The Thing (1982)

Helemaal mee eens.
Het is vaak te slecht voor woorden.
Ik heb vorige week de nieuwe The Thing gezien en ook daar valt de spanning weg door de slechte monster creaties. Zo overdreven en body-loos dat je het niet serieus kan nemen.
Het kan totaal niet tippen aan de creaties in de de versie van Carpenter. En het is soms niet eens zo slecht als bij vele andere films. Bv de aliens in alien vier zijn zo nep toen ze onder water de achtervolging in hadden gezet naar de groep mensen.Dat zit me nog steeds dwars. Je ziet gewoon getekende vormloze poppetjes zwemmen.
Dat neemt alle spanning weg. Terwijl ze daarvoor en erna wel poppen ed gebruikten in de film. Zien ze dan zelf niet hoe slecht dat is???
Of de eerste Hulk. Ook zo'n tegenvaller. Ik heb er vaker over geklaagd maar het lijkt of de hedendaagse regisseurs er gewoon niet meer aan willen. Te duur of zo?
Plastic geweld,papieren tijgers, beelden zonder body.
Er zou inderdaad weer meer met andere technieken gewerkt moeten worden.
Er zijn er maar weinig die het goed doen met de computer images.

Als liefhebber van het genre was ik al lange tijd erg benieuwd naar deze film. Ik heb 'm bewust een tijd links laten liggen om eerst wat andere films uit het genre te bekijken. The Thing is inmiddels toch een klassieker en je hebt slechte films nodig om de goede te waarderen.

En waarderen doe ik de film zeker. De start was niet heel bijzonder, al werd de setting op een leuke manier geïntroduceerd. Het geïsoleerde Antartica is ook een geschikte locatie voor een film als deze. Het zorgt direct voor een claustrofobisch sfeertje. De sfeer is gedurende de hele film sowieso erg sterk.
Toch kwam ik pas echt in de film toen het monster ten tonele verscheen. Normaal is het juist andersom: wanneer het kwaad een gezicht krijgt, neemt de film in kracht af. John Carpenter zorgt voor het tegenovergestelde, wat op zich al bewonderenswaardig is. Het monster zelf ziet er allereerst goed uit en kan in mijn ogen ook nog prima mee in de huidige standaard. Belangrijker vind ik eigenlijk wat het monster teweeg brengt: de film wordt namelijk plots echt een psychologische thriller met flink wat horrorelementen. De claustrofobische sfeer wordt alleen maar versterkt en de onzekerheid is bijna voelbaar. De horror zit met name tussen de oren, wat altijd een pluim is.
Misschien zitten er net wat teveel personages in. Een iets selecter groepje had de onzekerheid en de achterdocht wellicht nog beter recht gedaan. Nu weet je dat het met een aantal wel snel gedaan zal zijn.
Gelukkig wordt het geen ordinaire slasher, maar blijft het verhaal zich voornamelijk tussen de oren afspelen. Ook bij de kijker. Aan de onzekerheid wordt langzaam maar zeker een einde gebracht, met de bloedtests scène als beste voorbeeld en absolute hoogtepunt. Suspense op en top, gecombineerd met wat functionele expliciete (gore) momenten. De verhouding tussen wat wel te tonen en wat niet zit sowieso wel goed. Misschien komt het monster net wat te vaak in beeld, maar de effecten blijven van een hoog niveau waardoor ik dat ook niet echt als minpunt wil beschouwen.
De climax steekt ook prima in elkaar. Geen overdreven gedoe met geforceerde twists of andere vreemde oplossingen, al duurt de aanloop naar het einde zelf wel net iets te lang.

Uiteindelijk kan ik niets anders concluderen dan dat The Thing met recht een klassieker is in zijn genre(s). De setting is perfect gekozen, de spanning en dreiging zijn voelbaar en de onzekerheid in de groep komt fantastisch uit de verf. Het monster zelf is daar met name verantwoordelijk voor: naast dat het ding er goed uitziet, begint de film pas écht op het moment dat het wezen zijn intrede doet. Een sfeervolle en enerverende rit richting een sterke climax is het gevolg.

* * * *

Terecht in de top 250. Overigens ook The Thing 2 gezien, ook goed. Nu hopen op een Thing 3, maar dan in de stad ipv noordpool