebracht. Het komt ingewikkeld over, op een manier waardoor ik er niet volop van kon genieten. De muziek was zeker passend, zorgt voor de typische sfeer ook. Ik zou het snel afzetten, buiten de film maar het past, dus is het oké.

Hij is wel tegengevallen, maar het blijft een aanrader!

Voltreffer!

Na het irritante The Royal Tenenbaums en Andersons hipster interpretatie van Fantastic Mr. Fox is mijn derde Wes Anderson wel raak. Eindelijk laat Anderson het verhaal een keer niet voor wat het is en geeft hij zijn rariteitenkabinet aan karakters en wijsneuzige humor een bestaansreden mee. Het lijkt me daarom ook geen toeval dat The Grand Budapest Hotel hier hoge ogen gooit en niet slechts bij zijn fans.

Eigenlijk voelt de film aan als een klucht. Kolderieke humor, slapstick en doldwaze situaties voeren de boventoon. Daaronder zit echter wel degelijk subtielere humor verstopt in de vorm van de vreemde personages en de diverse (historische) verwijzingen. Doordat het verhaal van deze Anderson een duidelijk richting opgaat, lopen de personages niet doelloos rond en creëert hij spanning en actie. Een ongekend hoog tempo voor zijn doen.

Dat verhaal is verder ook bijzonder aangenaam om te volgen en is bij vlagen zelfs wat sprookjesachtig, zonder dat het te surrealistisch wordt. Zoals al eerder opgemerkt zit de film vol vreemde figuren, die door de sterrencast voortreffelijk worden neergezet. Het enige jammere is dat velen wel erg weinig screen time krijgen, zoals Bill Murray.

Groots en meeslepend is de film verder niet, noch lag ik dubbel van het lachen, maar The Grand Budapest Hotel verdient zeker een ruim voldoende. 3,5*

Eindelijk is het dan eens raak bij Anderson. Hoewel ik zeker niet kan ontkennen dat de man in zijn vorige films niet creatief was, ontbrak er vaak iets dat mij echt pakte. Meestal kon ik de humor wat minder waarderen, of kwamen de personages niet echt uit de verf. Hier lukt dat wel.

Ik moet ook zeggen dat Ralph Fiennes een geweldige rol neerzet. Veel gevoel voor timing en hij weet op de belangrijke momenten komisch uit de hoek te komen. Verder is het ook best een leuk verhaal, dat Anderson op zijn geheel eigen kenmerkende manier wet aan te kleden. Visueel ziet het er prachtig uit en de manier van filmen is fijn en de aankleding is gewoon fantastisch.

Verder zitten er ook een hoop bekende acteurs in bijrolletjes, die bijna allemaal goed uit de verf komen. Norton vond ik de vorige keer niet leuk, maar hier is hij goed. Daarnaast zijn Defoe, Brody en in mindere mate ook Wilson leuk.

Het voelde uiteindelijk aan als een soort van sprookje, maar dan wel met leuke humor, een erg mooie aankleding en een onvoorspelbaar verhaaltje. Ik hoop dat Anderson in de toekomst op deze voet verder gaat. Dan zou er nog wel eens iets heel erg moois kunnen ontstaan.

4,0*

Wist echt totaal niet wat voor soort film ik moest verwachten. De enige andere Anderson die ik ooit gezien heb is Moonrise Kingdom, en daar was ik niet bepaald enthousiast over.

Met enige terughoudendheid begon ik dus ook, en ik zag het vrijwel meteen; ook deze film heeft weer dat sfeertje waar ik niet van hou. Wellicht ben ik daar een van de weinigen in, maar ik zie in de meeste gevallen het liefst zoveel mogelijk realisme in films, in plaats van malle personages en een excentrieke sfeer. Na twee films van Anderson gezien te hebben durf ik wel te zeggen dat zijn films niet echt iets voor mij zijn.

Gelukkig wordt een en ander gered door het personage van Ralph Fiennes, dat ik als enige element in de film genietbaar vond. Zowel zijn personage als zijn teksten als zijn performance maken de film zelfs voor mij nog wel vermakelijk hier en daar.

En ook moet ik punten geven voor hoe het geschoten is. De symmetrie valt te bewonderen, evenals de sprookjesachtige en fraaie omgevingen, kleuren en shots.

3*

Wes Anderson wordt een regisseur die bij iedere volgende film iets verliest wat hem eerder zo bijzonder maakte. Na Moonrise Kingdom is dit de volgende film waar de humor in kwaliteit en perceptie weer een stapje omlaag is gegaan, zeker ten opzichte van Rushmore maar ook ten opzchte van een wat meer ondergewaardeerde film als The Life Aquatic of Steve Zissou. De emotionele hechting van zijn eerste drie films laat ook steeds verder los: The Grand Budapest Hotel is een film zonder consequentie, zonder een diepere laag waar je na afloop nog mee verder kunt. Het is prachtig gemaakte filmkunst, boordevol met cartooneske cameo's en dichtgetimmerde tekst en plotlijnen. Maar de film ademt niet, voelt regelmatig geforceerd in het acteren en heeft de diepgang van een vingerhoedje.

Misschien de conclusie trekken dat zijn eerdere films bijzonder werden door de collaboraties met Owen Wilson, Bill Murray en Noah Baumbach?

De regie en met name beeldcompositie van Wes Anderson lijkt elke film briljanter te worden.

Echt prachtig en minutieus gemaakt.

Echter, ik had het stiekem allemaal iets vermakelijker verwacht.

Maar de herzieningswaarde lijkt me wel groot.

Aardige film van Wes Anderson met een sterke cast vol bekende gezichten. Ralph Fiennes steekt er qua acteerwerk en personage wel boven uit. Zeer sfeervol en qua plot bij tijd en wijlen behoren absurdistisch, echter wel op een positieve en vermakelijke manier.

Wat een vreselijke slechte, niet grappige film. Over het paard getrokken film door recensies, waardoor iedereen het maar goed moet vinden. Daar ga ik niet in mee. Ik kan een 'art' film echt wel waarderen, maar dit is gewoon niet goed. Vervelend verhaal, saaie overdreven karakters, slechte humor. Dan kan ik nog meer genieten van een Bassie en Adriaan aflevering.

Sterkste punt is de prachtige aankleding en aandacht voor details wat leidt tot mooie shots. Daarmee is het ook wel een typische Anderson film net als met de absurde personages waar je nogal wat vaak tamelijke overbodige maar amusante achtergrondinformatie van krijgt.

Toch is de film me niet meegevallen het karakter van Fiennes vind ik een tikkeltje vervelend en het verhaal is ook niet heel bijzonder.

Van Zweig heb ik weleens wat gelezen en hij schrijft ook veel over achtergronden van de excentrieke personages, dat is eigenlijk de enige overeenkomst die ik zo 1,2,3 zie.

Dat zoals onder andere Grunberg schrijft het hotel symbool staat voor de aftakeling van Europa, één van de thema's van Zweig, vind ik vergezocht. Het zal wel.

Een superregie van Wes Anderson. De film heeft prachtige beelden, een geweldige kleurencompositie en leuke karakters. De humor zit verwerkt in de dialogen en sommige types. Een goede film waar ik me prima mee heb vermaakt, 4*

Had hier aardig wat van verwacht, vanwege de goede beoordelingen en de aantrekkelijke plotsomschrijving en filmposter. Maar helaas.. dit bleek niet mijn type film te zijn.

Een grootse cast, degelijk acteerwerk en een aardig sfeerplaatje....

Maar verder weet deze film totaal niet te boeien. Dit komt niet alleen omdat bijna alle personages mij over de top zijn, maar ook omdat de humor mijn type humor niet is, en omdat geen een plotlijn enigszins mijn interesse trok. Tel daarbij op dat het beeldformaat ( op dvd ) irriteerde, en dat het beeld op de meest vervelende momenten oversprong, en dan heb je een tekenend beeld van mijn inwendige strijd om deze film wel of niet af te kijken.

Echte rommel is dit niet, ik kan me voorstellen dat andere mensen dit wel kunnen waarderen, maar voor mij was dit 3 maal niks.

1,5*

Na een wat moeizaam begin tussen mij en Wes Anderson zijn we sinds "Moonrise Kingdom" om en ook bij dit Grand Hotel blijft de liefde.

Film oogt weer eens geweldig (deed me wel wat denken aan de gebakjes van de pattiserie) veel lichte kleuren, veel roze en het verhaal leidt ons langs vele aparte types en bizarre situatie.

Hoogtepunten o.a. de prachtige uitbraak en een waanzinnige achtervolging in de sneeuw.

Willem Dafoe als ijzige killer en verder weer veel gezichten raden....was dat nou Harvey Keitel? en zit Bill Murray er ook weer in? Was ie dat nou?

Heerlijk kijkvoer.

Een heerlijke fantasierijke film van Wes Anderson, die ik na het zien van twee films zeer begin te waarderen. The Grand Budapest Hotel zit vol met geweldige visuele vondsten (de ski scene) en briljant geplaatste cameo's. Het flinterdunne verhaaltje wordt op een knappe manier in een historische context geplaatst, wat de film zeker ten goede komt. Al was het al niet omdat we anders misschien [Edward Norton hadden moeten missen!

4 sterren.

Mijn derde kennismaking met Anderson. En tja, ook The Grand Budapest Hotel bevalt erg goed.

Erg leuke komedie waar de humor niet direct van afspat maar meestal subtiel wordt weergegeven. Het valt gelijk op de deze film heel wat unieke elementen heeft, waardoor je het gevoel krijgt dat je een film bekijkt die je niet snel nog een keer zult zien. Ten eerste valt het camera werk op, en ik moet zeggen dat ik altijd een zwak heb voor goed camera werk. Dit tilt de film gelijk naar een hoger niveau. Het acteer werk is dik in orde bij iedereen en de typetjes zijn leuk bedacht. Alleen had een karakter misschien iets meer diepgang mogen hebben. Het verhaal is oppervlakkig, maar door de snelheid die de film constant vast weet te houden, zit je je nooit te vervelen. Al met al vind ik dit de beste Anderson tot nu toen. Een goede onderhoudende film die vooral op visueel gebied hoogstaand is. Net genoeg voor 4 sterren.

Grappige film met een kitscherig tirolersfeertje. Dit wereldje van Anderson is een mengelmoes van Tirol, van opkomend nazisme, van art deco, en dan nog 's een vleug animatie ertussendoor. De erg creatieve en fantasierijke geest van Anderson klopte duidelijk overuren om zoiets te bewerkstelligen. En dit eigen eclectische wereldje werkt zoals het moet. Het voelt zowel sprookjesachtig aan als dicht bij de realiteit.

Het verhaal op zich, hoe een piccolo het tot hoteleigenaar geschopt heeft , is op zich zelfs redelijk oninteressant, maar de manier waarop het verteld wordt (met droge humor) en gepresenteerd wordt (met veel kleur en in een aspect ratio uit de jaren '30 om het tijdskader te versterken), verheft dit eenvoudige verhaaltje tot een knetterende show. Kleur in de beelden, kleur in de personages. Het lijkt me wel dat Anderson heel goed begrepen heeft waar het in film om draait en daarom is het echt een Anderson grand cru.

Met een overdaad aan bekende acteurs én visuele trucs probeert Wes Anderson te verhullen dat het verhaal van de film eigenlijk weinig boeiends te bieden heeft. Toch scoort de film bij mij een voldoende, maar dat is enkel vanwege de subtiel verwerkte humor die rijkelijk aanwezig is. Wel een stuk minder leuk dan Anderson’s voorgaande film Moonrise Kingdom.

Sterkste film van Wes Anderson tot nu toe.

Hier wordt de perfecte wereld gecreëerd waarin zijn excentrieke personnages kunnen gedijen. Je kan beweren dat Anderson keer op keer hetzelfde truukje herhaalt in zijn films, maar je kan ook beweren dat hij er steeds in slaagt een alternatieve, fantastische wereld te creëren en deze kunst -want dat is het toch- naar een nog hoger niveau heeft getild in deze film.

In andere van zijn films vond ik dat er naast de gecreërde wereld niet altijd genoeg film overbleef om er ten volle van te genieten (dat gevoel had ik bvb. bij the darjeeling limited en the royal tenenbaums). In The Grand Budapest Hotel is er wel een verhaal dat -hoe absurd ook- een hele film de aandacht trekt.

Ik kijk nu al uit naar een tweede vertoning.

Ok, er is aardig wat energie gestoken in deze film. En dan bedoel ik vooral in de uiterlijke verzorging tot in de puntjes en in de montage. Maar dat is dan ook gelijk het beste wat ik er van te zeggen heb.
Kon eigenlijk nergens echt om lachen, en dat afschuwelijke sentimentele moment in het midden van de film waar het jong over zijn traumatische oorlogsverleden vertelt vond ik zo buiten de toon van de rest van de film, toen hoefde het van mij eigenlijk al helemaal niet meer. Maar ook eerder was ik mijn aandacht al verloren, zo vanaf het moment van de arrestatie.
Ik dacht op zijn minst een leuk filmpje voor tussendoor te gaan kijken (maar eigenlijk hoopte ik op een grandioze komedie), maar het werd een beproeving van mijn doorzettingsvermogen om de film uit te kijken.
Wat ook zeker niet in het voordeel van de film werkt is dat ik gister het mind blowing Mulholland Drive voor het eerst gezien heb en daar nog helemaal ondersteboven van lig.

2.5* voor met name de aankleding.

Leuk.

The Grand Budapest Hotel is me net wat te druk om écht goed te zijn. De talloze absurde dingetjes werken slechts af en toe. Absurditeit hoort vooral het middel te zijn, terwijl het hier vaak het doel is. Echt grappig is het daardoor zelden.

Daar komt bij dat de cast simpelweg te veel namen bevat. Tuurlijk, Ralph Fiennes is best wel genietbaar in z'n hoofdrol maar wat pakweg een Owen Wilson plots door de film komt doen is nutteloos. Het is een naam om een naam te hebben.

Wes Anderson schotelt visueel veel voor, maar teert niettemin op hetzelfde trucje, namelijk symmetrie. Dat is best leuk, maar ik geniet stukken meer van het kleurenspel of de ouderwetse decors. De soundtrack is wat druk, dat is niet echt mijn smaak maar verder is dit een warm en aangenaam schouwspel.

Kleine 3,5

Vooruit, dit was leuk. Al krijg ik bij Wes Anderson telkens hetzelfde gevoel: het ziet er allemaal hip uit, maar waar gáát het over? Heb me bij The Grand Budapest Hotel maar niet teveel op dat laatste gefocust. Het vlotte plot vliegt van hot naar her en krijgt zelfs sprookje-allures! De grootste attractie is echter de productie. Kosten noch moeite zijn gespaard met allerlei leuk gevonden shots en decors.

En ja hoor, ik ben er weer ingetrapt. Iedere keer zweer ik nooit meer een Wes Anderson film te kijken, en dan komt er toch weer een nieuwe uit en krijgt hij weer lovende reviews en denk ik: "zal dit dan eindelijk de film zijn die het wel waarmaakt?".

Nou, nee dus. Ik heb echt mijn best gedaan, maar het deed me zoals meestal bij Anderson eigenlijk gewoon helemaal niks. Hij grossiert weer in aparte typetjes en allerlei absurditeit die blijkbaar voor humor door moet gaan, maar grappig of interessant wordt het maar bij vlagen.

Het ene na het andere gekke idee en het ene naar het andere maffe personage passeert de revue, maar het overgrote gedeelte van de acteurs krijgt helemaal niets interessants te doen en is totaal inwisselbaar of overbodig. Eigenlijk sprong alleen Willem Dafoe er een beetje uit, en (dat moet wel gezegd) Ralph Fiennes in een erg fijne rol.

Verder ziet het er allemaal wel erg mooi uit natuurlijk, maar Anderson is zo bezig met de visuele aspecten en met apart/vernieuwend/pretentieus zijn dat er voor enige vorm van gevoel weinig overblijft. Ik vond het een saaie, steriele vertoning.

Conclusie: films van Anderson zullen mijn ding wel nooit worden.

Wes Anderson de man van stijl en details zet wederom een juweeltje van een film neer, in de geest van de Oostenrijkse schrijver Stefan Zweig. Dit juweeltje staat bol van nostalgie en ironie en elk detail is een hoofdstukje an sich. Het script is niet geniaal, maar het is genialiteit hoe Anderson zich vanuit deze eenvoud kan ontplooien met al zijn grandeur voor stijl en daarmee de kunst om het kleine als onderdeel van een geheel meesterlijk te visualiseren.

Heel erg goede film. Ralph Fiennes speelt meesterlijk in een luchtig, maar scherp stuk cinema. Dit is streven naar perfectie. De camerabeelden, de ironie, de sfeer, maar ook het acteerwerk van een aantal erg aandoenlijke acteurs en actrices dragen bij aan iets bijzonders. Moonrise Kingdom kreeg me niet helemaal te pakken, deze wel degelijk. Veel leuke humor, soms aardig flauw, maar het deert niet. De film is een feest om naar te kijken. Met The Grand Budapest Hotel is Wes Anderson in zijn element.