Assault on Precinct 13 (1976)

De theme muziek bestaande uit dat synthesizer deuntje vond ik erg duister en dus sfeervol overkomen. Vond het wel jammer, dat deze muziek vaak zo snel werd afgebroken.

De setting is natuurlijk geweldig met dat wat verlaten politiekantoor wat aan een typische Amerikaanse brede straat ligt daar waar de ' gangsters ' hun snel gemaakte vijanden op een ook zeer nabijgelegen parkeerplaats uitroken danwel een invasie menen te plegen door zich te verschansen achter de kleine heuvels om vervolgens razendsnel tot de aanval over te gaan.

Eer men daadwerkelijk tot aanval overgaat verliest Carpenter de regie. De uitwerking van de aanval is wel zo eenzijdig weergegeven, dat het leek of je met een inwisselbare Street Fighter te maken had, daar waar men ook moeiteloos mensen uit de weg maait, stuk voor stuk, waarna er weer een volgend mannetje opduikt. Het had allemaal veel chaotischer en massaler gemogen en niet constant een tegen een vuurgevechten. Lijkt mij sterk dat welke bende dan ook, zo `n dom actieplan zou beramen.

Het acteerwerk was ook niet al te best, maar gelukkig niet al te veel dialogen hier. Qua drama stelde het dus niets voor. Ik had het ook leuker gevonden als men met wat meer mankracht/mensen in het politiegebouw had gezeten. Keek wel goed weg, maar te amateuristisch om echt goed te zijn. 3,5*

Niet onaardige klassieker maar een meesterwerk zie ik hier nu ook weer niet in.

Assault on Precinct 13 moet het vooral hebben van het unheimisch sfeertje en enkele sterke individuele scènes maar als geheel weet de film niet overal even goed te overtuigen.

Het verhaaltje is nogal mager (wat op zich niet altijd een nadeel hoeft te zijn) maar behalve simpel is het bij tijd en wijlen ook best wel wat simplistisch...
De film mist erg aansprekende hoofdpersonen en dat gaat op voor de good-guys maar nog meer voor de bad-guys. Rare is dat Carpenter hier wel een voorzetje lijkt te geven maar het vervolgens dan weer nergens goed af weet te maken. De uitwerking van de karakters is gewoon zeer matig. Het amateuristische gestuntel van de meeste acteurs doet daar ook al niet veel goed aan (alhoewel ik moet toegeven dat het soms ook best zijn charmes heeft).
Ook de actie-scènes zijn niet 100% overtuigend. Carpenter moet het veel en veel meer van zijn kunsten op suspense gebied hebben (zoals hij ook in bv The Thing laat zien). Wanneer de precinct bestormd wordt door (de verder totaal anonieme bad-guys) lijkt het meer alsof ze het bestormen met hun proppenschietertjes dan met semi-automatische wapens. Nee, het geweld en de destructieve kracht van deze wapens komt verre van indrukwekkend over. Ook het wel heel makkelijk neerknallen van de ene naar de andere boef die zich keurig een voor een aanbieden vind ik niet al te sterk...

Nu klinkt het misschien wel erg negatief maar ik vind de film toch zeker een voldoende entertainende waarde hebben en sommige stukjes, vooral in de eerste helft wanneer er meer gefocust is op broeierige onderhuidse spanning zijn ook gewoon goed. Ook de setting in zo'n verpauperde suburb van LA is prima gekozen.

3*

Gister weer eens gekeken. Ditmaal op blu-ray. Film ziet er geweldig uit (voor een low budget film uit 1976) en vooral de ijzersterke soundtrack heeft veel meer punch. T blijft verder een uber cool filmpje me een geweldige sfeer. Natuurlijk zitten er wat ongeloofwaardige zaken in, maar het is vooral de gestyleerde setting die dit een klein meesterwerkje maken.

Nuja, dit blijkt vooral een cultfilm te zijn en zoals meestal het geval is, is het dan love or hate.
Vanuit mijn standpunt, dat is 2009, kijk ik naar een film uit 1976 en moet ik me misschien wat inleven in die tijdsgeest.
Maar moet ik dan geloven dat je mensen toen alles kon voorschotelen. Ik denk het niet.

Eerst de positieve dingen... de muziek, de 70's cars en het idee van de onzichtbare vijand. (Alhoewel zo onzichtbaar waren ze hier toch niet. En slim al zeker niet.)

Negatief... het houterige acteerwerk van sommige acteurs, het onrealistische en absurde van heel de zaak (maar dat zal wel de bedoeling van de film zijn) en daarmee bedoel ik een wraak van een gang op een verlaten politiestation omdat de vader van het meisje een gangmember had doodgeschoten. Vooral de manier waarop zijnde een aanval in waves....

Moesten het zombies zijn kon ik me er echt nog in inleven.
Maar als je met 50 mensen bent (die niet verstandelijk gehandicapt zijn) storm je toch met guns blazing door de voordeur en het spel is klaar in een paar minuten. (Uiteraard niet zo goed voor de speelduur)
Maar nee, we springen 1 voor 1 door een raam en liefst nog een beetje onhandig zodat ze ons rustig kunnen afknallen.
Ik denk dat ze in zombiefilms nog slimmer zijn.
Met zo van die dingen heb ik echt problemen.

En dan die eindscene met dat bord waar ze achter staan en die tank dat ze dan doen ontploffen is toch ver voorbij het geloofwaardige.

Ik vraag me af, zie ik het nu vanuit de verkeerde tijdsgeest, na al de jaren 80, 90 en 00 films gezien te hebben. Of was dit de standaard toen.

Ik vond vooral de sfeer iets hebben maar vond het daarnaast heel houterig en amateuristisch gebracht.

vond dit echt slecht, alle camp ten spijt is dit niet waar ik naar verlang bij het filmkijken...

John Carpenter levert met Assault on Precint 13 een erg vaardige variant op van George A. Romero’s Night of the Living Dead, althans gezien de situatie en sfeer kreeg ik voor een heel groot deel een vergelijkbaar gevoel. Carpenter’s invulling en vooral opbouw naar het gevangen zitten in een omsingeld huis (politiebureau) is echter totaal anders en erg prettig gedaan. Carpenter’s score is zeer sfeervol en er wordt goed gebruikt gemaakt van een spanningsboog.

Het spanningsgehalte zit met momenten zeer goed. Dit mede door de aangename, duistere soundtrack! Ook de opbouw van de film goed! Er zijn dan ook duidelijk veel verschillen ivm de "remake" (als je het al zo mag noemen). De film zit, zeker voor die tijd goed in mekaar! Enkele hilarische momenten (valt te zien in hoevere je ermee kan lachen), bijvoorbeeld die potato scene en lachwekkend slechte terugkomende oneliners zoals "Anybody got a smoke?" of "I was born out of time" maken het dan nog net iets beter. Deze klassieker kijkt leuk weg, Carpenter maakt alles zeer sfeervol maar een meesterwerk is het zeker niet!
3*

Netjes,
Wilde me eens verdiepen in John Carpenter waarvan ik wel een aantal films heb gezien maar niet bewust.
Oorspronkelijk wou ik eerst zijn Escape From's kijken, ik kon echter deze meepikken op een dubbeldvd bij de MediaMarkt. Vannacht dan maar in de dvd speler gestopt en toch wel aangenaam verrast.

Voor een low-budget film heeft Carpenter een sterk staaltje werk afgeleverd. Met een bijelkaar geraapt zooitje, zijn buurman die Wilson speelt bijv. En een zwarte agent die in wat Blaxpliotation heeft gespeelt.
Het oogt wel allemaal wat statisch en het acteerwerk is verre van hoogstaand. Maar Stoker en Joston doen het dan toch weer aardig. We stoppen er ook nog een leuke meid in genaamd Laurie Zimmer die verrassend veel weg heeft van Laetitia Casta. En met de "bad-guys krijg je helemaal niks mee te maken. Dit heeft dan wel weer zijn charme. De film vliegt verrassend snel voorbij, en duurt misschien maar één uurtje voor je gevoel. En dit komt door de beklemmende sfeer die Carpenter hier neerzet met een aardige soundtrack.

Kortom een goede eerste(bewuste) kennismaking met Carpenter. Al zou dit nooit een favoriet worden, toch een 3*

Leuke film, goed voor een low-budget, deed me denken aan night of living dead en dawn of the dead. Muziek was geweldig, ik ben sowieso fan van synthesizer muziekjes in films. De film was af en toe spannend en had wel een paar coole personages. Er zaten ook een paar lekkere knalscènes in, maar over het algemeen vond ik het soms een beetje saai. Mijn beeldkwaliteit niet was ook niet optimaal, misschien valt ie met beter beeld nog beter.

Voor nu een 3*

Wel in widescreen gekeken? Blu-ray is prachtig. VHS van vroeger was veel te donker.

Nee was ook geen widescreen. Was één of andere vage dvdrip.

Trouwens de film verlaagd naar 0,5, zaten niet erg memorabele stukjes in en vond het een beetje een saaie boel af en toe, een matige NoLD rip off. Maar als ik de Blu-ray uitgave ooit nog eens in handen krijg kijk ik hem met genoegen nog een keer.

Wederom een fijne en vermakelijke Carpenter dit. Carpenter doet hier wederom veel met weinig middelen en dan krijg je soms leuke films. Deze film heeft vanaf het begin een sterk sfeertje, door de soms onheilspellend klinkende muziek. Dit zelfde deuntje draagt soms ook behoorlijk bij aan de spanning. Ook de locatie is leuk gekozen, zo’n verlaten politiekantoor waar verder nauwelijks iemand voorbijkomt.

Ondanks dat het verhaaltje niet zo heel veel voorstelt en de afloop enigszins te voorspellen is, zitten er zeker wel wat onvoorspelbare, goede zaken in. Zo zie je de gangsters op een gegeven moment een aantal keren voorbij een ijscokraam rijden. Ik had al een vermoeden dat ze die man zouden pakken, maar dat ze het meisje dat terugkomt met haar ijsje zonder pardon overhoop schieten, slaat dan wel weer even voor mij onverwacht en keihard in.

De aanval op en verdediging van het politiegebouw is dan best vermakelijk al zitten er soms een aantal onlogische zaken in. Ze schieten bijvoorbeeld de gangsters neer en hebben daarna bijna geen kogels meer, terwijl ze er even niet aan denken om de geweren van de neergeschoten gangster in het politiegebouw te pakken. De acteurs zijn verder wel aardig en in combinatie met de niet te lange speelduur, de sterke muziek en sfeer hebben we weer te maken met een uiterst vermakelijke Carpenter.

3,5*

Heb ook de blu-ray vind hem alleen wat korrelig (maar dat zijn de meeste blu-rays wel)

Een duistere en bovenal harde B-film van Carpenter. De dood van het meisje is bruut en zet daarmee gelijk de ongezoute toon van de film. Met weinig middelen weet Carpenter een benauwde en grimmige sfeer op te roepen, 'ze' zijn daar, maar toch ook weer niet. De fantastische score van Carpenter (behorende tot het beste wat hij heeft gemaakt) geeft nog de extra boost en zet alles op scherp, voor de zoveelste keer 90 minuten lang genieten.

4.0*

Pas weer herzien en helemaal mee eens, mooie voorbode van Halloween!

John Carpenter is al acht jaar één van mijn favoriete cineasten en Assault on Precinct 13 vind ik na Halloween zijn beste werk. Natuurlijk zijn The Thing e.a. veel 'grandiozer', maar het het zijn de kleine schoonheidsfoutjes en het low-budget gehalte die dit voor mij een grimmige, onvervalst coole prent maken. Carpenter roept met z’n geweldige synthesizer score enorm veel dreiging op en slaagt erin het ruimtegebruik in alle scènes zo groezelig mogelijk te maken. Niet zozeer de inhoud, maar vooral de look en de afstandelijkheid maken dit een onguur klein filmpje.

Assault on Precinct 13 wijkt af van de traditionele shoot-out film door de uitbeelding van de bad guys: ze lijken haast bovennatuurlijke wezens, die zelden tegen elkaar praten en zoals de zombies uit The Night of the Living Dead tergend traag hun doelwitten omsingelen. Een stijl die Carpenter later in Prince of Darkness nog subliem zou gebruiken.

Al bestaat de cast niet uit grote of bijzonder getalenteerde acteurs, valt er toch ook wat interessants te zeggen over de personages. Darwin Joston speelt een soort moderne versie van de archetypische cowboyheld: stuurs, onverstoorbaar en droogkomisch (“gotta smoke?"). Love interest Laurie Zimmer acteert bij momenten eigenaardig, maar aan de staging en regie is duidelijk af te leiden dat Carpenter haar wou voorstellen als authentieke ‘Hawks-dame’, zoals Angie Dickinson in Rio Bravo

Stukjes herzien, en echt niet zo slecht als ik aanvankelijk dacht, bij vlagen nog best goed. Die 0,5 voorheen sloeg nergens op, zat toen totaal niet in de film.

Deze film is toch superieur aan de remake, dat komt vooral door de typische Carpenter sfeer die hangt in Assault on Precinct 13 en de film ook behoorlijke dosis spanning meegeeft. Dat Carpenter een bekwame componist voor zijn films is blijkt ook maar weer is, want de soundtrack snijdt soms als een mes door je huid heen. Heerlijk hoe Carpenter op deze manier een basisgegeven tot iets moois kan uitwerken.

Zo gebeurt dat ook in deze film, want ondanks dat het plot allemaal wat simplistischer is dan in de drukke, schreeuwerige remake neemt Carpenter rustig de tijd voor de spanningsopbouw en krijgt elk personage genoeg screentime om er enige empathie mee te krijgen. Al blijft het een low-budget film en dat valt ook wel te merken aan de cast. Vooral die ijscokar scene is dankzij de acteurs eigenlijk te knullig voor woorden.
Verder veel typische Carpenter momentjes waar ik altijd wel van houd, zoals een stel kille moordenaars die de hoofdrolspelers op een kille manier omsingelen.
Het einde is helaas wel weer een beetje een sof, zit niet echt een climax in. Had het leuker gevonden als je soort van een eindbaas hebt in zo'n film. Nu wordt er een Acetyleen fles kapot geschoten en dat was het.

Voor de rest een meer dan prima film van Carpenter.

3,5*

''I wanted Vanilla Twist !''

Was die scène eigenlijk wel nodig ?