Ghosts of Mars (2001)

Nog wel een lekker b-filmpje, redelijk origineel, vrij goed geacteerd en niet beschamend idioot. Gewoon plezierig, en in elk geval de beste Mars-film tot nu toe

3 sterren

Zeker niet zijn beste maar toch is dit weer een erg vermakelijke Carpenter. Zijn herkenbare stijl en sfeer zijn weer aanwezig al is het lang niet zo sterk als in zijn meesterwerken. Maar als Carpenter fan dat ik ben blijft dit altijd stukken beter dan de doorsnee sci-fi flicks die we vaak te zien krijgen .
De setting is erg leuk. Lekker donker en desolaat wat alleen maar de sfeer versterkt. De soundtrack is weer van hoge kwaliteit. Simpel, maar erg effectief zoals Carpenter dat zo goed weet te doen. Vond de metal soundtrack ook erg cool.
De cast doet het prima met wat mindere vertolkingen zo nu en dan maar over het algemeen doen de acteurs prima hun werk. Niets magistraals maar daar ga je ook niet vanuit bij een film als deze.
Het mindere aan GoM vond ik dat er teveel vechtscenes de revue passeerden. Dit deed de sfeer vaak verslappen. Jammer want Carpenter laat ook zien hoe het wel moet met zijn gore scenes. Prachtig bv die scene dat die soldaat eerst zijn arm verliest en dan onthoofd wordt door zo'n metalen schijf . Erg cool .
Over het algemeen dus niet Carpenter's beste maar dat doet niet ten onder dat ik weer heb genoten.
3,5*

Matig filmpje.

Hangt een zware videogame esthetiek die de film absoluut geen goed doet. Nogal clean gelikte CGi soms, paar vreselijk slechte effecten (de vliegende luchtballon), domme acteurs (afgezien van Statham, maar zelfs die vond ik hier niet echt te pruimen).

Muziek was in het begin nog opmerkelijk aardig (leuke dark ambient brom bij het verkennen) maar naarmate er meer actiescenes komen wordt het zieliger en zieliger.

Het begin van de film is nog wel leuk, maar hoe meer van het verhaaltje belicht wordt hoe slechter het allemaal wordt. Wel normaal bij films als deze, maar wel best jammer verder. Actie is redelijk slecht, die aliens (en dan vooral die heavy metal typetjes - leken wel weggelopen bij Kiss) zijn niet om aan te zien, het setje op Mars begon mij na een tijdje ook tegen te steken.

Vermakelijke onzin, heb ook wel een klein zwak voor scifi, maar verder brengt dit absoluut helemaal niets. Maar 't is redelijk vermakelijk en snel voorbij.

Kleine 2*

Na 2 goeie films, heeft Statham helaas meegedaan met een wat mindere geslaagde film.

Zoals vroeger gezegd, had ik er niet veel van verwacht. Ik keek het puur om een filmpje van Carpenter rijker te zijn en beetje uit nieuwsgierigheid. Want het verhaal is best redelijk, totale afwerking wat minder.

Sci-fi is geen favoriete genre, maar wel een genre waarin er genoeg goeie films te vinden zijn. Helaas hoort deze er niet bij. Puur hersenloze vermaak, meer niet.

CGI was niet al te goed, al was het wel evengoed of zelfs beter dan een doorsnee sci-fi. De oorspronkelijk bewoners van Mars zagen er niet uit, meer als Metal/punk personages.

De sfeer en spanning zaten er bij mij dunnetjes in. Redelijk actiescènes en redelijke kills (vooral die discusslachtoffer).

Niet zijn beste, maar wel vermakelijk voor een keertje.

Moet zeggen dat ondanks het gigantisch lage gemiddelde de film nog prima te pruimen viel. Misschien dat het ook door het gemiddelde komt, want daardoor had ik lage verwachtingen.

Vooral het eerste half uur vond ik echt uitstekend, een heerlijke desolate sfeer die de film toch redelijk spannend maakt. Gecombineerd met een fijne Carpenter tune vond ik het zeer goed te pruimen, zelfs met iemand als Henstridge in de hoofdrol.

Op de helft verandert het wat meer in een actiefilm wat helaas een beetje minder is voor de sfeer, maar de lekkere onthoofdingen en het vlotte verhaaltje maken de film uiteindelijk toch makkelijk uit te zitten.

3*

Whehe, de film die John Carpenter een burn-out bezorgde. Het is ook niet veel soeps wat de beste man met Ghosts of Mars aflevert, want mên, die dialogen! Wat zijn die afzichtelijk en ridicuul in deze film. Dat kan echt niet. Het haalt samen met een irriterende Statham de hele film naar beneden. Natasha Henstridge keur ik dan nog wel goed. Maar goed, met zo'n simpel verhaaltje en een matige sfeer is er weinig horror te bekennen en scoort dit een dikke onvoldoende.

Deze film zou ik waarschijnlijk niet zo snel hebben gezien als ie niet van Carpenter was. Staat te boek als zijn minste. En misschien is dat ook wel zo. Maar ik vind dat ie aansluiting vindt bij zijn andere films qua kwaliteit. Het lage gemiddelde snap ik dan ook niet helemaal.

Dit is wat mij betreft ontzettend goed vermaak. Het verhaal is te onzinnig voor woorden en de personages zo plat als een dubbeltje, maar ik ben bereid om bij dit soort films veel voor lief te nemen. En dat moet ook wel. Maar als je dat doet, hou je een film over met een ontzettend hoog tempo en veel vermakelijke onzin. Veel coole scenes, vond de effecten eigenlijk goed en de setting werkt ook wel. Het is ook eigenlijk gewoon typisch Carpenter, alleen iets minder goed dat meestal het geval was. Maar ach.

3,5 sterren. En dat is niet omdat ik Carpenter 'mag' of wat dan ook, maar is wat mij betreft gewoon verdient

Carpenters desillusie.

Een vermakelijke SF-horror met Ice Cube en Henstridge aan boord als de publiektrekkers. Het popcorngehalte was hoog, maar het mocht niet baten. Destijds flopte de film en werd hij genadeloos door de critici verguisd. Onterecht, want met de actie en sfeer zit het wel snor. En Pam Grier die in een Carpenter-flick 'Who goes there?' vraagt, verdient sowieso elk voordeel van de twijfel. Pulp zoals pulp hoort te smaken, zou je denken. Carpenter zelf keerde na het falen echter gedesillusioneerd Hollywood de rug toe en zou pas in 2010 weer terugkeren naar het witte doek.

Goed.

Op de een of andere manier wordt het nergens spannend of eng, ondanks alle actie en gevecht blijft het allemaal behoorlijk vlak. Sfeer is natuurlijk erg subjectief, maar op mij komt het in ieder geval niet over. De muziek - een soort Ministry achtige gitaar-en-drum herrie - irriteert eerder dan dat het de actiescenes spannender maakt.

Het hele zooitje pulp- en B-film acteurs (ja daar reken ik Statham toch zeker wel onder) doet het op zich prima, maar dat maakt het verhaal nog niet onderhoudend. En Natasha is een bloedmooie meid als ze lacht, maar dat mogen we maar anderhalve tel zien.

De stijl van de decors is half om half goed gelukt (de gebouwen, de trein) en volstrekt bespottelijk (autootjes, uniformen, wapens). Geen inspiratie, of te weinig aandacht? En de monsters vallen dan ook nog niet echt mee. Een beetje brullen, dat is het engste wat er uit komt.

Mislukt, zeg ik dan maar. Alleen interessant omdat Carpenter's naam er aan hangt.

"See you later, you big motherfucker!"

De eerste film van super-regisseur John Carpenter die me enorm tegenvalt (Ik moet ook The Ward nog zien).

De cast is niet heel geweldig, maar toch ging het nog wel door de beugel. Vooral Ice Cube (Jezus, wat een "naam") was beter dan ik had verwacht. En Peter Jason op het einde nog was een prettige verassing.

Het concept van Ghosts of Mars (en de titel) lijken zo uit een aflevering van Doctor Who (een van mijn favoriete tv-series) te komen, alleen mist het dan uiteraard de briljante stijl en Britse humor. De manier waarop het verhaal word verteld is erg vervelend. Waar ik bij films als Big Trouble in Little China en In The Mouth of Madness het wel geniaal vond dat we in het begin een scène krijgen die na de gebeurtenissen in de film plaatsvinden, in Ghosts of Mars is het zeer vervelend. Op een gegeven moment luister je naar een verhaal in een verhaal in een verhaal... En de hele tijd die flashbacks, 30 seconden geleden heb je het nog gezien en je krijgt al weer een flashback voorgeschoteld. Als je de flashbacks weg haalt web je zo 20 minuten van de film af.

Ook is de film waardeloos geëdit. De hele tijd beelden die in elkaar over faden, de hele tijd. Bijna ieder shot fade in de andere over, zelfs als hier helemaal geen enkele reden voor is. Echt heel erg vermoeiend om naar te kijken, digitaal editen is helemaal niets voor Carpenter blijkbaar. Wel waren de opnames prima, dat maakt het misschien juist zo zonde van de editing.

De Mars-landschappen zagen er prima uit en de sets in bijvoorbeeld de trein waren eigenlijk erg goed. Maar toch vond ik het super vaag dat ze gewoon op Mars lopen, Mars heeft geen zuurstof, geen normale zwaartekracht... En dan loop je daar zonder ruimte pak. Een beetje ondoordacht. (De Doctor kan ook zonder pak op Mars lopen maar hij is een Time Lord...)

De muziek van Carpenter vond ik ook een beetje teleurstellend. Die metal hoeft van mij niet zo, geef mij maar de geweldige synthesizer muziek die hij gewoonlijk maakt. Er zaten (voornamelijk naar het einde) wel een paar coole tracks tussen gelukkig. De geluidseffecten waren wel waardeloos.

Maar misschien wel het top-punt was nog wel die verschrikkelijke bad guy. Om geen duidelijke reden is hij de lijder van de bezetenen, hij lijkt regelrecht uit een metal-videoclip gelopen. En wat ik zelfs lachwekkend vond was hij hij praat. Voortdurend de vreemdste fantasie-woorden schreeuwend, die de acteur vermoedelijk ter plekke verzint. Echt een enorme misser.

Toch vond ik het wel een best vermakelijk film en heb ik niet echt de nijging gehad om hem uit te zetten want het verhaal was wel redelijk op zich en kwalitatief was de film niet zo waardeloos als je zou verwachten. Tot nu toe de enige film van Carpenter die ik minder dan een 8 heb gegeven. Snel vergeten en weer een topper als The Thing kijken.

Damn, die Carpenter...! Écht een film voor hem. Lijkt een mix van allerlei andere films uit z'n eigen oeuvre met een sterke hang naar post apocalyptische films uit Italië (vooral 80's). Heeft zich qua cast ook niet bepaald ingehouden. Vreemde keuzes zoals Statham en Ice Cube pakken goed uit en Pam Grier is altijd een fijne keuze. Flink wat nonsens, goedkope decors, rebelse mutanten, foute rock en genoeg blood & guts.

Ghosts of Mars

Een matig filmpje waar ik de acteurs goed vond spelen maar het visueel niet sterk vond. Als grote namen langs komen zoals: Ice Cube en Jason Statham (!!!!) dan ben ik er snel bij. Zoals velen weten die mij een beetje volgen of kennen dat ik een groot Statham fan ben. En ik vond hem leuk acteren in deze film. Alleen de film in het algemeen vond ik nou ook niet het beste. De 'gif'-wolk vond ik erg slecht bedacht. Dat moest overigens ook de geest voor stellen. De mutanten waren uiteraard wel erg vet en er zaten ook wel mooi actie scene's in! Maar ik vond het er lelijk uit zien. Hun GFX zag er echt totaal niet uit en dat is erg jammer. Leuk om eens tussen door mee te nemen maar geen super film. Gekeken op Netflix Nederland.

2.0*

Typische John Carpenter film die me veel deed denken aan een aantal van zijn vorige klassiekers zoals "Assault on Precinct 13 (1976)", "Escape from New York (1981)" en "The Thing (1982)". Stop je die drie films in een blender, dan ontstaat deze leuke sfeervolle film.

Het verhaal mag dan misschien niet hoogstaand zijn (ik vond het persoonlijk wel heel leuk) en neigt misschien zelfs naar een B-film (ziet er soms wat goedkoop uit, maar ik vond dat juist wel goed passen bij deze film), maar het verhaal wist mij wel vanaf de eerste tot de laatste minuut te boeien en dat kwam vooral door de heerlijke uitvoering van het verhaal en de heerlijke sfeervolle en broeierige sfeer. Sowieso zit de opbouw van het verhaal goed in elkaar en wordt ook alles heel duidelijk uitgelegd. Dat laatste heeft men in de eerste 45 minuten heel leuk gedaan, want dan kan kun je min of meer per persoon (verhaal wisselt dan steeds naar een bepaalde persoon en vooral naar Natasha Henstridge en Jason Statham) het verhaal volgen. Daardoor kom je niet voor verassingen te staan en wordt juist alles duidelijk verklaard.

Buiten dat het verhaal goed en leuk in elkaar steekt, ziet het er visueel wel allemaal aardig uit (vooral de goedkope decors, aankleding en make-up), bevat de film ook de nodige harde actie (o.a. amputaties en onthoofdingen door een soort van frisbees) en vooral in het laatste gedeelte van het verhaal en zit er soms ook wat leuke humor in (komt vooral op conto van Duane Davis in de rol van de ietwat onnozele "Uno", maar ook door Jason Statham). Ook het regelmatig toepassen van stevige heavy metal muziek (vooral bij de actie) was leuk gedaan en dat hitste ook nog eens de sfeer verder op.

De sfeer is sowieso een sterk punt van deze film en dat komt mede omdat het verhaal maar in een klein gebied afspeelt en men geregeld met elkaar opgepropt zit in een gebouwtje. Ook bestaat de Martiaanse politie-eenheid (welke aankomt met een speciale trein om een gevaarlijke gevangene mee te nemen) uit een leuke groep personen die je niet zo één twee drie samen in een film zou verwachten zoals de fraaie Natasha Henstridge (in de hoofdrol van Luitenant Melanie Ballard die goed van zich afbijt en zeker ook haar mannetje staat), Jason Statham met haren (in de hoofdrol van Sergeant Jericho Butler die enorm geilt op Melanie Ballard, kan ik me ook wel voorstellen , maar ook zijn mannetje staat en dan wel met wapens) en Pam Grier (in de ol van commandant Helena Braddock). De laatste heeft overigens maar een beperkte rol in het verhaal. De gevaarlijke gevangene "Desolation Williams" die de Martiaanse politie-eenheid komt ophalen werd leuk gespeeld door Ice Cube. Ook de overige cast deed het gewoon leuk en verdienstelijk, maar die dienden vooral als voer voor de imponerende en fraai uitziende bezeten (door vrijgekomen geesten in de vorm van een rode gloed/mist) slechteriken.

Het einde vond ik overigens goed en leuk (dat Natasha Henstridge dan ook nog even in ondergoed te zien is, was natuurlijk mooi meegenomen) en al met al heb ik me gewoon goed vermaakt met deze typische John Carpenter film, die ook niet al te lang duurt (precies 90 minuten). Jammer dat deze film zo'n laag gemiddelde heeft (op IMDb overigens ook) en dat verdient hij in mijn ogen eigenlijk niet. Van mij krijgt hij in ieder geval een zeer ruime voldoende.

Een luide, woeste heavy metal sci-fi western met veel actie en dat op de rode planeet. Met een model trein. Leuk. Toch, geen al te beste beurt van Carpenter, waarvan het lijkt alsof hij hele happen uit z'n eigen oeuvre aan het recyclen is. Narratief een bende, voor een paar rake one-liners hoef je hier ook niet te zijn en de personages ben je zo weer vergeten. Alhoewel er weinig mis is met de blondine. Ice Cube doet dapper z'n best als badass, maar een Snake Plissken is het niet. Die rol had voor Statham moeten zijn, ben je anno nu geneigd te zeggen. Creepy, nee, daar is geen tijd voor. Freaky wel, met al die Marsindianen. Ik kan er geen hekel aan hebben, maar dat is het dan ook wel.

"Always go out with a bang" zei mama Ghislaine Carpenter altijd tegen kleine Johnny wanneer ze z'n veters strikte, en dat heeft hij potverdorie onthouden. Iedereen die hier braafjes boxofficemojo, rottentomatoes en andere establishment werktuigen zit na te blaten over hoe Ghosts of Mars "Carpenter's carrière ruineerde", zien jullie dan echt niet in dat deze film het ideale kroonstuk van de man's oeuvre is? De meestermanipulator van Tinsletown heeft altijd lekker z'n zin gedaan en Ghosts of Mars is dan ook helemaal geen ‘mislukking’, maar precies het kunstwerk dat hij voor ogen had, de apocalyptische endgame waar waar hij al sinds Halloween naartoe bouwt. Carpenter’s obsessie met een steeds verder uitdijend kwaad startte in de rustige buitenwijken waar zesjarige etters hun zusjes stabben, terwijl in In the Mouth of Madness de massa-hysterie reeds een punt heeft bereikt dat wildvreemden elkaar met hakbijlen te lijf gaan in de straten van LA en de hele realiteit versmelt met een kitscherig pulpverhaal. De toekomstvisie van Ghosts of Mars is mogelijks nog dantesker, want we zijn in een – hou je vast – matriachale samenleving beland! De aardlingen hebben van de planeet mars met zijn unheimlich scharlaken gloed (red scare of hangt de rode vlag uit?) een mijnkolonie gemaakt die wordt geteisterd door geesten. Het spook van Howard Hawks dwaalt hier echter ook ergens rond: net als de bulderlachende Sam Neill op het einde van In the Mouth of Madness vaststelt dat zijn hele bestaan is gedegdradeerd tot een zichzelf herhalend Stephen King cliché, lijkt ook Ghosts of Mars vast te haperen in een eeuwige narratieve lus: de film volgt een eigenaardige raamvertellingstructuur (waar je al uit kunt afleiden dat Carpenter wat afstand wil houden van het materiaal en de kijker noopt hetzelfde te doen) met flashbacks-in-flashbacks en een bewust onbevredigend einde, de action set pieces zijn zo goed als onbestaand en van suspense is er evenmin sprake. We zien vooral houterige, statisch opgestelde personages die rondhangen op rudimentaire sets, kostuums dragen die van het geheel een soort gezellig verkleedpartijtje maken, zij aan zij paraderen en hun wederzijdse effectie proberen te maskeren door het uitwisselen van bitsigheden. Hulde ook aan de casting van Ice Cube, die met de uitstraling van een ziek rund weet om de logge charme van John Wayne te evoceren. Nee, Ghosts of Mars is geen carrière verwoestende B-film miskleun, maar een abstract video-essay van Rio Bravo (net zoals Assault on Precinct 13, maar die vinden jullie natuurlijk wél goed, want dat is een klassieker).

Montage is soms echt om te huilen zo slecht inderdaad. Voor het eerst in tijden weer eens gekeken, maar Carpenter was rond de eeuwwisseling blijkbaar gebiologeerd door Avid farts. Vooral die double exposure overgangen zijn niet om aan te zien, pijnlijk hoor. Ik ga omlaag naar 2,5*.

Nogal een tegenvaller van Carpenter !

Heel wat bekende namen passeren hier in dit chaotisch werkje zoals Ice Cube, Jason Statham (met haar) Pam Grier, Joanna Cassidy, Clea DuVall en Natasha Henstridge. Toch weet deze film ondanks een leuke cast niet te boeien. De hoofdreden is vooral dat de film wat belachelijk overkomt ; bv. de mutanten, de kostuums ( leek soms wel een verkleedpartij ) en Richard Cetrone als Big Daddy Mars. Zwak verhaal dat weinig of geen spanning weet te bieden. 3/10

Soms is het jammer als je herinneringen kloppen. Ik hoopte dat mijn geheugen te streng was voor Ghosts of Mars en dat deze latere John Carpenter nog best oké was. Helaas, een herziening geeft bevestiging dat dit inderdaad een enorm waardeloze Carpenter is. Nu was het werk van Carpenter in de jaren 90 - met een paar uitzonderingen - al niet zo hoogstaand meer, maar zijn laatste paar films zijn helaas van erbarmelijk niveau. Je voelt aan alles dat Carpenter er eigenlijk wel klaar mee is en dat hij het filmmaken het liefst zou inruilen om lekker thuis met een sigaret in de mond te pingelen op zijn piano. Dat had ie in dit geval ook beter kunnen doen, want na het maken van deze film was Carpenter even flink uitgeblust. Met moeite kwam hij terug voor twee Masters of Horror afleveringen en negen jaar geleden maakte hij - met het inwisselbare filmpje The Ward - zijn (voorlopig, maar waarschijnlijk definitieve) laatste film.

Door de tegenvallende resultaten van het campy Escape from LA gingen de plannen om een derde film met Snake Plissken - getiteld Escape from Earth - te maken niet door. Een script voor een mogelijke nieuwe Escape werd dus maar omgetoverd tot het script van deze Ghosts of Mars. Het personage van Plissken werd Desolation Williams, de rol van Ice Cube. Het zou eerst naar Jason Statham (mét haar!) gaan, maar Ice Cube bleek de grotere naam. Dus Statham kreeg een kleiner rolletje en Ice Cube werd de grote antiheld. En tja, je hoeft deze film niet te zien om te weten dat Ice Cube geen Kurt Russell is, maar met deze kennis in je achterhoofd is het extra pijnlijk om een vaatdoek als Ice Cube hier stoer te zien doen.

Maar het is nog pijnlijker om te zien dat praktisch alle keuzes in Ghosts of Mars bespottelijk suf zijn. Van de belachelijke montages vol rare fades, de oersaaie personages en - vooral - al die strontvervelende actiescènes. De man die ooit zes minuten lang twee gasten in een steeg liet knokken in één van de tofste vechtscènes in de filmgeschiedenis, komt nu met een heleboel compleet inspiratieloze gevechtsscènes. Het zijn er veel te veel en telkens met die verschrikkelijke rockmuziek erbij. Carpenter kon in Assault in Precinct 13 voor slechts een paar knaken een voortreffelijke spannende actie/thriller met geweldige soundtrack neerzetten. Vijfentwintig jaar later zien we een filmmaker die simpelweg doodmoe is.

1,5 sterren.

Mensen versus de geesten van oude marsmannetjes, Sciencefiction-chaos met een groot herinner u zich deze Carpenter nog? Gevangenen en agenten die samenwerken, is ontleend aan Assault on Precinct 13 (1976), de wraak van de geesten komt van The Fog (1980) en ondertussen ript het ook minstens een dozijn andere films. Toch is dat niet wat dit maar een middelmatige film maakt...

Nee dat is de uitvoering; Mars-geesten die iedereen die ze bezitten in heavy metal-aanhangers veranderen...? Deze zijn gewoon niet eng...En flashbacks binnen flashbacks zijn bijna nooit een goed idee voor een film waarin elke vijf minuten er een grote actiescène is waarin gezichtsloze mijnwerkers worden gedood, geslagen of opgeblazen. De cross-fades naar flashbacks zijn absoluut ook een grote boosdoener!

Daarnaast is de actie regelmatig herhalend wat het er ook niet beter op maakt! Iets wat ik me steeds maar afvroeg was; Als de geesten inderdaad geesten zijn, waarom hadden ze een fysieke vorm nodig? Was dat echt alleen omdat ze niet door muren en deuren kunnen gaan? Het meeste van het bloed in deze is van de snel gesneden variëteit, en de acteurs kregen te maken met verschrikkelijke campy-dialogen...

Een element waar de film zonder twijfel John Carpenters "slechtste" is, is de score. In de openingscredits is er nog wel even Carpenter's, kloppende elektronische muziek om vervolgens over te schakelen naar metal-gitaren die keer op keer maar een beetje tokkelen. Het is lui en heeft nooit enige samenhang met wat er op het scherm wordt weergegeven! Zeggen dat de film een mislukking was gaat te ver, het bezit nog wel iets van een fun-factor maar Carpenter kan als regisseur veel beter!

Ah, Carpenter, nooit verkeerd. Vorig jaar had ik gewoon weer eens spontaan zin om wat films van deze man binnen te halen. Resulterend tot een bestelling van vier titels op Bol.com, waaronder ook een van zijn modernere film Vampires; een dijk van een lekkere foute actiefilm. Hij lijkt in de commerciële periode rondom de eeuwwisseling de proef te willen herhalen met Ghosts of Mars, ook een van de dvd's, maar deze lag nu een jaar op de plank. Tot van de week...

Ja, hoe plat en hoe inhoudsloos het ook mag zijn, dit was gewoon voldoende voor het nodige vermaak en aan creativiteit ontbreekt er weinig. Ook al is het vrijwel op het onmogelijke uit. Open en bloot op Mars worden er door aardelingen kolonies opgericht en de welvaart lijkt hier de goede kant op te gaan. Echter is er toch wel een onzichtbare buitenaardse kwaad al jaren op sluimerstand lopende en uiteindelijk kan een hiërarchie niet ontlopen worden.

We hebben onze actiehelden en de gevangenen die te hulp moeten schieten (Statham, Hendridge en Ice Cube), want de kolonies op Mars worden nu wel zichtbaar bedreigt door degene die door het onzichtbare kwaad besmet zijn. Je zou ze met neanderthalers kunnen vergelijken, maar rusten voordat ze alle zuiverlingen hebben afgeslacht (en daarbij jouw hoofd op een spies klieven) zullen ze niet. Wat we krijgen is toch wel een uiterst vermakelijke SF Western, waarbij de dialogen typisch zijn voor die tijd en alles draait om een stevig potje actie en bloedvergieten. Heel onlogisch en fout allemaal, maar toch zo leuk.

Fijn ouderwets direct to video vermaak. Voor Carpenter was dit echter een klap van de molen omdat deze zo gigantisch flopte en het erop leek dat de zin voor deze man er jammer genoeg af was. Maar dit soort films moet je ook niet zo heel serieus nemen.

3,5*

Beschamend slechte pulpfilm met enkel een aantal goede acteurs om Ghosts of Mars te redden van de laagst mogelijke score. Ongelooflijk om te bedenken dat dit afkomstig is vanuit een regisseur als John Carpenter, iemand die toch wel spannende en memorabele horrorklassiekers heeft afgeleverd. Wat hij hier aan het doen was zal wellicht voor altijd een filmisch raadsel blijven, maar de vormgeving bereikt absurd lelijke hoogtes. Saai kleurgebruik, lompe actiescenes en Natasha Henstridge als totaal ongeloofwaardige actieheldin zijn slechts het begin van de ellende. Carpenter brengt het spektakel geen moment noemenswaardig in beeld en zorgt vooral voor een vermoeiend en ondoorgrondelijk gebeuren. Nu is de achtergrond van deze film (toegegeven) een uitdaging om enerverend naar voren te brengen, maar Ghosts of Mars laat in ieder geval zien hoe het niet moet.

Films waarin geweergeweld de voorgrond neemt en échte horror op de achterbank schuift heeft me nooit kunnen bekoren. Dat is ook een van de redenen waarom ik bv. Alien de hemel in prijs en het vervolg Aliens niet uit kan staan. Het constante geschiet is breinloos, luid en eentonig. Maar soms heb je zin in zo'n film en is dat perfect ok.

Ghosts of Mars is ook weer zo'n film waarin bijna volcontinu wordt ge-pieuw-pieuwd en ge-pow-powd. Het duurt te lang en na ongeveer twintig minuten wist ik zeker dat dit een zeer lange zit zou worden. De personages aan de goede kant van het geweer zijn bijna onuitstaanbaar door hun dubbele motieven en paniekerige geschreeuw. Ook de villains zijn stereotiep maar hun make-up was dan weer zeer cool te noemen. Ook kon ik de set design, practical effects en het kleurgebruik heel goed smaken.

John Carpenter gooit alle subtiliteit door het raam en gaat voor een actiefilm zonder pretentie. Er is sowieso publiek voor, maar geef mij liever de old-school thrills en chills.

1,5*