The Grand Budapest Hotel (2014)

Ik kan de films van Anderson altijd wel waarderen, maar deze vind ik een stuk minder. Het is mij iets te gekunsteld allemaal en bovendien soms veel te traag en langdradig.

Wes Anderson heeft een uitgesproken smaak die mij wel bevalt. Enkel bij Moonrise Kingdom lag me dat veel minder. Maar bij Grand Budapest Hotel passen alle puzzelstukjes weer mooi in elkaar. Veel meer oog terug voor het visuele kader dat je meeneemt naar een sprookjesachtige setting dat oogt als een mix tussen theater, poppentheater en een kleurrijk prentenboek. Het valt me op dat veel acteurs in deze film totaal iemand anders zijn dan ze gewoonlijk spelen (denk aan Edward Norton, Saoirse Ronan, Willem Dafoe, Adrien Brody, Jeff Boldblum, Bill Murray, ... ) en ook de andere (gast)acteurs spelen mooie rollen. Ondanks de overvloed van bekende namen, blijft het verhaal gelukkig draaien rond een beperkt gezelschap van hoofdfiguren. Zo blijft het verhaal ook goed volgbaar en ga je niet van de ene bekende scene naar de andere om alle grote namen toch maar in beeld te krijgen.

The Grand Budapest Hotel mist af en toe wat vaart, maar is verder wel één van de betere films van Anderson. Leuk om te zien dat hij zijn talent nog niet verleerd is dan dat we dus denkelijk nog wel meer mogen verwachten in de toekomst. De humor werkt en de film zelf is prachtig om zien. Eén van de betere films van het jaar.

Die Wes Anderson toch, elke film weer moet ik bekennen dat het mijn regisseur niet is en toch kijk ik trouw al zijn films. The Grand Budapest Hotel past weer naadloos in zijn oeuvre: vreemde typetjes, gortdroge dialogen, een overdosis ironie en een schitterende aankleding van een even minimaal als absurd verhaaltje. Veel stelt het allemaal niet voor, maar ik begin toch langzaam toe te geven dat er iets is wat me in zijn werk aantrekt. Ooit zal ik er wel eens achter komen wat dan precies.

Allo Allo-achtige jolijt met een sterrencast om je vingers bij af te likken. Een sfeervol en kleurrijk grotemensensprookje.

Tip: dit leuke artikel heeft me met andere ogen naar zijn films leren kijken, ook al staan er wat open deuren in.

12 Reasons To Make You Love The Films Of Wes Anderson « Taste Of Cinema – Movie Reviews and Classic Movie Lists - tasteofcinema.com

Hoe kan deze film als komedie beschouwd worden ? Mischien voor 65 plussers... saaie fim.

Een aantal keren heb ik enorm gelachen om de orginele en absurde humor in deze film. Fiennes en Revolori voelen elkaar goed aan. Het decor is steeds tot in de puntjes uitgewerkt en altijd in vreemde verhoudingen en kleuren. Al met al een verrassende film.

Uitgezet nadat ik in slaap ben gevallen, tjonge jonge.

Aparte Komedie, met een leuk absurd verhaal. Visueel ziet het er allemaal zeer stijlvol en kleurrijk uit. Van de settings tot aan de kleding. Verder acteert de sterrencast naar behoren. 3,5 Ster.

Na een redelijk sterk begin is het 2e deel rommelig, langdraddig en de grappen zijn van bedenkelijk niveau. Ook de sterrencast kan deze film niet naar grotere hoogte stuwen,. het eerste deel vond ik 4 sterren waard en het tweede deel glijjdt af naar 2 sterren, vandaar 3 sterren.. Kortom. de film is valt zwaar tegen.

Aardig om eens gezien te hebben, maar mijn ding is het eigenlijk niet. Ik vond het te druk en te veel van-de-hak-op-de-tak.

Hier sluit ik mij bij aan. Ik was in het begin enthousiast om deze film te kijken. Het leek mij een keer wat anders en ik houd van aparte films. De film is inderdaad wel apart te noemen en is in het begin nog wel vermakelijk maar daarna lijkt het toch een brij van langdradigheid te worden en blijft het verhaal niet overeind staan. Toch zonde want het was wel een film met een goede basis.

Hier komt alles toch net wat beter bij elkaar dan in Moonrise Kingdom. De vormgeving is echt subliem, het verhaaltje is wat interessanter en waar bij MK je mondhoeken af en toe licht omhoog gaan is deze film zo nu en dan echt grappig. Vooral op een absurde manier, bijvoorbeeld dat ze uren staan te praten nadat ze net uit de gevangenis zijn ontsnapt (alweer een Shawshank/ontsnappingsfilm referentie trouwens). De films van Wes Anderson hebben weinig echte uitschieters, maar het is gewoon een constante flow van vermaak. Vooral de skiscene was erg tof gedaan, de combinatie van stop-motion technieken en camerabeelden. Mooie rolletjes ook van o.a. Willem Dafoe en Jude Law.

Best aardig, met een aantal prima scenes.

Deze film deed me wat denken aan de films van Jean-Pierre Jeunet.

Knots gek, een vlot verhaal en visueel echt geweldig.

Ook het acteren is uitstekend.

De jonge Tony Revolori deed het als Piccolo echt geweldig.

Van de films van Anderson hou je of je haat ze. Ik schaar mezelf onderhand onder de liefhebbers want ook van deze prent heb ik weer enorm genoten.

Het absurde kleurgebruik, z'n geweldige dubbelzinnige woordgrappen, dialogen vol humor en cynisme en zijn manier van een verhaal vertellen, gecombineerd met uitstekende muziek zijn van een zeer hoog niveau.

Hij trekt ook nog eens een vat vol bekende acteurs los die elk op z'n absurde manier op mogen komen draven. Gelukkig draaft hij daar niet in door en gaat het niet ten koste van het verhaal.

Want hoe dun het verhaallijntje ook in mekaar zit, het is erg leuk in beeld gebracht. Fiennes en Revolori stelen absoluut de show, maar de absurde rol van Dafoe kon ik ook zeer zeker waarderen.

Heerlijke komedie, terecht een kanshebber bij de Oscars.

Na aanleiding van de oscarnominatie "Beste Film" toch maar besloten "The Grand Hotel Budapest" te kijken. Een film vol absurditeiten en met veel kleurgebruik. Met bijzondere rollen van acteurs (Jeff Goldblum, Edward Norton en Willem Dafoe in een fenomenale rol als Jopling) die je niet directe in deze film zou plaatsen. Zeker de moeite om deze kijk ervaring te ondergaan, jammer dat het einde van de film geen "touch'' meer heeft. Als kijker verwacht je dat er ergens nog een addertje onder het gras zit of dat je opp het verkeerde been bent gezet....maar helaas. Maar los van dit minpuntje een zeer geschikte film voor mensen die iets alternatiefs willen zien.

Ietsje meer dan anderhalf uur rond dwarrelen in de magische, excentrieke en speelse wereld van Wes Anderson. Escapisme van het zuiverste soort. Dit keer in een nostalgisch Europa van toen rondom een kolossaal en pittoresk hotel. Exterieur, interieur en hier en daar prentjes, het ziet er allemaal bijzonder fraai, appetijtelijk gekleurd en rijk gedetailleerd uit. Tot en met de cast.

Daar waar Fiennes de show steelt met zijn parfum, gedichten en parmantig taalgebruik, om dan ineens af en toe eens lekker grof uit te halen. Ook in kleine dingetjes. Zoals hij lieve woorden voor de overleden Madame D over heeft en haar hand vervolgens achteloos wegsmijt. Humor. Perfect koppel met Revolori, misschien wel de ontdekking van de film. Gedwee, totdat er geflirt wordt.

Het verhaaltje kan me verder niet zoveel schelen, het is meer waar het toe leidt, dat het zo innemend en grappig maakt. Gekke typetjes (met Dafoe voorop), leuke vondsten (het kabelwagentje) en een paar toffe segmenten, zoals de ontsnapping, de biecht en de Winter Games. Het reisdocument is dan weer enorm lollig binnen de context van de scène. Hulde voor Anderson. En de bakker.

Het is gewoon een vage film.

Niks artistiekerig hoogstaand gedoe, een gewoon verhaaltje waar lang over gedaan wordt. De kunst van deze film is dat het zodanig getoond wordt dat het niet verveeld.

En voila: cinema in een notendop.

Afgezien van een goede cast die mij triggerde om te gaan kijken, begrijp ik nog steeds de ophef niet over deze film. Waarschijnlijk begrijp ik niet wat kunst is en ik heb me dus vreselijk verveeld. Ik heb hem zelfs niet uitgekeken.

Sowieso Anderson's beste en misschien wel de topper van 2014. Bij iedere film die hij uitbrengt zie je zijn kenmerkende stijl iets meer tot bloei komen, en het is dan ook een van de weinige regisseurs wiens volgende film altijd iets beter is dan zijn voorgaande. Moonrise Kingdom was meer dan goed, Grand Budapest Hotel zit tegen het geniale aan.

De kleuren spatten van het scherm, de animaties getuigen van creativiteit en de licht absurde humor tovert om de paar minuten weer een glimlach op je gezicht. Onderschat de soundtrack hier ook niet, want deze maakt een groot deel uit van de sfeer die de film uitademt.

Vraag me af of Anderson dit nog gaat kunnen overtreffen.

Leuke film voor een gezellig avondje op de bank, maar meer dan een 2,5 kan ik er niet voor geven. De film is onderhoudend, maar niet bijzonder. Een amusant verhaal, maar soms wat flauw weergegeven met 'overdreven' special effects. Moet je van houden denk ik. Mijn man en ik vonden dat juist jammer, omdat het op ons soms wat 'kinderachtig' over kwam. Goed acteerwerk!

Een superheerlijke film: een Fellini qua beelden, een Zhang qua kleuren, dus sowieso prachtig om naar te kijken maar ook hartstikke boeiend qua verhaal, interessante dialogen en leuke humor. Ook lijkt er iets filosofisch in te zetten met het thema van beschaving in een barbaarse wereld, waarbij die beschaving wordt belichaamd door een homo-achtige oplichter die seks heeft oma's en vooral een obsessie met uiterlijk, etiquette en geld verraadt, waarbij die vergane 'beschaving' van de lobby boy me tegelijkertijd ook een metafoor leek van de huidige technologie c.q. Big Brother ("onzichtbaar maar altijd aanwezig"). Kortom, what's there not to like? Een volmaakte film.

Zwierig in beeld gebrachte prent maar van enige emotionele gravitas of kritische beschouwingen over het mensdom die je normaal wel terug vindt in Wes Andersons betere films viel bitter weinig meer te merken, Grand Budapest Hotel is vooral een doldwaze klucht en voor het eerst had ik bij één van 's mans films echt het gevoel naar een prent te kijken van een zelfverliefde regisseur die meer geïnteresseerd is om uit te pakken met zijn kleurrijke, quirky decors en (onderhand voorspelbare voor iedereen die hem al een tijdje volgt) edgy tics qua camera-werk dan ook maar enig inhoudelijk punt te maken.

De meeste personages zijn niet veel meer dan bonte, ééndimensionele typetjes waardoor schuchtere pogingen om meer te zijn dan een rollercoaster rit van een comedy al vrij snel onderuit gehaald te worden. Ergens probeert de film een interessant punt te maken over de clash tussen ouderwetse hoffelijkheid en de onderkoelde, harde moderniteit van een dreigende oorlog maar dat punt wordt al snel ondersneeuwd door een weinig memorabele one-liners spuiende Ralph Fiennes en behoorlijk brak gefilmde acties-scenes - nooit weet de film echt een passend evenwicht te vinden tussen beiden. Dat zou qua humor allemaal nog positief kunnen uitpakken ware het niet dat de bijtende, cynische spitsvondigheid die je in eerdere films van Anderson doorgaans terugvond ook ver te zoeken is, de film is daardoor waarschijnlijk zijn meest toegankelijke werk tot nu toe (oscar-nominaties ahoy!) maar de humor is al bij al vrij flauw en voorspelbaar omdat alle personages als in een flauwe sitcom exact handelen zoals je in de eerste 5 seconden na hun introductie al verwacht dat ze zullen handelen.

Wat het zelfgenoegzame sfeertje in de film helaas nog erger maakt zijn sommige (kleinere) rollen waarvan je je afvraagt wat ze in godsnaam verloren hebben in deze film. Pakweg het personage van Bill Murray lijkt er enkel in te zitten omdat Wes Anderson nu eenmaal zijn goede vriend Bill Murray in deze film wou hebben en omdat zijn aanwezigheid nu eenmaal de hype gaat aanzwengelen. Dit is niet de eerste keer dat hij dat doet (zie ook diezelfde Murray in The Darjeeling Limited) maar het heeft er mijns insziens wel nooit zo dik opgelegen. Leuk dat Anderson een werkfeestje houdt met zijn vrienden maar het is niet bevorderlijk voor de kwaliteit van de film.

Conclusie: paar schone beelden zoals altijd maar dit draagt bitter weinig bij tot de rest van Andersons repertoire en ik hoop dat hij de volgende keer weer wat meer de diepte gaat opzoeken in plaats van een weinig geïnspireerde victory lap te houden met een paar bekende gevierde acteurs want The Grand Budapest Hotel is in zijn kern mijns insziens een ontzettend lege film. En intussen kijk ik dan maar nog eens naar de Royal Tenebaums of Moonrise Kingdom.

Een redelijk komedie film...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk..

Bekende acteurs Ralph Fiennes, F. Murray Abraham, Adrien Brody

en Tom Wilkinson ...

Soms breedbeeld, soms 4:3 klein beeld...

Mooi HD kwaliteit beeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

oubollige cinema van in de tijd van zwart wit film uit de jaren 30. Voor de liefhebbers die dat graag zien.

Geweldig filmpje, eigenlijk precies wat ik ervan verwachtte.

Knotsgekke film. Erg creatief, vindingrijk, en bij vlagen hilarisch. Visueel is het prima, maar eigenlijk zijn het vooral de decors die de film echt maken. Tijd om te vervelen heb je niet, want zo'n beetje elke minuut komt Anderson wel weer met een leuk ideetje. De geinige soundtrack sluit hierbij perfect aan.

Acteurs zijn ook uitstekend gecast. Dafoe is geknipt voor dit soort rollen, Norton is grappig, en ook leuk om Brody weer eens in een goede film te zien spelen.

Qua humor vaak gortdroog. Persoonlijke favoriet was het moment waar iedereen op elkaar begon te schieten, maar werkelijk niemand elkaar raakte. Norton sluit vervolgens diezelfde scene op een erg komische manier af.

Fijn om deze ook eens gezien te hebben. Mijn verwachtingen waren tamelijk hoog, en die heeft de film zeker waargemaakt. Topper van 2014 wat mij betreft. Dikke 4,0*.