Oculus (2013)

Ik weet niet waarom, maar ik had hier toch wel iets meer van verwacht. Het begint allemaal erg sfeervol en het mysterie en alles daaromheen, wordt langzaam maar zeker ontrafelt, zonder dat er in de eerste helft nou bijzonder veel gebeurt.

In de tweede helft ontspoort het allemaal en lijkt de film vooral de richting kwijt, waarin het wil gaan. Daarnaast vond ik de hoofdrolspeelster ook maar een vervelend personage. Enorm betweterig, eigenwijs en bovenal ook erg dom. De schrikmomenten waren schaars en vond ik ook niet echt eng.

Al met al is het dus niet al te sterk. Het begint niet onaardig, maar eindigt vrij zwak.

2,0*

Een drietje voor de spiegel die doet huiveren. Of dat zou moeten doen. Filmpje mist een serieuze punch en praat wat te veel om de stuipen op het lijf te jagen, maar is tegelijkertijd nerveus en onderhoudend. Wat dat betreft werkt zo'n parallelvertelling wel. Geeft toch wat afwisseling aan wat nog wel eens het droogste onderdeel van zo'n horror wil zijn, de opbouw.

Kan me voorstellen dat, wanneer heden en verleden elkaar gaan raken, het overkomt als een rommeltje, maar de desoriëntatie van broer en zus is daarmee wel voelbaar. Tevens een handicap, want het zorgt er ook voor dat het dreigende sfeertje geen constante factor wordt. Het zijn van die sprongetjes die een mogelijk spanningsveld nog wel eens willen doorbreken.

Dat mis je dan wel, want erg veel knetterende spokenfratsen heeft het ook niet in huis. Het hangt er een beetje tussenin, maar met enkele aardige camerahoekjes en een nette, beheerste score komt Flanagan nog een heel eind. Ik kan die Sackhoff sinds Battlestar Galactica niet luchten of zien, maar die griezelige kop van haar past hier prima. Niet groots, wel te doen.

Zeer goede en spannende film, die speelt met waanbeelden en de realiteit. Sterk plot, maar toch miste ik wat extra informatie.

De zuinigheid die hier spreekt uit veel commentaren en recensies, begrijp ik niet helemaal. Ik vond Oculus een erg geslaagde (horror)film. Spannend, wrang, met een aantal effectieve schrikmomenten.Thematisch ook interessant, overigens. De film zegt naar mijn mening veel pregnants over waarneming, over de verhouding tussen heden en verleden en laat zich, enigszins pretentieus, omschrijven als een crescendo van epistemologische verwarring.

De hoofdpersonages, broer en zus, doen verwoede pogingen greep op de werkelijkheid te krijgen; om een objectief oogpunt - 'oculus' - te creëren dat zich onttrekt aan de manipuleerbaarheid van hun subjectieve - ja, pleonastisch, weet ik, maar bedoeld in oppositie tot het eerdere 'objectief' - waarneming.

Met name de zus tracht een experimentele ruimte op te zetten, waarbinnen het zeer getroebleerde verleden, dat broer en zus anders ervaren hebben dan de buitenwacht, te ontmaskeren, om hun traumatische ervaring bloot en vooral vast te leggen. Een hachelijk onderneming, zo blijkt.

Met het woord 'trauma', dat ik hierboven in afgeleide vorm en enigszins terloops liet vallen, komen we bij wat volgens mij de thematische kern van de film is. Trauma's zijn - onder meer - onverwerkte ervaringen uit het verleden, littekens op de ziel, psychische wonden, waar je al dan niet bewust, keer op keer het korstje vanaf krabt.

Trauma is het verleden dat zich in je geest heeft vastgebeten, dat zich blijft opdringen en dat zo, als een niet te genezen wond, een voortdurende aanwezigheid wordt in het heden. Het is het verleden dat maar geen verleden wil worden, dat net zo tastbaar lijkt als de werkelijkheid die je omringt. En dat je waarneming van die werkelijkheid kleurt - of vertekent, zo je wil.

De chronologische structuur van de film verbeeldt dit naar mijn mening uiterst ingenieus. Verhaalverleden en verhaalheden naderen elkaar steeds dichter tot ze versmelten, volledig in elkaar opgaan. Zo zeer zelfs dat het heden niet meer (b)lijkt dan een herhaling van zetten, een bij voorbaat tot mislukking gedoemd verzet tegen krachten die groter zijn dan het (over)moedige subject.

Dit maakt Oculus tot een griezelverhaal dat meer doet dan het uitbuiten van kortstondige schrikeffecten en dan heb ik in mijn erg beknopte recensie/ interpretatie nog allerlei verwante thematiek - de broer heeft zijn trauma naar het lijkt in objectief, klinische zin verwerkt en daarmee heeft hij de gebeurtenissen in zijn verleden 'genormaliseerd'; hij wordt zelfs door zijn behandelend arts gewaarschuwd voor zijn zus, die dit proces niet heeft doorgemaakt. Daarnaast suggereert de spiegel zelf als object en symbool een en ander over waarneming en identiteit - buiten beschouwing gelaten.

leuk als wat horror achtige afleiding.

maar verder niet zo heel byzonder.,

was hem na 1 dag vergeten.

De meeste zeggen : Verrassend einde, no way is een cliché einde zoals in vele tijd de laatste tijd gebruikt worden. En zulke films haat ik als de ....personage sterven. Daarom krijgt hij van mij de laagste score die hij maar kan krijgen films gelijk vroeger waarin de ...personages blijven leven dat zijn de echte horrorfilms en voor velen dit is waarschijnlijk één met een low budget concept zoveel mogelijk erin knippen en veel personages eruit zwieren minder kosten. Hopelijk maken ze weer binnenkort weer normale horrorfilms lijk Jaws, Halloween : De originele, .... dat waren tenminste horrorfilms !!!!

Een genre dat hot is tegenwoordig, de haunted houses (of toch iets in dat huis). Oculus kan zich gelukkig wel onderscheiden met een eigen verhaal. De film begint dan ook helemaal anders. De personages weten perfect dat de spiegel een donker kantje heeft. Vraag is enkel nog hoe ze dat donkere kantje kunnen vernietigen. Het vervolg is een verloop tussen vroeger en nu, waarin waanbeelden en realiteit zich afwisselen. Als kijker is het vooral een vraag hoe het nu juist in elkaar zit. Die opbouw gaat op zich wel goed, maar de echte climax blijft toch wel weg moet ik zeggen. Een goed gemaakte horror/mysterie, al schiet het niet helemaal uit tussen soortgenoten. Maar zeker geen afrader.

Oculus

Toch een film dat nou niet zo zeer eng is door de "geesten".. Oculus is een mysterieuze film die je goed mee kan trekken met het verhaal.. De "Throw-Back" momenten komen af en toe mooi van pas, maar kunnen ook wel eens irritant zijn. Kwa schrikken is de film minder, het is eerder dat je schrikt dankzij het verhaal dan de zo geheten "Geesten".. Zoals ik al zij wordt je mee getrokken met het verhaal, dankzij dit kun je diep in de film komen te zitten en dan schrik je af en toe..

Oculus gaat over een behekste (Bezeten) spiegel, wat er voor gaat zorgen dat je dingen gaat zien/denken (Als ik het goed heb, tijdje geleden dat ik hem gezien heb maar me stem was verwijderd) Kaylie Russell wordt dat na een tijdje helemaal gestoord dankzij de dood van de ouders en gaat alles onderzoeken in verband met de spiegel, camera's alles.. Ze worden dan telkens met hun gedachten terug gestuurd naar hun kindertijd, waar die spiegel ook al alles bezeten had.. Tim Russell wodt mee genomen door zijn zus maar geloofde niet in de nonsins van haar... Snap ik ook wel als dat in het echt gebeurde... En het einde was natuurlijk ook wel weird.. Volgens mij zagen ze toch hun zelf staan in het huis?? Nu weet ik natuurlijk niet alles meer 100% van de film zeker maar ik vond het opzich nou ook weer niet zooooo slecht, alleen een echte geesten film zal het niet worden... Naar mijn mening..

Ik vind deze film daarom ook een 3.5* waard! En ik denk dat er misschien nog een deel twee komt...

Een aparte, maar best aangename kijkervaring.

Twee twintigers willen de oorzaak van hun verschrikkelijke kinderjaren (een eeuwenoude spiegel) zien uit te schakelen. Dit terwijl de kracht uit de spiegel ondertussen met hun geest speelt en de scheidslijn tussen illusie en werkelijkheid steeds dunner lijkt te worden.

De echte dreiging die men uit de spiegel wilde laten komen komt helaas niet echt over, maar de spanningen tussen de onderlinge personages zijn wel erg goed te voelen. De spanning tussen de ouders van de kinderen en tussen de kinderen/twintigers zelf wel.

Verder zorgen de illusies voor aparte (plot)twists, waardoor de aandacht goed vastgegrepen blijft. De film is geen horrorfilm in de klassieke zin van het woord, maar ik heb ook sterk het idee dat dit ook niet de bedoeling van de makers was.

Een boeiende en aparte kijkervaring.

Deze eindelijk ook eens gezien en 'k vond het wel een sfeervolle film. 'k zal geboeid te kijken naar de film. De film moet het niet zo hebben van veel schrikeffecten, maar saai wordt het evenmin.

De cast deed het ook prima en kwam wel overtuigend over.

'k vond het geen misse film, het is eens iets anders.

Boeiende horrorfilm die soms wat lastig te volgen is. Het verhaal zit goed in mekaar en de opbouw is goed, ook de climax is verrassend goed! Ik ging de zaal uit met een gemengd gevoel en stof tot nadenken en als een film dat lukt vind ik het een goeie film. De doorgewinterde horrorfan moet deze film wel even zien.

Verwarrende psychologische horrorfilm die weliswaar goed in elkaar steekt, maar nergens écht weet te pakken. Het uitgangspunt (een vervloekte spiegel) is interessant en de film begint veelbelovend, maar op het moment dat de boel escaleert en verleden en heden steeds vaker door elkaar gaan lopen verliest de film aan kracht. Wel viel het acteerwerk van Annalise Basso positief op. Knap hoe zo'n jong meisje intensieve scènes overtuigend over kan brengen. Ook het einde verraste me positief, waardoor deze film er met 3 sterren vanaf komt.

Redelijke film waarin een jonge vrouw een spiegel er van verdenkt de oorzaak te zijn van een gezinstragedie jaren geleden. De film begint zeker goed en heeft ook een aardig plot. Ondanks de prima opzet met twee verschillende tijdlijnen wordt het op een gegeven moment wel wat eentonig. Ook zijn de schrikmomenten wel wat voorspelbaar. Een kleine 3.0 sterren.

Steekt geweldig in elkaar. Soms een beetje verwarrend, maar met de juiste intenties. Schrikmomenten zijn er nauwelijks en af en toe is ie een beetje langdradig. Die opbouw van de spanning voelde ik op deze momenten niet altijd. Toch een topper, geen 13 in een dozijn.

Deze film verpest het voor mij al in de eerste minuten en het wordt er daarna helaas niet beter op. Aan het begin viel me meteen het hoge TV-filmgehalte op. Karige cinematografie, matige cast en vrij slecht acteerwerk. Alleen de kindacteurs nemen hun werk serieus, jammer voor ze dat de rest van de cast daarin niet meegaat. En dan het verhaal... Meisje verliest haar gezin en geeft een spiegel de schuld, na 10 jaar bouwt ze een nieuw gezinnetje op (vriendje, broertje) dus haalt ze diezelfde spiegel in huis om te bewijzen dat haar vorige gezin daaraan ten onder is gegaan. Ze is daarvan overtuigd, want ze beweert dat iedereen die dat ding in huis heeft gehaald is omgekomen, dus haalt ze het zelf ook maar in huis. Logisch.

Ook qua montage laat het grote steken vallen waardoor de film rommelig en slordig verloopt. De film vertelt als het ware twee verhalen, die uit het heden en die uit het verleden. Hoe het verleden afliep is helder, dus dat verhaal is erg voorspelbaar en daardoor minder boeiend. Had liever gezien dat ze het verhaal chronologisch hadden verteld, dan was het ten minste gedurende de helft van de film minder voorspelbaar geweest, en ook mysterieuzer omdat je dan niet (zeker) weet of het door de spiegel komt.

Door dat voorspelbare verleden te mengen met het heden laat ook het heden zich wel raden, dus wordt dat vanzelf ook een voorspelbaar geheel. De logica ontbreekt verder als zij "maatregelen" neemt om zichzelf te beschermen, zoals wekkers en een vlijmscherpe hamer waarvan je mijlenver kunt zien aankomen dat zij of haar broer daar de slachtoffer van zullen worden. Helemaal aangezien ze nog even voorkauwt dat het niemand is gelukt om de spiegel te breken en al die pogingen een dodelijke afloop hadden, dus probeert ze zelf ook om er niet in te slagen en daarbij om te komen. Tuurlijk.

Eén scène vond ik wel sterk, als je de "spoken" met de lakens in de spiegel ziet. De enige scène die indruk op me wist te maken, al is het nog zo cliché. Geen hoogvlieger onder de horrors, een hele dunne 2*.

Mike Flanagan, ja... zijn low budgetfilm Absentie was echt goed. Nu eens kijken wat zijn bioscoopfilm opleverde. Ook goed, maar toch niet zo erg verrassend als Absentia. Soms deed het me ook erg denken aan The Canal. (oh wacht eens, die is een jaar later uitgebracht.)

Broer en zus gaan, na een traumatische gebeurtenis in hun jeugd, alsnog de raadsel onderzoeken van de dood van hun ouders. Een oude spiegel zal en moet volgens zusterlief de oorzaak zijn aangezien de toevalligheden rond dat ding uit krantenknipsels niet te ontkomen is. De film schakelt over naar paranormale activiteiten, af en toe zien ze nog best wel enge geesten van onder andere hun ouders en zo kabbelt de film een beetje door. Het weet nog wel vermakelijk te blijven maar helaas is de beklemmende spanning hier iets schaarser dan Flanagans eerste film. En het einde.... ja, niet echt origineel meer.

Oculus is voor een avondje horror nog goed te doen. Maar hij had wel even iets subtieler gemogen.

3,5*

"Who was that lady in your office today?

Yeah, Dad, who was that lady in your office today?

What lady?

I don't know. Just some lady. "

Halloween avond. Alle televisiekanalen zijn volgepropt met horrors om deze griezelavond mee op te vrolijken. Spijtig genoeg zijn dit meestal steeds dezelfde weerkerende meesterwerken (de budgettering voor de afdeling speelfilms werd volgens mij redelijk ingeperkt). Dan maar een keuze maken uit de schier oneindige lijst van nog nooit gekeken griezelfilms. En “Oculus” was er eentje die ik altijd al eens wou zien. Ondanks enkele negatieve reacties die ik her en der las, was ik toch aangenaam verrast. Niet vanwege het huiveringwekkende of angstaanjagende, want dat ontbrak voor mij nagenoeg volledig, maar wel door het ingenieus in elkaar verweven van het verleden met het heden. Alhoewel dit op het einde wel een enorme warboel veroorzaakte, zodanig dat ik zelf niet meer wist in welke tijdscyclus het verhaal zich afspeelde.

Het rekwisiet spiegel is wel erg geliefd in horrors (een leuke compilatie van befaamde “mirror scares” vind je hier). Persoonlijk vond ik de manier waarop het kleinood werd ingeschakeld in de film “Candyman” nog altijd het meest memorabele moment. Ook hier in “Oculus” is het een oude, antieke spiegel die blijkbaar de bron is van allerhande vreselijk uit de hand lopende toestanden. Alleen kan men zich de vraag stellen of de spiegel nu al of niet de oorzaak is dat bepaalde personen in de betreffende familie waanvoorstellingen ervaren. Of dat het een erfelijke afwijking is die ervoor zorgt dat de psyché van die personen bepaalde illusies voor werkelijkheid nemen. En dat is nu net het geraffineerde in deze film. Die verstrengeling van werkelijkheid en illusie. Bezit de spiegel inderdaad duistere krachten om een individu aan te zetten tot het plegen van gruwelijke feiten? Of speelde de persoonlijke waangedachten een grotere rol?

En zijn Kaylie (Karen Gillan) en Tim Russell (Brenton “Gods of Egypt” Thwaites) beide al van jongs af aan het slachtoffer van de zogenaamde “Fuzzy-trace theory”? Na vele jaren is het Kaylie die een plan heeft opgezet om te bewijzen dat niet haar vader diegene was die hun moeder folterde en vermoorde, maar dat hij werd gemanipuleerde door de duivelse spiegel. Dat haar broer Tim juist 10 jaar in een psychiatrische instelling verbleef om alle feiten op een rijtje te zetten en om het trauma te verwerken, nadat hij zijn vader een kogel door het hoofd te jagen, lijkt haar niet te deren. Ze sleept hem mee naar het ouderlijk huis waar de gevreesde spiegel opgesteld staat omringd door camera’s, elektronische gadgets en een veiligheidssysteem met een door halters verzwaarde ijzeren pin. Ze is vastbesloten om de paranormale beïnvloeding door de spiegel in beeld te brengen en de oneindige reeks van mysterieuze overlijdens een halt toe te roepen door het onding te vernietigen. Dat Tim allerhande argument naar voren brengt, wijt ze aan zijn jarenlange opsluiting en de indoctrinatie door de behandelende psychiaters. Of lijkt Tim door jarenlange therapie verlost te zijn van de verwarde familiale geestestoestand?

“Oculus” moet het niet hebben van griezelige, bloederige toestanden. Echt eng is de film nagenoeg nergens. Je zal deze dus ook niet nagelbijtend uitkijken. En buiten het appelincident en tandextracties is deze film nagenoeg bloedeloos. Maar toch vond ik het op een bepaalde manier spannend genoeg. De twee verhaallijnen uit twee verschillende periodes wisselen elkaar perfect af zodanig dat op een trage maar nieuwsgierig makende manier het hele relaas uit de doeken wordt gedaan. Zoals al eerder vermeld wordt hiermee enigszins overdreven aan het einde, wat dan weer voor verwarring kan zorgen. Qua vertolkingen zijn Kaylie (Annalise Basso) en Tim (Garrett Ryan) in hun tienerjaren het meest overtuigend. De manier waarop ze evolueren van zorgeloze jongeren naar angstige tieners is schitterend gespeeld. Hun afgrijzen en panische angst komt enorm realistisch over. Hun oudere alter ego’s vond ik nogal eendimensionaal. Vanzelfsprekend is er het spanningsveld tussen hen als believer en nonbeliever dat voor enige intensiteit zorgt. “Oculus” is dus niet echt grensverleggend en zal zeker niet voor opschudding in het horrorlandschap zorgen. Maar voor horrorliefhebbers is het toch een genietbare film die moeiteloos boven het gemiddelde uitstijgt. Ik zou zelfs durven beweren dat deze thuishoort in de categorie “horror voor beginners”. Ik ben ervan overtuigd dat ze naderhand zorgeloos kunnen genieten van een welverdiende nachtrust ! Zelfs nadat ze zich nog even hebben opgefrist voor de badkamerspiegel ….

3*

Hoewel het natuurlijk niet echt heel veel nieuws bied, voelt de film ontzettend fris aan.

Het begin is best sterk en laat je afvragen wat er gaande is. Wat volgt is een wat afwisselende eerste helft. Best leuk al die informatie over die spiegel, maar wordt net even iets te veel. Na een ruzie tussen broer en zus en de bijhorende onthulling van de spiegel, erg sterke scene trouwens, begint de film wel erg lekker te lopen. Heden en verleden sluiten naadloos op elkaar aan, en je gaat je als kijker ook afvragen wat nu echt en niet echt is. We krijgen daar toch enkele erg sterke scenes en het is zo af en toe best spannend. Echt heel eng wordt het nergens. Oculus drijft meer op spanning en sfeer. en daarmee zit het zeer goed. Het einde was enigszins voorspelbaar, maar is wel erg goed. Je weet wat je min of meer kan verwachten, maar was ook behoorlijk verrast.

De kids doen het best goed. Ze zijn zelfs het beste in de film. De volwassenen zijn nergens echt steady in hun acteerwerk.

Visueel is het allemaal best o.k.. Af en toe een leuk shot, maar verder niet heel erg bijzonder. Muziek is erg lekker. Voegt erg veel toe aan de film. Sound design had net even wat meer mee gedaan mogen.

Oculus is een erg fijne slow burner thriller.

Ik vond het een goede thriller niet echt horror . Wel erg verwarrend volgens mij hadden ze beter eerst het verleden vertelt en daarna het heden .Maar nu was het kris kras door elkaar en dan kan je moeilijk volgen .

Ai.

Oculus is zeker een origineel idee, nog niet vaak een film gezien waar spiegels de "badguy" spelen behalve bij Mirrors. Maar daar ben ik nog nooit aan begonnen. Heb deze opgezet voor de nieuwsgierigheid en goede reacties.

Maar is toch wel wat tegengevallen. Gillan en de andere jongen spelen goed. Maar het is gewoon dat de Flanagan stijl me niet erg geboeid laat kijken, was bij Ouija 2: Origin of Evil ook al niet zo en dat is bij deze ook niet gelukt.

Op sommige momenten is het dan wel spannend maar meestal pakte deze momenten zich niet zo goed uit. En dat maakte het voor mij dan weer saai. Tja, Oculus is ook een soort horror waar je een beetje van moet houden volgensmij.

“It was the mirror!”

Fantastische horrorfilm. Mike Flanagan heeft een aantal sterke horrorfilms op zijn cv staan, en ook Oculus is weer een pareltje. De film volgt eigenlijk twee verhaallijnen (de ouders en de kinderen), en het is knap hoe vloeiend het allemaal in elkaar overloopt, en hoe natuurlijk het allemaal aanvoelt. De kinderen willen aantonen dat hun ouders gek zijn gemaakt door een spiegel, en je ziet in flashbacks wat er echt met de ouders is gebeurd.

Het is interessant en spannend, en het acteerwerk maakt het allemaal nog beter. Thwaites als broertje is wat saai, maar Karen Gillan, Sackhoff, Cochrane en de jonge kindacteurs zijn wel fantastisch op dreef. Hoe het allemaal samenkomt tegen het eind is sterk gedaan, en vooral een scene rond Gillan is gruwelijk. Oculus doet niet heel veel nieuwe dingen, maar het benadert wel de horror perfectie.

Ik vond dit toch wel een enge film.

Zeker omdat ie soms zo verwarrend was.

Dat maakte de film in dit geval extra freaky.

Voor mij krijgt deze film een goed verdiende 3.5☆

Altijd leuk om een horror die je na de eerste kijkbeurt niet zo bijzonder vond te herzien en erachter te komen dat het één van de betere is van de laatste jaren.

Deze film doet in eerste instantie niet veel nieuws, het begint als een typisch haunted house (in dit geval spiegel) filmpje, wat uiteindelijk vermengd wordt met psychologische horror. De reden waarom ik deze beter vind dan de meeste haunted house films van de laatste jaren is omdat de horror groeit uit iets natuurlijks; een familiedrama. Ook de unieke manier van vertellen speelt hier een grote rol in, we krijgen het heden en verleden door elkaar te zien waardoor we van tevoren niet weten wie of wat de oorzaak is van wat er komen gaat. Ook de scares zijn ontzettend goed gedaan, de dingen die we te zien krijgen worden rustig in beeld gebracht in plaats van dat ze uit het niets verschijnen met een keihard geluid, dit werkt veel beter. Ja, dit is echt een aanwinst voor mainstream horror.

Geweldige film, waarbij je op een gegeven moment niet meer weet of de dan spelende scene wordt veroorzaakt door de spiegel of juist niet.

Sommigen noemen het geen horror, maar die wil ik aanraden het woordenboek te raadplegen. Er zitten namelijk zeker goede momenten, die je schrik aanjagen of even doen gruwelen (bijvoorbeeld appel-lamp).

Anderen noemen het vervelend dat er steeds geschakeld wordt tussen heden en verleden, maar dat vind ik juist de kracht van de film, omdat in het heden ook steeds geschakeld wordt tussen illusie en werkelijkheid.

Van mij mogen er meer van dit soort complexere films verschijnen dan de standaard zombiefilms of tienergroep in een verlaten berghut.

Een intrigerend uitgangspunt met interessante acteurs, maar naarmate de film vordert verzakt het solide begin steeds meer in drijfzand, ongeveer vanaf het punt waarop Tim overtuigd raakt. Uiteindelijk is het voor mij toch zo dat, wanneer niets meer is wat het lijkt en alles iets anders kan worden en iedereen in elk tijdsgewricht kan opduiken, als er kortom geen enkele regel meer is, dan is er ook geen spanning, want als alles kan gebeuren kan ook niets me echt raken: het is niet meer het verhaal maar de filmmaker die aan de touwtjes trekt, en ik krijg liever niet het gevoel dat ik expliciet gemanupileerd word. Hoogtepunten zijn wel de scène met de appel (hoewel de studio alle moeite heeft genomen om de impact daarvan teniet te doen door hem al in de trailer op te nemen) en hoe het met Kaylie afloopt.