The Grand Budapest Hotel (2014)

Wes Anderson wordt nogal eens ervan beschuldigt steeds dezelfde film te maken, omdat ze allemaal enorm dezelfde stijl hebben, in al hun facetten. Persoonlijk begin ik juist steeds meer bewondering voor hem te krijgen door de manier hoe hij die stijl steeds vaker op onverwacht materiaal weet toe te passen en zo tegelijkertijd iets echt nieuws en iets vertrouwds levert. Andersons stijl is één van de meest direct herkenbare ooit, maar het blijft fris.

Daar komt nog eens bij dat ik zelf de indruk heb dat hij vanaf Fantastic Mr. Fox echt gegroeid, iets verfijnder zo je wilt, met meer oprechte emotie. In feite is bijna iedere film van hem al een verbetering geweest op zijn voorganger (al moet ik Bottle Rocket en The Life Aquatic nog zien en was The Darjeeling Limited een mini-dipje) en volgens een logisch patroon is The Grand Budapest Hotel zijn beste werk. De stijl is hier geperfectioneerd. Waren zijn voorgangers al schitterend om naar te kijken, deze is echt een lust voor het oog. Perfecte aankleding op ieder gebied.

Gelukkig is er ook een inhoud die dit ondersteund. Iets minder emotioneel dan Moonrise Kingdom, maar zeker niet afstandelijker en met de hoogste funfactor tot nu toe bij Anderson, met een heerlijk verhaaltje en vol met geweldige personages. In feite is bijna ieder karakter dat hier langskomt raakt, wat verklaard waarom Anderson zoveel grote namen voor mini-rolletjes weet te krijgen. Niettemin, de volgende keer iets meer Bill Murray alsjeblieft Anderson. De hoofdrol van Fienness (toch al een van mijn favoriete acteurs die nooit echt volledig gewaardeerd lijkt te worden) is bijzonder fijn. De vernieuwende factor naast de historische setting is de donkere onderlaag, die soms zelf een bovenlaag wordt. Erg effectief gedaan.

Ik kan niet anders dan hier vol van genieten. Wie weet zit dat grote meesterwerk van Anderson er vlug aan te komen. Of misschien is dit hem, want ik heb nu al weer zin om hem nog eens te bekijken.

4*

Genieten geblazen. Ik zal als geen ander onderkennen dat Wes vaak hetzelfde doet. Toch is het eigenlijk altijd wel 'anders'. Misschien wel als geen ander van zijn films past de aankleding van The Grand Budapest Hotel bij de visuele stijl, humor en sfeer van Anderson. Bottle Rocket en Rushmore vond ik altijd zijn leukste films, The Grand Budapest is zeker zijn fraaiste... en misschien stiekem toch ook wel zijn leukste. Zo geweldig in beeld gebracht, met zo veel visuele details (Fuelitz ), humor, geniale dialogen, flair, geweldige bijrolletjes. Alles zit er in. 4.5*, hop. Wes heeft me nooit teleurgesteld (alleen Darjeeling een beetje), maar deze is van zijn meest recente films absoluut de meest geweldige. Al in de eerste scenes kreeg ik kippenvel en een glimlach op mijn gezicht die niet meer is weggetrokken .

ps. de beste gevangenis-ontsnapping ooit natuurlijk.

Geweldig!

Dit voelt als een Anderson zoals een geniale Anderson moet zijn. Vraag is hoe hij hier ooit nog boven gaat komen, maar wat mij betreft makkelijk z'n beste film totdusver.

Je boet wat aan menselijkheid in, in de verte doemen zwarte Allo Allo vergelijkingen op, maar de geniale regie van Anderson veegt die meteen weer weg. Vanaf de eerste tot de allerlaatste scene is het genieten.

Heerlijke rol van Dafoe, maar ook de rest van de cast zit geweldig in de film. Visueel vooral een perfecte mix van animatie en live action, de soundtrack past geweldig goed bij de film en de humor ligt mij wel, lekker gezapig, maar toch sappig.

Een verrassing, want hoewel ik best kan genieten van Anderson's werk is deze buiten categorie.

4.5* en een uitgebreide review

Geweldige film die met een winkelhaak en is gemaakt. Droge humor en een lekker tempo. Ook de sfeer is meesterlijk gepakt. Incl. een van de beste gevangenis uitbraak en achtervolging in de sneeuw. Genoten van begin tot einde.
Had best 20 minuten langer gemogen!
Met geweldige rol van Willem Dafoe, in mijn ogen toch wel het hoogte puntje. Maar ook de lobby boy was van hoog niveau, zoals eigenlijk alles wel...
Ga deze zien! AUB!
4.5 Omdat het kan...

met hoge verwachtingen (door de vele goede recensies) naar deze film gegaan maar het viel me wat tegen....

leuke humor, super styling, goed acteerwerk, aardige sfeer maar toch kon het me niet zo boeien, kan aan mij en het moment hebben gelegen

Erg van genoten, wat mij betreft de leukste en misschien ook wel de beste Anderson film sinds the Life Aquatic.

Ik zal nooit een gigantische fan van de hyperstilist Wes Anderson worden, maar ik moet nageven dat ik me in de bios toch zeker zeer vermaakt heb met dit absurde sprookje. Het dreigt allemaal vaak net iets te quirky te worden, maar gelukkig is daar Ralph Fiennes, die grandioos weet om te gaan met de strakke regie van Anderson. Die stijl wil de overige acteurs nog wel eens belemmeren in hun kunnen (Jeff Goldblum sprekend in volzinnen?), maar het levert wel een plaatje van een film op, met op de achtergrond ontelbare kleine details die een herziening vrijwel noodzakelijk maken.

Hmm, als ik dit zo teruglees zal het me niks verbazen als ik 'm ooit nog een half puntje meer geef, maar voor nu: 3,5*.

Mijn tweede Anderson na het visueel krachtige maar qua verhaal voor mij tegenvallende Moonrise Kingdom.

Deze film vond ik een stuk beter. Na een goed begin zwakte het wel geleidelijk wat af tot de ontsnappingsscene, vanaf dat moment werd het en bleef het behoorlijk sterk. Leuk ook de achtervolgingsscene op de slee. Een aantal stukken deden me zelfs een beetje aan Tarantino denken. De film heeft een zeer bekende cast die soms ook dubbelrollen speelt.

De film put vooral kracht uit het visuele, maar ook het verhaal is leuk. Mijn verwachtingen waren dat de film zich vooral in het hotel zou afspelen en de verhalen over de gasten zouden gaan maar dat was toch niet helemaal zo. De focus is meer op de avontuurlijke geschiedenis van de hoteleigenaar.

Het visuele gebruikt de formaten 16:9 en 4:3, toont enkele zwartwitbeelden en maakt soms gebruik van iets wat lijkt op bordkartonnen settings. Op zich heeft dat wel wat in een komedie.

Ik las hier en daar dat de film een verfilming is van een boek die vooral het Europa van voor de oorlog toont en de beleefde manier van omgang dat men toen hier kennelijk had en met de oorlog verloren ging. Daar is in ieder geval in de film niets van overgebleven, wie zoiets verwacht zal bedrogen uit de zaal komen.

Wat mij betreft zit deze tegen de 3,5* aan, het is wel zo'n film waarvan ik me afvraag of het visuele wel even goed overkomt op een klein scherm. Of je het in de bioscoop of op TV bekijkt zou de score misschien kunnen beinvloeden.

Alle schoonheid en soms krachtige art decoration ten spijt, blijft het kluchtige verhaal steken op het niveau van Swiebertje. Kon er zelfs niet om glimlachen, maar dat zal, gezien de zeer enthousiaste reacties hier en in de pers, aan mijn gevoel voor humor liggen, of het gebrek daar aan.

Waarschijnlijk lag iedereen dubbel van het lachen tijdens die vreselijke ski scene

Enfin, ik heb me gewoon absoluut niet vermaakt. Het stilistisch vergelijkbare Moonrise Kingdom vond ik wel grappig.

Een lust voor de ogen! Wat een heerlijke film was dit!

Zorgt ervoor dat ik alle plaatsen wil bezichtigen, jammer dat dat niet doorgaat..

Grappig, spannend, prachtig gedetailleerd, aandoenlijk. goede soundtrack. Wes Anderson's beste tot nu toe. Ralph Fiennes is heerlijk in een goed geacteerde film. Zoveel mooie beelden. Topper.

Het blijft wat mij betreft wat aan de zeer fraaie oppervlakte steken. Moonrise Kingdom wist me meer te raken.

Qua stilering de beste film van Anderson. Het verhaal is gelukkig geen hotelklucht maar een fraaie rondreis door de Balkan voor WO2. Afgezien van The Fantastic Mr. Fox spreekt het absurdisme van Wes Anderson me helaas weinig aan. Het slaat de plank net mis in subtiliteit. Neemt niet weg dat ik me uitstekend vermaakt heb aan al het moois.

O ja... Léa Seydoux van La Vie d'Adèle doet ook mee.

3,5*

Waarom draait deze nog niet in alle bioscopen? I'm dieing to see this one too!!!

Ik houd meer van de menselijke Anderson van (o.a.) Rushmore dan de maniëristische Anderson uit zijn laatste paar films. Maar zijn talent blijft onmiskenbaar en deze film is een leuke kijkervaring. Ralph Fiennes is heerlijk bezig.

Hier kijk ik dus erg naar uit. Binnenkort maar even naar het filmhuis!

Ongelooflijk van genoten!

Duidelijk nu al mijn lievelinsgsfilm van Anderson, op alle vlakken perfect in wat hij poogt te doen.

Ralph Fiennes is zich duidelijk rot aan het amuseren, en ook de rest van de cast is héérlijk, met speciale vermelding voor Willem Dafoe.

Geen enkele negatieve opmerking, alles was af, piekfijn verzorgd, grappig, charmant, lief, hartverwarmend, noem maar op.

4.5* voor dit klein meesterwerkje

Zeker vermakelijke film met artistiek zeer mooie beelden. Vreemde scenes die ik in veel films niet had kunnen waarderen, zoals de vreemde skiscene, komen in deze film opeens goed tot recht. De herkenbaarheid in kleur en camerawerk in vergelijking met moonrise kingdom is groot. Van mij een prima beoordeling.

Gek genoeg vond ik dit de minste film van Wes Anderson totnogtoe. Waarom deed dit me allemaal eigenlijk vrij weinig, dacht ik. Dit terwijl sommige van Wes Anderson's films tot mijn favorieten behoren. Toen bedacht ik me dat los van de hotelmanager niemand een karakter had. Nou misschien had Willem Dafoe in deze film nog een rol met een persoonlijkheid, hoe karikaturaal ook. Voor de rest werd iedereen gedefinieerd door hun uiterlijk. Veel meer valt er over de karakters eigenlijk niet te vertellen. De picolo was loyaal, dat wel, maar daar hield het wel mee op. Het vriendinnetje was moedig en had een enorme moedervlek, en was volgens de hotelmanager erg charmant en puur, maar op basis van wat we zien weten we eigenlijk weinig tot niks van haar. Adrien Brody was een boef met een snor. Men kan het hele lijstje afgaan.

Hoe onnatuurlijk ze ook praatten, in zo goed als al zijn vorige films hadden de karakters meer om het lijf. Daardoor had het drama voor mij meer impact, en waren de grappige momenten komischer.

Blijft over, een prachtig gestyleerde film, met een redelijk verhaal, en een goed acterende Ralph Fiennes. Maar voor het eerst voelde een Wes Anderson film voor mij echt alsof er een machine een Wes Anderson film had genereerd. Het liet me al met al behoorlijk koud.

De oude, excentrieke eigenaar [F. Murray Abraham] van het vervallen en haast lege hotel uit de titel, legt aan een jonge schrijver [Jude Law] uit hoe hij het hotel in bezit heeft gekregen en waarom hij het failliete hotel niet zal verkopen. In flashback ontdekken we al gauw dat hij het hotel geërfd heeft van een dame op leeftijd, maar dat de vele aasgieren die uit waren op het hotel hem op elke mogelijk manier dwars hebben gezet om te voorkomen dat hij zijn erfenis kon opeisen.

Het plot is een tikje ingewikkeld, maar redelijk te volgen. De set design, make-up en kostuums zijn van bijzonder hoog niveau en prachtig camerawerk maakt dit tot een prachtige productie. Regisseur Wes Anderson bevolkt de film met topacteurs [Ralph Fiennes, Adrien Brody, Harvey Keitel, Willem Dafoe e.a.] die elk een excentrieke rol mogen spelen en verward jammer genoeg excentriek met grappig. Dit is typisch een film die te hard probeert grappig te zijn en daardoor geforceerd overkomt en de plank wat humor betreft behoorlijk mis slaat. In het begin kon ik hier en daar nog wel meegaan in de absurditeit van deze film, maar al gauw begon het pompeus, pretentieus en vervelend te worden. Ziet er mooi uit, maar is helemaal niet leuk.

Inderdaad, Wes Anderson zijn hoogtepuntje in zijn carrière. Ralph Fiennes vond ik echt hilarisch (wat van de rest van de cast ook mag gezegd worden trouwens), wederom prachtig verfilmd (vooral de scenes in zijaanzicht zijn altijd een lust voor het oog) en een hoog tempo. Dit mag zeker tot één van zijn meest komieke films gerekend worden. Daar bovenop nog eens een leuk verhaal, en natuurlijk waren er ook de details. Ik ben blij dat er nog deftige cineasten zijn in de tegenwoordige poel van middelmatigheid. Een verdiende 5 dan ook!

Bij bovenstaande comment en het aantal sterren, vraag ik me af of je dan alle films van Wes Anderson zo beoordeelt. De absurde stijl en humor is kenmerkend voor Wes Anderson. Zijn humor en stijl is zo eigen dat de film voor mij onmogelijk pretentieus of gemaakt grappig kan worden genoemd.

Pompeus en absurd kan je de films zeker noemen. Natuurlijk blijft het een kwestie van smaak. Het pompeuze kan, maar hoeft niet ten koste te gaan van het plot en het "catchy" zijn van een film. Een mindere van Wes Anderson vond ik The Darjeeling Limited (2007).

Erg benieuwd of er meerdere kijkbuiskinderen waren die hebben gedacht aan deze The Spy Who Loved Me - Austria Ski Chase - YouTube scene tijdens Dafoe's ultieme actiescene? ...ik vat het op als een heerlijke persiflage!

Wes Anderson is een van die regisseurs van wie ik het oeuvre zonder haast heb ontdekt. Het leuke aan zijn films is dat ze nooit teleur stellen, en dat je telkens weet wat je voor de kiezen gaat krijgen zonder dat Anderson ooit in herhaling valt. Fris kleurgebruik, een heel herkenbare visuele stijl, en veel humor die meer onder radar of in de details zit. Al deze zaken komen tot hun voorlopige hoogtepunt in The Grand Budapest Hotel, waardoor ik erg blij ben dat ik uiteindelijk toch tijd heb vrij gemaakt om deze film in de bioscoop mee te pikken.

Anderson werkt graag met vertrouwde acteurs en hoewel er een heleboel ook hier een klein tot middelgroot rolletje hebben zijn het toch vooral twee nieuwkomers die de show mogen stelen. Ralph Fiennes is heerlijk op dreef als de punctuele hotelconciërge Gustave H., maar het is vooral Tony Revolori als diens hulpje Zero die een hele sterke indruk achterlaat. Als hij de juiste projecten eruit kan weten pikken zie ik voor hem een grote carrière in het verschiet. Speciale vermeldingen zijn er voor de altijd goede Jeff Goldblum als advocaat die helemaal verloren lijkt in het rondom zich ontwikkelende verhaal, de schattige Saoirsie Ronan als vriendinnetje van Zero en Willem Dafoe als heerlijk norse manusje-van-alles.

Visueel is dit zonder twijfel het beste wat Anderson tot dusver heeft laten zien. Decors zijn tot in de details afgewerkt en zien er allemaal werkelijk fantastisch uit. Het kleurgebruik overtreft alle verwachtingen, Anderson haalt heel wat visuele trucjes uit en verdient vooral de stop-motionstukjes echt een pluim. De soundtrack is van hetzelfde hoge niveau: de popnummertjes zijn verdwenen en de in de plaats gebrachte muziek sluit naadloos aan bij de gebruikte decors.

Qua plot is dit misschien wel de meest straightforward Anderson die ik al heb gezien. Weinig zijsprongetjes, eens het verhaal zich ontrafeld gaat het in één ruk van begin tot eind. De dramatische ondertoon is hier niet echt aanwezig, maar daar tegenover staat wel dat de humor hier meer op het voorplan mag treden. Iets wat ook met verve gebeurt, wat ertoe leidt dat ik meermaals hardop heb kunnen lachen. Het emotionele gebrek was niet iets waar ik tijdens het kijken last van had, al zorgt het er wel voor dat deze minder lang blijft hangen dan bijvoorbeeld een Rushmore.

Al is dat laatste uiteindelijk ook maar een miniem kritiekpuntje, want ik heb genoten van begin tot eind tijdens m'n eerste Anderson in de bioscoop. 4* zijn dik verdiend.

Heldere feedback/ comment/ mening!

Ik hecht echter minder dan wel geen belang aan "samenhang tussen karakters", eerder aan de symbiose van de karakters met het verhaal. De actie heeft me niet gestoord (in tegendeel, zie verwijzing naar sneeuwscene).

Charmant en old-school sprookje die jammer genoeg niet volledig wist te boeien.

Dit is m'n tweede Wes Anderson. De eerste was Fantastic Mr. Fox, een film die net als deze erg apart, maar toch mooi was. Alleen wist FMF me wel te bekoren en deze niet zo erg. Nu, de film is erg leuk en luchtig. Enkele scènes zijn memorabel (de slee-achtervolging en de telefoontjes naar verschillende hotels), maar de film bestaat voornamelijk uit te absurde stukjes. Ik hou nu wel van het absurde, en heb dan ook regelmatig gelachen. Toch miste er wat: verhaal.

Het verhaal is simpel en de uitwerking is goed, maar ik zat af en toe te zuchten om de soms vervelende personages en scènes. Zo was Adrien Brody totaal niet leuk of aangenaam. Willem Dafoe daarentegen was erg bad-ass en Ralph Fiennes stal echter de show. Als 'bisexual faggot' was hij enorm vermakelijk en soms zelfs op het randje van hilarisch. Saoirse Ronan stond op cruise-control en Owen Wilson, tja, wat doet hij in deze film eigenlijk?

De setting was enorm leuk. De shots uit de lucht waren overduidelijk maquettes, iets wat ik niet verwachtte maar toch erg charmant was. Het gebruik van andere formaten 16:9 en 4:3 valt bij mij wel in de smaak. Ook de strakke regie was aangenaam. Het allegaartje van acteurs werd me soms iets te chaotisch en de film duurt slechts een kleine 100 minuten, maar lijkt veel langer te duren.

2,5*

Escapisme van een hoog niveau. Na Moonrise Kingdom was het voor mij duidelijk dat Wes Anderson een talentvol regisseur is. Als je enscenering zo geweldig is als in deze film, dan maakt het niets uit dat het verhaal bijna niet bestaande is. De decors en kleuren zijn in die mate aangenaam om naar te kijken dat je als kijker opgaat in de pracht en praal. Grand Budapest Hotel neemt je mee in een absurde maar sympathieke wereld gevuld met memorabele personages en grappe situaties.

Kort samengevat, dit zijn twee uur die ik nooit van mijn leven meer terug kan krijgen.

Het verhaal is echt diep en diep triest slecht. De humor viel nergens te spotten. Het was niet eens flauw, het was er gewoon totaal niet. De acteurs waren goed, maar echter het verhaal maakte de film compleet kapot. Ik kon niet wachten tot de credits eindelijk voorbij kwamen en de film voor eens en altijd gedag kon zeggen aangezien ik veel gaap momenten had en bijna in slaap begon te vallen.

Dit is een film waar je voor gaat zitten met grote verwachtingen, echter zal je de hele film door wachten tot de film nu eindelijk is begint en de diep dramatische flash back is een keer op houdt. Maar echter realiseer je snel genoeg dat de film niks anders bevat.

Jammer, een gemiste kans.

2, de decoraties was het enige wat de film nog wat substantie gaf.

ps

De mensen die een 3 of hoger geven aan deze film, is dat de regisseur en zijn maatjes? want ik kan echt niet in zien hoe mensen dit als meesterwerk kunnen zien. Je moet dan wel hele lage standaarden hebben.

Welke tijd krijg je ooit wel terug?

Wat mij verbaast is dat dit nu juist de Anderson film is die het tot in de top 250 weet te schoppen. Naar mijn mening onterecht, deze mag van mij onderaan komen te staan, net boven Bottle Rocket, die met een groter budget deze film makkelijk zou hebben overtroffen. De stijl, art direction en cinematografie zijn geweldig gekozen, met veel zorg uitgedacht en gemaakt en geven je constant iets om verwonderd naar te kijken. Het verhaal is allerminst boeiend, waarom er gekozen is om het verhaal te brengen via de schrijver is mij een raadsel. Het meisje op de begraafplaats en dus de schrijver hadden wat mij betreft wel weggelaten mogen worden. Een 3.35 was een beter cijfer voor deze film geweest (tussen de andere films van Anderson). Alle films van Anderson mogen van mij sowieso wel een paar tienden omhoog, en Rushmore had de plek in de top 250 moeten krijgen. Al met al is de film uitermate vermakelijk en is het voor mij vooral Tony Revolori die de film net dat beetje extra geeft.